kura domowa

[kisu.123]

czy któraś z was ma to samo co ja,że zamiast chodzić do pracy wolałaby być z
dzieckiem w domu? i powiem że wcale by to nie ujmowało mojej osobie , też
potrafiłabym sie spełnić może jeszcze bardziej niż pracy.

[demarta]

nie, nie mam tak. marzę o pracy. ale bym sobie odpoczęła )))

[kisu.123]

widzisz a ja bym posiedziała w domu po urlopie macierzyńskim wróciłam do pracy a
od 2 lat mąż wychowuje córkę ( 3 lata ). On teraz kończy studia i mam nadzieje
ze niedługo będę mogła posiedzieć w domu

[hexella]

Przez pierwsze 3lata życia mojego starszego syna siedziałam w domu. Dobrowolnie
i z wielką radochą zrezygnowałam z niezłej pracy
Było cudnie, mieliśmy czas na wszystko, leniwe spacerki, dłubanie w ziemi w
poszukiwaniu robali, pogaduchy z osiedlowymi mamami...
Potem zaczęło mi się nieco ulewać i zapragnęłam powrotu do pracy, ale ten okres
wspominam z przyjemnością i tak czuję, że to były najpiękniejsze lata życia

[ik_ecc]

Pracujesz?

Mnie jest najlepiej kiedy pracuje na pol etatu, co zdarza mi sie raz na jakis
czas. Absolutnie nie wyobrazam sobie pracy 8+ godzinnej (dostalam kilka
propozycji, wszystkie odrzucilam), ale pojedyncze zajmowanie sie dzieckiem caly
dzien tez mnie meczy. W zwiazku z czym kombinuje jak moge i rzadko kiedy siedze
z nia sama w domu.

[kisu.123]

a mi tego siedzenia z dzieckiem bardzo brakuje. bo jak wracam z pracy to nigdy
nie wiem czy mam zając sie sprzątaniem czy dzieckiem pomimo wszystko że mąż
bardzo dużo mi pomaga w domu . po prostu mam wyrzuty sumienia jak zajmę sie
jakąś pracą domową kiedy ten czas mogłabym spędzić z małą i na odwrót

[mathiola]

No ja tak mam, chociaż chwilami całe moje jestestwo wyje aż za powrotem do
normalnej pracy. Ale wiem też że już nigdy nie będzie tak jak dawniej, bo
powrót do pracy równy byłby zaharowywaniu się na dwóch etatach i próbie
wychowywania dzieci przez 2 godziny na dobę. I że te tęskonoty to są raczej
tęsknoty za panieńskim życiem, gdzie praca była przedłużeniem imprezowego stylu
życia...
Więc postanowiłam poświęcić się wychowaniu dzieci i dobrze mi z tym, bo wcale
nie jestem typową kura domową, a raczej kurą kierującą małym stadem w ciągłym
ruchu ) Przemieszczamy się gdzie się da, a jak się nie da to też się
przemieszczamy
Ale fakt tez, że jednak trochę dorabiam w domu i nie straciłam kontaktu z
rzeczywistościa

[kluseczkam]

Witaj
popieram tak trzymaj
A ja mam teraz dylematy bo i wiek mnie goni ponad 39 lat.
Czy iśc do pracy i dla dzieci bardzo mało czasu co znam juz z własnego
doświadczenia.
A mam 16 latkę i 3 latka małego chodzi do pzredszkola.
Partner wiecznie poza domem prawie cały tydzień zabiegany, zestresowany, bardzo
mi pomaga ale tylko wtedy gdy jest a jest mało.A wieć robię za mamę i tatę i
czuję się wykończona i martwię się że juz nie spełnię się zawodowo a co jak
dzieci wyjdą zdomu emerytka.
Ratunku !!!
Już nieraz miałm doła z tego powodu dlaczego kobieta ma takie trudne wybory?
Pozdrawiam


mathiola napisała:

> No ja tak mam, chociaż chwilami całe moje jestestwo wyje aż za powrotem do
> normalnej pracy. Ale wiem też że już nigdy nie będzie tak jak dawniej, bo
> powrót do pracy równy byłby zaharowywaniu się na dwóch etatach i próbie
> wychowywania dzieci przez 2 godziny na dobę. I że te tęskonoty to są raczej
> tęsknoty za panieńskim życiem, gdzie praca była przedłużeniem imprezowego
stylu
>
> życia...
> Więc postanowiłam poświęcić się wychowaniu dzieci i dobrze mi z tym, bo wcale
> nie jestem typową kura domową, a raczej kurą kierującą małym stadem w ciągłym
> ruchu ) Przemieszczamy się gdzie się da, a jak się nie da to też się
> przemieszczamy
> Ale fakt tez, że jednak trochę dorabiam w domu i nie straciłam kontaktu z
> rzeczywistościa

[iwonag25]

Ja jestem kurą domową z "wyboru" i nie żałuję. Miałam propozycję pracy gdy
córcia miała 20 miesięcy (czyli 2 miesiące temu), ale poszłam pierwszy dzień z
płaczem i powiedziałam że rezygnuje. Nie wyobrażam sobie zostawić małej w domu
i spędzić bez niej choć pare godzin. Choć nie raz mam dość, to i tak wolę to
niż pracę. Oczywiście gdyby sytuacja życiowa nas do tego zmusiła, to pewnie
poszłabym do pracy. Ale na razie chcę odchować córeczkę, a za rok - 2 lata
planujemy drugie dziecko.

[kisu.123]

a najgorsze jest to że mam cholernie stresującą pracę i czasami choć tego nie
chcę wyżywam sie na domownikach po powrocie do domu.to ciągłe straszenie
zwolnieniami po prostu mnie dobija!!!!

[wieczna-gosia]

mialam tak 9 lat.
a potem poszlam do pracy
a co bedzie za kolejne 9 lat kto wie

[kluseczkam]

A ile masz teraz lat?

Bo ja się boję.
wieczna-gosia napisała:

> mialam tak 9 lat.
> a potem poszlam do pracy
> a co bedzie za kolejne 9 lat kto wie

[zona_mi]

Mam tak samo - wolę być z dziećmi.

[addria]

Tak. Ja mam.

[brak.polskich.liter]

Nie. Nie mam tak.

[fajka7]

Nie mam tak, ale wyobrazam sobie, ze mozna tak miec i byc spelnionym. Nie wiem
tylko jak to wyglada dalej, gdy dzieci sa starsze i wcale juz z mama w domu
siedziec nie chca. No chyba, ze prowadzenie domu okaze sie takie wciagajace, w
sumie czemu nie - jesli sie to robi dobrze i lubi, osiaga satysfakcje z
zadowolenia domownikow i jest sie doceniana, to ok.

[kluseczkam]

No właśnie a ja chciałabym satysfakcje z pracy może to za dużo.

Praca w domu nie jest doceniana przez domowników tylko dla wygody owszem.
Jak pytam córke ,może poszłabym do pracy to mówi nie mamo.

I co robić?

fajka7 napisała:

> Nie mam tak, ale wyobrazam sobie, ze mozna tak miec i byc spelnionym. Nie
wiem
> tylko jak to wyglada dalej, gdy dzieci sa starsze i wcale juz z mama w domu
> siedziec nie chca. No chyba, ze prowadzenie domu okaze sie takie wciagajace,
w
> sumie czemu nie - jesli sie to robi dobrze i lubi, osiaga satysfakcje z
> zadowolenia domownikow i jest sie doceniana, to ok.

[alcoola]

Marzę o tym, żeby być kurą domową. Nie zrywać się codziennie do tej durnej
roboty, nie tracić kilku godzin w korkach, wreszcie zająć się domem jak należy,
a nie po łebkach. Kocham mój dom i ogród i tak bardzo chciałabym się tylko tym
zajmować, a nie tracić czas na te beznadziejne biurowe zajęcia....

[adsa_21]

mysle o tym, ale dopiero za jakies kilka lat.

[lola211]

Z dzieckiem non stop bylam przez chyba 3 lata.Potem zaczelam pracowac po 5
godz. dziennie, a od kiedy poszla do szkoły-po 8 h plus dodatkowe zlecenia.
Udalo mi sie byc z dzieckiem wowczas, gdy tego wymagalo, teraz nareszcie moge
juz normalnie pracowac i nie chcialabym "siedziec" w domu znowu.

[denea]

Ja od dwóch miesięcy jestem na wychowawczym i jestem przeszczęśliwa. Pracę
miałam świetną, ciekawą, ale odpowiedzialną i na 150 % mocy a na dodatek szef
uważał za głupie fanaberie fakt, że pracownicy chcą po 8 godzinach i skończonej
robocie iść do domu. Kiedyś mi nawet powiedział że po godzinach powinnam
siedzieć i np. uczyć się pisania bez patrzenia w klawiaturę, jakby mi to było
do czegokolwiek potrzebne ! A teraz mam czas na leniwe spacerki, gapienie się
jak rośnie wiosna, jak płyną chmury i taki we mnie spokój...
Wygląda na to że będziemy mogli sobie pozwolić żebym jeszcze choć kilka
miesięcy była z małym w domu, a potem będę szukać innej pracy, bo na głowę nie
upadłam żeby tam dalej być pociągiem ekspresowym za najniższą krajową

[nadia1]

Po urodzeniu coreczki bylam w domu tylko 6 miesiecy. Wrocilam do pracy, choc
wcale nie musialam. Pracowalam po 12h dziennie w jednym z bankow. To prawda
pensja byla bardzo satysfakcjonujaca, ale mnie w ogole w domu nie bylo. Dziecko
widzialam w weekendy.
Trwalo to jakies 2,5 roku. Potem zaszlam w druga ciaze. Do 12 tc ciazy
normalnie pracowalam, az w 13 tc wyladowalam w szpitaku z krwotokiem. Ciaze
udalo sie uratowac, lekarz dal mi L4. W tym czasie przenieslismy sie do nowo
wybudowanego domu. Wtedy zajelam sie naszym ogrodem, coreczka i domem.
Po urodzeniu drugiego dziecka, tak szybko do pracy mi sie juz nie spieszylo. Z
banku zwolnilam sie, teraz szukam czegos na 1/2 etatu i tylko taka prace
podejme.
Wiem, ze ja nie jestem w stanie pogodzic 9h pracy z wychowaniem dzieci. To dla
mnie za duzo.
Od 2 lat jestem kura domowa i jest mi calkiem fajnie.

[zuzanna56]

Dość szybko po urodzeniu dzieci wracałam do pracy chociaż na szczęście nie na
cały etat i nie codziennie. Potem juz pracowałam coraz więcej. Ostatnio jestem
na etapie patrzenia z zazdrością na mamy niepracujące.

[kisu.123]

doskonale cię rozumiem , bo ja też pracuję w jednym z banków i wcale nie za
satysfakcjonującą pensję i chętnie bym stamtąd uciekła , tym bardziej że mam
chore dziecko i chciałabym być z małą w domu

[anna-pia]

Mam to szczęście, że od kiedy najstarsze skończyło 2 miesiące (teraz ma 5,5
roku), pracuję zawodowo w domu. Nie wytrzymałabym nerwowo zajmując się wyłącznie
dziecmi albo pracując na etat poza domem. Nie jest lekko - organizacja! - ale za
to jestem w domu i mam oko na wszystko (chyba...).

[molowiak]

Ja jestem "kurą domową" i cudownie mi z tym, uwielbiam patrzeć jak rozwija się
moja córka, uwielbiam ten domowy spokój i nicniemuszenie i bezstresowe życie.
Oczywiście teraz trochę idealizuję, bo czasem coś TRZEBA zrobić, ale w domu
jestem tak swobodna i elastyczna, że wydaje się, że faktycznie nic nie muszę. O
powrocie do pracy wogóle nie myślę.

[sfajczala]

Ja tez uwielbiam siedziec w domu. W cale nie mam kompleksow i ciesze sie ze
jestem.
To cudowne byc z dzieckiem i byc w domu nie muszac pracowac. Chce tak zyc juz
zapowiedzialam menzowi ze koniec

[kluseczkam]

To chyba najlepsze rozwiązanie dobrze, że coś takiego jest ,bo istnieje
INTERNET.
POZDRAWIAM.PRAWNICZKA.



anna-pia napisała:

> Mam to szczęście, że od kiedy najstarsze skończyło 2 miesiące (teraz ma 5,5
> roku), pracuję zawodowo w domu. Nie wytrzymałabym nerwowo zajmując się
wyłączni
> e
> dziecmi albo pracując na etat poza domem. Nie jest lekko - organizacja! - ale
z
> a
> to jestem w domu i mam oko na wszystko (chyba...).
>

[igus_tryn]

A ja pragnę iść do pracy, mam dość siedzenia w domu! Tylko, że ciężko po 3-
letniej przerwie znaleźć pracę

[kachwi1]

ja tak mam. stanowczo wolałabym siedzieć z dzieckiem w domu. byłam z małym na
wychowawczym trzy lata. to był niesamowity przecudowny czas, mimo, że z
finansami było bardzo krucho, a dzieciak nie należy do spokojnych. później
wróciłam do pracy - i teraz na wszystko brakuje mi czasu, mam wrażenie, że tak
pędzę, że niczemu nie poświęcam tyle uwagi, ile powinnam - dzieciakowi, sprawom
domowym, pracy, mężowi, rodzinie, znajomym...

[74l]

Ja jestem z dziećmi w domu i jest mi dobrze.I nie chcę tego zmieniać.
I nie czuję się kurą domową.

[fiola1]

Siedzę w domu już 6 lat i bardzo mi to pasujeGdyby mój mąż dobrze
zarabial,stać by nas bylo na opiekunkę od czasu do czasu by wyskoczyć do
kina,knajpy,wyjechać na wakacje to moglabym mieć trzecie dziecko i siedzieć w
domu.