równi i równiejsi

[poziomkowa1]

Niedawno dowiedziałam się od siostry,że rodzice powinni bardziej pomagać
najmłodszym dzieciom, co Wy na to?!
Oczywiscie nie muszę wspominać ,ze to ona jest tym młodszym dzieckiem,
nauczonym ,że wszyscy powinni sie nad nią pochylać, ja jestem
najstarsza,samodzielna od dawna, nie miałam innego wyjscia,matka wielokrotnie
mi powtarzała,że muszę sama dawać sobie radę...
Mnie irytuje w tej całej historii,że nie dość ,ze ludzie tak postępują ,to
jeszcze otwarcie głoszą tego typu bzdurne teorie.

[anik801]

No tak to już niestety jest.Wiem to na swoim przykładzie.Jestem najstarsza(mam
troje rodzeństwa).Mama wiecznie trzęsie się nad najłodszym(choć chłopak ma już
18lat).Ja mając lat 20 byłam już całkiem samodzielna.Mój brat twierdzi,że
będzie siedział u mamy ile się tylko da.Oczywiście mieszkanie też mu się należy.
Ja jestem osobą,która zawsze daje sobie ze wszystkim radę,więc nie trzeba mi
pomagać.Jeszcze niedawno moja mama pisała za mojego brata wypracowania.Mi w
sumie to nie przeszkadza.To sprawa rodziców.

[poziomkowa1]

anik801 napisała:


> Ja jestem osobą,która zawsze daje sobie ze wszystkim radę,więc nie trzeba mi
> pomagać.


o to to, moja matka też sobie tak to tłumaczy,a co mam zrobić jak wiem ,że
MUSZE sobie ze wszystkim poradzić sama,że z ulgą wycięła mnie jak ropiejący
wrzód na d..., od dłuższego czasu nie liczę już na żadna pomoc,wsparcie, na nic,
zyję tak jakbym nie miała na miejscu rodziny

[lidia23]

Ja mam to samo. Chyba tak już jest że najstarszy ma przerąbane

[cosmolinka]

A ja uważam, że pomagać powinni każdemu, tylko... No właśnie czasem jest tak, ze
to młodsze dziecko jest bardziej samodzielne i potrzebuje mniej pomocy niż to
starsze, a czasem odwrotnie. Reasumując: pomagać każdemu, tylko nie wszyscy
potrzebują dokładnie tyle samo pomocy.

[iwoniaw]

Wydaje mi się, że to się częściej zdarza w rodzinach, gdzie jest duża różnica
wieku (tzn. kilka lat co najmniej) między starszymi a najmłodszym dzieckiem.
W sumie może to być dla tych starszych przykre, ale sądzę, że w ostatecznym
rozrachunku ci samodzielniejsi wychodzą na tym lepiej. Mamusia i tatuś nikogo do
emerytury opieką nie będą otaczać, zatem to większe wspomaganie (a w wielu
przypadkach nadopiekuńczość) może się okazać niedźwiedzią przysługą tak naprawdę.

[poziomkowa1]

iwoniaw napisała:


> W sumie może to być dla tych starszych przykre, ale sądzę, że w ostatecznym
> rozrachunku ci samodzielniejsi wychodzą na tym lepiej.

też tak uważam, poza uszczerbkiem emocjonalnym jestem osobą samodzielną,
dojrzałą, dobrze zorganizowaną...i mam nadzieję,że mając na uwadze swoje
dzieciństwo będę lepszą matką dla właśnego dziecka(dzieci),że dam to czego sama
pragnęłam a nie dostałam od rodziców


Mamusia i tatuś nikogo do
> emerytury opieką nie będą otaczać, zatem to większe wspomaganie (a w wielu
> przypadkach nadopiekuńczość) może się okazać niedźwiedzią przysługą tak naprawdę.
>

niestety taki sposób wychowania prowadzi do nianczenia przez rodziców do ich
śmierci, uczy totalnej bezradności,nieporadnosci życiowej,roszczeniowego
stosunku do innych

[net79]

często jest tak, że rodzice poprostu pomagają tym dzieciom co sobie nie radzą,
albo były chorowite w dzieciństwie imiały problemy, bo wciąż tkwią w swej
nadopiekuńczości i poczuciu większej krzywdy dziecka. Mi trudno powiedzieć, u
mojego faceta rodzice najchętniej pomagają środkowemu dziecku, ale tez mają z
nim najlepszy kontakt emocjonalny (obustronny),a u mnie trudno powiedzieć. mam
brata o 12 lat młodszego, lekko upośledzonego, normalne, że ojciec będzie go
wspierał, zwłaszcza, że proces wychowawczy sięjeszcze nie zakończył. To o niego
będzie się martwił i jasne jest, że młody dostanie chatę po nim, a ja będę
musiała się jeszcze koło rachunków kszątać, bo wie, że ja z trójką dzieci nawet
na wynajętym sobie poradzę... nie mam żalu, rozumiem i nie przeszkadza mi to.

[poziomkowa1]

net79 napisała:

> często jest tak, że rodzice poprostu pomagają tym dzieciom co sobie nie radzą,


IMo częściej pomagają tym o których myślą, że sobie nie poradzą, niekoniecznie
pokrywa się to z obiektywną sytuacją...bo te dzieci ,które są tak naprawdę poza
zainteresowaniem rodziców choćby obiektywnie były w ciężkiej sytuacji ,rzadko na
pomoc i wsparcie mogą liczyć, bo rodzice wypierają fakty i uspokajają swoje
sumienie ,ze on(ona) sobie przecież poradzi, bo musi, bo zawsze sobie radzi etc.



,a u mnie trudno powiedzieć. mam
> brata o 12 lat młodszego, lekko upośledzonego, normalne, że ojciec będzie go
> wspierał, zwłaszcza, że proces wychowawczy sięjeszcze nie zakończył. To o niego
> będzie się martwił i jasne jest, że młody dostanie chatę po nim, a ja będę
> musiała się jeszcze koło rachunków kszątać, bo wie, że ja z trójką dzieci
nawet na wynajętym sobie poradzę... nie mam żalu, rozumiem i nie przeszkadza mi to.


w przypadku gdy któreś z dzieci jest przewlekle chore, czy uposledzone to
zrozumiałe, że zainteresowanie rodziców, troska jest głównie na nim skupiona,
ale mimo wszystko nie powinno to prowadzić IMO do odsunięcia się emocjonalnego
rodziców od trosk i spraw pozostałych dzieci , do braku wsparcia dla nich

[gania76]

Ja też mam ten problem.
Moja mama wciąż się trzęsie nad moją młodszą siostrą, która ma 26 lat. Kiedy siostra jedzie 150 km do miasta, w którym pracuje, to mama zaraz dzwoni do niej, czy dojechała. Ja na studiach jeździłam 400 km nocnym pociągiem i pies ze złamaną nogą nie zainteresował się tym, czy dojechałam. Bez przerwy pomaga jej finansowo i traktuje jak małą dziewczynkę. Mnie też pomaga, bo czasami zajmuje się moimi dziećmi, ale traktuje mnie inaczej. Jak mi sama kiedyś powiedziała, "ty sobie w życiu poradzisz, a ona nie". Efekt - moja siostra wciąż wisi na mamie, boi się zmierzyć z prawdziwym życiem, nałogowo siedzi w internecie...
Mam o to wielki żal do mojej mamy. Nie o to, że traktuje mnie inaczej. O to, że z mojej siostry robi ofiarę życiową.

[poziomkowa1]

a najśmieszniejsze jest to ,że ta konkretna rozmowa z wnioskiem przytoczonym w
pierwszym poście dotyczyła finansów nieformalnej tesciowej siostry,partner
siostry tez jest najmłodszym chołubionym przez rodziców dzieckiem i juz "dzielą"
majątek i boja się ,zeby za mało nie dostali...ja niewpadłabym na to ,żeby
wypowiadać się nt. finansów teściów, czy też tego co powinni robić ze swoim
majątkiem(zaznaczę ,ze nie pomagają nam wcale tak jak moi rodzice, takze to nie
jest tak ,ze wymądrzam się i teoretyzuje , a tak naprawdę szerokim strumieniem
przyjmuję pomoc tesciów),na nic nie liczymy, nie zastanawiamy się nad takimi
kwestiami, zajmujemy się we własnym zakresie, tempie i w miarę mozliwości
zaspokajaniem swoich planów i potrzeb... i juz nie wiem czy jestem taka
zdziwaczała i niedzisiejsza ,ze gorszy mnie takie zachowanie jak ich?!

[anik801]

To nie jest tak,że moja mama ma mnie gdzieś,że się mną nie interesuje.Ja bardzo
lubię jeździć do swojej mamy i dogadujemy sięPo prostu nie poświęcała i nie
poświęca mi tyle uwagi co reszcie(zwłaszcza bratu).Może uznała,że ja tej uwagi
w takim stopniu nie potrzebuję.Ja nie wymagam od niej pomocy.Jestem dorosłą
osobą i dla mnie to naturalne być samodzielną.Kiedyś jak byłam młodsza było mi
przykro,ale teraz jakoś tego nie odczuwam.Mam swoją rodzinę i sama jestem matką.
Nie potrzebuję już rozczulania się nade mną mamy.Fakt jednak pozostaje faktem-
najstarszy ma najgorzej

[mamamonika]

U mnie tak było od kiedy sięgam pamięcią, ale to chyba ja wszystkich
przyzwyczaiłam do swojej niezależności i efektywności. Młodszy brat jest
dotowany i dopieszczany, zawsze mu trzeba pomóc. Nie ma znaczenia płeć i wiek,
tylko charakter )

[mathiola]

Ale dlaczego najmłodszym??
I dlaczego w ogóle pomagać jesli dorosłe une są, te dzieci?? Bo nie wiem??
Ale ja najstarsza jestem... to może dlatego taka mało tolerancyjna...

[anik801]

Co do pomagania.To indywidualna sprawa rodziców.Jeśli chcą pomagają,jeśli nie
to ich sprawa i prawo.Ja będę pomagała swojej córce nawet jak będzie dorosła.Co
nie oznacza,że sama oczekuję pomocy.

[arienne07]

A u mnie trochę inaczej, to moja starsza siostra(jest najstarsza z trójki) ma
najwięcej maminej uwagi, mama dokładała jej do studiów, sponsorowała egzaminy
na prawo jazdy(7)- ja wszysko musiałam sama. Siostra jest ciągle chwalona i
uwielbiana, mama się wszystkim zachwyca co jej dotyczy. Nie mam do mamy żalu,
bo radzę sobie dobrze, tylko poprostu tak czasem przykro jakoś mi się robi

[poziomkowa1]

mathiola napisała:

> Ale dlaczego najmłodszym??
> I dlaczego w ogóle pomagać jesli dorosłe une są, te dzieci?? Bo nie wiem??



przez pomoc rozumiem też wsparcie psychiczne, dobre słowo,życzliwe
zainteresowanie etc. a nie tylko dawanie kasy jak to niektórzy interpretują

[chipsi]

Róznie to wygląda w różnych rodzinach.

Jestem najstarsza (nie licząc niepełnosprawnej siostry, która najbardziej
wymaga oczywistej pomocy). Rodzice widzą że się staram więc mi pomagaja jak
mogą. Dla średniego brata tez dużo poświęcali do niedawna. Brat ma wszystko
gdzieś więc kranik przykręcili. Najmłodzy jeszcze zasmarkaty.

Rodzice męża każdemu coś "skapneli" i już czują się wolni. Tu akurat
najbardziej pomogli starszym córkom: jedna dostała dom, drugiej dom pomogli
zbudować. Synowie z założenia "powinni sie bogato ożenić"

[elag3]

Dziwna teoria - rodzice nie muszą pomagać nikomu a jak chcą to należy to robic
po prostu mądrze - dawać wędkę a nie rybę. obrzydliwe jest nadużywanie pomocy
rodziców czy to w kwestii finansowej czy to np opieki nad dziećmi bo często
funkcja niańki przypada babciom niejako z urzędu.

[koza_w_rajtuzach]

Moja siostra jest równiejsza ode mnie. Jest psychopatką (lubi znęcać się nad
zwierzętami, kota nie raz z balkonu wyrzucała), nie potrafi zachować się w
towarzystwie, ciągle wszystkich obraża, ma prawo szarpnąć moim dzieckiem,
wyklinać do niego (mama udaje, że nie widzi), ma prawo mnie uderzyć bez powodu,
pastwić się nade mną psychicznie, a ja w takich sytuacjach nie mam żadnych
praw. Jak warknę do niej albo ją pogonię, to potem mama rozpowiada, że jestem
agresywna.
Siostra ma 10 lat i nigdy nawet nie uslyszała słowa "nie wolno". Zawsze jak
zwracam jej uwagę na jej zachowanie, to wtedy mama podchodzi do niej obejmuje
ją, całuje i coś szepcze do ucha.

koza_w_rajtuzach

[anik801]

A ile Twoja mama ma lat?Mam koleżankę,którą mama urodziła bardzo późno.Gdy ona
przyszła na świat jej brat był już dorosły.Mama trzęsie się nad nią do dziś
(choć dziewczyna ma już 27lat).Ona nigdy nie dostała od mamy nawet klapsa.Matka
wszystko za nią załatwiała.Kupiła jej mieszkanie,opłacała studia na prywatnej
uczelni,kupiła super auto,załatwiła pracę,wysyłała na kursy językowe po całym
świecie.Do dziś wydzwania do niej dwa razy dziennie,a każdy chłopak jest "za
głupi" dla jej "księżniczki".Dziewczyna jest bardzo fajna i bardzo ją lubię.
Niestety bez mamy nic by nie osiągnęła.Tak była traktowana od dnia narodzin-jak
królewna.A wszystko przez fakt,że jej mama późno ją urodziła(wcześniej miała
kilka poronień)i większość ciąży leżała w szpitalu.Dlatego ta dziewczyna jest
dla niej cudem.Jej mama ma teraz ponad 60l.Może u Was też tak jest?

[marina2]

tak oto w dzieciństwie rodzice rozdają karty nieświadomi??to jest przecinanie
więzi -straszne.bardzo staram się ,zeby moje dzieci nie czuły,ze kóreś jest
róniejsze.oby się udało

marina2

[anik801]

Dlatego właśnie w tak wielu domach widać ciągłą rywalizację między rodzeństwem.
Ja osobiście nie widziałam naprawdę kochajkącego się rodzeństwa.Ciągle ktoś ma
do kogoś pretensje i żal.Rodzice nawet nie wiedzą,że ich nadopiekuńczość
względem jednego dziecka zaważy na całym jego życiu.Znam też rodziny,w których
nawet nie było to ukrywane.W pewnej rodzine dziewczynki zawsze były naj i nic
nie musiały,syn natomiast był traktowany jak parobek i piąte koło u wozu.
Naprawdę straszne to jest.Ja się tylko zastanawiam-jak można jedno dziecko
kochać bardziej niż drugie?

do autorki

[mamakasienki1]

A ja jestem najstarsza z rodzeństwa (było nas 5) i nie czuję się gorsza od
swojej o 9 lat młodszej siostry.
Mama ze wszystkich sił starała się po równo nam wszystko dawać, kupować czy
dzielić, nawet najmłodsze nie było wyróżniane.
Pochodzimy z biedniejszej rodziny i dzięki bardzo ciężkiej pracy mojej mamy i
pomocy dziadków skończyliśmy wszyscy studia (przepraszam, najmłodsza dwójka
jeszcze studiuje).
Z kolei w rodzinie mojej mamy, jej starsza siostra była zawsze wyróżniana,
miała wszystko lepsze i jej się zawsze wszystko należało, teraz ma już prawie
60 lat i nadal jest na utrzymaniu rodziców (moich dziadków), nie ma pracy,
męża, dzieci ani nikogo.
Więc w sumie taka nadopiekuńczość robi dziecku więcej szkody niż pożytku.

[marina2]

Tak naprawdę z każdym dzieckiem ma się inną relację.tego uniknąć się nie da.ale
można próbować być sprawiedliwym.można.to jest naprawdę bardzo przykre jak
dorośli ludzie rodzeństwo nie potrafi ze sobą żyć w zgodzie.jeśłi dożyję takiej
sytuacji,jeśli będę patrzyła na moje skłócone dzieci za dzieścia lat-uznam to
za porażkę.teraz wiem,że się staram ale jaki będzie wynik?

[lola211]

>Ona nigdy nie dostała od mamy nawet klapsa.

No, to przerazajace.Wszak klapsy naleza sie dziecku jak psu micha.Nie dajesz
klapsów- nie wychowasz normalnego czlowieka.

lola211

[anik801]

Ale to nie chodzi o to,że jestem za biciem dzieci.Może niezbyt jasno to
przedstawiłam.Ja też nigdy nie dostałam od mamy klapsa,ale moje pozostałe
rodzeństwo również nie.Natomiast jej brat był wychowywany nieco inaczej-
tzw. "żelazną ręką",a ona nie dostała nawet głupiego klapsa.Nie wiem,czym jest
klaps dla Ciebie?Dla mnie jest klepnięciem,które w ogóle nie boli i w sumie
nikt nie wie czemu służy.Coś co boli,dla mnie jest już porządnym laniem(ale to
oczywiście moja definicja).Więc ona nie dostała nawet takiego klepnięcia.I nie
chodzi o to,czy to dobrze,czy źle tylko o inne traktowanie dzieci rozumiesz?
Jednym klapsy się daje,a drugim nie.

[koza_w_rajtuzach]

anik, moja mama urodziła moją siostrę jak miała 34 lata, więc nie była jeszcze
aż taka wiekowa .
Moja mama tłumaczy to w ten sposób, że gdy ja byłam mała to kazała być mi
grzeczną, a ja się jej słuchałam. Byłam bardzo nieśmiałym, posłusznym i
zakompleksionym dzieckiem, które prawie w ogóle się nie odzywało i którego
prawie nie było słychać. Inne dzieci często mi dokuczały, wykorzystywały mnie,
a ja nawet nie potrafiłam tupnąć nogą, bo przez bycie grzeczną chciałam by mama
zwróciła na mnie uwagę i mnie doceniła (niestety tak nigdy się nie stało).
Siostrę mama chciała wychować tak by nie była taka jak ja. Miała być przebojową
panną, z wysokim poczuciem własnej wartości. Mama twierdziła, że nie chce jej
stłamasić w żaden sposób. Przegięła i to ostro, ale w drugą stronę niż w
wychowaniu mnie.
Siostra urodziła się z dużym temperamentem i sposób jej wychowywania nie był do
niej odpowiedni.