mieszkanie z rodzicami...

[eilian]

Co rusz na forum pojawia sie watek w stylu: jaka to ja mam wredna tesciowa,
nie moge sie dogadac z rodzicami, itp. i w wiekszosci tych przypadkow osoby te
mieszkaja z rodzicami. I zawsze sie w takich razach zastanawiam jak to sie
dzieje, ze ludzie, decydujac sie na malzenstwo, dzieci, decyduja sie
jednoczesnie na mieszkanie z rodzicami. Przeciez to jest jasne jak slonce, ze
beda konflikty! Czy to nie jest oczywiste, ze kazda rodzina powinna miec swoj
wlasny kat?! Zastanawia mnie tok myslenia takich osob, tzn. co, biorac slub
zakladaja, ze po tym slubie beda mieszkac z rodzicami (moze jeszcze na ich
garnuszku)? W ogole sobie tego nie wyobrazam: mlode malzenstwo, musza sie
poznac, dotrzec, nacieszyc sie soba a tu tesciowa za sciana... brrr. Tak sobie
mysle, ze skoro kogos nie stac na wynajecie nawet jakiejs marnej kawalerki, to
nie powinien myslec o zalozeniu rodziny. Bo rodzina to jest odpowiedzialnosc i
nie mozna jej przerzucac na rodzicow (a potem jeszcze psioczyc jak to z nimi
zle pod jednym dachem). Jesli jest sie doroslym, to trzeba sobie samemu w
zyciu radzic. A Wy jak myslicie?

[demarta]

a ja myślę, że w takich sprawach każdy powinien decydować o sobie. a innym wara!

a a propos twojej wypowiedzi:

Jesli jest sie doroslym, to trzeba sobie samemu w
> zyciu radzic.

a jak się jest dorosłym niepełnosprawnym, to co?

[wawrz]

Gdyby tam było jak mówisz decydowanie sie na dziecko a mieszkanie z rosdzicami
itp.To by nikt nie rodził i nikt nie wychodził za mąż.To wina systemu,naszego
kraju,rządu.Normalna rodzina pracująca w Polsce po studiach nie moze wziąć
kredytu na mieszkanie bo ja niestac.I tak sie moze dorabiać az do 50tki

[demarta]

wawrz napisała:

Normalna rodzina pracująca w Polsce po studiach nie moze wziąć
> kredytu na mieszkanie bo ja niestac.

a powiedz mi moja droga, który kraj jest tak fantastycznie rządzony, ze
kończysz studia i siup! kredyt mieszkaniowy na ciebie czeka? ja o takim kraju
jeszcze nie słyszałam...... słyszałam natomiast o krajach, w których nikt nie
przywiązuje się do swoich mieszkań, a wynajmuje ze świadomościa, ze dzisiaj
może miec pracę tu, a jutro 200 km dalej. w takim układzie zakup mieszkania
mija się z celem.

[wawrz]

......nawiazuje do autorki ze dlaczego rodzimy dzieci nie majac mieszkania.A co
do wynajmowania to mało kto w Polsce chce wynajmować mieszkanie bo to strata
pieniędzy przecie

[demarta]

no i pomijam już fakt, że gdyby każdy był w stanie mieć swoje M, to i
bezdomnych na świeci eby nie było.....

[wawrz]

no tak,ale wiesz teraz praca w Polsce jest i to do wyboru do koloru za 600 zł
każdego zatrudnią

[bea.bea]

pozwole sie wtracic...

o tym ,ze w tych czy owych czasach ludzie nie mieli mozliwosci rozwoju słysze
od dawna...

moja babcia miała trudny start, bo własnie skończyła sie wojna i nie mieli gdzie
mieszkać, i nie stać ich było...ale mieszkali...

moja mam tez miała trudny start...bo w latach 60 tych mało kogo stac było na
własne m....ale mieszkaja...

oj moje pokolenie ..czyli lata 80 to juz wogóle nie było stac na zadne
mieszkanie...zwarzywszy na to , ze czekało sie na mieszkania w kolejkach po
wiele lat, a zarabiało sie mało...

czy dziś mało kogo stac....jako wapniara powiem tak...obracam sie wsród ludzi
średnio sytuowanych, a jednak większośc z młodych małzeństw bierze kredyty i
kupuje mieszkania...

kiedy ja byłam małolata nie było kredytów na 30 lat, a oprocentowanie owych było
oooo nawet i 30%...

wiem jedno...jak sie chce szuka sie sposobu......jak się nie chce, szuka sie
powodu..

[wawrz]

Swieta racja.....Ksiazka "Maksimum osiagnieć"

[e_r_i_n]

Wiele osob mieszka w tym kraju i wiele nie wraca do rodzicow od razu po
studiach. Ciekawe dlaczego.

[eilian]

A Ty chcialabys tak od razu po studiach we wlasnym mieszkanku zamieszkac? No to
chyba rzeczywiscie nie w tym kraju. Najlawiej zwalic na system, rzad... Jasne,
ze nie zyje sie latwo, mieszkam w tym samym kraju i nie jestem z tych
szczesliwcow co dostali np. mieszkanie od rodzicow na starcie, nadal jestesmy z
mezem na tzw. dorobku. Na poczatku naszego malzenstwa mieszkalismy w
wynajmowanej kawalerce, tam tez urodzilo sie nasze dziecko, bylo ciasno jak
diabli, ale bylismy szczesliwi i nie mialam zadnej tesciowej na glowie. Jestem
przekonana, ze jak sie ma checi, to powoli mozna sie wszystkiego samemu dorobic.

[majmajka]

Niestety nie zawsze jest to takie proste i chyba sobie zdajesz z tego sprawe.Zreszta nie zawsze trzeba mieszkac zeby byly nieporozumienia ,delikatnie mowiac.Ja mieszkam z tesciowa,my na pietrze-ona na parterze.Trzeba bylo 2 lat,zeby osiagnac w miare spokoj...Trzeba poprostu nie pozwolic sobie wejsc na glowe.I to od poczatku,bo jak sie odpusci to pozniej juz ciezko...

[hexella]

tylko wiesz, te dzieci to jednak nie zawsze są skutkiem wyboru Czasem tak się
porobi, że najpierw jest rodzina,a potem własny kąt.
A w naszych realiach posiadanie własnego domu, czy choćby mieszkanka to duuuuża
rzecz.
Tak czy siak- jedno jest pewne, trza stanąć na głowie, żeby się szybko
usamodzielnić. Siedzenie na kupie z rodzicami jest wielce konfliktogenne.

[bea.bea]

osobiscie podzielam twoje zdanie...choc nie do końca...
dorosłość to dla mnie umiejetnośc przeciecia pepowiny i życia na własny
rachunek....zgodnie z ta zasada postepowałam i chyba dalej postepuje....
wyprowadziłam sie z domu majac 20 lat...i nie mamusia kupiła mi
mieszkanie....długo wynajmowałam...żyjąc za 1,50 na dzień.....(ale byłam
chuda)..

chudo i biednie , ale wolna i niezależna.....
dlatego nigdy niczego od nikogo nie chciałam, i nie mam zalu jak nie
dostane...to co ma to ......tymi rencami...

ale....
jesli komus odpowiada inna forma to tak , zyje i juz...
jedno mnie tylko derewuje...jak sie zyje na kupie , narzeka i nic nie robi zeby
to zmienic, zeby sie usamodzielnic...zwłaszcza pisząc , ze sie nie da...

kiedy głód zagladzał mi w oczy zawsze myslałam o tych którzy nie mają z nikąd
pomocy i sobie radzą...

[wieczna-gosia]

Bo rodzina to jest odpowiedzialnosc i
> nie mozna jej przerzucac na rodzicow (a potem jeszcze psioczyc jak to z nimi
> zle pod jednym dachem). Jesli jest sie doroslym, to trzeba sobie samemu w
> zyciu radzic. A Wy jak myslicie?

rodzice to takze moja rodzina. I tak samo jak ja potrzebuje ich pomocy- tak samo
oni beda potrzebowac mojej. A w razie czego dlug zaciagniety u rodzicow moge
splacic dzieciom.
Mysle ze wcale nie jest latwo byc doroslym dzieckiem wlasnych rodzicow. I nie
jest latwo byc rodzicem doroslego dziecka.

Mysle ze chcialabym by moje dzieci od czasu do czasu mnie potrzebowaly. I
chcialabym ja ich od czasu do czasu potrzebowac.

I mysle ze NIGDY nie jest tak ze zlemu pozyciu winni sa jedynie wredni
tescioweie lub tylko ci roszczeniowi mlodzi.

Korzystam z pomocy tesciow- miewamy konflikty, obrazamy sie, roznie rzeczy
robimy. Ale mam swiadomosc ze kazde ograniczenie kontaktow wali zarowno we mnie
(bo musze sie bardziej napocic w kwestii opieki) jak i w nich (moja tesciowa po
paru dniach zaczyna po scianach lazic z tesknoty). W zwiazku z tym srodka
ograniczenia kontaktow uzywam z rozwaga

Mysle ze spokojnie bylabym w stanie mieszkac z tesciami, a zupelnie sobie nie
wyobrazam mieszkania z moimi wlasnymi rodzicami. A mojego meza w kombinacji z
nimi to juz w ogole sobie nie wyobrazam (chyba ze zostalby moim bylym mezem).

[abi3]

wieczna-gosia napisała:


paru dniach zaczyna po scianach lazic z tesknoty). W zwiazku z tym srodka
> ograniczenia kontaktow uzywam z rozwaga
>

A buuuuuuuuuuuuuuuuu, jak Ci zazdraszczam, moi teściowie nie znają wnuka (bo nie
chcieli)i ok......ich prawo!!!!!

[eilian]

Wieczna gosiu, pieknie, rodzina to wazna rzecz, zgadzam sie, ze nalezy sobie
pomagac, ze jest milo, jesli w rodzinie wszyscy sa blisko ze soba zwiazani
(emocjonalnie), ale to wszystko nie jest argumentem za wspolnym mieszkaniem.
Kochac rodzicow mozna mieszkajac osobno, bo to jest zdrowe, kiedy kazda rodzina
ma swoj dom, swoje brudy itp. Oczywiscie inna sprawa, jesli np. rodzice sa
starsi, wymagaja opieki, to sie rozumie samo przez sie, wtedy zabieramy ich do
siebie, ale wtedy tez to oni mieszkaja u nas.

[agao_72]

miałam sytuację konfortową, bo dziadek zostawił mi w spadku mieszkanie.
przeprowadziłam się doń, jak miałam 19/20 lat. studiowałam i rodzice
postanowili płacić czynsz, o resztę miałam się sama martwić. miałam stypendium
naukowe i dawałam korki. żyłam biednie i samodzielnie. po pewnym czasie
zamieszkał ze mną mój chłopak (teraz mąż). więc mieliśmy stypendia naukowe dwa,
pieniądze z korepetycji oraz to co czasami dostaliśmy od rodziców. było biednie
i fajnie.

moi rodzice byli dość bogaci. postanowili, że każde z nas (mam brata )
zamieszka na swoim. postanowili tak, gdyż pamiętali katusze mieszkania z matką
mamy. pomimo, że babcia była złotą kobietą, ale dwie rodziny w jednym
mieszkaniu, to trochę nie tego.

zapewnili nam mieszkania w dość wygodny dla siebie sposób. kupili sobie nowe -
o wiele większe i ja przeprowadziłąms ię do ich starego, a mój brat zamieszkał
w moim. mojego brata też wystawili z domu, jak skończył 20 lat. dokładnie na
tych samych warunkach. też żył na granicy ubóstwa (ze świadomością, że ma
wsparcie rodziców). podczas studiów pracował.

oczywiście, nam było łatwiej, może dlatego, że rodzice pomyśleli o
mieszkaniach. ale pomimo ich dobrej sytuacji materialnej oboje (brat i ja)
mieliśmy gorzej niż nasi koledzy biorący stypendia socjalne. żeby kupić sobie
nowy ciuch, pojechać na wakcje itp. łapaliśmy ekstra robotę. dla moich kolegów/
koleżanek (szczególnie z mniejszych miejscowości) ze studiów taka sytuacja była
lekko nienormalna.

teraz wiem, że to była doskonała szkoła usamodzielnienia się.

[syriana]

też mnie to dziwi

i o ile rozumiem oczywiście różne życiowe wypadki (np. pogorszenie sytuacji
materialnej), mieszkanie u rodziców przez jakiś czas czekając aż wybuduje się
własny dom, czy klasyczne dzieckowe wpadki, dziejące się nie wtedy gdy są ku
temu środki,

to zawsze zastanawia mnie to parcie na ślub bez planów i najmniejszych
przewidywań, jak to życie pod jednym dachem z teściami będzie wyglądać

dla mnie własna rodzina = własne lokum

[agao_72]

mgła mi na oczy padła rano - koMfortową.
przepraszam

Wcale nie takie dziwne.

[chipsi]

Rodzina to nie tylko ja, mąż i dziecko. To także moi i męża rodzice i
rodzeństwo. Mieszkaliśmy z moimi rodzicami, dziadkami i rodzeństwem na długo
przed ślubem. Sprawdziło się, postanowiliśmy się pobrać i mieszkać tak dalej.
Oczywiście mamy w planach jakiś domek lub mieszkanie ale na razie jest dobrze.
Nie znaczy to że jesteśmy nieodpowiedzialni i nie samodzielni. Płacimy rachunki
po równo, dzielimy sie wydatkami, obowiązkami ale też pomagamy sobie. Owszem
zdarzaja się kłótnie. Zdarzają się też przecież w małżeństwie a tu nikt nie
mówi ze macie mieszkać osobno czy nawet ze musicie sie wypróbowac przed ślubem.
Nie generalizujcie. Nie zrobiłam źle zakładając rodzinę. To Wy macie problem że
nie potraficie sie dogadać z rodziną, nie ja.

[eilian]

Ok, super, ze jestes zadowolona, ale to byl Twoj swiadomy wybor, jak rozumiem. I
teraz nie piszesz tutaj dramatycznych postow o tym jakie to zycie z tesciowa
/rodzicami jest okropne, prawda? Kazdy robi jak chce i to jest ok, nie moja
sprawa. Mnie irytuje tylko to, ze ci ludzie pakuja sie w takie uklady a potem
narzekaja. Tak jak napisala Syriana, parcie na slub bez jakiejkolwiek refleksji,
planu na przyszlosc to jest dla mnie kompletnie niezrozumiale. A potem jest
tlumaczenie, ze przeciez pracy nie ma, albo jest slabo platna, albo cos tam i po
prostu nie da sie inaczej, wiec trzeba sie kisic pod jednym dachem, w jednej
kuchni, lazience i marudzic...

[chipsi]

Eilian, masz całkowitą rację. W sumie mnie też drazni jak ktos najpierw coś
robi a potem myśli. Znam jednak rodzinkę gdzie wszystko było super przez jakieś
10 lat a potem komus zaczeło odbijać i teraz mimo ze młodzi mają swoje piętro a
rodzice parter są tarcia. Mysle jednak ze to raczej tak jak między sąsiadami w
bloku. I tu i tam się inwestuje w mieszkanie tylko z bloku łatwiej się
wyprowadzic bo te mieszkanie można sprzedać.

[zuzia412]

Zgadzam się z tobą, eilian. My od początku mieszkalismy w swoim mieszkaniu,
oczywiście na kredyt - na początku (czyli przez jakieś 3 lata) nie mieliśmy w
nim nic prócz lodówki, łóżka, małego tv i stołu bez krzeseł, w trakcie kredyt
na samochód. Wiecznie na debecie. Teraz kolejny kredyt na większe mieszkanie.
Całe życie będę płacić te cholerne kredyty (bo ten ostatni na 30 lat), ale moje
mieszkanie moje królestwo i nikt mi się nie wp...
Rozumiem że nie wszystkich stać nawet na mieszkanie na kredyt. Tylko że nie
rozumiem jak potem można wyżalać się na forum, że teściowa taka a taka jędza.
Jak można narzekać na kogoś kto ci dał dach nad głową i musi znosić twoją
obecność w domu. Więcej zrozumienia mam w takich przypadkach dla teściowych niż
sfrustrowanych synowych. Chociaż sama nie lubię (delikatnie powiedziane) mojej
teściowej, ale mogę to powiedzieć z czystym sumieniem, bo niczego jej nie
zawdzięczam (no może prócz tego że urodziła i wychowała mojego męża).

[akseinga]

Wiecie co gdyby jakieś 30 lat temu tak ludzie rozumowali to nie byłoby mnie na
świecie i wielu moich znajowmych też. Ja prze 5 lat mieszkałam z rodzicami u
dziadków i wszyscy żyjemy i mamy się dobrze. Są ludzie którzy pracujęc nigdy
nie dorobią się własnego M i co oni nie mają prawa do posiadanie dziecka,
założenia rodziny? No a jak już się zdecydowli to nie mają prawa się pożalić
na rodziców, teściów. Przykre to co piszecie.

Wiesz, mieszkać można i w kilka pokoleń, ale

[iwoniaw]

mnie też zastanawia, co sobie wyobrażają przed ślubem ludzie, którzy od początku
nie mieli z rodzicami/teściami dobrych stosunków, a mimo to zdecydowali się na
opcję wspólne mieszkanie. Mało tego - często mieszkając już razem i widząc i
czując na co dzień, że jest źle, zamiast myśleć, jak poprawić sytuację,
pogrążają się tylko w stanie dotychczasowym (np. decydując się na kolejne
dziecko w chwili, gdy już pierwsze nie ma normalnych warunków do życia) i
jeszcze mają pretensje o wszystko do ludzi (teściowej najczęściej), których nie
uważają za rodzinę (o czym piszą wprost), co nie przeszkadza im bez skrupułów
korzystać z ich mieszkania i siedzieć na głowie.

Ja rozumiem, że dla jednych mieszkanie z rodziną jest fajne, dla innych
konieczne (z różnych względów), ale nie rozumiem, jak można bez żenady zgłaszać
pretensje do rodziców/teściów, że się nie chcą do nas dostosować, gdy nie daje
się samemu nic (nawet tej symbolicznej wdzięczności za pomoc) w zamian - jeśli
się chce założyć własną rodzinę, to jednak najpierw należałoby wydorośleć i
samemu podjąć się jakiejś odpowiedzialności - i w tej kwestii zgadzam się w 100%
z autorką wątku.

[akseinga]

Czyli para zarabiająca np 1000 + 1000 to nawet nie powinna myśleć o ślubie,
dziaciach to już straceńcy są wg autorki.

[denea]

No dokładnie, bo są nieodpowiedzialni i mają gó..arskie podejście do życia.
A co w sytuacji takiej jak moja - moja matka ze względu na stan zdrowia i wiek
nie powinna mieszkać sama.
Czy powinnam się w takim razie rozwieść a dziecko oddać do domu dziecka bo
stwarzam mu jakąś patologiczną rodzinę ?
Czy może odwrócić doopą, zakombinować i wynająć dwie kawalerki i czekać kiedy
moja matka na przykład się spali bo zapomni o odkręconym gazie ? Albo
rozchoruje z niedożywienia bo niespecjalnie umiałaby sobie coś ugotować ?
Hmmm ?? Które wyjście byłoby rozsądniejsze ?

[myelegans]

denea, Twoja sytuacja jest specyficzna, bo mama nie moze mieszkac sama, wiec
zawsze ktos musi miec na nia oko, wiec bedzie to albo rodzina, albo opiekunka.
Tu chyba mowa o ludziach, ktorym zamarzy sie malzenstwo i dzieci, ale nie
bardzo maja pomysl gdzie beda mieszkac. Jestes bardzo dobra corka, ze potrafisz
swoje zycie dopasowac do potrzeb rodzica w potrzebie, nie zawsze tak sie da.

Jezeli wszystkim sytuacja wspolnego mieszkania odpowiada, to chwala im, i niech
mieszkaja jak najdluzej, jednak, tych sielankowych sytuacji jest albo malo,
albo ludzie o tym nie pisza, bo po co pisac jak nie ma problemu. Sama nie znam
przykladu harmonijnego wspolzycia na linii synowa-tesciowa, czy ziec-tesciowie
w jednym domu nawet,a w sasiedztwie moich rodzicow i rodzinie, to bardziej
norma niz wyjatek.

Co komu odpowiada. Twoje okolicznosci przyrody sa inne niz moje.
Ja wyjechalam za granice sama z dwoma walizkami zeby sie usamodzielnic, w
czasach przedunijnych. Po studiach nie moglam oczywiscie znalezc pracy, ktora
zapewnialaby mi wynajmowanie mieszkania i jakie takie zycie, a o powrocie do
domu rodzinnego czy sama, czy w towarzystwie malzonka nie bylo mowy, tak
postanowilam jak mialam 18 lat i tego sie trzymalam. Nie byl to dom
patologiczny, ale ja chcialam byc samodzielna i zupelnie odpowiadac za siebie,
wszelkie decyzje jakie podejmowalam.

[denea]

No właśnie nie wiem, czy jest specyficzna. Nie podejrzewam ludzi mieszkających
z rodzicami/teściami o masochizm, zawsze są jakieś względy czy to finansowe czy
zdrowotne czy rodzinne. Poza wszelką dyskusją jest że młodym najlepiej jest
samym, nikt więc nie siedzi rodzinie na karku tylko i wyłącznie po to żeby się
dać dręczyć.
Ja nie przeczę że są biedroneczki które zaliczją ciążę z okazania i beztrosko
zwalają całe swoje życie na starsze pokolenie bo robili tak całe swoje życie i
było OK. A potem ani pracy, bo brak wykształcenia ani nauki, bo się nie chce.
Ale to są ekstrema i myślę że nie o takich ludziach rozmawiamy.
Widzisz, dla Ciebie priorytetem była niezależność. Chciałaś jej i ją
osiągnęłaś. Sposób życia zależy przecież od człowieka, dla kogoś innego
najważniejsza na świecie może być stabilizacja na przykład czy przywiązanie do
swojej miejscowości i zgodnie z tym sobie życie układa.
Jeżeli młodzi powiedzmy zakładają że pomieszkają kilka lat ze starszymi a w tym
czasie środki finansowe przeznaczą na własne lokum i w ten sposób osiągną je
szybciej to ja naprawdę nie widzę powodu żeby uważać takich ludzi za
nieodpowiedzialnych gnojków. Jak pisałam JAKIŚ powód widocznie mają. I dlaczego
my musimy wiedzieć dokładnie jaki on jest ?

[bacha1979]

Dla mnie oczywiste.
Tym bardziej, że przecież można coś wynająć.

[rita75]

"jak to sie
dzieje, ze ludzie, decydujac sie na malzenstwo, dzieci, decyduja sie
jednoczesnie na mieszkanie z rodzicami"

"decyduja" się na malzenstwo, bo potomek w drodze, wiec trudno tu mowic o w
pelni niezawislej decyzji . Tak jest w 80%- ja innych niz takich motywowanych
wpadką - decydujacych się na zamieszkanie z rodzicami nie znam.

[denea]

A ja znam...

[rita75]

GDenea, twoj przypadek to insza inszosc

[denea]

Nie no, kurczę, nie zdzierżę, jak sobie sama do siebie bluzgam to wrzodów
dostaję
Zadziwię Was - są tacy ludzie którzy lądują przy starszych nie przez wpadkę !
Mam znajomych mieszkających z jego rodzicami w jednym podwórku. Jak chłopak
dorastał rodzice wyszykowali sobie osobne mieszkanie z własnym wejściem z
przeznaczeniem takim, że stary dom będzie dla syna jak się ożeni. Oraz
gospodarka bo mają jakieśtam pole a syn jedynak.
Pobrali się nie z powodu ciąży, teraz mają dziecko i tak to wygląda. Czy jest
różowo ? Nie, nie jest. Dziewczyna wolałaby mieszkać osobno, fuka że teściowa
to, że teściowa tamto. Jednocześnie nie jest aż tak makabrycznie żeby mężowi
kołki na głowie ciosała że nie chce tam mieszkać, bo jednak teściowie
specjalnie im się nie wtrącają. Chłopak natomiast chce tam mieszkać.
Na rozwód z tego powodu narazie się nie zanosi.

[mathiola]

generalnie to się z tobą zgadzam, ale w naszych polskich realiach to malutko
byśmy tych rodzin mieli, ojjj malutko )
MY w każdym bądź razie, to znaczy ja i mój mąż tak właśnie myślieliśmy o swoim
życiu i dlatego od 7 lat wynajmujemy a teraz budujemy.

[denea]

Jeszcze się odniosę do całości wątku, bo mi wcale wk.rw nie przeszedł
Uważam że takie generalizowanie że wszyscy którzy mieszkają z rodzicami to
nieodpowiedzialne i niezaradne gołodupce za niesprawiedliwe i krzywdzące.
Jak już pisałam nie wiemy czym się człowiek kieruje w każdej takiej sytuacji,
prawda ? Ma jakieś swoje powody i nie musi nam ich tłumaczyć ?
Że posłużę się analogią - niejedna babka obżera się słodyczami jak głupia a
potem jojczy na forum że nie może schudnąć i źle się czuje ze swoją figurą. I
jedna żre z łakomstwa, druga zajada stres, trzecia miewa niski cukier czy inne
tam fiki miki. Ale nikt nie napisze w takiej sytuacji przestań krowo jęczeć i
weź się za siebie boś sama sobie winna. Tak to bywa, że człowiek wie że
powinien coś zmienić ale nie jest w stanie/nie może z jakiegoś powodu. A że się
żali... No a po co jest forum ??
I jeszcze przypomniał mi się kolega mojego męża - mieszkają z jego rodzicami i
młodszym bratem w jednym domu. Nie wiem czemu, jakie mają powody i nawet nie
wiem czy bardzo im z tym źle czy może akurat dobrze - ale na pewno ostatnie co
im można zarzucić to brak przedsiębiorczości i życiowe nieudacznictwo. Na
marginesie to jedno z piękniejszych miejsc jakie w życiu widziałam, sama
mogłabym mieszkać z nimi wszystkimi na kupie gdyby mnie zaprosili ) chociaż
wątpię że kierują się tylko urodą domu i okolicy.
Aha, i nie był to związek z wpady. Kasy również można im pozazdrościć.

Denea

[iwoniaw]

Niepotrzebnie się tak przejmujesz. Tym bardziej, że autorka wątku nie napisała,
że nikt nie mieszka z rodziną z chęci obopólnej/konieczności obiektywnej i że
niemożliwe jest, by było im dobrze, tylko zwróciła uwagę, że najbardziej jęczą i
wymyślają na teściową te, które - jak wynika z _ich własnego_ opisu - same się w
taką sytuację wpakowały, choć nic nie wskazywało, że będzie dobrze. I prawdę
mówiąc, też często odnoszę takie wrażenie czytając posty na emamie.

> Ale nikt nie napisze w takiej sytuacji przestań krowo jęczeć i
> weź się za siebie boś sama sobie winna.

Jak to nikt? W _każdym_ wątku przynajmniej kilka odpowiedzi jest dokładnie w tym
stylu - no chyba że o innych forach rozmawiamy

[denea]

iwoniaw napisała:

> > Ale nikt nie napisze w takiej sytuacji przestań krowo jęczeć i
> > weź się za siebie boś sama sobie winna.
>
> Jak to nikt? W _każdym_ wątku przynajmniej kilka odpowiedzi jest dokładnie w
ty
> m
> stylu - no chyba że o innych forach rozmawiamy

Mówisz )? Może i tak, ja staram się puszczać mimo uszu niemiłe
sformułowania, nawet jeśli mnie osobiście nie dotyczą to psują humor.
Ale rzeczywiście, do e-mamy to nawet pasuje ))

[weronikarb]

Hmm czasami człowiek mieszka z teściami poprostu przez swoja naiwność i wiare w
ludzi.

Gdy sie z mezem zareczylismy, to sporo o przyszlosci rozmawialismy.
Tescie zaproponowali nam remont polowy strych (druga polowa dl adrugiego brata
a trzeci na dole) zrobienie osobnego wejscia, poprostu jakby mieszkanie osobne.
Powiedzieli ze dom dostaje najmlodszy, a my mamy sie budowac, w zamian za to ze
nie moga podzielic domu to ich dolozenie do naszych budow to wlasnie
zapewnienei zakwaterowania (prad, gaz, smieci i inne oplaty to placilismy
dzielac na 3 rodziny) czyli czynsz to ich kwota dolozenia w zmaian nie
roszczenia pretensji do domu.
Mialo byc tak pieknei jak opisywali tescie, zreszt aprzed slubem super ludzie.

A teraz po prawie 5 latach meiszkania nie wyglada to tak rozowo, choc nadzieja
na swoj dom coraz blizsza bo nasz rosnie pomalutku

A w sumie w pOlsce zostalismy im tylko my i wnuczka ktora maja na wychowaniu
reszta juz za granica