Do mam, które sie boją...

[joa_boa]

Witam wszystkie mamy, zwaszcza te, które się boją...o swoje dzieci. Wiele
razy zastanawiałam sie, że może jestem nienormalna, bo wpadam w panikę za
każdym razem, gdy moje dziecko poważniej zachoruje, z niepokojem myślę o tym
jak sobie poradzi w dorosłym życiu itd. Czy Wy też tak macie? I jak radzice
sobie z tymi lękami i obawami? Mimo, że staram sie pracować ze swoimi
czarnymi myslami, to i tak czasmi mnie dopadają. Z niecierpliwością czekam
na Wasze refleksje i przemyslenia. Joa.

[miola]

Ty chyba powinnaś radzić sobie lepiej niż inne, prawda? Nie radzę sobie z
tymi lękami. Mam dwoje dzieci (5,5 i 1,5) i nie wpadam już w panikę przy byle
katarku, ale... Nie jestem w stanie oglądać czy czytać o chorych czy
krzywdzonych dzieciach, zbrodnie na nastolatkach nie dają mi spać (wychowam, a
potem jakkieś zwierze...). Jestem na etapie wyboru szkoły dla Michała - zerówka
w przedszkolu i co dalej? Szkoła prywatna, która jest m.in. kloszem, czy tzw.
głęboka woda - szkoła publiczna i 30 różnych dzieci w klasie. Ale czy mojemu
synkowi potrzebne są doświadczenia typu wymuszenie pieniędzy czy kradzież
butów?... Nie radzę sobie - moje dzieci nie spędziły nocy bez jednego z
rodziców. Wojny w TV - co będzie jeśli jakieś ataki dotrą do Polski ...Bardziej
się boję, jak jestem zmęczona, nie wyspana - spada moja odporność na otaczający
świat. I wtedy staram się zrelaksować, odpocząć, wyspać się. Czasami ziołowe
tabletki uspakające, rozmyślania "statystyczne" - więcej jest rodzin, które nie
przeżyły dramatów, rozmyślania "kupieckie" - cieszę się z problemów, bo nie
jest "za dobrze" czyli nie muszę się bać, bo swoją porcję trosk otrzymuję,
łapczywie czytam historie osób które mimo dramatów sobie poradziły. I ostatnio
(to głupie) - wyglądam Kamila Durczoka w Wiadomoścach. Jego choroba - KAŻDEMU
może się zdarzyć (młody, zdolny, odniosł sukses, ale to go nie ochroniło), ale
ostanio wygląda dużo lepiej, więc KAŻDY może sobie z tą choroba poradzić....
Trochę to tak, ze jeśli jemu się uda, to mnie również.. (tzn. pokonac problemy
ogólnie i w razie czego, nie jestem chora tak poważnie, ani nikt z mojej
rodziny).
Mam 32 lata - to podobno typowe dla tego wieku, skłonność do nerwic, wzmożony
strach o dzieci, tak jakby człowiek dostał kawałek lustra od Królowej Śniegu -
widzi tylko zło i zagrozenia. Potem przechodzi - mam nadzieję że mi przejdzie
wkrótce. Ale dobrze mi zrobiło, to wypisanie... Cieszę się, że jest nie jestem
sama - podstawowa zaleta forum. Pa.

[umasumak]

Hmmm...czytam wasze listy i jakbym czytała o sobie.... moje obawy o dzieci ( to
narodzone i to jeszcze nie narodzone ) i o męża, nie dają mi normalnie żyć.
Ciągle coś sobie wyobrażam. Kiedy córka spóźnia się 10 min ze szkoły przychodza
mi do głowy takie scenarjusze, że włos się na głowie jeży. Sama się za to
ganię, opieprzam w duchu - czasem to pomaga, ale niestety nie zawsze. Pamiętam,
że dawniej kpiłam z mojej mamy, a teraz zachowuję się dokładnie tak samo (.

[grzalka]

Ja się boję chorobliwie. Ciągle mnie nachodzą natrętne wizje jak to mojemu
dziecku się coś dzieje. Że z czegoś spada, ktoś jej robi krzywdę. Albo, że
nagle zachoruje na jakąś straszną chorobę. Albo, że teściowa jadąc z nią będzie
miala wypadek. Z drugiej strony zdaję sobie sprawę, że te lęki to patologia,
więc staram się ich nie uzewnętrzniać. Zostawiam Anię z babcią, jak musialam to
wyjechałam na tydzień zostawiając ją z tatusiem, staram się jakoś sobie
racjonalizować ten strach. Ale nie idzie mi to najlepiej. W ogóle chyba lęki to
moja specjalność, bo najpierw bałam się, żę coś się stanie moim rodzicom,
potem, że mężowi, a teraz na plan pierwszy wysuwa się moja córeczka. A może
wszyscy tak mają?

[natalju]

Tak, tak ja wczoraj właśnie miałam inaugurację, tzn pierwszy raz zostawiłam
dzidzię samą z teściową, mąż w pracy, ja musiałam pilnie i nagle wyjechać na
pół dnia, na dodatek komórka się rozładowała a telefon który znalazłam był
zepsuty - horror.
Zero kontaktu a do głowy przychodziły mi różen scenariusze między innymi że
wylądowała w szpitalu, a to przecież nic takiego zostać z babcia...
No i jak wróciłam do nich (biegiem ) okazało że wszystko jest ok! Julka się
świetnie bawiła wszystko ładnie zjadła i w ogóle było spoko. A ja odchodziłam
od zmysłów co to będzie jak dorośnie ???
Pozdrawiam Natalia