maz bardziej kocha dziecko

[zuzanna322]

Zawsze mowi sie, ze po urodzeniu dziecka, zona skupia sie na dziecku
i kocha je tak bardzo, ze zapomina o bozym swiecie, o mezu tez. U
mnie chyba jest odwrotnie. Moj maz malego ubostwia, a ja zostalam
odsunieta na dalszy tor. Marzylabym, zeby odzywal sie do mnie tak
czule i z taka miloscia, jak robi to do synka. Ale ta jego czulosc
jest zarezerwowana dla niego. Mowilam mu o tym, on twierdzi, ze
wydaje mi sie. Wiem jednak, ze tak jest.

[haja197222]

Zazdrośnica

[zuzanna322]

To nie kwestia zazdrosci - ciesze sie, ze on tak kocha synka. Z
dwojga zlego jesli juz musi kochac kogos bardziej, to juz lepiej,
zeby kochal jego. Napislam ten post tylo po to, zeby pokazac, ze to
dziala w obie strony.

[anek130]

a ile ma dziecko? moze jeszcze się nacieszył nowym członkiem
rodziny, jest w euforii - ciesz się, ze tak reaguje. Przyjdzie czas,
że mu to znormalnieje i wtedy wrócisz "do łask", choć z drugiej
strony wyobrażam sobie co możesz czuć- jakbyś była mu potrzeba tylko
do urodzenia dziecka, a teraz już zadanie zrobiłas i zostałaś
odepchnięta. Ale myslę, że to naprawde szybko minie.

trzymaj się
Ania

[majmajka]

Wiesz, ze to dosc czeste zjawisko. Kobiety czesto po porodzie czuja sie jak zywy inkubator, ktory nie jest juz potrzebny. Jak zuzyte pudelko na dziecko i teraz juz puste pudelko. Przez cala ciaze wszyscy dbaja i dmuchaja na przyszla matke, a pozniej...Kobieta schodzi na dalszy plan: maz, rodzina jakby zapominaja o niej. Przychodzac w odwiedziny kupuja ciuszki dla dziecka i zapominaja, ze mamie tez jakies kwiaty przydalyby sie. Nie martw sie, nie tylko Ty tak masz. Wiele z nas przez to przechodzila.

[malamadre]

Przypomniało mi się (ale nie bierz tego, Zuzanno do siebie, to całkiem oderwane
od twojego postu skojarzenie), że gdy padło kiedyś pytanie: kto jest dla ciebie
ważniejszy - mąż czy dziecko, większość dziewczyn odpowiedziała bez wahania, że
dziecko. Tutaj jest sytuacja odwrotna - i wszyscy Zuzannę pocieszają (i
słusznie). Ale dlaczego odstawienie męża jest w porządku i czymś naturalnym?

[mathiola]

No właśnie.

[soemi]

Mąż może zapomniał o Tobie jako o kobiecie. Że potrzebujesz czułości, miłości od
niego. Skupia całą swoją uwagę na dziecku, ale nie porównywałabym tego do
miłości. Rodzice kochają dzieci inną miłością aniżeli dorosłych. Dzieci mają
podstawowe potrzeby tj jedzenie, spanie,potrzeba bliskości z rodzicem i zabawa.
Rodzice instynktownie je zaspokajają łącznie z czułościami. Natomiast wasza
miłość to akceptacja drugiej osoby, poszanowanie jej poglądów, miłość fizyczna,
atrakcyjny wygląd i pociąg seksualny. Zagadnij męża, powiedz jak się czujesz i
czego Ci brakuje. Powinno się udać.

[melka_x]

Pamiętam wiele wątków, w których kobiety nie tylko otwarcie
przyznawały się, że o wiele bardziej kochają dzieci, ale jeszcze
naskakiwały na te, które pisały, że czują inaczej, że jak można męża
kochać tak samo jak dziecko, to oczywiste, że dla prawdziwej matki
dziecko jest na pierwszym miejscu itd itd. No i teraz widać jak to
wygląda z drugiej strony. Bez względu na to czy chodzi o matkę, czy
ojca to IMO niezdrowa sytuacja, sporo takich związków się rozpada.
Zresztą nawet jak oboje rodzice zgodnie stawiają na pierwszym
miejscu dziecko, to po jego usamodzielnieniu też robi się kijowo.
Tacy rodzice nie potrafią odpępnić swoich dzieci nawet gdy te
zakładają swoje rodziny, ale nadal żyją ich życiem. A potem posty na
forum, że rodzice czy teściowie we wszystko się wtrącają.

Nie wiem ile ma Twoje dziecko, ale jeśli jest małe to jest szansa,
że to jeszcze się zmieni.

[triss_merigold6]

To przykre. Zasadniczo albo pan zrozumie, że jesteś nie tylko matka
ale i kobietą albo nie. Jak nie to albo się przyzwyczaisz albo
będziesz niezbyt szczęśliwa.
Byłam w takiej sytuacji i odeszłam od męża kiedy syn miał niecałe 2
lata. Nie jestem w stanie funkcjonować w układzie w którym relację
mężczyzna - kobieta zastępuje relacja tylko rodzicielska.

[spacey1]

W moim małżeństwie stało sie podobnie. Doznałam szoku po powrocie ze szpitala i
nie mogłam się z niego otrząsnąć przez dobre dwa lata. Szok dotyczył tej zmiany,
jaka zaszła w moim mężu i jego stosunku do mnie. Nie pocieszę cię - u mnie jakos
sie to ułożyło, ale przez ten czas ja straciłam całą czułość i miłość, jaką
miałam do męża. Zostało przyzwyczajenie i chyba jakaś przyjaźń. Teraz on mówi,
że jestem oschła. Tak mnie zranił na początku naszego rodzicielstwa, że od
tamtej pory nigdy mu nie powiedziałam, że go kocham. To on dał mi kiedyś wiarę w
siebie, we własną wartość, a kiedy mi to odebrał nie potrafiłam już się z tego
podnieść. Skończyło się na tym, że teraz jest mi raczej obojętny.