Mam okropny problem

[uldzia2001]

Mój partner (nie mamy ślubu)pracuje za granicą.Przyjeżdża dwa razy do roku.Ja
z dzieckiem 2 latka mieszkamy u mojej mamy,z którą on jest w nienajlepszych
stosunkach. No i właśnie przed chwilką mi zadzwonił, abym ja z dzieckiem
przyjechała do niego i została do grudnia.No i właśnie nie wiem co mam
zrobić? On od samego rana do wieczora pracuje.Mieszka w domu gdzie jest
wspólna kuchnia i łazienka jeszcze z 4 osobami,fakt,że ich też cały dzień
nie ma w domu. Tutaj mam znajomych,koleżanki a tam nikogo i w dodatku język
inny.Z drugiej strony bardzo mi jego brakuje i chciałabym być z nim, no i aby
dziecko znało tatusia.

Nie wiem naprawdę co mam zrobić? I tak źle i tak niedobrze.Jak wcześniej mu
mówiłam,że przyjedziemy do niego,to słyszałam,że co ja tam będę robiła,że
jego cały czas nie ma w domu itp. a teraz nagle taka odmiana? Nie wiem co mam
o tym myśleć?

Może któraś z was była w podobnej sytuacji? Poradźcie coś bo nie wiem co mam
zrobić.


Ula

[kacha222]

zrób to co Ci dyktuje serce!
ja bym pojechała! niech dziecko ma ojca na codzień prawie, ty faceta też!!
nie bój się!

[malpig]

ja również bym pojechała...
dziecko będzie miało ojca, a Ty możliwość poznania codziennej rzeczywistości
swojego mężczyzny - przynajmniej wieczorem. Dzięki temu będziecie mieli czas na
lepsze wzajemne siebie poznanie

pozdrawiam
mal

[magda2303]

Wolisz życie spędzać z mamą czy z mężczyzną? A dla dziecka ważniejsza jest
babcia czy tata? Po prostu jedź.

[balbinkaa]

Ja też bym pojechała. Wspólna kuchnia i łazienka to nie tragedia, popatrz na
małżeństwa studenckie mieszkające i wychowujące niemowlęta w akademikach.
Będziecie razem, a to najważniejsze. Znajomych znajdziesz i tam, nauczysz się
języka no i coś wspólnie przeżyjecie , a nie tak na odległość.
A gdyby okazało się ,że jest tam tak strasznie,to przecież zawsze możesz wrócić.

[magdawro]

Ja bym pojechała. Z ogromnymi obawami,ale jednak. Tylko dzieląc codzienność
zbudujecie prawdziwą rodzinę. No i dziecko z ojcem - to też bardzo ważne.
Dwukrotnie byłąm w sytuacji żony z dojeżdżającym mężem. Dzieliło nas tylko 100
km a mimo to było mi bardzo ciężko. Ty jesteś przyzwyczajona, ale myślę,że
docenisz zalety wspólnego życia (choć zdarzają sie tez trudności).
POwodzenia - nie bój się i zdecyduj co dla Was najlepsze. A znajomych możesz
mieć i tam - z czasem. No i zawsze możesz wrócić jak nie dasz rady.

[jagienka.harrison]

Wiesz, ja też bym pojechała! Mój (obecnie teraz) mąż też był w Anglii, a ja w
Polsce. Przyjeżdżałam tam na 2 tygodnie, raz na 2 miesiąca. Było ciężko, ale
warto. Poznałam męża i małażeńską rzeczywistość, robiłam co chciałam,
zwiedzałam itp. Bedzie czasem lepiej czasem gorzej, ale jedź. Zawsze możesz
wrócić! A gdzie za granicę? Bo jak do Iraku, a on jest żołnierzem, to
zastanowiłabym się

[danka24]

JEDŹ!!!!!!
))))))

[miola]

Daleko? I do grudnia tylko 4 m-ce... A jaki to sprawdzian dla was wszystkich -
nie ma lepszego niz wspolne pokonywanie trudnosci dnia codziennego. Powodzenia.

[uldzia2001]

Dzięki wam za tak jenomyślną odpowiedź. On jest w Irlandii.Jeżeli nie znajdę
pracy to chyba jednak pojadę do niego.Właściwie to nie mam nic do stracenia a z
mamą układa mi się różnie.

Jeszcze raz wam bardzo dziękuję i pozdrawiam.

Ula

[jagienka.harrison]

Irlandia jest super!!!! Na pewno Ci się spodoba. Ludzie są naprawdę mili,
wszędzie puby, bardzo zielono (ale drogo). Bedziesz się świetnie bawić.

[meme1]

jedz,najwyzej wrocisz...ale chyba bedzie fajnie zasypiac w jego ramionach?