coraz gorsze samopoczucie

[maledi]

Czesc Dziewczyny,
pisze poraz pierwszy, bo mam wrazenie ze problem zaczal mnie wsysac
do srodka, i nie umiem juz spojrzec na wszystko z boku. Mam
slicznego, zdrowego synka 11 m-cy, kochajacego, naprawde wspanialego
meza i bardzo kochana, pomocna mame. Zawsze marzylam o dziecku i o
siedzeniu z nim w domu. I wszystko mam co chcialam, siedze w domu z
synusiem (nie jestem na wychowawczym- poprostu nie pracuje), mama
przyjezdza do mnie co drugi dzien i pomaga (jest na emeryturze), nie
jestesmy bogaci ale nie mamy tez zadnych problemow natury
finansowej. Pisze to wszystko bo nie wiem skad sie u mnie bierze ten
koszmarny nastroj - nic mi sie nie chce, caly czas wewnetrznie
narzekam, wydaje mi sie ze nie mam celu, nie moge sie zmusic zeby
robic cokolwiek. Oszukuje mame i meza ze jak ich nie ma to ucze sie
angielskiego, albo cwicze, a ja jak maly spi to czytam w komputerze
bzdury lub gapie sie w tv. Jak rano wstawie pralke to pranie wyjmuje
wieczorem. Zaczelam sie objadac wieczorem jak maly idzie spac. To
nie moze byc depresja bo przy ludziach udaje ze wszystko jest super
i mam jakies male zrywy zeby cos zmienic ale nastepnego dnia
wszystko wraca do punktu wyjscia. Dodam ze ani jedna moja kolezanka
nie ma dziecka. Nie bardzo mam z kim gadac oprocz mamy i meza...
Nie uzalam sie tutaj nad soba, ale bardzo bym chciala wiedziec czy
ktoras ma podobnie? co zrobic? macie jakies metody pracy nad soba?
albo moze potrzebuje kopa.. nie wiem, co sadzicie?

[beautywitch]

zapewniam Cię,że nie jesteś sama Napisz numer gg,chetnie z Tobą
pogadam

[olla-83]

jak doskonale cie rozumiem
moj synek ma prawie 10 m-cy maz pracuje a ja siedze w domu
tez nic mi sie nie chce a caly dzien najchetniej bym lezala i bawila
sie z synkiem
jesli co drugi dzien przychodzi do ciebie mama to spotkaj sie w tym
czasie ze znajomymi niekoniecznie mamusiami, wyskocz na jakies zakupy
ja ostatnio tak robie i jest lepiej a moze to po prostu wiosna sie
zbliza...

[olaraf37]

Tez tak mialam, ale krotko, jak poszlam do pracy to mi sie
polepszylo. Polecam. Jak sie boisz ze synek, bedzie cie mial za malo
to idz do pracy na 1/2 etatu. Siedzenie z dzieckiem w domu jest
super, ale na dluzsza mete nuzace i nie dajace pelnej satysfakcji.
Trzeba cos w zyciu robic oprocz tego.

[asia_i_p]

To mogą być początki depresji i bardzo dużo na to wskazuje: obniżony
nastrój, odpływ energii, objadanie się. To są w sumie typowe objawy.
Może być wiosenna obniżka nastroju, a może być początek czegoś
dużego. Jeżeli nigdy dotąd na wiosnę nie miałaś tych objawów w takim
natężeniu, radziłabym sie wybrać do psychiatry.

[hudaka]

tak samo się czuje dodatkowo ciągle rycze nawet nie chce mi się żyć
czasami... a najgorszy jest brak zrozumienia

[hudaka]

tak samo sie czuje, ostanio calymi dniami rycze i nie chce mi sie
zyc...

he... ja mam identycznie

[kalokabb]

Mam dokładnie to samo... dziś np. ryczałam nie wiem dlaczego. Masakra, tez udaję
przed rodziną, że wszystko jest super, ale wewnętrznie czuję się zdołowana...

dzisiaj jest duzo lepiej

[maledi]

Nie wiem czy wczoraj byl punkt kulminacyjny czy nie, ale dzisiaj
czuje sie znacznie lepiej. Troche przemyslalam, poczytalam i
naprawde mi to pomogla.
Do Beautywitch - jestes moze z warszawy???
bo gg nie uzywalam juz chyba 100 lat i nawet nie wiem czy jest
zainstalowane
pozdrawiam i dziekuje za pocieszenia

[aguskin]

chyba dużo mam siedzących w domu tak ma,
tez mam dni w pizamie do wieczora, z praniem na 2 dni, bo czasem
nawet wieczorem nie chce mi sie wyciągnąc,
a gotowanie obiadu czasem urasta do rangi swiatowego problemu,
ale pozniej kiedy pojdziesz do pracy i wszystko bedzie wyliczone,
odmierzone i w biegu bedziesz ten rozleniwiony czas wspominać jako
wspaniały,
możesz robić sobie plan, ale musisz wpisac naprawde mało, bo jak
zrobisz dużo liste to jeszcze bardziej sie zdołujesz, jak go nie
wykonasz,
przyjdzie wiosna, wiecej słońca, spacery i będzie lepiej

[jadzia.orbitrek]

świetnie cię rozumię. mam takie dni,że tylko płakać mi się chce. nie
mam żadnej koleżanki. jestem sama z córką. dopiero jak mąż wraca z
pracy to odżywam. w sumie nie mam powodów do zmartwień,ale męczy
mnie to,że córka nie chce jeść np. zupek,że nie mam jak z nią wyjść
na dwór, bo zaraz bedzie głodna. ja to juz myslę,że mam jakąś
deprechę czy co? najlepiej wyszłabym pochodzić sobie sama gdzieś,ale
jestem uwiązana cycem. nie mam tu żadnej koleżanki z takim dzieckiem
jak moja córeczka. siedze i czytam ten internet. jestem już na
23657.009789 stronie
nie mam motywacji do niczego. nic nie bedzie-obiadu nie
bedzie,porządku nie bedzie.wszystko zlikwiduję...
każdy mysli,że jak siedzę w domu to jest tak fajnie,a za moimi
drzwiami nie raz rozgrywa się mój mały dramat. siedzę i płaczę.
pozdrawiam,jadzia

[m120604]

Miałam podobnie i niestety to powraca. Na początku było super, dziecko, Ja w
domu, nigdzie się nie śpieszyłam, miałam czas na wszystko. I tak minęła jedna
zima, lato itd. i drugiej zimy coś się zaczęło ze mną dziać. Totalne
zniechęcenie, zły nastrój, codzienna rutyna zaczęła mnie wykańczać. Przyszła
wiosna, więcej czasu spędzałam z dzieckiem na spacerach, ale niestety nic mi nie
przechodziło.Nic kompletnie mi się nie chciało, wszystkie czynności wykonywałam
z przymusu, wszystko w koło mnie drażniło, nawet znajomi. W końcu mój dzień
wyglądał tak, ze czekałam tylko do wieczora jak dziecko zaśnie i siedziałam przy
kompie i zaczęłam sobie wkręcać choroby. Byłam u internisty zrobiłam badania i
Ona stwierdziłam, że powinnam odpocząć, dziecko do babci, a ja powinnam pomyśleć
o sobie, bo inaczej to nabawię sie depresji. Po głębszym zastanowieniu doszło do
mnie, ze Ja mama bardzo dużo czasu dla siebie, pomoc ze strony rodziny, może nie
żyję w luksusach, ale też niczego mi nie brakuje, a mimo to jestem nieszczęśliwa.
Zapisałam sie do psychologa. W sumie to psycholog nie zauważył u mnie żadnej
depresji i nawet nie zapraszał mnie na następne spotkanie. Za 3 miesiące
wybierałam sie do pracy, więc myślałam że wszystko się zmieni, będzie lepiej. Na
miesiąc przed powrotem okazało sie, że jestem w ciąży- planowanej i nie
planowanej. Bardzo długo zastanawialiśmy sie nad drugim dzieckiem i stało się.
Popadłam w takie przygnębienie, że gdyby nie mąż to nie wiem jak dałabym radę
zająć sie dzieckiem. Nie miałam siły wstać z łóżka, ciągle ryczałam, po prostu
koszmarnie. Może to hormony na początku, może nie. Wróciłam do pracy. Raz jest
lepiej, raz jest gorzej. Wiem, ze nie jest do końca ze mną dobrze, bo często
ogarnia mnie zniechęcenie, brak humoru. Najchętniej to bym tylko spała. Wiem, że
to błędne koło, chciałabym iść do psychologa i się boję, ze znów mi powie że
jest ok, a Ja wiem że nie jest. I tak mijają dni, miesiące i zaczynam sie bać
jak to będzie po porodzie, czy tak depresja mi sie nie nasili.
Sorry, ze ta długo, ale może ty nie będziesz zwlekać tak długo jak Ja i udasz
się do specjalisty, jeżeli okaże sie, ze to nie przesilenie wiosenne.
Pozdrawiam

[diademonde]

Oj nawet nie wiesz, jak bardzo rozumiem... Dokładnie cała ja, tyle, że u mnie
poszło dalej, stałam się nieznośna dla siebie, dla innych, ciągle tylko
marudziłam, na wszystko narzekałam, kłóciłam się i nie miałam do kogo gęby
otworzyć, więc od nowa historia, bo ubolewałam cierpiętniczo nad swoim losem.
Przez 14 mcy nie umiałam wyjść z tego marazmu, ile to ja razy myślałam, żeby
skończyć ze sobą...Ale wreszcie puknęłam się w głowę...zaryzykowałam to, co
radzi większość - postanowiłam pójść do pracy...to nic, że za śmieszne
pieniądze, to nic, że na śmiesznie nieadekwatnym stanowisku do mojego
wykształcenia, to nie ważne..ważne jest to, że już sama rekrutacja między ludźmi
otworzyła mi oczy, że zdziczałam, że fajnie jest wyjść i pogadać z innymi i nie
myśleć o tym całym macierzyńskim "zarąbię się, ale pokażę światu jaka jestem
super matka", że mam prace na 3/4 etatu - czyli w sam raz, bo ani za długo, ani
za krótko, że obok są fajne sklepy i zawsze po pracy mogę wstąpić i kupić sobie
nawet jakiś drobiazg za moje samodzielnie zarobione pieniądze, że mogę 6 godz
siedzieć na tyłku i nie jojczeć że zaraz koniec siedzenia, bo kupa, bo picie, bo
marudzenie, bo jedzenie, bo spanie, pranie, latanie. Kurcze, naprawdę postawiło
mnie to na nogi i jestem z siebie dumna Czego i Tobie życzę) Będzie dobrze,
tylko trzeba przełamać się i zrobić pierwszy krok w pozytywnym kierunku, bo
niestety te wahania nastrojów lubią wracać, trzeba je wyeliminować raz, a
porządnie...

Aha i jeszcze dodam...

[diademonde]

że siedząc w domu rzecz jasna lustro to był wróg nr 1, samoocena ujemna,
rozczochrana, worek zamiast ubrania, płakanie, że gruba, że brzydka, że włosy
nie takie, że parchy na twarzy, bezsens malowania, czesania i innych zabiegów
kosmetycznych również. A teraz? A teraz wychodzę z domu w pełnym rynsztunku,
patrzę w lustro i nie wierzę, kurcze, niezła ze mnie laska, jak ja się mogłam
doprowadzić na takie dno. Nie warto tracić siebie, nawet jeśli wydaje się, że
nie ma wyjścia, zawsze jest, tyle, że może trzeba upaść tak nisko, żeby je zobaczyć

[papiki]

maledi, mam taki sam stan psychiki jak Ty. To co napisałaś dzieje
się dokładnie też ze mną. Dzisiaj nawet sobie pomyślałam, że patrząc
w lustro nikogo nie widzę. Nie widzę siebie, nie ma mnie. Powinnam
byc szczęsliwa, bo mam długo oczekiwaną córkę, która nie sprawia
żadnych problemów (teraz ma 15 mies), mam męża, który mnie kocha
(chociaż mało czasu poświęca swoim ukochanym dziwewczynom), nowy
dom, do pracy nie chodzę, finansowo nie jest źle, mam czas, żeby się
ubrac, umalowac. I co z tego, jak czuję, że w tym wszystkim nie ma
mnie. Brakuje mi energii - do wszystkiego. Myślałam o otworzeniu
własnego interesu, jest super pomysł, motywacja też (coś by się
zaczęło dziac w końcu, a nie ciągle te pieluchy itp, poza tym
potrzebne są pieniądze na urządzenie domu) - ale mi się nie chce za
to wziąc. A z kim zostawię dziecko? Moja mama nie wszystko może
zrobic przy dziecku, bo ma powikłania po złamaniu nadgarstka, mój
tata ma swoją pracę, teściowie mieszkają hen hen daleko (a nawet to
i dobrze), opiekunka też kosztuje niemało. Mówię czasem do męża,
żeby sobie zabrał dziecko do pracy, to się dziwi, że tak mówię.
Wyprowadziłam się na wiochę, nie znam tu nikogo, koleżanek zero.
Wypaliłam się wewnętrznie, zero radości. Szczęśliwa nie jestem.
Sorki, że tak dużo i dołująco, ale tu mogę z siebie moje smutki
wyrzucic i oczyścic nieco moją żałosną duszę.