Problem z teściową

[pyza15]

A problem jest taki, teściowa (teście) zabroniła mi przyjeżdzać do siebie
(zakaz wstępu) a co z dzieckiem? Jak powinnam się zachować, pozwolić pojechać
synkowi do dziadków, czy nie (synek ma dwa latka). Według mnie jest za mały,
poza tym ten zakaz. Mąż oczywiście chce żeby synek pojechał do dziadków beze
mnie, a ja sądzę że teściowa zabraniając mi jeździć odgrywa się na wnuku a
nie na mnie.
Pozdrawiam i czekam na odpowiedzi

[sojanka]

A czymże to przewiniłaś pani matce?

Pewnie najbardziej asertywną radą byłoby puścić dziecko z ojcem. Nie wiem
jednak czy było by mnie stać na taką asertywność.

Zastanów się czy chcesz żeby Twoje dziecko pojechało do babci? Czy ono tego
chce? Czy dziadkowie to ważne osoby w jego życiu, czy tylko żadko spotykani
znajomi? Czy to ma byc wyjazd z noclegiem?

Alternatywą jest przyjazd dziadków do was - zabranie małego na spacery, czy do
zoo, albo pobycie z nim u was gdy Ty udasz się np. do przyjaciółki albo do
kosmetyczki.

[odalie]

Hej!

Jak ja to widzę, może zbyt radykalnie - kontakty z wnukiem? proszę bardzo,
zapraszam do siebie!!! A pod żadnym pozorem nie pozwoliłabym na wyjazd dziecka
beze mnie do dziadków!

Rodziny trzeba się trzymać, rodzinę trzeba szanować, kochać i te de. A Wasza
rodzina to Ty, Twój mężczyzna i Wasze dzieco. Niech także Twój facet to pojmie!
Nie może być takiej chorej sytuacji, że wnuczek jest cacy a jego mama
(najważniejsza osoba w życiu dziecka!!!) jest fuj. Albo akceptują _Was_ albo
niech się wypchają. Sorriii za mocne słowa - ale miałam/mam neico podobnie, już
teraz jest lepiej, ale wiem, co mówię, bo to odczułam i odchorowałam.

A żeby nie było oskarżeń, że utrudniasz/blokujesz kontakty z
dziadkami, "ograbiasz z czegoś dziecko i bla bla bla", proszę, czemu nie -
zaprość ich do siebie. Ja sami nie zechcą, cóż wyjdzie szydło z worka.

Takie pozwalanie facetowi na samodzielny wyjazd tylko z dzieckiem to rozbijanie
Waszej małej najbliższej i najważniejszej rodzinki!!!

................................

Oczywiście to mój punkt widzenia, zresztą o Waszej sytuacji wiem niewiele

Trzymaj się!

[magda2303]

Zgadzam się zupełnie z poprzednim postem. Wykażesz najwyższy poziom
asertywności, jeśli nie dasz babsztylowi zakazu wstępu do waszego domu. I nic
więcej. Nie mogę tylko pojąć, jak twój mąż może godzić się z takim stosunkiem
rodziców do siebie i utrzymywać z nimi normalne kontakty?

[julia03]

Witam
u mnie tak nie ma ale nie lubię się z moją teściową i w życiu nie pozwliłam na
to aby mój mąż pojechał do nich sam . Oni wiedzą że Julka jest moja i nie dam
im jej( choć są dziadkami) Nie wiem jak u ciebie ale ja uważam że powinni
liczyć się i ze mną. Dziecko to nie zabawka a moi tesciowie napewno bedą nią
kręcić jak dorośnie.
Myślę że ten pomysł,że oni powinni odwiedzić ciebie jak chcą odwiedzić dziecko
jest super.
Ty też jesteś rodziną a nie tylko matką ich wnuka.
pozdrawiam
aga

[kag1]

Nie chce widzieć baba ciebie nie musi i dziecka. Ja bym nie puściła dziecka do
ludzi którzy nie potrafią szanować mnie. Chcą zobaczyć wnuka proszę bardzo
niech przyjadą do ciebie tylko z uśmiechem na twarzy żeby małe dziecko
przebywało w przyjemnej atmosferze. Nie wiem jakie jest podłoże waszego
konfliktu ale bardzo ci współczuje.

[karolina_g_k]

Witam!
Moje stosunki z teściami (teściową) sa ...różne (tak to nazwijmy
I do dodania do poprzednich postów mam tylko tyle że nie wyobrażam sobie żeby
mój mąz jeżdził do nich gdyby zaistniała taka sytuacja jak u Was a już o
dziecku to nie byłoby mowy. Niech Twój dom stoi dla nich otworem oczywiście
jeśli zachowywac sie bedą tak jak powinni. Na razie Twój synek jeszcze nie
bardzo sytuacje rozumie ale z czasem zacznie go dziwic czemu najważnejsza dla
niego osoba nie jeżdzi z nim i Tatusiem do babci.
Pozdrawiam
Karolina i Kacper

[mamadwojga]

Zgadzam się z dziewczynami, szczególnie z Odalie. Nie pozwól by za Twoimi
plecami Twoje dziecko dowiadywało się że Ty jesteś taka i owaka. Jak chcą
widzieć wnuka niech się sami do Ciebie pofatygują. Bądź dzielna i silna.
Pozdrawiam.

[iwoniaw]

Bez względu na powód niechęci teściowej do Ciebie nie sądzę, byś powinna się
godzić na takie propozycje męża (dziwi mnie, tak jak już pisały dziewczyny, że
on w ogóle proponuje coś takiego przy takim traktowaniu Ciebie przez jego
rodziców)- dziecko oczywiście ma prawo znać dziadków, ale to Ty jesteś dla
niego ważniejsza. Wasza RODZINA - znowu powtórzę za poprzedniczkami, ale
zgadzam się w całej rozciągłości - to przede wszystkim Ty, mąż i dziecko i
niech do wszystkich to dotrze. Powodzenia i nie daj się.

[pyza15]

Zgadzam się z Wami dziewczyny, mam dokładnie takie same odczucia, najchętniej
nie pozwoliłabym na wyjazd synkowi, gdyż teście bardzo mnie zranili.
Wczoraj mówiłam synkowi, czy pojechałby bez mamy do babci, tylko z tatą, a mama
przyjechałaby później, ochoczo odpowiedział tak, nawet już opowiedział niani,
że jedzie do babci, a mama zostaje w domu. Sądzę jednak że nie do końca rozumie
całą tę sytuację, nie wie przecież co to znaczy zasypiać bez mamy, bo ja zawsze
byłam z nim. Wiem też że bardzo tęskni za dziadkami, często ich wspomina, i
bardzo teskni, zresztą dziadkowie bardzo go kochają, nie zrobią mu krzywdy,
chociaż poniekąd taką krzywdę mu wyrządzają.
Moja sytuacja faktycznie jest dość trudna, mam przeciwko sobie także męża, w
zasadzie jesteśmy o krok od rozwodu, co w zasadzie tłumaczy jego zachowanie.
Teście nigdy mnie nie zaakceptowali, chociaż nie zrobiłam nic złego mężowi, mam
wyłącznie inne poglądy na życie, niż oni. Te poglądy mężowi nie przeszkadzały,
ale teściom a jakże, a ciosem dla nich była odmowa opieki nad synkiem,
zdecydowałam się na nianię. Nie żałuję tego, nigdy nie żałowałam, lecz od tej
chwili problemy zaczęły narastać.
Nie chcę by nasze wzajemne stosunki źle odbiły się na dziecku, jeżeli jednak
się zgodzę, to będę musiała zgodzić się także na święta itd.
A jeżeli się nie zgodzę, wywoła to ogromną awanturę, a ja już nie mam siły na
słuchanie krzyków. Inna sprawa, ja się nie zgodzę, to mąż także nie pozwoli
jechać mi do moich rodziców, nawet nie musi dawać zgody, wystarcza że nie da
samochodu, który jest jego (zarabiał więcej więc udział mój w sfinansowaniu
zakupu jest znikomy) Głupota, ale tak właśnie wyglądają nasze stosunki.
Pozdrawiam i czekam na dalsze opinie

[julia03]

Głowa do góry bedzie dobrze.
Ja jestem dziś po wizycie teściów. Chodzimy z mężem na basen i ta krowa
niestety musiała na godzinę posiedzieć z małą. No u mnie jest trochę lepiej bo
mąż stoi za mną. Jednak myślę że nie powinnaś im się podawać. Muszą liczyć się
z tobą czy chcą czy nie bo jestes matką ich wnuka.
Mam nadzieję że jakoś sie u ciebie ułoży i może twój mąż bedzie bardziej po
twojej stronie.
Zycze dużo wytrwałości i sił.
Pozdrawiam
aga

[marta_i3]

Skoro Ci ta jak się wyraziłaś "krowa" nie odpowiada to trzeba było zrezygnować
z basenu i samej posiedzieć z córką.
A jeżeli Twoja teściowa jest krową to kim jest Twój mąż?
Zniesmaczona Marta

[miola]

Taka refleksja na mnie przyszła, po przeczytaniu tego postu w szczególe, ale
wielu z tego forum w ogóle. Nie chcę nikogo oceniac, broń Boże, ale może
skłonić do pewnych przemysleń. Otóż: po pierwsze, zakładam, że teściowa mieszka
w pewnej odległości, więc pewnie dużo łatwiej jest zachować poprawne stosunki
niż mieszkajac np. razem. Pytanie gdzie zabrakło dobrych chęci, kto nie
przymknął oka i ucha, że doszło do takiego zakazu? Są ludzie po prostu źli, ale
częściej jest tak, że wina lezy po obu stronach. Warto się nad tym zastanowic,
czy jest się w 100% w porządku, czy zrobiło się wszystko, żeby było OK. Po
drugie teściowa to matka mojego męża (niemęża), więc: nie jest osobą obcą, jest
mu pewnie przykro, jeżeli słucha na jej temat niezbyt pochlebnych rzeczy (nawet
jeżeli się z nimi zgadza - wczuć się w taką sytuację bardzo łatwo, ze swoimi
mamami też nie raz jest trudno, ale jak ktoś inny coś powie, to boli, prawda?)
Po trzecie granie dzieckiem w sytuacjach konfliktowych jest okrucieństwem w
stosunku to dziecka, nie ważne z kim ten konflikt, a uważne czytelniczki
Dziecka, jakich tu chyba nie brakuje, powinny wiedzieć jaka jest rola babć i
dziadków w życiu dziecka i że nie jest to byle co. Po czwarte, chociaż rodziny
się "zmniejszają" to nadal dziadkowie do nich należą (kiedyś również brat
tesciowej ciotecznej siostry matki)!!!!!!!!! Czy moje poprzedniczki nie
zaliczają do grona rodziny tylko teściowych czy swoje mamy również? Proszę o
odpowiedź. I na koniec - czy pusciłabyś swoje dwuletnie dziecko z mężem do jego
rodziców, gdyby nie było konfliktu z teściową, a potrzebowałabyś dwóch dni na
przygotowanie się do egzaminu? Czy sama pojechałabyś z nim do swoich rodziców
na tę samą odległość? Pomyślcie dziewczyny, jakie wzorce przekazujecie swoim
dzieciom, które kochacie i chcecie wychować na miłych, otwartych i
TOLERANCYJNYCH ludzi.Pozdrawiam. Synowa z 10 letnim stażem, w zgodzie z
teściową i pogodzona z jej charakterem

[odalie]

Hej!

Jako autorka jednego z postów powyżej poczułam się wywołana do tablicy

> Pytanie gdzie zabrakło dobrych chęci, kto nie
> przymknął oka i ucha, że doszło do takiego zakazu?

Nie mogę się wypowiadać za autorkę postu "Problem z teściową". Miałam i mam w
pewnym sensie podobną sytuację. Gdy oczekiwałam dziecka, jako narzeczona/żona
mego faceta byłam zmuszona na przykład czekać na klatce schodowej bloku w
którym mieszkali jego dziadkowie, aż on skończy odwiedziny, bo jego babka mnie
nie tolerowała. Obecnie oboje z facetem nie mamy już długo kontaktu z teściem,
bo sobie teść tego nie życzy. I te de. Więc coś o tym wiem, wiem jak
to "smakuje".

> Warto się nad tym zastanowic,
> czy jest się w 100% w porządku, czy zrobiło się wszystko, żeby było OK.

Wypowiem się za siebie. Ja byłam odrzucona dla zasady, z założenia, ot tak. Nie
musiałam nic _robić_, wystarczy że byłam (nooo, byłam starsza, byłam w ciąży,
byłam brzydka, byłam alergiczką, byłam biedna i tak dalej). Tak, tak, nie raz
się zastanawiałam... i wychodziło mi na to, że to ja chciałam i byłam miła,
otwierałam się, próbowałam zrozumieć. Wychodziłam z założenia, że rodzina
faceta ma być moją rodziną, ze z każdym można się polubić. Ale oni mieli i mają
inną koncepcję - że ja zawsze pozostanę obca, że nie mam tam czego szukać. Nie
udało im się mnie poznać, ale można mnie troszeczkę poustawiać, czemu nie, a na
deser mego faceta potraktować jak dzieciucha, bo nie chodzi w garniturze i
nadal ma długie włosy. Ot i co.

Na rzęsach już nie będę stawać, żeby tylko ich ugłaskać. A stawałam. Próbowałam
mimo wszystko przez długi czas, mimo upokorzeń, pogardy, szyderstwa,
konktretnego szkodzenia. Ale to się obraca w niwecz, a mnie zbyt dużo kosztuje.
Nawet mój facet, syn/wnuk już sobie odpuścił... I to bez mojego gadania, wbrew
pozorom. Sam widzi, sam czuje. Powoli wychodzi na to, że rzeczywiście tamci
ludzie naszą (nawet jego) rodziną nie są.

> Po trzecie granie dzieckiem w sytuacjach konfliktowych jest okrucieństwem w
> stosunku to dziecka, nie ważne z kim ten konflikt, a uważne czytelniczki
> Dziecka, jakich tu chyba nie brakuje, powinny wiedzieć jaka jest rola babć i
> dziadków w życiu dziecka i że nie jest to byle co.

To powiedz mi i nie tylko mi, jak wyjaśnisz maluszkowi czemu w domu babci nie
istnieje pojęcie jego mamusi (bo chyba mama to tam temat tabu)? Czemu mamusi
nie wolno tam bywać? Czemu jego ukochana mamusia jest taka niedobra, że
ukochana babcia jej nienawidzi?

I kto tu gra dzieckiem...

> Po czwarte, chociaż rodziny
> się "zmniejszają" to nadal dziadkowie do nich należą (kiedyś również brat
> tesciowej ciotecznej siostry matki)!!!!!!!!! Czy moje poprzedniczki nie
> zaliczają do grona rodziny tylko teściowych czy swoje mamy również? Proszę o
> odpowiedź.

Ta odpowiedź zahaczy i o "rolę dziadków". Właśnie - dziadków. Kochających,
ciepłych, rozumnych. A nie ludzi, tak usilnie oddzielających się,
nienawidzących, szkodzących, szykanujących mamę, oszukujących tatę, po prostu
obcych.

Tak, moja mama to babcia mojej córeczki. I nie tylko dlatego, że moja mama! Bo
się zachowuje jak babcia, bo scala naszą małą rodzinkę a nie rozwala, nie
wchodzi między nas tylko nas jednoczy!!!

Bo moi rodzice akceptują dziwactwa mojego faceta, moje fanaberie, a jeśli już
coś zazgrzyta, to potrafią porozmawiać jak równy z równym! Nie ściemniają, nie
robią naszym kosztem przekrętów z nieruchomosciami i te de, i te de.

Może zrozumiesz różnicę na przykładzie: moja córka pierwszy raz w przedszkolu.
My to przeżywamy i dziecko też. Moja mama czyli jej babcia dzwoni i interesuje
się, chwali za dzielność, pyta o koleżanki - już pierwszego dnia. Zresztą
przygotowania były też jej udziałem (np. szyła taki wieszak na drobiazgi do
szatni). Dziecko radosne, papla do telefonu, szczęśliwe że babcia doceniła. A
telefon od teściowej dopiero po tygodniu, i to tylko przy okazji oznajmienia
nam pewnej bardzo dla nas niemiłej kwestii, w takiej godzinie, że z dzieckiem
nie porozmawiasz. Powiesz, że to pierdółki, albo że kobieta zapracowana...?
Sorriii, na _swoje_ potrzeby ta kobieta ma zawsze czas... uwierz. A pierwsze
przedszkole to chyba nie aż taka pierdółka.

> I na koniec - czy pusciłabyś swoje dwuletnie dziecko z mężem do jego
>
> rodziców, gdyby nie było konfliktu z teściową, a potrzebowałabyś dwóch dni na
> przygotowanie się do egzaminu? Czy sama pojechałabyś z nim do swoich rodziców
> na tę samą odległość?

Właśnie w tym rzecz!!! Co innego bycie rodziną - baaardzo fajna sparwa i bardzo
pożądana! - na dobrych, może nie idealnych ale przynajmniej dobrych warunkach,
a co innego pozwalanie na rozbijanie, antagonizowanie najbliższych bliskich!

W podanych przez Ciebie przykładach mogłabym dzwonić do córeczki, mogłabym ją
tam zawieźć/przywieść, czułabym się pewnie i moje dziecko też!!! To chyba się
różnie od wstydliwego, smutnego powierzenia dziacka na zasadzie: "no, mnie tam
nie wolno!"?

> Pomyślcie dziewczyny, jakie wzorce przekazujecie swoim
> dzieciom, które kochacie i chcecie wychować na miłych, otwartych i
> TOLERANCYJNYCH ludzi.

Jeśli nadal nie widzisz o co chodzi, to szkoda, chyba nie zobaczysz.

Tolerancja - cóż to za nadużywane słowo. Nie można tolerować zła, takie jest
moje założenie.

Wzorzec dla mojej córeczki (powiem o sobie) jest taki - tata nie pozwoli już
skrzywdzić mamy - musimy trzymać się razem! Babcia-mama mamy i dziadek-tata
mamy kochają nas wszystkich, kochają ciebie i są dla nas dobrzy. A inni
dziadkowie? Cóż, mają prawo mieć odmienne zdanie. Tak już jest. Nie wszyscy na
świecie są mili, szczerzy i kochający.

Dlaczego w konflikcie synowa-teściwa to synowa ma się kajać i ustępować? Z
racji szacunku dla starszych? No, można i tak - ale tylko, jeśli rzeczywiście
jest co szanować.

I wiesz co? Zaskoczę Cię może, ale co do uczenia tolerancji, szacunku i te de
to chyba lepiej będzie w naszym konktretnym wypadku, aby moje dziecko nie
obserwowało zachowań w rodzinie męża, takich w rodzaju okazywania wzgardy i
pomiatania starszą osobą "na wycugu" (starszy=zależny=nieważny). Akurat u moich
rodziców starszych ludzi się szanuje, czego nie można powiedzić o rodzinie
męża. (To już widać po zachowaniu ich nastolatki - w pewnym momencie jak
dziewczyna zaczęła kopiować postawę matki wobec babki, oj zrobiło się niemiło a
wręcz chamsko, trochę się utemperowała - co nie znaczy, że teściowa swoją mamę
nadal traktuje "z buta".) Więc jeśli chodzi o wzorce, to cóż, lepiej nam omijać
tamtą rodzinę - czego też sobie pewne jej gałęzie już wyraźnie zażyczyły
zresztą.

> Pozdrawiam. Synowa z 10 letnim stażem, w zgodzie z
> teściową i pogodzona z jej charakterem

Pozdrawiam, synowa ze stażem siedmioletnim, pogodzona z charakterami osób z
rodziny faceta, ale niekoniecznie chętna tracić zdrowie i dobry nastrój podczas
przymusowych wizyt

[mumin_ek]

Czesc,
Dolacze sie do dyskusji. Dziewczyny, nie wiem, skad u Was tak czesty najazd na
inne majace problemy z tesciami? Pyza moim zdaniem wykazuje sie daleko
posunieta tolerancja ze pozwala synkowi jechac do babci, ktora nie toleruje
jego mamy. Ja bym nie pozwolila. Nie i juz! Bo nie rozumiem jak mozna kochac
dziecko i nienawidzic jego matki, dokuczac jej, szykanowac ja itd. W koncu to
wybranka syna, chociazby ze wzgledu na niego nalezy ja traktowac godnie. Poza
tym dzieci sa doskonalymi obserwatorami i babka szykanujaca matke nie zdobedzie
uznania w oczach wnuka. Dziecko zawsze bedzie po stronie rodzicow (tylko nie
zaczynajmy tematu patologii).

Pyza, to Twoja decyzja, buntowac Cie nie chce. Ale sie nie daj. Raz, drugi
ustapisz i nawet sie nie obejrzysz a wejda Ci na glowe. Nie pozwol Was
rozdzielic - bo tym mi taka wizyta pachnie. Nie wiesz, co tam czeka Twojego
synka, co mu beda opowiadac, a moze babka swoim stosunkiem do Ciebie go
wystraszy? Glupi tekst 'mama jest zajeta i nie przyjechala' moze zaburzyc jego
poczucie bezpieczenstwa i zaufanie. To jest delikatny tekst, slyszalam o duzo
gorszych. I kto go wtedy utuli? A tak wogole to nie jest on za maly na wizyty
bez Ciebie?

Wystraszylam sie, ze sa tacy ludzie jak Twoi tescie. Serdecznie wspolczuje.
Trzymam kciuki,
Kaska

[buba13]

ja bym bardzo chciala znalezc sie w sytuacji, w ktorej moge powiedziec, ze
rodzina mojego Meza to moja rodzina. niestety nigdy tak nie bylo, i biorac pod
uwage ze sytuacja ciagnie sie lat 10, wydaje sie ze juz tak zostanie.

nie krytykuje i nie oceniam relacji innych ludzi z rodzicami/tesciami, poniewaz
przekonalam sie, ze dobre checi, puszczanie imo uszu, proby rozmowy moga do
niczego nie doprowadzic. zgadzam sie, ze w wiekszosci przypadkow wina lezy po
obu stronach, tyko jak ja rozdzielac: zawsze 50 - 50, a co kiedy jest 90 - 10?
stosunki miedzy ludzmi powinny opierac sie na obustronnym szacunku, ale coz,
niektorzy takiego podejscia nie rozumieja i nie zrozumieja.

[miola]

Właśnie to mnie tak rusza: nienawiść. Każde zdanie Twojego postu zieje
nienawiścią: do teściów (być może masz powody)i do mnie, bo ośmieliłam sie mieć
inne zdanie niż większość tutaj. I w atmosferze takiej nienawiści wychowujecie
swoje dzieci - niektórzy z nich zostają potem uczniami słynnego toruńskiego
technikum... Wiele rzeczy minęło bezpowrotnie, niektóre dobrze, że ich nie ma
inne źle. Na pewno dobrze, ze pojęcie staropanieństwa, panny z dzieckiem już
nie funkcjonuje. Nie trzeba więc łapać, a potem trzymać się byle kogo, z byle
jakiej rodziny. Jeżeli ma się dobre wzorce z własnego domu rodzinnego, to chyba
łatwiej wypracowac sobie pewne wymagania i standardy, których potem tylko się
trzymać. Przestawiłam swoje ogólne wrażenie, bo wiem że życie przynosi
sytuacje, które nie są do opanowania, ale nie tak często jak się wydaje.
Częściej brakuje dobrej woli i lubimy być takie nieszczęśliwe...Nie będę
odnosiła się do konktretnych przykładów z twojego postu bo nie warto. Żyj sobie
z tą swoją nienawiścią, skoro jest Ci z tym dobrze. Współczuję.

do sympatycznej przedmówczyni

[odalie]

Hej!

Co do "ziania nienawiścią" - chyba pora spojrzeć w lusterko, co?

Nadinterpretujesz mój post i wyraźnie mylisz pojęcia. Skoro jesteś taką
tolerancyjną, miłą osobą, to czemu na mnie tak wsiadasz? Bycie miłą przecież
zobowiązuje.

Jeśli byś przejrzała moje poprzednie posty na tym forum, znalazłabyś w nich
konkretne fakty dotyczące bardzo konkretnych nieprzyjemności, jakich ja, ale
także mój mąż, doświadczyliśmy od pewnych członków jego rodziny. Nie będę się
przed Tobą tłumaczyć, bo Ciebie zresztą najwyraźniej fakty nie przekonują (jak
przedstawiona przeze mnie różnica w zachowaniu obu babć - rzutująca na to,
która jest najukochańszą babcią naszej cóerczki a która tylko teściową). Nie
były to rzeczy - powiem tylko - typu krzywe spojrzenia, a bardzo niefajne i z
grubej rury szkodliwe zachowania, jak np. prawne utrudnianie zawarcia związku
małżeńskiego (i nie tylko).

Wybrałam sobie partnera - nie było to wykalkulowane małżeństwo z rozsądku, więc
nie dobierałam sobie partnera akurat pod kątem jego krewnych - a z jego
krewnymi chciałam żyć w zgodzie i przyjaźni. Jak napisałam powyżej (więc proszę
uważnie to przeczytać) niektórzy członkowie jego rodziny w bardzo nieprzyjemny
sposób odrzucali, i to wielokrotnie, moje próby nawiązania przyjacielskich
kontaktów, a co gorsza w jawny sposób nam szkodzili. Dlatego nie widzimy -
oboje z moim mężem - powodów, dla których mamy się podporządkowywać i
dopasowywać do wydumanych (niejasnych zresztą i zmiennych) zachcianek
niektórych członków dalszej rodziny - po prostu.

Z mojego doświadczenia widzę, że można starać się naprawić relacje z wrogimi
krewnymi - ale do pewnej granicy. W pewnym momencie należy zastanowić się, czy
warto nabierać wody sitem i po raz kolejny wyciągać na zgodę dłoń, która jest
odtrącana.

W naszym przypadku oprócz spraw jednak dość ulotnych (typu niechęć teściowej do
naszego stylu życia, wizerunku i te de) dochodzą niestety sprawy spadkowo-
finansowe oraz zawikłania związane z rekomponowanymi związkami. Tu my, ja i mój
mąż, jesteśmy otwarci... ale tamta strona dba o swoje interesy, ma swoje
priorytety i wychodzi na to, że musi trzymać się swej barykady, bo pogodzenie,
ustąpienie oznaczałoby także uszczerbek finansowy (uregulowania dawnych
zobowiązań). Nie mnie to oceniać, w sumie to bardzo ludzkie - ale nie muszę
tego pochwalać. I nie pochwalam. Ale jak widać, też na forum nie wysyłam
postów "na teściów" co dzień. Był wątek Pyzy, dołączyłam się. Ot i tyle.

.......................

Miłego dnia ))))

[ania_rosa]

Hej
Ja nie mam takich problemów z teściową (teśc nie żyje) i ogólnie nie moge na
Nią narzekać- irytują mnie pierdoły, ale w kwestiach stara się byc w porządku.
Natomiast mam doświadczenie w innej kwestii to jest puszczania dziecka do
dziadków ( z ojcem).
Był czas, kiedy bylismy z męzem w przededniu rozwodu- generalnie były małe
szanse, że wszystko skończy się polubownie, a hałas związany z
naszym "rozchodzeniem się" dotarł do całej rodziny. Wtedy mój mąż postanowił
jechać do matki (350 km) razem z synkiem. Oczywiste było, że ja nie pojadę
(wiadomo czemu), natomiast zastanawiałam się, czy Kuba powinien jechac tylko z
ojcem. KUba miał wtedy niecałe dwa lata, był przyzwyczajony do zostawania z
innymi osobami (jego tata, moja mama, czasem moja siostra), teoretycznie więc
nie było problemu. Teściowa zawsze dobrze opiekowała się naszym dzieckiem.
Poczatkowo odmówiłam ( z powodów, które podała autorka któregos postu- czyli
bardziej mojej niechęci do męza i jego rodziny), potem się zgodziłam- i Kuba
pojechał.
Do czego zmierzam? Potem było wiele sytuacji, kiedy naprawdę nie chciałam
dziecka puścić i to nie z pobudek złośliwo- egoistycznych (np. miałam
wątpliwości co do opieki męza, który nie zajmował się dzieckiem i opiekę
pozostawiał swojej matce, starszej i schorowanej kobiecie), ale zawsze- jako
koronny argument- był wyciągany ten "pierwszy raz". Jesli teraz ustąpisz to
potem- a nie wiadomo, jak się sytuacja między Tobą a Twoim męzem rozwinie, może
byc naprawdę róznie- wszyscy będa od Ciebie oczekiwac konsekwencji wobec tej
decyzji. Na Twoim miejscu BARDZO DOBRZE bym to sobie przemyślała, ponieważ
sprawa nie rozbija się o ten jeden wyjazd, ale o wszystkie potencjalne wyjazdy.
Z pewnością wkrótce się o tym przekonasz. Jeżeli myślisz, że teraz się
zgodzisz, a za dwa miesiące to niekoniecznie- to niestety możesz być w błędzie.
W takich sytuacjach nalezy ustalić bardzo precyzyjne i przejrzyste zasady: albo
wóz, albo przewóz. Weź pod uwagę, że Twoja małżeńska sytuacja nie jest
najlepsza, co powoduje że decyzja na "tak" jest jeszcze bardziej ryzykowna.
Jakie mogą być konsekwencje takiej decyzji? Odpowiem Ci na własnym przykładzie.
Może być na przykład tak, że ojciec dziecka będzie chciał je zabrać gdzies
wyłacznie ze sobą (jesli się rozstaniecie będzie to bardzo prawdopodobne). Jako
matka małego dziecka masz podstawowy argument w ręku: jest za małe i potrzebuje
matki. W tym przypadku go utracisz (juz raz puściłaś dziecko i zaufałaś męzowi,
dlaczego tym razem zmieniasz zdanie?). Inna możliwośc to dalszy rozwój
sytuacji na linii : antagonizmy teściów wobec Ciebie. Moze być tak, że zaczną
zachowywać sie naprawdę źle wobec Ciebie i nie będziesz chciała pusczczać tam
więcej dziecka (ale dlaczego? Juz raz puściłaś i dziadkowie się nim wspaniale
zajęli). trzeci przykład: twój mąz zaczyna olewać "tacierzyństwo" i czas
spędzony u rodziców poświęca na znajomych, knajpy etc. zostawiajac dziecko
dziadkom. nawet jesli coś się wydarzy złego i tak się o tym nie dowiesz (Twój
mąz się nie podłoży, a teściowie Ci tego nie przekażą). Aha, mnie raz
powiedziano (mąż) kiedy nie zgadzałam się na zostawienie dziecka u teściowej na
dwa tygodnie wakacji, że "nie zawsze tak mi zależało na dobru dziecka" a także
( to tekst szwagierki) "kiedy w grę wchodził samotny weekend to chętnie oddałaś
Kubę"- oto jak nasze intencje mogą zostać wykorzystane przeciwko nam.
Najrozsądniejsze wydaje mi się zaproszenie dziadków do Was. Będziesz mieć
możliwość kontroli.
Rosa

[pyza15]

Tak jak wcześniej pisałam, nie czuję się winna tej sytuacji. Problem rozpoczął
się, gdy to nie teściowa zaczęła bawić wnuka, a niania. I moja prośba o pomoc,
o reakcję na zachowanie mojego męża, a jej syna. Jednym słowem, mąż zaczął
znęcać się nade mną (fizycznie i psychicznie), nie zasłużyłam sobie na to,
aczkolwiek popełniłam błąd, który mógł wyprowadzić go z równowagi (źle
zainwestowałam pieniądze, w ostatecznym rozrachunku straciliśmy mało). I tu
szukałam pomocy, której nie znalazłam. Dodam, że wtedy byłam w ciąży,
atmosfera była bardzo nerwowa (delikatnie mówiąc). Wówczas życia nie znałam,
gdybym bowiem je znała nie zwróciłabym się o pomoc do teściowej (w końcu źle
mówiłam o jej ukochanym synu), moja prośba o pomoc obróciła się przeciwko mnie
(jestem sobie winna, bo nie gotuję, nie piorę itd). I zaczęły się rozgrywki, aż
do zakazu wstępu do ich domu.
Gdy tak sobie analizuję, to w zasadzie mój mąż nie powinien mieć prawa wstępu
do domu swoich teściów (czyli moich rodziców). Wyrzucił moją mamę, gdy była u
nas z wizytą, także moją siostrę, i co najistotniejsze znęcał się nad ich
córką. Nigdy jednak moja mama nawet nie wspomniała, że jej zięciu nie ma prawa
przyjeżdżać.
Czemu więc jeszcze jestem z mężem, ciężko jest się rozwieść, nie sądziłam, że
może to być tak trudna decyzja. Poza tym względy finansowe, chyba nigdy nie
odłożę sobie na własne M, znowu zdrożały.
I co jeszcze mnie bardzo boli, otóż moi teście którzy tak kochają dzieci, i
swojego wnuka, zmusili pewną dziewczynę do aborcji, tzn nie zmusili, lecz nie
pomogli, co gorsza rzucali na niej błoto, że jest z burdelu, z jakiego ona jest
domu. Teraz takie uwagi, tj na temat mojej rodziny, skutecznie kierują do mnie.
Problem mam jednak nadal nie rozwiązany, dopiero w poniedziałek idę do
psychologa, może podpowie mi gdzie ja popełniłam błąd. Poza tym będę mogła
liczyć na pomoc prawną, która z pewnością okaże się niezdbędna w razie
ewentualnego rozwodu. Dodam tylko, iż teście, mimo że nadal jesteśmy
małżeństwem, już dokonali podziału majątku, tzn ja nic, a mąż wszystko,
paranoja.
To są jednak moje urazy, i wiem że nie powinny rzutować na relacje dziadków z
wnukiem. Jestem też przekonana, że mogą mówić na mnie złe rzeczy do synka.
Pozdrawiam

[sojanka]

Pyzulka, problem nie jest z teściową tylko z Twoim mężem. Po przeczytaniu
Twojego posta wydaje mi się, że musisz wziąć się w garść i zawalczyć o sibie.

Nie pozwól się poniżać, nie daj się nad sobą znęcać. A dziadkom zrób
kwarantanne, do póki wszystkiego nie ułożysz po SWOJEMU niech się odczepią.

[karolina_g_k]

Bardzo Ci spółczuję naprawdę!
Ale wydaje mi sie ze na Twoim miejscu nie zastanawiałabym sie nad ewentualnym
rozwodem. Mąż znecający sie nad ciężarną żoną, nad małą dziewczynka z jej
rodziny, mąż wyrzucający matkę i siostrę żony? To nie rokuje dobrze na
przyszłość
Nie wierzę w cudowne przemiany. Jeśli już się tak zachowywał to bedzie to
robił dalej. Pomyśl jaki to bedzie przykład dla synka...I miej na wzgledzie to
że dzieci powielaja nie tylko dobre zachowania swoich rodziców
Naprawde lepiej żebyś wychowywała go sama niz żeby dorastał w patologii.
Na początku może nie byc Ci łatwo finansowo, ale jesli masz sie do kogo
zwrócic o pomoc (mama, siostra) to napewno wszystko sie ułozy (pamietaj ze sa
alimenty).
I jeszcze jeśli jesteś pewna że teściowie bedą karmić synka złymi słowami na
Twój temat to pod żadnym pozorem go tam nie wysyłaj bo okupi to wielkim
stresem i cierpieniem.
Pozdrawiam serdecznie
Karolina

[kerstink]

Boze, dziewczyny, gdzie i w jakim wieku zyjemy !
Owszem, napewno nie latwa ta decycja o rozwod, bo jest
dziecko. Ale facet, ktory uwaza, ze to jego samochod, bo
wiecej zarabia !!??!!
A kobieta zajdzie w ciaze, nosi ciaze narazajac sie na
rozne dolegliwosci i wyczerpujac swoje cialo. Potem rodzi
i naraza sie na rozne powiklania. Potem jest ciagle
zmeczona pobudkami i monotonia pierwszych
tygodni/miesiecy. Naraza sie na strate pracy. A maz
owszem, ma duzo czasu by wiecej zarobic. Z takim
mezczyzna o takich pogladach po prostu bym nie
wytrzymala. I jak najszybciej bym odeszla. Lata leca i
coraz mniejsza szansa na poznanie kogos rozsadnego.

[monika.zdz]

A,dlaczego ten zakaz? Według mnie we troje powinniście zbojkotować teściów.
Chyba ,że jakaś duża wina nad tobą ciąży ? Oni nie mają prawa tak dzielić
twojej rodziny,a najwidoczniej chcą to zrobić-rozbić ją. Najlepiej by
było ,gdyby twój mąż jednak zachował lojalność z tobą ,a nie z rodzicami.
Jeżeli trzeba wybierać i własni rodzice przed tym wyborem dziecko stawiają -
powinni zostać tak potraktowani. Na rodzicach świat się nie kończy tylko
ewentualnie zaczyna.