Dziecko - mały materialista.

[kropkacom]

Nie macie wrażenia że większość dzieci to dzisiaj mali materialiści nastawieni
bardzo konsumpcyjnie do życia? Kiedyś na pytanie co chcesz dostać na urodziny
mówiło się w wieku 3-4 lat na przykład: lalkę lub samochód. Dzisiaj słyszę jak
dzieci dokładnie recytują nazwę firmy która wyprodukowała taką lalę i że innej
nie chcą. Rozrywki liczą się tylko te płatne. Co tam park czy las lepszy
hopland gdzie w dodatku obok zabaw można coś przy okazji kupić.

[gabrielle76]

Wina rodziców

[mama_kotula]

Nie zauważyłam i nie mam takiego wrażenia.

> Kiedyś na pytanie co chcesz dostać na urodziny
> mówiło się w wieku 3-4 lat na przykład: lalkę lub samochód. Dzisiaj > słyszę
jak dzieci dokładnie recytują nazwę firmy która
> wyprodukowała taką lalę i że innej nie chcą.

Znak czasów - kiedyś w sklepie były 2 rodzaje lalek na krzyż i 3 samochody, nie
było z czego wybierać. Teraz jest większy wybór i dzieciaki mają prawo wybrać
to, co chcą

[guderianka]

Hm. Bycie materialistą nie oznacza od razu bycia złym człowiekiem.
Można mieć wiele przymiotów i zalet i być materialistą. Można też
nie być materialistą i lekką ręką podchodzić do dóbr trwałych.
Jak napisała kotula-znak czasów. Gdy ja szłam do komunii nie było
tak powszechnego dostępu do komputerów, nie dostawało się rowerów
górskich ale wigry (i to w niektórych rodzinach tylko), zamiast
telefonu komórkowego dawało się zegarek na rękę i jakieś drobnostki
z biżuterii.
Dzieci obserwują rzeczywistość i wiedzą na co sobie mogą pozwolić.
Gdy od rodzica pada pytanie :Co chcesz dostać na urodziny ? To
wiadomo,że rodzic nie pyta o marzenia ale o konkretną rzecz. Rzeczą
tą nie są przedmioty niedostępne-ale wystawiane i reklamowane
wsżedzie zabawki, sprzęt itp.
Nasze dzieci uczestniczą w planowaniu budżetu domowego i wydatkach,
wiedzą,że pewne rzeczy są poza naszym zasięgiem i nie można ich
kupić ad hoc-ale dany zakup trzeba zaplanować. Córka na urodziny nie
żądała zatem czegoś, o czym wiedziała że i tak nie dostanie, wybrała
sobie kilka innych rzeczy(oczywiście wszystkich nie dostała)

[mor_lena]

Myślę tak jak Kotula.
I dorzucę coś jeszcze - jak miałam 3, 4 lata, w dwuprogramowej tv
nie było żadnych reklam. Więc nawet gdybym chciała, nie mogłabym
rzucić nazwą firmy produkującej misie czy laleczki.

A Ty, jak idziesz do sklepu, kupujesz np. obojętnie jaką kawę,
herbatę i co tam jeszcze? Czy też określonej marki i innej nie
chcesz? Kwestia możliwości wyboru, ot co!

[mor_lena]

"Ty" było do autorki, nie do Kotuli

[mama_kotula]

mor_lena napisała:
> I dorzucę coś jeszcze - jak miałam 3, 4 lata, w dwuprogramowej tv
> nie było żadnych reklam. Więc nawet gdybym chciała, nie mogłabym
> rzucić nazwą firmy produkującej misie czy laleczki.

Poza tym kiedyś dzieci też nie mówiły po prostu "lalkę" czy "auto".
Było:
"duża lalka z zamykającymi się oczami i długimi białymi włosami"
"niebieski samochód z przyczepą, taki jak ma Piotrek"
"garaż dla samochodów z tego sklepu obok kościoła"
i tak dalej.
W sumie to samo, tylko inaczej wyrażone.

[mor_lena]

Howgh! Tak właśnie drzewiej bywało.

[robbea1]

Zgadza się pamiętam do dziś jak marzyłam o lalce której sie oczy
zamykają i ma taka butelkę z której znika jedzenie )

[mama_kotula]

robbea1 napisała:

> Zgadza się pamiętam do dziś jak marzyłam o lalce której sie oczy
> zamykają i ma taka butelkę z której znika jedzenie )

Ha!! Ja ostatnio cieszyłam się jak norka, jak nabyłam w Pepco zestaw takich dwóch magicznych butelek, jedną z mlekiem a drugą - tadaaam - z sokiem. Za całe 3 zł

[bullterierka]

ja tego wśród znajomych dzieci nie zauważyłam (może to dopiero
nastąpi, nie wiem). Dzieci tak samo lubią iść do parku czy na rower
jak do kulek. A to, że recytują nazwy zabawek to raczej przez
reklamy.

[sir.vimes]

"Kiedyś na pytanie co chcesz dostać na urodziny
> mówiło się w wieku 3-4 lat na przykład: lalkę lub samochód."

No proszę, a mi do dziś rodzina przypomina, że życzyłam sobie na czwarte
urodziny jedwabnej pościeli z falbanką, własnej hustawki i kamienicy w centrum
(oczywiście by mieć pokój z lukarna i wolim oczkiem).

"Rozrywki liczą się tylko te płatne. Co tam park czy las lepsz"

To samo - do parku chodziła codziennie, do lasu bardzo często. A wizyta w
kawiarni czy teatrze była rzadsza i bardziej wytęskniona (słono płatne rozrywki).

Co do różnych sal zabaw - dzieci lubią inne dzieci a jest to miejsce gdzie mogą
je spotkać i na dodatek bez specjalnych ograniczeń pobiegać, powrzeszczeć. Nie
przeliczają tego na pieniądze.

[verdana]

I prawde mowiac, w proporcji do zarobkow, kiedys rower-skladak byl
dikladnie tym samym, co dzis komorka. A moze nawet drozszy. A
zegarek to był naprawde drogi prezent.

A lalka Barbie?

[sir.vimes]

Teraz to jakies trzydzieści złotych, pół dniówki ekspedientki. Kiedyś to był
OGROMNY WYDATEK.

Pamiętam TRZY dziewczynki , które miały więcej niż jedną Barbie. I zaprawdę,
dzieciom nie było wszystko jedno co dostają..

[guderianka]

Trzy dychy to podróba
Oryginał około stówki kosztuje


p.s. za moich czasów lalka Barbie w Pewexie kosztowała 5dolarów

[sir.vimes]

No dobra, koło stówki - ale ja już dawno nie miałam do czynienia z cenami BArbie
. Ostatnio kupowałam w Smyku chyba dwa lata temu - z koniem i diademem
kosztowała 109 lub 129 , zwykła w normalnym ubraniu - 39 zł. Nie żadne podróby
tylko zwykła Barbie Mattel.

Owszem, kiedys w Peweksie kosztowała 5 dolców (moja też ) ale ile dolarów
zarabiasz ty a ile zarabiali wtedy przeciętni rodzice? Nie ma żadnego porównania.

[guderianka]

Pewnie,że nie ma porównania
Teraz 5 dolców to jakieś 5 chlebów
Wtedy 5 dolców to było 25 chlebów( ja "zielone"dostałam na Barbie od
wujka, który wtedy pracował w Watykanie (duchowny))

[wieczna-gosia]

nieprawda- 100 kosztuja te ksiazniczki itd a zwykla lalka z kompletem ubran, w
tym "waskim" pudeleczku, kosztuje 30, no moze 40 zlotych.

No! To dobrze pamiętam

[sir.vimes]

[lola211]

A ile kosztował dolar?

[guderianka]

Lola-tak jak pisałam wyżej
Za 5odolców można było wtedy kupić 25 bochenków chleba

[kropkacom]

> Co do różnych sal zabaw - dzieci lubią inne dzieci a jest to miejsce gdzie....

.... dodatkowo mogą kupić jakieś słodycze, loda, oranżadkę lub drobną zabawkę.
Bo właśnie tym charakteryzuje się większość tego typu rozrywek. Spotkać dzieci
można w wielu innych miejscach a nie tylko w hoplandach.

[mama_kotula]

kropkacom napisała:

> > Co do różnych sal zabaw - dzieci lubią inne dzieci a jest to miejsce gdzi
> e....

> .... dodatkowo mogą kupić jakieś słodycze, loda, oranżadkę lub drobną zabawkę.
> Bo właśnie tym charakteryzuje się większość tego typu rozrywek.

Kropka, że tak personalnie walnę bezczelnie - ty masz jakieś problemy finansowe?
;-PPP

Co złego jest w kupieniu dziecku loda/oranżadki, BTW?
Ja myślałam, że do hoplandu dzieci prowadzi się po to, aby się wyskakały, a
matka mogła w spokoju kawę wypić i poplotkować. I moje dzieci też tak sądziły,
ale chyba będę musiała zweryfikować poglądy i proponować im te cholerne
oranżadki i drobne zabawki po zakończeniu zabawy...

[kropkacom]

mama_kotula, widzę że jak zwykle personalnie. Nie mam kłopotów finansowych.

[mama_kotula]

kropkacom napisała:

> mama_kotula, widzę że jak zwykle personalnie. Nie mam kłopotów finansowych.

Nie chciałam cię urazić, nic w tym rodzaju

Może zastanów się, że to ty tak widzisz te przybytki rozkoszy - jako czyhające na nasze biedne dzieci, kuszące oranżadkami, chipsami, drobnymi zabawkami, porywające biedne dzieci bezwolnych rodziców w szpony konsumpcjonizmu.

Ja w salach zabaw kupuję dzieciom tylko sok, siłą rzeczy - podczas wysiłku fizycznego chce się pić. I widzę, że większość rodziców też poprzestaje na napojach.
IMHO dzieci kojarzą salę zabaw raczej z... zabawą właśnie. Z basenem z kulkami i z dmuchańcem do skakania. Z kolegami, których tam spotyka, z motorkami do jeżdżenia i tak dalej.

Poza tym nadal nie widzę nic złego w kupieniu dziecku loda czy lizaka podczas wspólnego wyjścia "na kulki"

Chodzi o to, aby zachować umiar.

Dla mnie i moich dzieci kupno soku w sali zabaw to sposób na ugaszenie pragnienia, a nie pułapka konsumpcjonizmu

[joanna_poz]

kropkacom napisała:

> > Co do różnych sal zabaw - dzieci lubią inne dzieci a jest to
miejsce gdzie....
>
> .... dodatkowo mogą kupić jakieś słodycze, loda, oranżadkę lub
drobną zabawkę.
> Bo właśnie tym charakteryzuje się większość tego typu rozrywek.
Spotkać dzieci
> można w wielu innych miejscach a nie tylko w hoplandach.

chyba mocno przesadzasz.
dzieci lubią takie miejsca ze względu na mozliwość zabawy, atrakcje,
których nie mają w domu (trudno mieć dmuchaną zjeżdżalnię na
wysokośc 10m), a nie dodatkowych zakupów.
my bywamy w takich salach raz w miesiącu, zimą bywało, że i 2.
sporadycznie kupujemy coś do picia (zazwyczaj synek chce się napić
dopiero w domu), nic poza tym.

No i ?

[sir.vimes]

A w lesie można jeść jagody.

Wiadomo, ze dzieci lubią słodkie rzeczy, lody. Wiadomo, ze teraz łatwiej jest
kupić wodę w kiosku niż brać ze sobą bidon z herbatą.

Ale to nie znaczy, ze kiedyś, "w dawnych dobrych czasach" na spacerach w lesie
dzieci spedzały pół dnia o suchym , za przeproszeniem, pysku i ani im się śniło
marzyć o lodach i oranżadzie.


Spotkać dzieci
> można w wielu innych miejscach a nie tylko w hoplandach.

Z tym, ze to nie trzy latki ustalają gfdzie i kiedy pójdą, czy będą chodzić do
przedszkola, czy mieszkają w okolicy gdzie sa zadbane place zabaw itp.

nie, czegos takiego nie zauwazylam

[krwawakornelia]

ale to pewnie zalezy w jakich kregach sie obracasz.
raczej wrecz odwrotna tendencje zauwazylam, ze dzieci wola np. dostac
cos wlasnorecznie zrobionego, lub np. wycieczke albo wypad na piknik
niz "materialny" prezent.

Tak sobie jeszcze przypomniałam

[mama_kotula]

Ostatnio młoda dostała zaproszenie na urodziny do koleżanki (4-latka), takież
zaproszenie dostała cała grupa przedszkolna.
W szatni usłyszałam rozmowę rodziców z konkluzją "...i znowu ze 100zł przyjdzie
wyskoczyć". O_o.

I teraz tak myślę - czy to naprawdę dzieci sobie życzą tych prezentów za
rzeczoną "setkę", czy jednak rodzice uważają, że za mniej nie wypada dać, czy jak?

to nie dzieci

[krwawakornelia]

tylko ich starzy sa zbyt leniwi, zeby nad prezentem pomyslec i cos
kreatywnego zrobic.
Lepiej 100 wywalic i spokoj miec.

[kropkacom]

Ja nie porównuje swojego dzieciństwa do dzieciństwa moich dzieci. Za moich
czasów raczej niewiele można było kupić.

Moja siostra urodziła się w momencie przemian czyli wtedy kiedy wszystko
zaczęło się zmieniać. I jej równolatki tak nie mają jak pokolenie moich dzieci.
Do dziś robią same prezenty Większe znaczenie ma dla niej i jej znajomych
własnoręcznie zrobiony album czy kartka urodzinowa. Dziwne, co?

nie wlasnie wcale nie dziwne

[krwawakornelia]

to dokladnie to co pisalam. Dzieci z reguly wola kreatywne zabawy i
wlasnorecznie zrobione prezenty.

[kropkacom]

Z własnej obserwacji widzę że jednak dzisiejsze pięciolatki wolą markowe prezenty.

PS. Siostra ma osiemnaście lat

[guderianka]

E-chyba nie zawsze

Moja córka dostała na święta kartkę od kolegi, który mieszka w innym
mieście. Widują się kilka razy w roku, świetnie się dogadują (córka
jest starsza od Antka o 2lata). Gdy zobaczyła kartkę-banan nie
opuszczał jej gęby a kartka stała przez kilka tygodniu na biurku.
Karteluszka zrobiona była samodzielnie,były naklejone krzywo wycięte
kwiaty i koślawo podpisana..a taka cenna. Poza tym-babcie, kuzynki,
kolezanki i my -dostajemy od niej laurki na wszelkie możliwe okazje,
plastelinowe stworki,kwiaty zerwane pod balkonem itp

[marghe_72]

kropkacom napisała:

> Nie macie wrażenia że większość dzieci to dzisiaj mali
materialiści nastawieni
> bardzo konsumpcyjnie do życia?

Nie mam pojęcia jak większość. Za mało dzieci znam, zeby się tak
autorytatywnie wypowiadać.

a uogólnienia bywaja krzydzące.

Poza tym jakby nie patrzec to my, dorosli wychowujemy dzieci tak a
nie inaczej/

No i raczej nie porównywałabym dzisiejszych czasów z "naszymi
czasami". Realia się jednak zmieniły...

[kropkacom]

marghe_72, ja nie porównuje pokoleń Znam dobrze kilkanaścioro dzieci i czytam
co mamusie piszą na forach zakupowych.

[marghe_72]

kropkacom napisała:

> marghe_72, ja nie porównuje pokoleń Znam dobrze kilkanaścioro
dzieci i czyta
> m
> co mamusie piszą na forach zakupowych.

Powtórzę, to my, owe mamusie , wychowujemy.
I do siebie momy mieć ew. zastrzeżenia.

a, że dziecko pragnie tego co widzi w sklepie / tv.. to zrozumiałe.
Pytanie jak reaguje gdy tego nie otrzyma.. i pytanie jak reagują
rodzice

[mama_kotula]

> czytam co mamusie piszą na forach zakupowych.

Kluczowe zdanie wątku!
MAMUSIE piszą. Nie dzieci.

Syn poprosił ostatnio o Misia Episia.
Zapytałam tylko - po co mu taki miś i co będzie z nim robił. Nie bardzo umiał odpowiedzieć, powiedział, że w telewizji widział i tyle.

Pokazałam mu, że za te pieniądze, co wyda na misia z telewizji, mogłabym mu kupić 3 książeczki do PUS-a. Wybrał PUS-a

Wszystko się o chęci rozbija. Można iść na łatwiznę i jęczeć, że dzieci konsumpcyjnie nastawione, oczywiście. Ale sami je tego konsumpcjonizmu uczymy, albo - nie chronimy ich przed nim

Mamusie i tatusiowie

[sir.vimes]

> > czytam co mamusie piszą na forach zakupowych.
>
> Kluczowe zdanie wątku!
> MAMUSIE piszą. Nie dzieci.

Mamusie same gryzły palce czekając na jedną, jedyną, wymarzoną Barbie i ciesząc
się tureckimi dżinsikami jak Armanim więc nic dziwnego, ze chcą swoim dzieciom
dać to, na co nie miały szans - zabawki z marką, kolorowe ciuszki z metką, napój
w kolorowym styropianie zamiast kompotu w obitym kubeczku w barze mlecznym.

I panele lśniące jak w reklamie Ajaxa.

To jest normalne i w następnym pokoleniu przeminie.

[mama_kotula]

Czy ja wiem? To chyba od wychowania zależy. Akurat u mnie w domu nigdy nie przywiązywało się wagi do marki, zarówno jeśli chodzi o zabawki, jak i o ciuchy. Dowód na to - o tym, że posiadam dla dzieci "markowe" ubranka, dowiedziałam się na forum, bo kupując je w ciuchlandzie kierowałam sie wyłącznie tym, że były ładne DDD

Owszem, ja się bardzo cieszę, że teraz jest taki duży wybór. I że można dziecku kupić porządną zabawkę, a nie chiński szajs, któremu po jednym uczesaniu wyjdzie połowa włosów a pozostałe zbiją się w kołtun.
Ale też nie przywiązuję wagi do marki (poza LEGO - tu robię wyjątek, inne klocki legopodobne źle się składają a budowle z nich się rozlatują).

Dla mojej córki lalka Barbie to każda lalka, która ma 11,5 cala i duży biust - niezależnie od tego, czy kosztuje 10 czy 100 zł. Kucyk pony to zabawka w kształcie kucyka pony, nieważne czy firmy Mattel, czy noname z Biedronki.
I mam nadzieję, że przedszkole tego nie wypaczy. Naprawdę mam taką nadzieję.
Tyle, że to chyba płonna nadzieja - dzieci mogą przynosić w piątki do przedszkola swoje zabawki i w szatni słychać teksty w stylu "uważaj na robota/samochód/konika, bo to bardzo droga "oryginalna" rzecz"

Kotula, "zrobimy sobie ładniejsze"

[sir.vimes]

> Czy ja wiem? To chyba od wychowania zależy. Akurat u mnie w domu nigdy nie przy
> wiązywało się wagi do marki,


u mnie też. W domu obowiązywała zasada "zrobimy sobie ładniejsze" - czyli
uszyjemy kieckę dla lalki i spodnie na własny tyłek, ulepimy kwiatki na balkon
zrobionego przez tatę domku lalek itp itd.

Ale i tak, mimo specyficznego wychowania miałam kilkumisięczny etap marzenia o
BArbie.

I do dziś pamiętam rozjaśnioną twarz sąsiadki prezentujacej nam ohydną
fotootapetę z palmami i kubek po kawie czy innej coli przywieziony z zagranicy
(wiesz, KUBEK Z PAPIERU i PLASTIKU, taki co się wyrzuca po wypiciu kawy w
p[rzejściu podziemnym, z logiem firmy).

Pamiętam tez - juz trochę później - jak ludzie odświętnie ubierali się do
McDonalda i chodzili tam z niesłychanym przejęciem , jak do filharmonii czy coś.

Jak rodzice koleżanek zmieniali mieszkania w pieknych kamienicach na jakies
potworki w "nowych blokach". A rodzice innych koleżanek nie mogli więc głośno
cierpieli (omawiając sprawę przy dzieciach).



Wtedy mnie to śmieszyło - dziś wiem, ze to była i jest reakcja normalna dla
więksości.

Jak widzę dzieci koleżanek wystrojone i niemal z meką na czole - nie dziwię się.
Pamiętam ich bure rajstopki i NIE DZIWIĘ SIĘ.

cie kucyka pony, nieważne czy firmy Mattel, czy noname z Biedronki.
> I mam nadzieję, że przedszkole tego nie wypaczy.

prawdopodobnie wypaczy - w sensie , ze inne dzieci nauczą ja odróżniać marki.
Ale to nie znaczy, ze stanie się tychże marek nieowlnicą i nabierze
konsumpcyjnej postawy Z tego co piszesz - raczej jesne jest, ze na to nie ma
szans

metką na czole , miało być

[sir.vimes]

[michasia24]

też mam takie wrażenie

[dlania]

A ja mam taki problem: od dwóch miesięcy tłumacze córce, że nie kupie jej
siódmego konia pony (częśc to pseudopony). Argumenty mam rózne, ona tylko
jeden: "bo Zuzia ma 10". I przekonuje mnie, że jak juz bedzie miała tego
siódmego to już więcej nie będzie chciała. Gdzie błąd? Czyżby w tych 6 koniach?
Tylko co - mam dziecku prezenty od rodziny z rąk wyrywac i chować?

Dlania

[sir.vimes]

moaj córka długo chciała chociaż jednego Pony - tłumaczyłam, ze tandeta, że
brzydkie (bo naprawdę nienawidzę tych szpetnych zwierząt) ale było mi jej żal,
etap "chcenia tego co wszyscy" krótszy czy dłuższy jest normalny.... Kupiłam
JEDNEGO, kuzynka znajomej przyniosła WOREK koników Pony sprzed 10 czy iluś lat,
w bardzo dobrym stanie bo nie służyły do zabawy tylko "zdobiły półkę".

MAła przez kilka dni była zachwyconą posiadaczką czterdziestu Pony - po czym
stwierdziła, że ... to tandeta i są brzydkie.

I nastąpił koniec tematu na wieki wieków. To, ze koleżanki nadal kupowały - nie
robiło na niej żadnego wrażenia.

Polecam ci taką sztuczkę - popytaj czy ktoś nie ma własnych Pony z dzieciństwa.
Może Twoja córka też spasuje po kilku dniach bycia niekwestionowaną "magnatką"
Pony w towarzystwie?

Może to jest średnio wychowawcze - ale sądzę, ze najgorzej to jak jakiś tandetny
plastikowy chłam stanie się dla dziecka niedoścignionym marzeniem.

[dlania]

Wiesz co, może coś w tym jest, bo "Barbiami", które dostała po swojej ciotce
(babcia 15 lat trzymała wielkie pudło w piwnicy dla wnuczki w ogole sie nie
interesuje.
Tyle że tu opór przed wpływem koleżanek jest dla niej łatwiejszy, bo lalek nigdy
nie lubiła, a konie i psy od zawsze. Nawet zakładanie pieluch na koniach
ćwiczyła...

[sir.vimes]

"Nawet zakładanie pieluch na koniach ćwiczyła..."


fajne pomysły ma twoja dziewuszka

[spacey1]

Według mnie oprócz wpływu reklam, koleżanke im kolegów i ogólnie wyboru w
sklepach jest jeszcze jeden, szerszy problem.
Czyż nie mawiamy często:
sobie od ust odejmę, ale moje dziecko musi mieć wszystko
nie mogę mieć drugiego dziecka, bo chcę temu, które już mam zapewnić wszystko,
co najlepsze
ojej, jak mi się źle powodzi, a przecież na soczki dla dziecka i na serki musi
się znaleźć

Ja wiem, że rodzice najczęściej mają na myśli jedzenie, ubranie i edukacje, ale
ogólny klimat udziela się dzieciom i po prostu uważają, że im się wszystko
należy. To, co najlepsze. takie jest moje zdanie, moje obserwacje.

[lola211]

Nie, nie ma takiego wrazenia.
Po prostu dzieci maja wiekszy wybor.I bardzo dobrze.
Wyjscie na plac zabaw(darmowy) jest wielka atrakcja, na równi z
zabawka czy gra komputerowa.
Smieszy mnie posadzanie dzieci o materializm i snobizm.

[wieczna-gosia]

W zeszlym tygodniu zorganizowalam dzieciakom urodziny na skraju lasu- z
podchodami, przeciaganiem liny itp przasnymi "harcerskimi" zabawami- alfabet
Morsa tez byl
Zabawa trwala bite 6 czy 7 godzin, zarowno jedna jak i druga cora od
poniedzialku chodzily w glorii chwaly
zaden prezent na oko nie kosztowal wiecej niz 30- 40 zlotych.
Sama tez przy kupowaniu prezentow narzucam granice ok 30 zlotych i naprawde
spokojnie mozna sie zmiescic z czyms smiesznym, przydatnym do szkoly czy jakims
lekko gadzeciarskim, kolorowym i blyszczacym.

Od wielu lat moje dzieci spedzaja na podworku pod blokiem (najpierw szarsze, a
teraz mlodsze)- raczej chwile niz dlugie godziny. I nie obserwuje specjalnego
chwalenia sie rzeczami materialnymi, czy represji z racji nieposiadania
gadzetow. Jest oczywiscie jedna czy dwie takie gwiazdy, ktore wyraznie wynosza
to z domu (czyli jak gadam z jej mama to dostaja pelna informacje budzetowa ile
wydala w sklepie, ile na bazarze a za ile jedzie na wakacje), albo ktora
posiadanie rekompensuje sobie po prostu brak rozrywek niematerialnych.

[robbea1]

Ja tego nie zauważylam przynajmniej w swoim otoczeniu.
Owszem dzieci mowią teraz dokladnie co chcą bo wszedzie to widzą, w
sklepie, na reklamach.
A mojej córce nie robi róznicy czy idziemy pod blok na plac zabaw,
czy do parku, czy do hoplandu - wszedzie tak samo sie cieszy i
szaleje.

[ally]

noo, wspolczesne dzieci sa straszne, nie to co dorosli!

[croyance]

Spotkalam sie ostatmio z recenzja ciekawej (?) potencjalnie ksiazki:
Parenting, Inc.
www.pamelapaul.com/parenting.html
Autorka pisze o calym przemysle zwiazanym z dziecmi, niezliczonymi
artykulami, ktore sa absolutnie niepotrzebne i poczuciu winy
rodzicow, ze nie robia dla dzieci wystarczajaco duzo.
Mysle, ze ciekawie sie zapowiada i moze poruszac temat, ktory Cie
interesuje.

[croyance]

chyba zamiast 'artykulami', mialam napisac 'produktami'

[kostruszka]

Moja córka jest w pierwszej klasie i zauważyłam u niej pewne "zauroczenie"
konkretnymi markami - raczej chodzi o zabawki/gadżety niz o ciuchy (tu
ważniejszy od marki jest fason).

Trendy wyznaczają koleżanki z klasy/świetlicy/zajęć dodatkowych, a reklama w
tv nie jest tak istotna.

Od czasu do czasu spełniam jej "marzenia" (w granicach rozsądku), bo pamiętam,
jak sama pragnęłam mieć przysłowiową barbie.
Jeśli chodzi o drogie rzeczy, zazwyczaj są to okazje typu DD/mikołajki/urodziny
lub fakt, ze zaoszczędziła na ten cel pieniądze ze swego kieszonkowego.
Poza tym, jeśli ma ją uszczęśliwić fakt, ze ma pióro z witchem a nie no name, to
dlaczego mam jej nie kupić? Ten wydatek mnie nie zrujnuje, a ona się cieszy,
jakby wygrała milion w totka