Drugie dziecko: dla kogo?

[zuju2]

Rzadko krytykuję, ale tym razem...
Brrrr, co za okropny artykuł!
Dziecko, jako wróg nr 1 dorosłych, szczególnie to małe, które wymaga troski...
Dziecko to koniec świata.
Dziecko to koniec kariery.
Dziecko to koniec swobody.
A ja mam trójkę dzieci, doktorat w kieszeni, kariera super, bardzo szczęśliwy
związek. Nie korzystamy z niczyjej pomocy - także finansowej. Czasami jesteśmy
zmęczeni, ale bardzo szczęśliwi. Bardzo je kochamy, są cudowne. Jakoś nie
zauważam, żebym Bóg wie co straciła, za to wiele zyskałam: od rozwoju
osobistego po napęd życiowy do działania.
Nie namawiam nikogo do posiadania dzieci (twierdzę,że nie ma nic gorszego, jak
dziecko "z przymusu", bo to nieszczęście dla rodziców i dziecka), ale
denerwują mnie tak skrajnie jednostronne artykuły modelujące zachowania typu:
dziecko=blee.

Drugie dziecko: dla kogo?

[maliola]

drugie, drugie, a co gdy po zaplanowanym drugim, z 7 letnią różnicą
wieku po pierwszym, po dwóch latach pojawia się wiadomość o ciąży
kompletnie nie zaplanowanej, nieoczekiwanej, a która przychodzi mimo
rzetelnej wydawałoby się antykoncepcji? Jestem w 4 miesiącu,a
jeszcze to do mnie nie do końca dociera. Miała być sielanka w
czwórkę, podróże, zabawy itd, a będą pieluszki Jednak mimo
wszystko myślę, że to będzie szczęśliwy przypadek taki uśmiech losu
i Przeznaczenie, coś zaplanowane z góry bez naszej woli. DOBRE
PRZEZNACZENIE!!!

[kasia.kul]

Chciałabym żeby i mnie takie przeznaczenie spotkało ale to nie jest
takie proste. Niestety w życiu jest tak, że jedni mają chociaz nie
chcą a drudzy chcociaż bardzo chcą to nie mają.

[bswm]

a co to jest według Ciebie rzetelna antykoncepcja? (z czystej
ciekawości pytam)

Maliola-gratuluje!

[gacusia2]

Troszke Ci zazdroszcze tej wpadki.Ja mam juz dwojke z
dziesiecioletnia roznica wieku i caly czas nie moge sie zdecydowac
na trzecie. Gdyby tak antykoncepcja zawiodla to mialabym na co
zwalic w razie problemow ,-))) A tak? Nie mam odwagi swiadomie
zdecydowac sie na pieluchy,nieprzespane noce,karmienie cyckiem,wycie
z byle powodu...
Pozdrawiam serdecznie i zycze mnostwa radosci!!!

[mim288]

Zastanawiam się jakimi "tytanami" były nasze babki i prababki,
które nie z dwójką (ale np. moja prababcia z 12tką) bez pampersów,
odkurzacza, podgrzewacza, słoiczków etc. dawały sobie jakośc radę
(a zaczynały nierzadko przed 20tką), a dziś dwójka
kogoś "przerasta".
Mam dwoje dzieci, moja "kariera" raczej nie ucierpiała, nie jestem
też jakoś pozbawiona mozlwiści realizacji moich potrzeb, myślę o
trzecim. Można lubic mieć dzieci albo nie (to rozumiem, własny
wybór i tyle), ale średnio kumam, że ktoś sobie z dwójką
(podkreślam zdrowych i nie wymagających jakichś specjlanych terapii
i szczególnej opieki) dzieci po prostu nie radzi (z wyjątkiem
samotnych rodziców, zwłaszcza tych, którzy nie mogą liczyć na pomoc
rodziny - bo tych naprawdę, podobnie jak rodziców dzieci z
problemami zdrowotnymi bardzo podziwam i świetnie rozumiem, że im
cięzko).

[gku25]

A Twoja prababka pracowała zawodowo? Poza tym każde kolejne dziecko musiało po
pewnym czasie zajmować się młodszymi. Jakie to dzieciństwo? Poza tym wtedy
kobiety nie miały innego wyjścia i rodziły, rodziły, rodziły.

[roma_2000]

Jestem mamą czwórki dzieci - z czego najmłodsze jest w niebie. Sama jestem czwartym dzieckiem swoich rodziców, mam jeszcze młodszego brata. Nie pracuję zawodowo, gdyż w 100% spełniam się jako gospodyni domowa. Z rezkoszą patrzę jak moja najstarsza, pięcioletnia córka zajmuje się roczna siostrą. Uwielbia ją calować po stópkach, a mój syn z czułością do niej woła "mój pepuszku", nie obarczam dzieci obowiazkiem zajmowania się rodzeństwem, natomiast oni się kochają i chcą sobie pomagać. Uważam, że super jest mieć rodzeństwo, kochać i być kochanym, nie tylko przez mamą i tatę ale i przez liczne rodzeństwo. Nie ma nic złego w tym, że dzieci się soba zajmują, bo daleka jest mi filozofia, w której człowiek wzrasta w poczuciu, że życie polega na tym, by "zrobić sobie dobrze", by żyć dla siebie, można naprawdę znajdować mnóstwo radości w tym, że przez Twoją miłość, ofiarność wzrasta ktoś inny. Maja mama ma dziś 65 lat, wychowała 5 dzieci i jest najszęśliwszym człowiekiem na tym świecie jakiego znam. A ad. tego, że kiedyś kobiety nie miały wyjścia .... od dawna znana była aborcja, ale niektóre kochały swoje dzieci i ich nie zabijały,rodziły, rodziły, rodziły i dzięki temu, że rodziły jestem na przykład ja. Miałam super dzieciństwo, a moja mama ma super życie. Znacznie częściej się uśmiecha niż te kobiety, które nie rodziły, nie rodziły ...

[aguskin]

wiesz co a ja wierze, że można nie dać rady i z jednym,
do tańca, gry na pianinie i innych muszisz mieć talent,
a do dzieci instynkt, chęć i lubić to całe "wychowywanie"
nie każda się nadaje, są matki co przy trójce urwisów,
nie narzekają i takie co przy jednym aniołku depresje mają,
i na nic czasu,
do wszystkiego jest potrzebne to "coś",

Z tymi babciami nie przesadzałabym

[sir.vimes]

> Zastanawiam się jakimi "tytanami" były nasze babki i prababki,
> które nie z dwójką (ale np. moja prababcia z 12tką) bez pampersów,
> odkurzacza, podgrzewacza, słoiczków etc. dawały sobie jakośc radę
> (a zaczynały nierzadko przed 20tką), a dziś dwójka
> kogoś "przerasta".

Jak patrzę na swoje drzewo genealogiczne to widzę wyraźnie, ze : prababka jedna
miała córkę jedynaczkę, jej matka (praprababka) też.

Babcia - dopóki nie zaczęła naprawdę sporo zarabiać - jedno dziecko, potem , po
13 latach, druga ciąża.

Druga babcia - dwoje dzieci, sporo po trzydziestce.

Owszem, jedna pra miała 9 dzieci - jej mąż zbudował ogromny i komfortowy dom
celem ich pomieszczenia, no, i , oczywiście, miała służbę.

Inna prababcia - czworo dzieci, na zsyłce jedno umarło przed 5 rokiem życia.
Czyli - została trójka. Natomiast gdy decydowała się na te dzieci była zamożną
osobą i miała do dzieci pomoc, oczywiście.

Jedna heroiczna prababcia w rodzinie miała chyba czwórkę i rzeczywiście radziła
sobie bohatersko (była samotna matką i ciężko harowała fizycznie by ich
utrzymać) - żyła 50 kilka lat.

Jej matka miała dwójkę - z dużym odstępem czasu miedzy ciążami.

Czyli raczej dzieci mało - jak dużo to raczej w bardzo sprzyjających warunkach
finansowych, umożliwiających życie w dużym komforcie i nie wykonywanie wszelkich
prac w domu i koło dzieci samodzielnie. W innych przypadkach - jedno , góra
dwoje dzieci - i to drugie po wyraźnym przemyśleniu sprawy. Plus jeden wyjątek.

Jakoś wygląda na to, ze i 100 lat temu kogoś zdrowa dwójka mogła "przerastać".

[asia_i_p]

Czyli wychodzi na to, że to kwestia tradycji danej rodziny. Moja
babcia miała siódemką, obecnie ma 92 lata i do 80 roku życia była w
pełni sprawna fizycznie, potem długo umysłowo, dopiero jakieś pięć
lat temu zdrowie się jej posypało (podejrzewamy Alzheimera, bo za
szybko szło jak na demencję starcza i no i leki na Alzheimera
poprawiają stan). Stałej pomocy przy dzieciach nie miała. Jej
siostry - jedna sześcioro dzieci, druga troje. Żadnej wyraźnej
różnicy w czasie życia czy zdrowiu. Jej matka - piątka, matka matki
nie jestem pewna ile, bo kontakt był chyba słaby, matka ojca -
piątka (przynajmniej). Cecha charakterystyczna tej gałęzi rodziny -
późne śluby i macierzyństwo (prababcia ślub w wieku lat 28, pierwsze
dziecko 29, moja babcia ślub w wieku lat 29, pierwsze dziecko 30).
Pochodzą z Kresów wschodnich. Śląska rodzina mojej mamy już jednak
mniej - moja mama miała dwójkę rodzeństwa, jej mama trójkę - no ale
to też nie były modle 2+1. Może to jest jakoś geograficznie
uwarunkowane?

Jakim cudem, pytam ja...

[zuq1]

No właśnie, jakim cudem dawniej rodziny wychowywały 6-12 dzieci bez
wszelkich udogodnień technicznych? Z reguły jedynie z pracującym
ojcem? A dzisiaj dwójka dzieci = porażka, katastrofa. Sam mam dwoje
dzieci i gdybym był młodszy, pewnie chciałbym i trzecie... Był swego
czasu artykuł w Wysokich Obcasach o rodzinach wielodzietnych (ale
nie "patologicznych"), że im więcej dzieci się ma, z tym większą
radością przyjmuje się kolejne... Coś musi chyba w tym być.

[hamerykanka]

Bo dawniej kobiety mialy wiecej osob do pomocy, nie zoostawaly same
z dziecmi . Rodziny mieszkaly na kupie i dziecmi opiekowali sie
wszyscy. Tak jak dalej dzieje sie w Afryce.
teraz kobieta jest zamknieta w czterech scianach z dziecmi na jej
glowie.

Drugie dziecko: dla kogo?

[mona_bez_ogona]

IMO beznadziejny artykuł. Kazdy powinien mieć tyle dzieci ile
zechce, chce jedno niech ma jedno, chce 10 może mieć 10, o ile jest
w stanie je utrzymać, a każdą próbę nakłaniania do czegoś, uważam za
żałosną.

[miarka71]

Oj jak mnie wku... pytanie i nakłanianie ,kiedy drugie już czas ,
kaleke z dziecka zrobicie , będzie samo jak umrzecie itd.Mały ma 6
lat , ja nie chce drugiego dziecka Po pierwsze, trauma z porodu , po
drugie jest mi dobrze ,odchowałam w miare młodego, nie mam ochoty
bawić się w zupki, kupki,itd.Mam męża jedynaka , owszem ma trochę
zaczowań typowych dla jedynaków , ale nasz syn jest wychowywany
całkiem inaczej,żłobek , przedszkole, nie wszystko dostaje bo ma
taki kaprys, ucze go wrażliwości na krzywde ludzi, zwierzat, i wiele
innych rzeczy aby nie wyrósł na snoba i samoluba. Pozdrawiam

[miarka71]

zachowań miało być

Gucio innym do tego

[lena_madzia]

miarka71 mam taką samą sytuację z tą różnicą że mój synek ma 5 lat
także mam męża jedynaka
również różne osoby zaczynając od teściowej a na obcych babciach na
ulicy skończywszy zadają to głupie pytanie.
I ja uważam że to jest sprawa osobista każdego małżeństwa a nie
ogólnospołeczna i gucio im do tego.
Nas było troje i wiem jak wygląda takie życie-wcale nie było tak
różowo, bywało że nie było nic do jedzenia w lodówce
a i między mną a rodzeństwem różnie sie do dziś układa.
A spojrzawszy na to z innej strony: nasi mężowie jedynacy wiążąc się
z nami mają swoje rodziny, dzieci i nie są okaleczonymi przez los
samotnikamiD
A z rodzeństwem sie widuje kilka razy do roku przy okazji świąt i
to wszystko

Co to za głupi mit?

[sir.vimes]

Znam sporo samolubów i snobów z rodzeństwem.

Każde dziecko powinno wychowywać się tak by powyższych cech "uniknąć" - nie
tylko jedynaków.

, i wiele
> innych rzeczy aby nie wyrósł na snoba i samoluba.

Drugie dziecko: dla kogo?

[dosiaidwa]

Ja rozpoznalam sie troche w Magdzie. Studia co prawda skonczylam
duzo wczesniej i pierwsze dziecko bylo dlugo wyczekiwane, ale ciag
dalszy podobny....Milion problemow. Moja depresja, zwiazek w
rozsypce, trudnosci z dogadaniem sie, a tez i materialnie nie
najlepiej...Wszystko walilo mi sie na glowe! I naglo-druga ciaza(rok
po roku). Bylo mi strasznie ciezko, maz nie chcial poczatkowo
drugiego...Po urodzeniu maluszka wstapily we mnie nowe sily, znow
stalam sie soba. I choc nie jest mi latwo- dwoje maluszkow, sama od
rana do nocy (maz duo pracuje), mieszka za granica-nie moge liczyc
na pomoc rodziny- to ciesze sie ze swojego zycia i z obecnosci w nim
moich brzdacow.

[gabrielle76]

A ja mam trójeczkę dzieci i jest super, jestesmy wszyscy szczesliwi. ale
rozumiem że ktoś moze miec jedno dziecko i wiecej nie chcieć i on tez jest
szczęśliwy

[moofka]

dla kogo? bez sensu zadane pytanie
rodzenie dziecka dla dziecka - zeby mialo rodzenstwo to jakies totalne
nieporozumienie
sama tez myslalam, ze bede miala jedynaka jakies 4 lata do czasu az zwyczajnie
zatesknilam za zapachem niemowlaka
i teraz widze ze drugie dziecko przywraca proporcje rodzinie
ktora dotad krecila sie wokol malego krolewicza czy krolewny
w wiekszym skladzie kazdy jest na swoim miejscu - jako czlonek rodziny a juz
nie osoba wybitnie uprzywilejowana
a i najmlodsze juz pozycji jedynaczej nie przyjmie, bo przeciez samo nie jest
i tak jest dobrze, z korzyscia dla wszystkich duzych i malych
o tym jak wielka to zmiana swiadczy to jak bolesnie kazdy jedynak niezaleznie od
wieku przyjmuje "detronizacje"
a ze praca, ze kasa, ze wiecej roboty - no ba, pewnie
ale za to ile radosci

[balbina.x]

Moofka, jesteś boska! Miotam się już od dawna, nie mogąc zdecydować, czy syn ma być jedynakiem, czy nie i przemawiają do mnie zarówno argumenty za i przeciw. Ale Ty Moofka i Twój wywód na temat równowagi i w proporcji w rodzinie mnie totalnie powalił na łopatki. No takiego rozsądnego argumentu właśnie potrzebowałam! Nagle mi się wszystko w głowie rozjaśniło i już wiem czego chcę Jak nic musimy się o drugie dziecko postarać! Się podekscytowałam jak nastolatka, hehe Dzięki Moofka, wielkie dzięki!

[trendsetterka]

Moofka - zwerbalizowałaś moje myśli.
Dobrze gadasz
Przyczynisz się do wzrostu przyrostu naturalnego

[alexkieszek]

artykuł beznadziejny jak większość niestety w Dziecku ...
dla kogo? dla tego kto chce... co to za różnica czy za lat 2-5-15 niech sobie
każdy robi jak chce...

ja teraz jestem w końcówce ciąży, po domu bryka 1,5 roczniak i wszyscy myślą, że
zaliczyliśmy dwie wpady, że biedna musiałam zostać w domu a to wszystko świadome
wybory... i jak zawsze medal ma dwie strony bo Ci co mają jedno albo wcale są
oceniani jako egoiści a Ci co się mnożą i im z tym dobrze są powszechnie uważani
za głupków...

brak złotego środka, jak zawsze...

kto płaci za takie bzdury powiedzcie mi?

[gazdziikowa]

drugie dziecko do towarzystwa? Rodzeństwo nie zawsze się lubi, może dojść
rywalizacja zamiast współpracy i zabawy.

[crises]

Powiedziałabym, że wręcz przeważnie się nie lubi. Znam więcej dorosłych
rodzeństw, które nie utrzymują ze sobą stosunków, albo wręcz się nienawidzących,
niż takich, które się lubią i jakoś sobie pomagają.

A takie aspekty, jak dzielenie się opieką nad starszymi czy chorymi rodzicami są
mocno przereklamowane. Częściej są tylko kwasy i walka o schedę. Znam rodziny,
gdzie rodzeństwa jest troje, a rodzicami w podeszłym wieku opiekuje się tylko
jedno, reszta się wypięła.

Uczenie się rywalizacji, życia w grupie? To wszystko ma się choćby na podwórku,
w szkole albo w przedszkolu. Rodzeństwo jest przede wszystkim konkurentem do
czasu, uczuć i uwagi rodziców - tego nie można załatwić ani kupić za żadne
pieniądze, jest go tyle, ile jest, przy jednym nigdy nie ma za dużo...

[moofka]

no to powodzenia zycze dziewczyny )
drugiego to sie czlowiek chyba bardziej niz piewszego boi
niepotrzebnie

[k1234561]

Ja tez uważam,że pytanie durne.Co to znaczy dla kogo dziecko?A to
jakaś rzecz,prezent ma być,że można dać temu lub innemu?
Swoją droga każdy ma tyle dzieci ile uważa za stosowne.Ja mam
jedno,bo nie mam zadatków na Matkę Polkę.Pod tym względem zgadzam
się w 100 % z Miarką71.
Odchowałam swoje,nie mam ochoty babrać się znowu z niemowlakiem,w
kupki,zupki,spacerki,nieprzespane noce,kolki itp. atrakcje.Może inne
mamy mają inne doświadczenia,bo miały dzieciątka
spokojne,przesypijące całe noce i generalnie mało absorbujące,lub
byc może ktoś zwyczajnie lubi nocne wstawanie do dziecka 5 razy w
ciągu nocy itp rzeczy.Nie neguję ani jednych ani drugich.Ja nie
lubię i koniec.Mam jedno dziecko,które bardzo kocham i też staram
się na samoluba nie wychować i taki układ mi odpowiada.
Natomiast do pasji doprowadzają mnie ludzie pytający mnie czemu
tylko jedno i rodzina która wciąż agituje mnie abymśmy zdecydowali
się w końcu na kolejne dziecko.
Najśmieszniejsze jest to,że najczęsciej agitują mnie matki kilkorga
dzieci,którymi dosłownie są obwieszone i gadają,(choć czasem nie
muszą nic mówić bo wszystko widać gołym okiem)najpierw na prawo i
lewo jakie to umęczone są tymi dziećmi, wychowaniem ich itd.Czasami
odnoszę wrażenie,że mi zazdroszczą,że ja mam tak już dobrze (dziecko
7 lat)nikt mi nie płacze po nocach,nie marudzi i nie piszczy w ciągu
dnia,tylko ja wtedy zadaję sobie pytanie po coś babo miała trójkę
czy czwórkę dzieci jak już po pierwszym miałaś dosyć i na 4 łaziłaś?
Czasami wydaje mi się że odstaję od niektórych mych kuzynek i
znajomych,bo one połączone w bólach i trudach wielokrotnego
macierzyństwa,uważają ,że niesłychanie wygodnicka jestem.
A ja wygodnicka nie jestem,tylko mam trochę inną hierachię wartośći.
Uwielbiam spędzać czas z moim dzieckiem ,wyjeżdżać,zwiedzać z nią
pokazywać jej ciekawe miejsca i poświęcać czas,a nie być
rozmamłaną,zgnuśniałą matką ale z trojgiem dzieci bo tak trzeba ,bo
dziecko jedynakiem być nie może.
Oczywiście jak najbardziej doceniam i nie neguję tego,że niektórym
osobom sprawia radość zajmowanie się drugim,czy trzecim
dzieckiem,realizują się w tym i bardzo dobrze.Krótko mówiąc, jeden
woli córkę drugi teśćiową

no właśnie

[jajofka]

negujesz postawę kobiet mających więcej dzieci niż jedno. i to w
brzydki sposób.
zazdroszczą Ci?!?!!? żałosne....

[lola211]

Ale w tym jest duzo prawdy.Ja tez sie naslucham jak to jedna z
druga ma ciezko, bo dzieci absorbuja, bo wrzeszcza, bo sie kłoca, bo
z jasiem trzeba do szpitala, a z ania nie ma kto zostac, a to kasy
brakuje,a podreczniki takie drogie, a to to i tamto.I pada
sakramentalne- no ty to masz dobrze, nie masz takich problemow,
zazdroszcze.
Owszem, nie mam, bo tak sobie sama wybralam.Z czego ogromnie sie
ciesze.

[verdana]

Niestety, znam wypadki, ze drugie dziecko bylo rodzone "dla
pierwszego". I rzeczywiscie, okazywało sie, ze jest tylko dodatkiem
do dziecka wlasciwego.
Dziecko trzeba miec, jak sie chce je mieć, a nie jakichkolwiek
innych przyczyn.

[k1234561]

Czytaj uważnie,wyraznie napisałam,że nikogo nie neguję.Jedni
realizują się przy 3 dzieci,drudzy przy 1 a jeszcze inni nie mając
ich wcale.Ja szanuję każdą z tych opcji.Osobiście sama należę do
drugiej,tylko denerwują mnie matki,które wyrzekając jak to ciężko
przy 2 czy 3 dzieci wszystko ogarnąć i pogodzić,namawiają mnie na
drugie dziecko abym ja też miała taką harówę jak one,bo niby z
jakiej racji mam mieć spokój.Z tym,że one same się w taki los
wpędziły.Jak się chciało mieć 2,3 czy 4 dzieci to teraz niech jedna
z drugą nie kwęka,że czasu na nic nie ma i wykończona jak koń po
westernie.Takie hipokrytki to jak najbardziej neguję.
Trzeba być w swoich wyborach konsekwentnym.Albo mam 3 dzieci,bo
uwielbiam się nimi zajmować i jest to sensem mojego życia,harówka
przy nich to dla mnie przyjemność i nie kwękam,że mi ciężko,albo nie
decyduję się na kolejne dzieci,wiedząc,że przy jednym padam na pysk.
Niestety najwięcej jest matek-hipokrytek z dwójką dzieci,bo musi być
dwoje i właśnie wyrzekających na swój cięzki los. Ja tego nie
rozumiem i takich matek nie żałuję,mają taki los na własne życzenie.

[k1234561]

Oczywiście poprzednia odpowiedz skierowana była do jajofka.

[lena_madzia]

nie każdy upatruje sensu życia w posiadaniu jak największej liczby
potomstwa, tak jak ja na przykład
Ja z tych egoistycznych i wygodnickich jestem
Wychowywałam sie w rodzinie gdzie było nas troje-ja i dwóch braci
i sielanki rodzinnej wcale nie było. Rodzice zajęci zarabianiem na
nasze utrzymanie nie mieli dla nas w ogóle czasu, zawsze widziałam
ich złych, umęczonych...mama nigdy nie kupiła sobie nowej bluzki,
między nami dzieciakami rywalizacja...
Ale jeśli ktoś czuje sie na siłach psychcznie i finansowo to dla
mnie może posiadać i dziesięcioro

[zuzulek]

Wiesz, ludzie generalnie narzekają, zwłaszcza w Polsce - bo lubią sobie ponarzekać. Trochę tak, jakby nie wypadało być zadowolonym z życia. Pomyśl, ilu ludzi narzeka na swoją pracę, na szefa, na męża/żonę, na pogodę itd? A dla odmiany w takiej Ameryce - nie narzekają w ogóle. I nawet jak ktoś jest ciężko chory, rzuciła go żona, a dziecko mu wylali ze szkoły, to i tak Ci odpowie, ze czuje się świetnie. Jak dla mnie jedno i drugie jest przegięciem.

[brzdac22]

Ja mam dwóch chłopców - rok po roku...

Pcham codziennie na spacery mój wielki wehikuł (wózek dwuosobowy)... i na każdej
ulicy zaczepia mnie jakaś starsza Pani i ze współczującą miną mówi, że zapewne
bardzo mi ciężko!

Zawsze szeroko się uśmiecham i mówię:
"Nie tak ciężko jak się Pani wydaje Powiedziałabym raczej że jest łatwo! "

Kobiety tylko kręcą głową i patrzą na mnie jak na jakąś zjaraną albo coś w tym
stylu bo nie rozumieją jak to można mieć taką okazję i nie chcieć sobie
ponarzekać

Bo matki polki juz tak są zaprogramowane

[seattle92]

i nauczone od pokoleń, ze trzeba "kwękać" na cokolwiek się da, a jak widzą, że
któraś ma lepiej, to z zazdrości namawiają na taki sam los jaki one sobie zgotowały.
Polacy już tacy są, że nienawidzą ludzi, którym się lepiej i lżej żyje.

nic dodać, nic ująć...

[k.galago]

pozdrawiam
szczęśliwa mama, szczęśliwego jedynaka

[daga_1]

Czy napewno szczęsliwego? To Tobie się tak wydaje, bo ma zabawki dla siebie,
całą Twoją uwagę dla siebie itd. Chyba nie byłaś jedynakiem jako dziecko. Ja
byłam przez 11 lat, potem można powiedzieć, ze tez. Bo co może robic 16-letnia
panna z 5-letnią siostrą. Zawsze zazdrościłam kolezankom sióstr i braci. I tej
wesołej, chaotycznej atmosfery w ich domu. Teraz kiedy jestesmy starsze, mamy
już swoje rodziny nie wyobrażamy sobie nie mieć siostry. Mamy tylko obie
pretensje do mamy, że jest taka duża róznica między nami.

[asia_i_p]

To trochę tak jest, że ktoś nie śpi, aby spać mógł ktoś. Nie jeździj
tak po tych wielodzietnych, bo między innymi dzięki nim ty możesz
sobie pozwolić na jedno dziecko i inną hierarchię wartości. One
załatwiły zastępowalność pokoleń tak jakby za ciebie (i za mnie, bo
ja też mam na razie jedno i może mi się już nie udać urodzić
drugiego). To ich dzieci będą pomagały twojemu i mojemu pracować na
twoją i moja emeryturę (i proszę, nie pisz, że na emeryturę
odkładamy sobie same, bo wszelkie odłożone pieniądze nie będą miały
żadnej wartości, jeśli gospodarka nie będzie się kręcić, a
gospodarką kręca ludzie pracujący). Lekceważenie ludzi
wielodzietnych przez jednodzietnych jest równie zabawne, jak
lekceważenie pracowników fizycznych przez pracowników umysłowych,
radośnie nieświadomych faktu, że gdyby nie ta sprzątaczka sami
musieliby zmywać te podłogi.

[patik110]

A ja po urodzeniu drugiego dziecka przestałam być nadopiekuńczą mamusią. Jak miałam jedno, to bywało, że jakieś pierdoły urastały do rangi niebotycznego problemu. A to, że nie je jak trzeba, a to że za mało śpi itp. A już mały kaszelek to był horror i panika. Jak dzisiaj o tym pomyślę, to śmiać mi się chce.
Teraz przy dwójce dzieci nie mam na nadopiekuńczość zwyczajnie czasu. Bo trzeba uwagę podzielić pomiędzy dwoje dzieci. I to zdrowiej dla zdetronizowanego jedynaka... i dla niemowlaka zresztą też. I skończyło się bieganie z kanapką, bananem itp., żeby królewna łaskawie coś zjadła. Nie, to nie. I proszę, raptem okazało się, że starsza córka czasem zgłodnieje i sama przyjdzie do kuchni po jedzenie.
A poza tym dzieciaki się uwielbiają. Chociaż zazdrość o uwagę mamy też się pojawia. Nie wiem, jak będzie między nimi w przyszłości ale na razie chyba rokuje dobrze.

[kachna79]

Moofka w pełni popieram.
Od siebie dodam, że mam cztery siostry i choć dobrze się między nami
układa to nie uważam, że duża rodzina to konieczność. Sama mam dwoje
malutkich dzieci. Różnica wieku 15 miesięcy - był to świadomy wybór,
bo chcieliśmy żeby nie wychować królewny, którą kolejne dziecko
zdetronizuje. Też uważam, że teraz proporcje w rodzinie są lepsze.

Drugie dziecko: dla kogo?

[zuzulek]

Cóż, różni "życzliwi" mają to do siebie, że lubią wtykać nos nie w swoje sprawy.
Ja mam dzieci trójkę i też się spotykałam z komentarzami, np "to wszystko pani
dzieci?!? I jak sobie pani daje radę???" A co to obchodzi jakąś obcą babę?

[miarka71]

To jest właśnie najgorsze: inni ludzie, u ciebie pytania o trójke
dzieci a u mnie o jedno))U mnie jedynak to kaleka a u ciebie ta
tróka to patologia)))))

Drugie dziecko dla pierwszego:)

[agacz2905]

U mnie właśnie było w ten sposób, że drugie dziecko było dla
pierwszego, różnica 2,5 roku (kalendarzowo 2 lata). Chyba
intuicyjnie Agatkę zaplanowałam, bo wtedy jeszcze nawet nie
przeczuwałam, że starsze dziecko (obecnie powtarzające zerówkę)
będzie mieć dość poważne problemy emocjonalne "o nieznanej
etiologii" jak to się psycholodzy lubią wymądrzać, kiedy już
kompletnie nie wiedzą, co napisać w opinii))
Gdyby nie 2. dziecko, bylibyśmy inną rodziną - to oczywistość. Mam
dwoje kompletnie różnych dzieci, dwie skrajnie odmienne osobowości i
temperamenty. Oczywiście, że oboje są bardzo przez nas kochani -
między nami, Agatkę jest "łatwiej" kochać, o ile wiecie o co mi
chodzi) W moim odczuciu starszak tylko zyskał na pojawieniu się
młodszej siostry, sądzę, że jego rozwój społeczny i emocjonalny jako
jedynaka to byłaby tragedia - naprawdę mam podstawy, żeby tak
napisać. Moje dzieci bawią się ze sobą i sa bardzo silnie związani -
może nawet coś jak bliźnięta, choć przecież jest to 7,5 letni
chłopiec i 5-letnia dziewczynka.
W tej chwili moje dzieci sa dla siebie (dla samych siebie, nie tylko
dla siebie nawzajem) i dla świata. Inaczej rozłożone sa w naszej
rodzinie emocje, jest super, choć nie bez trudności (mutyzm i upór
starszaka - tak naprawdę specjaliści potrafią tylko
napisać "etiologia nieznana"). A decyzję o II dziecku podjęłam
naprawdę dla Szymka - tak to wspominam do dziś. Jako osoba z
dysfunkcjami narządu ruchu, będac matką dwójki maluchów miałam po
prostu przes.ane, więc naprawdę urodziłam Agatę głównie i przede
wszystkuim dla szymka), jakkolwiek to teraz brzmi Pozdrawiam, A.

dobry arykul

[alicjakei]

uwazam, ze wyraza uczucia wielu rodzicow, ktorzy boja sie powiedziec
o tym glosno. Dla mnie to cale dramatyzowanie o jedynakach jest
grubym przegieciem. Niektorzy wyrazaja sie o tym tak, jakby to byl
dramat, krzywda i nie wiadomo jaka tragedia. Smiac mi sie z tego
chce, gdyz sama jestem jedynaczka i NIGDY nie bylo mi z tego powodu
zle, NIGDY nie czulam sie sama i UWIELBIALAM sie sama bawic.
Najczesciej o tych biednych,pokrzywdzonych jedynakach wypowiadaja
sie osoby majace rodzenstwo- to juz totalne nieporozumienie. Sama
ostatnio pisalam na forum o moim problemie z mezem, ktory chce miec
drugie dziecko , a ja nie...Tez mnie irytuja glubawe komentarze
ludzi, jak to "krzywdze dziecko bez rodzenstwa". Ludzie,
opamietajcie sie! to jakis absurd! znam rodzenstwa, ktore wcale tak
dobrze ze soba nie zyja, dzieci , ktore wcale sie razem nie bawia. I
co, maja rodzenstwo teoretycznie, i co z tego? "bo maja"?? A
najbardziej infantylnym z mozliwych argumentow jest dla mnie to, "ze
bedzie mialo sie z kim bawic". Ha,ha, ha- roznie to bywa, sa matki,
ktore narzekaja, ze dzieci w ogole sie razem nie bawia! nie ma
reguly. Nie chce drugiego dziecka- nie rodze. Nawet jesli moja corka
bardzo by chciala, to nie- dziecko nie musi otrzymywac wszystkiego ,
czego zapragnie, zwlaszcza ze po urodzeniu brata czy siostry moze
jej sie odwidziec. Jesli bedzie miala pretensje w przyszlosci-
trudno, przeprosze ja, ale nie musze byc idealna, poswiecajaca sie
matka. Niestety, ludzie s ajeszcze tak uwstecznieni, ze nie pojmuja;
ze nie chce wracac do pieluch, do niemowlaka, chce miec czas dla
siebie. Wg nich moje dziecko jest pokrzywdzone, a ja okrpna matka.
Nie mowie, ze mnie to nie boli, nie wkurza. Ale staram sie
uodpornic, bo wiem, ze nie chce bardzo drugiego dziecka. i to chore
robic cos wbrew sobie, a zwlaszcza tak powazna sprawe, jaka jest
dziecko. Jedynak nie bedzie "sam"- moze miec przyjaciol, czasem
lepszych niz brat i siostra, zalozyc rodzine, miec wlasne dzieci. O
problemach w kontaktach z ludzmi to juz w ogole jest totalna bzdura,
jedynacy sa czesto odwazniejsi, pewni siebie, niezakompleksieni- bo
mieli cala uwage rodzicow. Znam troche jedynaczek-kolezanek, nie
zaluja, ze nie maja rodzenstwa, sa odnoszacymi sukcesy kobietami
najczesciej tez z jednym dzieckiem!

[alicjakei]

jescze jedno..... na natretne pytania rodziny, sasiadow: co to nie
bedzie rodzenstwa? , raz odpowiedzialam: Nie, bo jestem wygodna
matka i jest mi dobrze tak jest to nie obowiazek miec dwojke ,
a dziecku krzywda bez rodzenstwa sie nie stanie! kopara jednej
opadla , a ja sie zanosilam ze smiechu potem poza tym
jednemu dziekcu mozna poswiecic wiecej uwagi, czasu , ma sie wiecej
kasy na podroze, wyksztalcenie, kursy w przyszlosci. Dla mnie taki
poziom zycia jest wazniejszy niz dwoje dzieci

A dla mnie

[777newbetterfastersatan]

Brat jest najlepszym kumplem, cała reszta daleko w tyle.

Z tym typem rozumiem się w pół spojrzenia, bez otwierania ust.

Są rzeczy, które mnie w nim denerwują (i vive versa), ale wspólne weekendy -
bezcenne.

Nigdy z żadnym przyjacielem nie miałem nawet w połowie tak głębokiej i
pozytywnej relacji.

Wszystko zależy na jakie rodzeństwo się trafi, czasem jest bajka, czasem dużo
gorzej nie ma reguły.

Drugie dziecko: dla kogo?

[m-ira]

Nikt nie powinien nikomu doradzać, ile powinien mieć dzieci, zwłaszcza
"życzliwi" przypadkowo spotkani ludzie, którzy nie znają człowieka ani jego
sytuacji życiowej. Chociaż uważam, że jedynak to mało, nikomu nie mówię, nawet
dobrym koleżankom, że powinny mieć więcej dzieci. Jak ktoś panicznie boi się
powtórnych kupek, zupek i nieprzespanych nocy, to nie będę mu wmawiać, że to
go na pewno uszczęśliwi. Ale podaję kilka argumentów za: 1) kupki-zupki są
przejściowe, i nieprzespane noce też; 2) moje pierwsze dziecko było planowane
i oczekiwane, ale zmęczenie większe niż przy drugim, bardziej przejmowałam się
rolą mamy, przy drugim jest mniej czasu (2 razy więcej dzieci), ale podchodzi
się do sprawy bardziej na luzie, w końcu ma się już doświadczenie; 3) relacje
z mężem o wiele lepsze po drugim porodzie niż po pierwszym, on też już wie, że
ten początek po prostu trzeba przeżyć; 4) córka "pierworodna" wie, że nie jest
czymś wyjątkowym na świecie, że czasami trzeba poczekać, aż mama nakarmi albo
przewinie malucha; 5) starsze dziecko nic nie traci, kiedy mamy dla niego
trochę mniej czasu, ono też z wiekiem ma coraz więcej "własnych" spraw.
Argument "rodzę dziecko dla pierwszego dziecka" jest nietrafiony. Dziecko to
nie zabawka, nie ma co łudzić malucha wizją wspaniałych przyszłych zabaw, bo
może nie wypalić, z noworodkiem się nie pobawi, a już by chciał. Po prostu:
jest nas więcej i to jest normalne, jesteśmy rodziną i dla każdego jest
miejsce. Dziecko jest dla siebie, ani dla rodzeństwa, ani dla rodziców. Rodzę
dziecko, bo mam takie hobby - wychowywanie własnych dzieci, może kosztowne i
męczące, ale przyjemne. Ci, co hobbystycznie wyłażą na ośmiotysięczniki też są
strasznie zmordowani, a ile pieniędzy wydają na sprzęt.
To uwagi dla niezdecydowanych, jak ktoś jest zdecydowany na "nigdy więcej", to
i tak go nie przekonam. Tylko niech zabezpieczy sobie fundusze na starość, bo
system emerytalny może runąć.

[echtom]

m-ira napisała:

Rodzę
> dziecko, bo mam takie hobby - wychowywanie własnych dzieci, może
kosztowne i
> męczące, ale przyjemne. Ci, co hobbystycznie wyłażą na
ośmiotysięczniki też są
> strasznie zmordowani, a ile pieniędzy wydają na sprzęt.

Fajnie piszesz, dziewczyno, podoba mi się ten argument Pozdrawiam.

[lola211]

>Tylko niech zabezpieczy sobie fundusze na starość, bo
>system emerytalny może runąć

Ale co to ma do liczby dzieci??

[lola211]

Ju chyba wiem, nie naprodukujemy platnikow skladek..
Jakby pokalkulowac, to dziecko bedzie kosztowac wiecej niz moj zysk
z wyzszej emerytury.

[artie40]

lola211 napisała:
> Ju chyba wiem, nie naprodukujemy platnikow skladek..
> Jakby pokalkulowac, to dziecko bedzie kosztowac wiecej niz moj
zysk z wyzszej emerytury.

Hmm, niezłe bezmóżdże... Czy tak trudno zajarzyć, że jeśli system
emerytalny się wywali (a wiele na to wskazuje), to nie będzie ŻADNEJ
emerytury, nie wspominając o zyskach? Sytuacja przypomina dziś
gotowanie żaby, temperatura wzrasta, ale nikt nie ma odwagi
powiedzieć, że trzeba wyskakiwać z garnka jak najszybciej. Bajki o
tym, że jeśli nie my sobie samym, to
chińczycy/murzyni/arabowie/hindusi zapewnią nam emerytury to
naprawdę można między bajki włożyć.

[lola211]

> Hmm, niezłe bezmóżdże...

Z Ciebie? faktycznie.

Strachy na lachy, ja na swoja emeryture odkladam, wiec swoje
prorocze sny zostaw da siebie.

[asia_i_p]

Lola zmiłuj się. Co to znaczy odkładam? Co odkładasz, kaszę, ubrania
i inne produkty trwałe? Czy jednak pieniądze? Bo jeśli pieniądze, to
odkładasz abstrakcyjne jednostki, których rzeczywista wartość zależy
od tego, jak się ma gospodarka w kraju i na świecie. A to już zależy
od liczby pracujących.

różnice zdań

[brzdac22]

Każdy postrzega rodzicielstwo inaczej... każdy ma inne potrzeby i sam musi
ocenić swoje rodzicielskie możliwości...

Ja mam dwójkę chłopców i jestem bardzo szczęśliwa i zadowolona z faktu iż
zdecydowaliśmy się z mężem na drugie dziecko tak szybko.

Chłopcy są bardzo ruchliwi, żywiołowi... ale też bardzo się kochają, tulą,
pocieszają...

Gdy na nich patrzę to się rozczulam, nawet gdy pomażą mi świeżo malowaną
ścianę... po prostu wiem, że nie chciałam mieć jednego dziecka...
Natomiast moja siostra (mama jedynaka) po godzinnej wizycie mówi: "Wizyta u
Ciebie jest lepsza niż najlepszy środek antykoncepcyjny!"

Ona nie wyobraża sobie jak można mieć takich łobuziaków w domu i się w tym
odnajdować...

Ja szanuję jej decyzję o jednym dziecku... ona szanuje moją o dwójce i kręci
głową z niedowierzaniem gdy tylko wspomnę o trzecim dziecku!

Trzeba mierzyć siły na zamiary i nie dać się ponieść emocjom, namowom i modzie!

To wasze życie i wasza decyzja!

[lena_madzia]

Otóż właśnie to: jedni lubią rozgrdiasz w domu i harmider wesołej
gromadki bo po prostu lubią dzieci, a inni wolą spokój i spełniają
się macierzyńsko przy jednym dziecku.
Może też być i tak że komuś sypie sie małżeństwo, albo właśnie
wziął kredyt hipoteczny na 40 lat -budżet domowy pęka w szwach i nie
ma mowy o tak kosztownej imprezie jak niemowlak
Głupie uwagi i pytania odnośnie ilości dzieci świadczą o wścibstwie
i braku dobrego wychowania.
Ktoś napisał że przez takie matki jak ja runie system emerytalny.
Otóż odpowiem że już od dawna odkładam na koncie z myślą o emeryturze
bo jakbym miała wyżyć z takiej emerytury jak jest np. dzisiaj to
tylko chleb i woda. Emerytury nie są nędzne przez niż demograficzny
tylko przez polityke prowadzoną w tym kraju.

[r0sie]

lena_madzia napisała:
> Otóż właśnie to: jedni lubią rozgrdiasz w domu i harmider wesołej
> gromadki bo po prostu lubią dzieci, a inni wolą spokój i spełniają
> się macierzyńsko przy jednym dziecku.
> Może też być i tak że komuś sypie sie małżeństwo, albo właśnie
> wziął kredyt hipoteczny na 40 lat -budżet domowy pęka w szwach i nie
> ma mowy o tak kosztownej imprezie jak niemowlak
> Głupie uwagi i pytania odnośnie ilości dzieci świadczą o wścibstwie
> i braku dobrego wychowania.
> Ktoś napisał że przez takie matki jak ja runie system emerytalny.
> Otóż odpowiem że już od dawna odkładam na koncie z myślą o emeryturze
> bo jakbym miała wyżyć z takiej emerytury jak jest np. dzisiaj to
> tylko chleb i woda. Emerytury nie są nędzne przez niż demograficzny
> tylko przez polityke prowadzoną w tym kraju.



mysle, ze to swietne podsumowanie watku, ktory sledze od kilku dni!

ja mam jedno dziecko i tez 0 checi na drugie chociaz argumetacja niektorych tu
osob za posiadaniem dwojki daje mi troche do myslenia..
wiem jednak ze nie zrobie nic na sile, tylko dla dziecka zeby mialo rodzenstwo,
dla swietego spokoju sasiadek, babc itpe.. ))

Drugie dziecko: dla kogo?

[ludex]

Obecnie mam jedno dziecko i pomimo, iż mój synek jest bardzo malutki,
zastanawiam się, czy to dobre aby był jedynakiem... Nie boję się
nieprzespanych nocy, czy ponownej zabawy w pieluchy. To czego się boję, to
ponowna ciąża i poród - obydwie rzeczy w moim przypadku nie były
najszczęśliwsze i myśl, że miałabym przejść przez to wszystko jeszcze raz po
prostu mnie przeraża. Być może jest jeszcze za wcześnie abym mogła rozsądnie
ocenić i wziąć pod uwagę posiadanie drugiego dziecka, jednak aby dzieci
chowały się razem trzeba o drugim dziecku niestety myśleć dość szybko.
Pomiędzy mną a moją siostrą jest 8 lat różnicy i tak na prawdę jesteśmy dwoma
jedynaczkami. Zajęło nam prawie osiemnaście lat znalezienie wspólnego języka i
nici porozumienia...

Drugie dziecko: dla kogo?

[mellon_collie]

Ciekawy wątek i argumentacje. Szczególne dzięki dla moofki i Mi-ry,
przemówiłyście do mnie , potrzebuję takich argumentów. Mamy
rocznego synka i myślimy o drugim, z różnych powodów, a głównym jest
ten, że po prostu bardzo chcielibyśmy mieć córkę - może się uda. Mąż
mógłby w tej kwestii działać choćby dziś , ja się oczywiście
waham, bo to JA będę w ciąży, MNIE będzie znów mdliło i to JA będę
rodzić - znów mi trochę włosy dęba stają, kiedy o tym pomyślę, ale
wiem już, że to jest do przeżycia, a w dodatku podejrzewam, że przy
drugim dziecku ciąża mija szybciej, bo ma się więcej obowiązków i
mniej okazji do rozczulania się nad sobą. Wiem też, że na dobrą
sprawę nigdy nie ma dobrego momentu na drugie dziecko. Nie wolno
chyba za dużo myśleć, tylko działać .
I jeszcze jedno - synek tak szybko rośnie, stawia pierwsze kroki -
patrzę na niego i pękam z dumy, ale z drugiej strony tak mi żal, że
jego niemowlęctwo minęło tak szybko. Chyba naprawdę czas na drugie

7 dziecko: dla kogo?Panowie prosze pracowac.

[marek.lipski]

Drugie dziecko: dla kogo?

[amambilis]

Decyzja o drugim dziecku bywa trudniejsza niż same początki rodzicielstwa.
Wiem coś o tym, bo się zastanawiamy od paru miesięcy nad tym, czy mieć drugie
dziecko...
amabilis.blox.pl/html

Drugie dziecko: dla kogo?

[agnieszka_niemirska]

według mnie - super artykuł! zupełnie nie zgadzam się z tym, co
piszecie, że to wyssane z palca itd.
Jestem mamą jednej córeczki, ma niespełna 3 lata. Powoli dochodzimy
z mężem do decyzji o drugim dzieku, ale dalej nie mamy 100%
pewności, że chcemy... córcia była wyczekana, chciana, planowana
itd. A teraz - mam poczucie, że ona jest "w sam raz".
Boję się, że zdecyduję się pod presją ...
Chociaż to samo otoczenie, które wywiera presję (tylko koleżanki,
rodzinę mam bardzo spoko), jest dla mnie przykładem, że nie jest to
dobry pomysł, żeby mieć więcej niż jednego dzidziusia
mąż pewnej koleżanki kiedyś bardzo ostro mnie skrytykował, że moja
córcia będzie samotna, ble ble ble
to teraz o tym panu: pracuje całe dnie, żeby utrzymać swoją
pięcioosobową rodzine. Zona pracuje w domu, wychowuje dzieci. Jest
czesto zdenerwowana. Wyjezdza na kilka tygodni odpoczac (z dziecmi).
Maz zostaje, bo pracuje.
My, swiadomie, wybralismy zupelnie inny model zycia - pracuje tylko
jedno z nas, drugie dopiero zaczelo. Tata i mama maja jednakowy
kontakt z coreczka - jedynaczka (tata nawet nieraz wiekszy). Nie
jestesmy szczegolnie zamozni, ale jestesmy szczesliwi .
Sa rozne modele zycia... Ja akurat na pewno wybieram swoj, a ten
namawiajacy znajomy jest akurat dla mnie "antyprzykladem" rodziny,
jaka ja bym chciala miec ... (mimo ze ma duzo dzieci)
I powiem jeszcze, ze nie jestem egoistyczna jedynaczka, mam siostre.
Jest miedzy nami bardzo mala roznica wieku. I zawsze mialysmy dosc
trudne i skomplikowane relacje. Moze sie tak zdarzyc, ze zdecydujemy
w pewnym momencie zycia, ze wolimy w ogole nie utrzymywac ze soba
kontaktu, bo bardzo sie roznimy i nie bardzo mozemy na siebie
liczyc.. to tyle jesli chodzi o to, ze urodzenie siostrzyczki czy
braciszka dziecku gwarantuje, ze bedzie mialo wsparcie na cale
zycie...

[volta2]

a ja ciekawa jestem jak rozkłada się deklaracja o pojedynczym
rodzicielstwie do bycia w dzieciństwie siostrą a jak to wygląda w
przypadku jedynaków z urodzenia

ja byłam jedynaczką-mam dwójkę i to w klasyczny sposób urodzoną,
czyli to drugie to bardziej dla starszaka
ale jest na razei tak, jak to sobie wymarzyłam: miłość wzajemna
kwitnie, współpraca w zabawie też, ja jestem zadowolona i taki
wariant bym bez wahania powtórzyła. może z jedną różnicą, żeby tak
rok po roku...
co do przyszłości - jeśli dzieci nie będą czuły potrzeby
kontaktowania się ze sobą, to trudno, choć przyznaję, uznam to za
swoją osobistą porażkę wychowawczą

Drugie dziecko: dla kogo?

[lulu.1]

Artykul jest faktycznie niezbyt wyszukany.Zreszta poziom naszych
dziennikarzy jest raczej mierny. Dzieci powinny sie rodzic z
milosci, choc zapewne brzmi to idealistycznie. Oczywiscie kazdy ma
wlasne racje i ci, co decyduja sie na jedno dziecko, i ci co maja
kilkoro. Mam synka, ma 15 miesiecy, patrze jak dorasta, codziennie
czegos nowego sie uczy, czekalam na to i ..i teraz troche mi zal, ze
juz nie jest niemowlaczkiem .Chce miec drugie dziecko, bo od
zawsze tak sobie marzylam, bylam o tym przekonana, mam taka
potrzebe, chce, czekam. Zawsze sa koszty, wszystko w naszym zyciu
ma swoja cene .Jestem jedynaczka. To nieprawda, ze wszyscy
jedynacy to egocentrycy,krolewicze lub krolewny skupieni wokol
wlasnego ja, patrzacy przez pryzmat tylko swojej osoby(choc wielu
takich jest moofka). Jest jednak jeszcze cos. Ja nie uwielbialam
sie sama bawic, nie cieszyl mnie brak rodzenstwa, tak do 8 roku
zycia chcialam miec starszego brata, az mama zebrala sie na odwage i
wyjasnila mi, jak to jest z tymi dziecmi i ze starszego brata, to
juz na pewno nie bedzie . Mialam psa, dobermana, z ktorym
spedzalam caly czas po szkole, wychodzilam na dwor, gadalam do niego
ciagle i o wszystkim. Byl spory (nawet bardzo), agresywny, uczulony
na motory i rowery, chyba ze jechalo na nim dziecko. Dziecko moglo
zrobic wszystko, doroslemu chybaby odgryzl reke. Paradoksalnie moj
ojciec zanim dal mi reprymende wypuszczal psa na dwor, bo inaczej
Ares wlaczal sie do dyskusji i podzielal moje zdanie. Mocno
podzielal.A mial argumenty w liczbie czterech po 2,5 cm, nie liczac
tych pomiedzy.. Dawal sie ubierac w moje sweterki i
spodnice,rozciagajac je niemilosiernie, bo byl wiekszy ode mnie,
zalamal mi wozek dla lalek..jak go tam wsadzilam podstepem.Ale czy
to sa wlasciwe wspomnienia z dziecinstwa? Po co ubieralam psa w
swoje dzieciece ubrania, wabilam do wozka lalczynego? Czy nie jest
nas za malo przy wigilijnym stole w moim domu rodzinnym?Swiadomosc,
ze jak rodzicow zabraknie zostane sama i bede miala tylko meza jako
wsparcie nie jest specjalnie mila, bo co bedzie i do kogo sie
wyzale, jak sie pokloce z malzonkiem, niewazne powaznie czy nie..Tak
wiele rzeczy sklada sie na nasza rzeczywistosc, na nasze
samopoczucie, na nasz rozwoj i doskonalenie sie w byciu dobrym
czlowiekiem, ale w glownej mierze jest to obecnosc i wplyw innych
ludzi.
Jestem bardzo wygodna, leniwa i rozpuszczona . Zanim Mikolaj
przyszedl na swiat rozne cuda sie zdarzaly, spanie do poludnia,
wyjazd do Zakopanego na jeden dzien z tym i w tym, w czym akurat
bylam w chwili tejze radosnej decyzji, imprezy do rana, praca do
pozna wieczorem, praca w sobote, kupno torebki za kilkaset zlotych,
bo t a k a piekna byla.. Nie stalo mi to na przeszkodzie 14 razy w
nocy (policzylam!)obrocic glowke mojego synka z jednej strony na
druga, zeby nie mial kreczu,nie przeszkodzilo prasowac mikrych
ubranek i pieluszek, przescieradelek, choc dla siebie nigdy bym tego
nie zrobila i nie robie (Prasujecie posciel???) Wstawanie co
poltorej godziny przez cala dobe (w takim systemie Miki jadl przez
pierwsze prawie trzy miesiace zycia)stalo sie nawykiem, bo przeciez
najwazniejsze zeby sie najadl, byl zdrowy i dobrze rosl. Moj maz
nigdy w nocy nie wstal do dziecka, bo jak twierdzi, nigdy go nie
slyszal , no bo jakby uslyszal to by wstal..A skoro ja slyszalam
zawsze pierwsza i zawsze cos poradzilam zanim on uslyszal, no to jak
moge miec do niego pretensje?Niezly jest Mam w pracy samotne
kolezanki, bezdzietne. Maja czas na wszystko, moga robic nagle
nieplanowane rzeczy np kino, wycieczka, kawiarnia, mecz - zupelnie
jak ja kiedys;moga cala pensje wydawac na swoje potrzeby i kaprysy.
Ale NIKT nie czeka na nie w domu, nie obejmie malymi umorusanymi
raczkami za szyje, nie przytknie zaslinionego pysiaka i noska do
twarzy. Czasem tylko usmiech i spojrzenie mojego synka sa jedyna
motywacja do wstania z lozka i przebrniecia trudnego dnia w pracy,
do pokonania zlego humoru, pomogaja rozproszyc zle mysli..Taki bonus
razy dwa?To chyba oczywiste
Dla kogo drugie dziecko?Dla tego, kto na nie czeka i bedzie je
kochal, bedzie wspieral, pomagal, rozwijal, da skrzydla na cale
zycie - bez realizowania jego kosztem swoich ambicji,bez
przywiazania do siebie lub kogos innego w imie dogmatu "teraz ty sie
dla mnie poswiecisz, jak ja wczesniej dla ciebie". I tez cale zycie
bedzie stal za nim murem, zeby w razie czego zawsze byc, po prostu.
Dla tego drugie dziecko.Tak jak pierwsze .

[werualta]

"Jestem bardzo wygodna, leniwa i rozpuszczona . Zanim Mikolaj
przyszedl na swiat rozne cuda sie zdarzaly, spanie do poludnia,
wyjazd do Zakopanego na jeden dzien z tym i w tym, w czym akurat
bylam w chwili tejze radosnej decyzji, imprezy do rana, praca do
pozna wieczorem, praca w sobote, kupno torebki za kilkaset zlotych,
bo t a k a piekna byla.."

lulu-wiele kobiet tak ma, nie jesteś jedyna!!
niekoniecznie do Zakopanego-można jechać do Sopotu

Jak mozna cos takiego napisac???!!!

[sofi75]

"W rozmowach z dorosłymi jedynakami często przewija się wątek pokoju
pełnego zabawek, w którym nie było do kogo ust otworzyć. Myśl, że
przez lenistwo mamy czy taty twoje ukochane dziecko już zawsze
będzie miało problemy w kontaktach z innymi, jest naprawdę
przerażająca. "

Przez lenistwo rodzicow?
A pomysleliscie, co czytajac ten artykul pomysla sobie pary, ktore
latami staraja sie o np. drugie dziecko? Bo istenieje cos takiego
jak nieplodnosc wtorna, bo na przyklad traca 2-3 ciaze zanim
doprowadza do tej, ktora skonczy sie sukcesem? czy naprawde
zgadniem 'gazety' jedynak jest wynikiem lenistwa rodzicow? Nie
odwazylabym sie nigdy wytknac rodzicowm jedynaka, ze maja tylko
jedno dziecko albo rzucic komentarza "czas na drugie" - bo njie znam
ich historii, zmagan przy pierwszym, a moze drugim, ktorego nadal
mimo uplywu lat nie ma - a wiem, jak takie pytania moga bolec ...
_________________________________
"do góry uszy, to i pupa ruszy"

[alinaw1]

Jak można w ogóle liczyć, przeliczać, planować, traktować
riodzicielstwo jak kolejną inwestycję. Chory świat, w którym
prawidła życie podlega planowaniu, układaniu i ciągłemu dylematowi:
Opłaca się czy nie?

[lola211]

> Jak można w ogóle liczyć, przeliczać, planować, traktować
> riodzicielstwo jak kolejną inwestycję.

To sie nazywa rozsadek.

[daga_1]

Ale mówi się o tych rodzicach, którzy świadomie zdecydowali się na dziecko
jedynaka. A nie o tych, którzy nie mieli innego wyjscia.

Drugie dziecko: dla kogo?

[mobu]

A ja mam dwoje od razu. Teraz mają trzy latka. Chłopczyk i
dziewczynka. Planować drugiego nie musiałam. Ale zastanawiamy się z
mężem nad trzecim, chociaż większość znajomych i rodziny twierdzi,
że to nie poważne. Przecież tak nam się pofarciło, jedna ciąża,
dwoje dzieci i mamy już WSZYSTKO. A ja tęsknię za tym, żeby mieć
czas TYLKO dla jednego maluszka, mieć czas, żeby z maleństwem
porozmawiać, popieścić, poleżeć razem, spokojnie wyjść na spacer...
Dlatego czekam jeszcze, aż bliźniaki troszkę jeszcze podrosną. I mam
gdzieś czyjeś opinie, czy dwoje to już wystarczy i więcej nie
trzeba. Każdy ma jak chce, albo jak mu się trafi...

[earl.grey]

zuju2 napisała:

> Rzadko krytykuję, ale tym razem...
> Brrrr, co za okropny artykuł!

też rzadko komentuję i tez mam zdanie, że artykuł jest okropny, skrajnie
jednostronny i nastawiony na modelowanie zachowań, tylko z zupełnie przeciwnych
powodów ))
np: nic tak nie spędza rodzicom snu z powiek jak to zmartwienie, że ich dziecko
będzie jedynakiem. Toć to nieszczęście i prawie pewne, że od jedynactwa do
psychopatii droga niedaleka, a wszystko przez lenistwo i egoizm rodziców, którym
się nie chce wstawac w nocy i wracac do pieluch

[evee1]

Sama jestem jedynaczka, na dodatek bardzo szczesliwa jedynaczka.
Nigdy nie zalowalam, ze nie mialam rodzenstwa i troche irytuja mnie
pytania osob rodzenstwo posiadajacych "a nie jest/nie bylo Ci
smutno, ze nie masz rodzenstwa?". Nie, nigdy nie bylo, bo nie
wiedzialam jak to jest kiedy sie rodzenstwo.
Teraz mam dwojke dzieci, z bardzo niewielka roznica wieku. Tak
wyszlo. Pierwsze dziecko chcialam, drugie tez, bez dorabiania do
tego zadnych teorii. Trzeciego zachcialo mi sie duzo pozniej, ale ze
jestem juz w powaznym wieku i chec nie jest chya tak silna, to mi
sie po prostu nie chce przechodzic przez cala szopke dwoch
pierwszych lat zycia.
Co do rodzenstw. Bywaja bardzo rozne. Mimo ze moje czesto sie zra i
kloca, to widze, ze istnieje miedzy nimi niesamowita wiez, ktorej ja
nie mam i nie bede miala z zadnym innym czlowiekiem. Ale nadal nie
zaluje, ze nie mialam rodzenstwa i ze nie moglam tego doswiadczyc.
Owszem, ominelo mnie w zyciu cos, byc moze nawet bardzo fajnego, ale
nie jest to pierwsza i nie jest to ostatnia rzecz, ktorej nie
doswiadcze i nie stanowi to tragedii.
Czy wiez miedzy moimi dziecmi przelozy sie na dobre stosunki kiedy
dorosna (teraz maja 11 i 13 lat), to nie wiem, ale jezeli nie, to
nie bede tego traktowac jako porazki wychowawczej. Niby dlaczego?
Oni sa bardzo rozni i niekoniecznie musza sie dogadywac ze soba i
miec takie same priorytety jak dorosna, tym bardziej, ze wtedy
prawdopodobnie zaloza tez swoje rodziny.
A najglupszym moim zdaniem powodem, zeby miec dziecko jest powod,
zeby je miec wlasnie dla urodzonego juz wczesniej dziecka.

Drugie dziecko: dla kogo?

[daga_1]

Powiem tylko, że bardzo się cieszę, że mam siostrę i nie ważne, ze o 11 lat
młodszą. I cieszę się, ze mój mąz ma siostrę. I nigdy nie skazałabym swojej
córki na jedynactwo. Ona teraz też się cieszy, że ma brata chociaż w
dzieciństwie bywało różnie.

Drugie dziecko: dla kogo?

[daga_1]

I jeszcze, oprócz tego, że zawsze bylam zdecydowana na dwoje dzieci, to bałam
się trochę tego, że mojemu jedynemu dziecku może coś się w życiu przytrafić.
Choroba, wypadek i śmierć. A dla mnie będzie już za pózno na drugie. Nie
chciałam zostac bezdzietna, złamana bólem i żyjąca tylko wspomnieniami.

[mlena30]

uważam że ilość dzieci to sprawa indywidualna i jedynaka można wychować na
szczęśliwe dziecko i wkurzają mnie teksty że jedynacy to snoby i samoluby.. Mam
12 letnia córkę -to była totalna wpadka najpierw załamanie jednak mimo młodego
wieku i wielu przeciwnością sprostałam wyzwaniu po kilku latach rozpadł sie mój
związek i wychowywałam córkę sama zarzekając się że nigdy więcej dzieci aż po 11
latach kiedy miałam drugi związek byłam szczęśliwa świadomie zaskakując ba nawet
szokując wszystkich( ta która mówiła NIGDY WIęCEJ DDZIECI) zdecydowałam się na
drugie dziecko teraz mam dwie cudowne dziewczyny 12l i 1,5 m-ca i myślimy o tym
by za 2-3 lata pojawiło się trzecie dziecko informacja o tym wywołała niemal
wstrząs w rodzinie że to wydatki że obowiązki no i co z tego???
Mimo dużej różnicy wieku widzę jak starsza córka opiekuje się maluszkiem z jaką
miłościa na nią patrzy i to jest coś niesamowitego
dlatego zarzekające się mamy "że nie będzie więcej dzieci" jak to się mówi
"nigdy nie mówcie nigdy" i wierzcie mi że można sobie poradzić i być szczęśliwym
człowiekiem

[utalia]

Daga, dla mnie taka motywacja jest idiotyczna. Czy uwazasz ze jesli
osobie majacej dwojke dzieci umiera jedno z nich to ona nie jest
złamana bólem? To sa sprawy indywidualne i moze sie tak stac ze
bedzie na tyle złamana bólem, ze jakby osieroci to drugie dziecko bo
nie bedzie w stanie sie nim zajmowac z powodu cierpienia. POza tym
nierzadko tak bywa, ze dzieci jezdza na wakacje, dyskoteki razem i o
wypadek nie trudno a wtedy mozna stracic oboje. To, ze bedziesz
miala dwoje czy troje nie jest gwarancja ze ktores z nich zostanie
na 100 proc. przy tobie. POza tym mam wrażenie, że im wiecej dzieci
tym więzy z rodzicami sa słabsze i jedno wyjedzie do Australii,
drugie do Wenezueli....
Artykuł w zasadzie o niczym, byo to cos w rodzaju dywagacji, czy
lepiej jak sie rodzi dziecko czarnowłose czy blondyn.

[utalia]

I jeszcze zaintygowała mnie kwestia wygodnictwa rodziców jedynaka:
okazuje sie, że dązenie do wygody jest czymś złym? W takim razie
gdzie logika w tym aby sobie tak zycie układac aby tej wygody nie
mieć?
Uważam, że jeśli tylko można (a nikogo sie przy tym nie krzywdzi)to
powinno sie korzystac z wygody i mozliwosci ułatwiania zycia a nie
komplikowania.

[asia_i_p]

Czy uwazasz ze jesli
> osobie majacej dwojke dzieci umiera jedno z nich to ona nie jest
> złamana bólem?
Jest. Ale widzę jednak różnicę między moją babcią a jej siostrą. Obu
umarło dziecko - mojej babci córka (moja mama), jej siostrze syn.
Obu dorosłe dziecko. Moja babcia pozbierała się jakoś. Mówiła mi, że
nie ma dnia, żeby o mojej mamie nie myślała, chociaż minęło 15 lat,
ale nie jest sama, ma jeszcze dwoje dzieci, ma kontakty z wnukami.
Jej siostra została sama z mężem, z którym kłóci się praktycznie
codziennie. Kłóciła się z wszystkimi kolejnymi kobietami swojego
syna, nie zbudowała żadnych związków z jego dwojgiem dzieci.
Codziennie jeździ na cmentarz, cierpi i nic przed sobą nie widzi, bo
ten syn był całym jej życiem. Inna sprawa, że to jest różnica nie
tylko liczby dzieci, ale też innego podejścia do życia - z tym, że
czasem to drugie dziecko, nie zastępując wcale tego pierwszego,
przywołuje do życia.
Im więcej dzieci, tym ich więzy z rodzicami słabsze? Nie spotkałam
się praktycznie z żadnym przykładem, który by potwierdzał tę tezę -
znam tyle samo sytuacji, kiedy emigrują jedynacy, jak i osoby
posiadające rodzeństwo i nie znam jeszcze takiej, żeby całe
rodzeństwo wyemigrowaóło, pozostawiając rodziców.

blagam o lepsze art. plisssssssssssssss

[padthai]

blagam, znowu badziewie
i te uogolnienia
nie ma znaczenia jedynak czy nie, w pelnej rodzinie chowany czy
przez jednego rodzica, wazne jak sie wychowa dziecko i ile milosci
wsparcia i akceptacji jestesmy w stanie mu/im dac
to pisze ja jedynak
ps
nie wszystkie jedynaki to czuja sie samotne i pragna rodzenstwa, nie
wszystkie rodzenstwa szanuja sie i kochaja, znam mnostwo przykladow
rodzenstw, ktore zieja jadem na swoj widok.

[alicjakei]

Zgadzam sie! to samo generalizowanie! Stwierdzenie typu "dziecko
powinno miec rodzenstwo" jest tak absurdalne i uogolniajace, ze
szkoda gadac sa rodzenstwa w ogole ze soba dobrze nie zyjace, nie
lubiace sie, wiec nigdy nie ma zadnej gwarancji, ze dziecko" bedzie
kogos mialo". to dla mnie zaden argument, min tak mowilam, gdy maz
nalegal na drugie dziecko. poza tym dziecka nie rodzi sie dla
drugiego dziecka, bo to nie jakas kolekcja i dla mnie ten tor
myslenia jest bledny. oczywiscie, jak ktos chce miec dwoje, troje
dzieci, niech ma, ale niech nie wypisuje potem postow , ze jest
zmeczony i nic nie ma czasu dla siebie, a maz/zona nie rozumie