Mam dość własnego dziecka...

[hexe28]

Chyba jestem nienormalna. Mam dość własnego dziecka... Szlag mnie
trafia jak muszę z nią siedzieć cały dzień, a najbardziej jak zesra
się w majtki. Jak siku to woła, a kupa to w majtki. Matko mam czasem
ochotę ją lać, ale w nerwach póki co drę się na nią bez opamiętania.
Jestem w rozsypce. Nie chcę tak się zachowywać, ale już nie mogę...
Mam dość. Czasem myślę, że coś sobie zrobię, żeby nie musieć się
szarpać. Ryczę bo już nie mam siły.
Poradźcie jak sobie z tym poradzić???!!!

[filipianka]

po pierwsze odpoczynek, urlop bez dziecka, spa
jak pierwsze nic nie da to znaczy że musi wkroczyć psychiatra

[alyeska]

Bardzo zal mi twego dziecka, ze ma taka matke.....

Co robic:
- poslac do przedszkola, zaangazowac meza, znalezc opiekunke.
Odpoczac i nauczyc sie panowac nad swoimi emocjami.

alyeska

[lila1974]

To znaczy jaka?

[mondovi]

krótkoterminowo to przyda Ci się urlop bez dziecka. Długoterminowo(zależy ile
dziecko ma) to albo wracaj do pracy, albo musisz jakoś się wyciszyć, przemyśleć,
bo taka nerwówka nie tylko Ciebie wyniszcza, ale przede wszystkim dziecko, które
nie rozumie Twojego zachowania.

[somebody1234]

Tak ,zdecydowanie przyda się dystans ...
czyli zostawiaj dziecko pod opieką męża, babci, sąsiadki itp a sama w tym czasie
wyskocz na aerobik albo do kosmetyczki albo na zakupy, znajdź sobie jakieś
zajęcie (inne niż zajmowanie się domem i dzieckiem) i wcale nie musi być
zarobkowe, ot jakieś hobby które wyłączy cię od rzeczywistości tej szarej, jak
dziecko idzie spać zamiast latać na szmacie czy stać nad garami usiądź, wypij
kawkę, poczytaj coś, albo się np zdrzemnij...bez wyrzutów sumienia...to nic że
będzie nie posprzątane czy nie poodkurzane...to nie koniec świata...
No i jak masz taką możliwość wróć do pracy albo poszukaj pracy, chociaż na parę
godzin dziennie...

[f.l.y]

przyjmę Twoje dziecko na wychowanie

[pieskuba]

Co prawda znam f.l.y tylko netowo, ale z to od dawna i wyłącznie z
dobrej strony. Spokojnie można jej powierzyć dziecko :o)

[f.l.y]

pieskuba napisała:

> Co prawda znam f.l.y tylko netowo, ale z to od dawna i wyłącznie
z
> dobrej strony. Spokojnie można jej powierzyć dziecko :o)
===

dziękuję Pieskubo

miewam czasem i ja czarne dni i ..urwałami sypię, ale dzieciom
krzywdy zrobić nie dam
autentycznie wzięłabym jakieś (mój syn ma już 19 lat)

chyba się na sąsiedzką mamkę najmę na godziny

[pieskuba]

Jak ktoś będzie szukał fajnej niani to jak nic napiszę do Ciebie :o)

[patka_s]

A czy nie mogłabyś pracować zawodowo np. na pół etatu, a dzieckiem
mogłaby w tym czasie zajmować się opiekunka albo ktoś z rodziny? W
jakim wieku jest twoje dziecko?

[hexe28]

Nie mam z kim zostawić małej. Ma 2 latka i do tej pory zawsze była ze
mną. Mieszkam na wsi, a tu nie ma opiekunek, do przedszkola tylko od
3 lat. Mąż pracuje od rana do późnych godzin wieczornych, teściowa
nie bardzo ma ochotę się zająć małą, moi rodzice też pracuję. Siedzę
więc sama w domu z dzieckiem i psami.
Chcę wrócić do pracy, ale pół etatu nie wchodzi w grę. Na całym z
kolei nie będzie mnie w domu, bo z dojazdami (prawie 100km w jedną
stronę) nie będzie mnie od 8 do 22, a do tego od poniedziałku do
niedzieli włącznie. W okolicy z kolei w ogóle nie ma pracy.

P.S. Wiem, że jestem wredną matką i nie powinnam tak się zachowywać
wobec dziecka. Wiem, że powinnam dać na luz, ale nie mam jak. Kto
chce niech mnie krytykuje, ale co to da. Już i tak jestem w dołku,
więc możecie mnie w nim zakopać Szkoda mi dziecka, że ma taką
matkę.

[patka_s]

Wydaje mi się, że masz taki "dzień świstaka" (jak w tym filmie) i
robienie co dzień tego samego cię wykańcza. Może zacznij spotykać
się z koleżankami, które też siedzą z dziećmi w domu, dzieci się
będą bawić, wy pogadacie... Rozumiem, że samotny wypad nie ma szansy
bytu ze względu na brak opieki do małej... Albo róbcie sobie
wycieczki gdzieś na basen do bliższego miasta, jeśli musisz całymi
dniami siedzieć z córką w domu to może zacznij od urozmaicania tych
dni. A czy nie jest przypadkiem tak, że przyzwyczaiłaś się, że
codziennie musisz ugotować, posprzątać, wyprasować, i tym się
jeszcze bardziej dobijasz?

[madami]

Jeżeli życie na wsi jest takie upierdliwe to może warto przenieść się do miasta?

[malgosia890]

Wiem że dobrymi radami to piekło wybrukowane itd..., rozumiem że
mieszkasz u teściów i jesteś tam sam z małą może są w okolicy matki
w twoim wieku z podobnymi dziećmi nawiąż nowe znajomości to potrafi
czasami naładować akumulatory i spojrzeć na świat innymi oczami.

[mamaady]

czasami jak mi zrobi bezczelnie trzcią kupe w majtki to tez mam
ochotę lać A na serio, wyglada na to , że sama siedziesz z
dzieckeim od rana do wieczora, odsunęłaś się od życia towarzyskiego,
zawodowego, twoje sprawy krąża tylko wokół dziecka. To moze cię tak
dołuje? Musisz znaleźć zzas dla siebie, niech to bedize kino z
koleżanką, jakaś kosmetyczka, cokolwiek nawet raz w tygodniu na
kilka godzin. A jak masz możliwość idż do pracy, wynajmij opiekunkę,
a wtedy twoje podejście nerwowe do dziecka całkowicie sie zmieni. I
zaangazuj ojca dziecka do pomocy, niech spędza więcej czasu na obowi
azkach.

[llidkaa]

Eeee, pewnie nie jest tak tragicznie, na pocieszenie powiem ci, że większość mam
na forum miała w ochotę choć raz rozszarpać swoje dziecko, musisz odpocząć,
wyjść do ludzi, znajdź sobie jakoś koleżankę, daj ogłoszenie na jakimś forum
regionalnym, że poznasz jakąś mamę z twoich okolic, ja właśnie tak poznałam
dziewczynę z którą utrzymujemy kontakt już kilka lat, zostaw dziecko z mężem w
niedziele jak na tygodniu nie masz z kim, jedz do miasta, pochodź po sklepach,
kup sobie coś, idz do kosmetyczki, odrazu poczujesz się lepiej.

[somebody1234]

O a do tego masz w domu dwulatka wiem jak jest ja mam ochotę swojego dwulatka
rozszarpać parę razy dziennie , ale jakoś póki co on żyje i ma się znakomicie,
ja też żyję chociaż nieraz bez herbatki z meliski trudno się obyć głowa do
góry, jutro będzie lepszy dzień
O może sobie jutro zrób z młodą wycieczkę?
Wsadź a samochód jak nie masz samochodu to w autobus i bujnijcie się do
cywilizacji, chociażby na lody tylko

[patka_s]

Nie wiem jakim dzieckiem jest twoja mała, ale przeczytałam jeszcze
raz twój wpis i pomyślałam, że jej zachowanie jest skutkiem twoich
nerwow na nią, ty się wkurzasz, krzyczysz... Moja cóka ma 2,5 roku,
to taki fajny wiek Spróbuj znaleźć pozytywy.


A synek mojejsiostry właśnie skończył 3 lata i dopiero teraz robi
kupe do nocnika, siku od 1,5 roku

[f.l.y]

a jakbyś zagadała z jakąś mamą ze wsi lub sąsiadką?

ty popilnujesz dziecka innej mamie przez trzy godziny - ona
odpocznie a potem ona popilnuje Twoje - lub sąsiadka - ona
popilnuje dziecka przez 3 godziny a ty jej potem zrobisz zakupy
albo coś wzamian?

może warto zapytać kobiet? nie myśleć na zapas, że się nie zgodzą -
nie zainteresuje się jedna, dwie aż trafisz na taką, której Twoja
pomoc się przyda, hmm?

[paniwaz]

Nie próbuj uciekać od czegoś, co jest twoim życiem i największą miłością! Szukaj
przyjemności w codziennych obowiązkach przy dziecku, bo czasy nieskrepowanych
limitem czasu spacerków, opowiadanie godzinami bajek, wygłupów z dzieckiem miną
bezpowrotnie, jak wrócisz do pracy! Mam synka w wieku Twojego dziecka i przed
każdym spacerem, wyjściem, zabawą odczuwam smutek, że za 4 miesiące stracę to
wszystko, bo synek idzie do żłobka. sam siebie nakręcam tą bezsensowną "żałobą"
ale jest to silniejsze ode mnie. Nasza rodzina funkcjonowałaby bez zmian, gdybym
nie wróciła do pracy, ale uważam, że czas na żłobek, żeby dostarczyć synkowi
nowych wrażeń, stymulacji, bodźców. Moja rada - przemóż się, schowaj w buty
wszelkie negatywne emocje a "oblej" swoje dziecko miłością, uczuciowością, obsyp
niematerialnymi przyjemnościami, maksymalnie poświęć mu czas a to co dałaś,
odbierzesz z nawiązką. Jak nie natychmiast, to za jakiś czas. Powodzenia. Pani Wąż

[hexe28]

Bo ja jestem strasznym cholerykiem. Jak mnie coś wkurzy to krzyczę,
ale zaraz mi przechodzi. A z kolei jak nie pokrzyczę to przez parę
dni z kijem nie podchodź.

Wiecie co, dzięki za Wasze rady. Muszę po prostu wziąć coś na
uspokojenie, wyciągnąć rower z piwnicy, wsadzić małą w fotelik i
pojeździć po okolicy. Inaczej ja popadnę w jeszcze większą deprechę,
a moje dziecko w nerwicę i nikomu na dobre to nie wyjdzie.
Moje postanowienie: postaram się nie krzyczeć na małą i iść do
przodu. Jakoś to będzie

Jeszcze raz wielkie dzięki Pozdrawiam serdecznie

[patka_s]

O tak, postaraj się nie krzyczeć, wiem, że czasem to aż się krew
gotuje, ale to najgorsze co może być. Rower to świetny pomysł! A
wypisz na kartce wszystkie pomysły, dodaj swoje i codziennie
realizuj jeden Powodzenia!

[xxe-lka]

To że ma się czasem dość jest dość często spotykanym zjawiskiem. Oby
się nie przedłużał ten stan nadmiernie. Po prostu nie siedź z nią w
domu jeśli tak cię to frustruje. Idź do pracy, dziecko do żłobka
albo chociaż popołudniami się wyrywaj. Złapnie dystansu powinno pomóc
Kupa w gacie to nie tragedia. A wiem co mówię bo mam podobną jazdę z
moją niespełna dwulatka. Siku perfekt a kupa w gacie no ale
wybaczam bo cóż zrobić

[cas_sie]

Rada klasyczna idz do pracy. Pzynajmniej na część etatu. To da ci dystans od
dziecka, odpoczniesz trochę bo zajmiesz się czym innym i gdy będziesz z córką
znajdziesz dla niej więcej cierpliwości radości z bycia razem. To na prawdę działa

[cas_sie]

Przepraszam nie doczytałam wszystkiego a już zdążyło pójść. Może mimo wszystko
spróbuj znależć sobie trochę czasu dla siebie ,p prostu jesteś przemęczona. A
rower to super sposób.

[patrycja25.live]

Ja tez to ostatnio przechodzilam. Uczylam synka korzystania z nocnika i klapa. Przez pol roku wolal i robil kupe na nocnik, potem mu sie odwidzialo i koniec. Dostawalam szalu, ze nie wola, chociaz wczesniej wolal, bylam na niego wsciekla, co chwila darlam sie na niego, a i jakis klaps tez sie znalazl. Potem bylam bardziej wsciekla na siebie niz na niego za to, ze nie umiem sie opanowac. Tez jestem z dzieckiem wiekszosc dnia sama. Nie mam go z kim zostawic wiec i szukanie pracy odpada. W okolicy jeden złobek, chetnych 200, przyjmuja 30, wiec odpada, na przedszkole za maly. Przez jakis czas pilam melise, przestala dzialac, potem kupilam tabletki ziolowe na uspokojenie, ale czulam sie po nich bez energii, a potem trafilam na te stronke i na artykuly na temat wychowania. Nie wiem, moze to glupie, ale mi pomoglo. Przestalam gwaltownie reagowac, gdy zaczynam sie denerwowac przypominam sobie co wyczytalam, no i staram sie robic zawsze cos ciekawego. Plac zabaw, spacer po lesie, zabawy ciastolina, kazdego dnia cos innego. Mieszkasz na wsi wiec mozecie robic mnostwo ciekawych rzeczy na dworze. Spacery, namiot na podworku itp. Ja mojemu robie ze stolkow i kocyka namiot na balkonie on sie bawi ja sie opalam. Masz dziwczynke wiec mozecie sobie zrobic np. maseczki na twarz ty posmaruj ja np. kremem, a sobie naloz maseczke i w ten sposob ty skorzystasz, a ona bedzie miala ubaw. A oto link do stronki:
babyonline.pl/kalendarz_rozwoju_dziecka.html?cac_week=&cac_month=25&cac_year=&cac_no=3

[naciete_krocze]

Czy Wy czytacie? Autorka pisze o pracy 100 km od domu (w okolicy bliższej nie ma
pracy) a Wy piszecie,żeby wzięła choć część etatu.
Pisze,że mieszka na wsi a Wy proponujecie SPA (chyba przy krowach na łące )
,pisze,że nie ma pomocy teściów ani rodziców a Wy proponujecie kilkudniowy wypad
Bardzo życiowe Wasze rady

[michasia24]

heheh jakbym siebie czytala sprzed 2 miesicy ale zwalalm na
hormony wkoncu bobasa urodzilam, a tak wogole to idz do pracy to
naprawde duuuuuzo daje, mi jakos to przeslzo samoistnie

[mariolka99]

Przecież dziewczyna pisze wyraźnie że NIE MA MOŻLIWOŚCI IŚĆ DO PRACY,
co wy z tą pracą jak nakręcone, niechże któraś przeczyta posty a nie
w kółko to samo ;/

[beatrycze123]

Jesli twój mąż dojezdza 100 km do pracy to przeprowadźcie się...

[aniahrabi]

wiesz, mogłabym podobnie zatytułować wątek na temat swojego 2,5-letniego synka.
Mój mały ma w zwyczaju na wszystko reagować na "nie" i wręcz z kamienną
konsekwencją się tego trzymać no i wpada 2-3 razy dziennie w histerie po których
strzępy z moich nerwów zostają. Ale wiesz co ja najczęściej robię? Wychodzę z
nim na plac zabaw lub na spacer i byle na powietrzu to i on spokojniejszy i mi
jakoś przechodzi. My mieszkamy w mieście to i spacery pewnie inne niż u Was ale
z doświadczenie wiem, że przestrzeń i powietrze jakoś łagodzą nerwy. Ja tez nie
mogę liczyć, że ktoś mnie z opieki wyręczy bo nikomu się nie chce zajmować
kłopotliwym dzieckiem. Ale trzyma mnie myśl, ze ten cholerny etap "nie" w końcu
się skończy no i histerie też. Dziecko ma tez prawo odetchnąć gdy w domu
atmosfera się zagęszcza. Trzymaj się i uwierz, że będziesz jeszcze z małej
cieszyć się jak mało kto. Tylko wytrzymaj ten trudny okres. Pozdrawiam serdecznie.

[sanna.i]

Podpinam się pod ciebie, bo mój dwuipółlatek też mi funduje takie histerie
(niestety nie tylko w domu, również na ulicy, na zajęciach w przedszkolu, w
sklepie). I szczerze mówiąc są takie dni,że mam ochotę wyskoczyć z okna. Albo w
końcu nie wytrzymuję i wrzeszczę, z czego dumna nie jestem. Prawda jest jednak
taka,że każdy ma swoje granice, a niektórzy nie mogą liczyć na pomoc. Zmęczenie
materiału, ot co.Ale wierzę, ze to w końcu minie i te nasze dzieciaki zmądrzeją.
Bo chyba zmądrzeją???
Tak a'propos krzyczenia, dzisiaj przekonałam się jak trzeba uważać na słowa,
zwłaszcza jak się jest zdenerwowanym...Dużo jeżdżę autem, wożę Małego.Po W-wie
czasem jeździ się ciężko, korki, cwaniaki...Dzisiaj jakiś cwaniaczek skakał po
pasach i chciał mi się wepchnąć tuż przed światłami, więc powiedziałam pod
nosem: "Pocałuj się w d...ę". Wieczorem siadamy sobie do gry w domino, o
incydencie dawno zapomniałam, a moje kochane dziecko: "Pocałuj się w d...ę,mamo...."

[f.l.y]

ja za kierownicą, zamiast mówić na kogoś 'dupek'
mówiłam 'słupek' i dziecko z tyłu nie kumało o co chodzi
poprawnie politycznie wychodziło słupków przy drodze od groma a
i matka z ciśnienia spuściła...


ta rada czasami się pojawia: do dzieci należy mówić spokojnie,
powtarzać, a jak nie pomaga to ignorować ich krzyki i płacze..

nie karcić za kupki, zbite szklanki czy pomazane ręce - stosować
raczej nagrody i pochwały

krzyki powodują u dzieci zacięcia i strach, niską samoocenę - wiem,
czasami nerwy ponoszą i matka chce się wykrzyczeć - ale pomyślcie,
jesteście dla dziecka wszystkim, opieką i jego bezpieczeństwem -
autorytetu i posłuchu nie zdobywa się krzykiem, biciem ani broń
boże szantażem np nie dostaniesz zabawki, cukierka, tv...

chwalcie dzieci za drobiazgi: o, jak ładnie zrobiłeś kupkę jak
ładnie zjadłaś, napewno umiesz ładnie/szybko pozbierać zabawki itp.
wiem, że na początku jest trudno, ale warto tak mówić do dzieci
często...

acha, i dziękujcie dzieciom tak, jak Wam coś podadzą lub
sprzątną - nie znam tej tajemnicy, ale dzieci to lubią...

[f.l.y]

hexe - w jakimś programie dla rodziców usłyszałam ostatnio, że
dzieci lubią wiedzieć co będą robić za chwilę, że lubią
powtarzalność - może to pozwoli Ci jakoś, nie wiem, 'uporządkować'
Wasz wspólny czas, wyodrębnić chwilę dla siebie(Ciebie)

a z tą kupką - może nagradzaj małą jak zrobi do wc/nocniczek kupkę?
spróbuj powiedzieć, żeby schowała kupkę do nocniczka albo jakoś tak
to nazwij, na wesoło...może się uda?

i sorry za porównanie - bez obrazy z psiakami wychodzi się na
dwór po karmieniu - może swoją córcię posadź na nocniczku parę
minut po jedzeniu? może wtedy zrobi kupkę do nocnika nie w
pieluszkę?
czy ona systematycznie robi kupkę? rano, w południe czy kiedy?
no ciężko tak coś doradzać na oko...

[patka_s]

Hmmm... gdy wątek ma 400 wpisów to jeszcze rozumiem, ale skoro tak
bardzo pragniecie coś poradzić dziewczynie to przeczytajcie wszystko
co napisała, a potem doradzajcie (czyt. to co napisała ta z nacietym
kroczem).

[pati9.78]

Ja też mam czasami dość mojej dwulatki, a ostatnio coraz częściej.
Przy "życiu" trzyma mnie fakt, że na jesień chcę pójść do pracy.A
poza tym ten okres buntu dwulatka nie trwa wiecznie. Zawsze
powtarzam, że najgorsze dla mnie są pierwsze trzy lata życia
dziecka. (mam już sześcioletniego synka). Odkąd skończył trzy latka
to wychowanie jego jak dla mnie jest dużo przyjemniejsze.

[atowlasnieja]

Widzę kolejną matkę która nie szaleje z radości na sam widok
własnego dziecka. Uszy do góry, nie tylko ty tak masz. Nic ci nie
poradzę, bo i tak wiekszość sposobów pewnie już została wymieniona
(nie czytałam większości wypowiedzi bo nie mogę patrzeć jak
SuperMatki gnoją te które nie dostały dziecio fiksacji) a w moim
przypadku te rady i tak guzik dały.

Pozdrawiam
zmęczona-własnym-dzieckiem

[madami]

Zaradzić można w ten sposób: poszukać pracy, oddać dziecko do żłobka lub
przedszkola, zatrudnić nianię itp.

hexe28

[lila1974]

Ja również byłam mamą, która darła japę wręcz przeraźliwie.
Mam pomocnego męża, dzięki któremu mogłam wyjść i odsapnąć ... na niewiele się
to zdało. Nie odpoczniesz, nie wyśpisz się na zapas.

Pracuję, więc i nie w tym było sedno problemu.

Mogłabym tak jeszcze długo odnosić się do rad udzielonych tu na forum ...
pomagają, ale nie zawsze i nie każdemu.

Pozwolę sobie zatem podsunąć ci jeszcze inny pomysł, o którym ktoś się już tutaj
zająknął.
Wybierz się proszę do psychiatry.

Piszę to z własnego doświadczenia - podobnie jak Ty darłam się i płakałam na
zmianę. Czułam, ze mocno zawodzę jako mama. Powtarzałam sobie, ze tak nie wolno,
po czym za parę chwil znów się darłam. I pewnego dnia powiedziałam dość!
Poszłam do psychiatry.

I to było najlepsze, co mogłam zrobić.

Dziś jestem na leku, być może będę na niego skazana do końca życia, ale wreszcie
ja, moje dzieci i mąż odzyskaliśmy spokój.

Nie jest to lek uspokajający i nie ma, co decydować się na nie samemu.
Psychiatra przeprowadzi skrupulatny wywiad i na tej podstawie dobierze
odpowiednie lek.

To żaden wstyd a pomoc niesamowita.

Można oczywiście zgłosić się do psychologa, ale w opisanej przez ciebie sytuacji
obawiam się, że po pierwsze nie czasu na czekania na efekty terapii, po drugie
chyba miałabyś problem organizacyjo-transportowy.

Idź do psychiatry!

[mamaady]

A na ten rower to nie możesz sama pojechać? Zrobiłoby ci to lepiej,
niż jak dziecko będziesz wozić To tak wiem z doświadczenia
własnego...

[hexe28]

Niestety w dzień nie mam z kim zostawić małej, a z kolei wieczorem
robię się ślepa jak kret. Więc z dwojga złego wolę wsadzić małą w
fotelik i jedziemy szukać krówek i koników, które pasą się na łąkach.
Przy okazji mała ma frajdę, bo robi sobie "MUUUU" i ćwiczy "KOŃ",
czasem robi "chrum chrum" i łapie wiatr w rączki
Lubię z nią tak jeździć,bawić się, bo ogólnie jest bardzo fajnym,
radosnym i kochanym dzieckiem. Wiem, że dzieci należy nagradzać za
wszystko, więc daję jej cukierka lub buziaka za zrobienie siusiu na
nocnik czy kibelek. Często przytulamy się, tańczymy, chodzimy do
spożywczaka Jednak czasem chciałabym odpocząć Uwielbiam czytać,
ale robię to kosztem snu, bo wolną chwilę mam po 22, jak wszyscy są w
łóżkach.
Nie chcę się użalać nad sobą, bo mam świadomość, że większość mam ma
takie same problemy. Ja jednak czasami mam wrażenie, że mąż nie
rozumie, że opieka nad dzieckiem to wcale nie taka lekka praca i po
prostu może się znudzić ta codzienna rutyna. Szkoda mi go, bo wstaje
o 4 i jedzie do pracy. W wolne dni też chciałby pojechać na ryby i
odpocząć, ale oboje tego chcemy. W rezultacie często się kłócimy, bo
on robi sobie wolne od wszystkich i wszystkiego, ale jak ja chcę sama
jechać na zakupy, to od razu wielkie halo i pakowanie całej rodziny
do samochodu. W sumie z zakupów nici, bo mała tylko u mamy na
rączkach, a po godzinie chodzenia po sklepach zaczynają się płaczki,
więc wracamy do domu. Ot, szara rzeczywistość

Dziś jest za to wspaniały dzień. Rano szalałyśmy z młodą ubierając
się w korale, klipsy i bransoletki oraz tańczyłyśmy. Trochę się
zasapałyśmy i po obiadku mała poszła spać. Wiecie to jest na prawdę
wspaniałe dziecko

[lejla81]

Niestety musisz postawić mężowi sprawę jasno - że Ty też potrzebujesz wolnego czasu, że Twoje nerwy źle wpływają na dziecko. Ja też miałam taki problem z mężem, w końcu się zbuntowałam i powiedziałam, że wychodzę na całe popołudnie sama na zakupy, że ma dziecku dać kolację, wykąpać i położyć spać. I wyszłam. Zadzwonił do mnie chyba z 5 razy, ale dał sobie radę Ja też mam czasem dość, co prawda pracuję, ale co z tego, jeśli każdą wolną chwilę spędzam przy dziecku i w domu. Do pracy w końcu też nie idzie się odpoczywać. Też czasem krzyknę na synka, ale potem sobie myślę, że co on winien, sam się na świat nie pchał.

[anorektycznazdzira]

Iść roboty. Innej rady nie ma, czasami siedzienie w dom dla dobra
dziecka obraca sie przeciwko dziecku. Lepiej pół dnia z śmiechniętą
mamą, która ma cierpliwość i cieszy się że widzi dziecko, niż matka
uwiązana na sznurku, która siedzi bo musi a rzyga tym siedzeniem.
Nic na siłę. Kochasz dziecko, ale siebie tez trzeba trochę kochać.

[nangaparbat3]

Ja wymieklam jak moja miala 1,5 roku. Probowalam sie ratowac zajeciami
relaksacyjnymi, ale to niewiele dalo - wtedy moja babcia (tak tak) na siłę
wlaściwie (bo ja uważalam, ze trzeba odbyc caly wychowawczy) pogonila mnie do
pracy. Dziecko zostało z nianią.
Odzylam, i w ogole byly piekne czasy - ale pracowalam wtedy 16 godzin, potem
dwadzieścia.
Ty piszesz, że jak wrocisz do pracy, bedziesz w domu o 22. Tak byc nie moze, bez
wzgledu na to, w jakim wieku bedzie dziecko. Bo co zrobisz z siedmio- czy
dwunastolatką?
Myślę, ze trzeba rozgladac sie za inna pracą, a jesli tylko stac Was na to - na
początek za pracą na pol etatu.
Albo przeprowadzic się.
Inaczej sie po prostu nie da, czas i przestrzeń nie dostosuja sie do naszych
potrzeb, my musimy dostosowac sie do nich.

I słusznie pisze Lila, ze warto pojsc do psychiatry. Siedziec w domu z dwulatka
non stop to jak siedziec na łańcuchu. Jesli siedzisz cały dzień jeden na jeden,
idzie zwariowac. Wiem, przerabialam.