powiedziec meżowi o chorobie?

[samanta31]

Moja mama od kilkunastu lat cierpi na schizofrenie: lęki, urojenia,
zamknięcie w sobie, opowiada naprawdę niestworzone historie -
SCHIZY, lęk wypisany na twarzy. Kilka rezy była hospitalizowana.
Maż ostatnio widział ja w podczas zaawansowanej choroby (co kilka
lat sa nawroty) był nią przerażony na jego pytanie co jej jest
powiedziałam, ze "ma depresje".
Czy mu powiedziec co to naprwde jest, boje sie jego reakcji,
przerazenia, ze sie wystraszy, ze to dziedziczne, bo umowmy sie ze i
ja w jakimś stopniu jestem obarczona ta choroba, mamy dziecko.

[joanna.pio]

Powiedziałabym. A Ty byś chciała, żeby mąż w wypadku tego typu choroby swojej
matki Ci powiedział?

[gagunia]

Rychło w czas się obudziłaś. Nie wyobrażam sobie nie informować partnera
życiowego o takich sprawach. Nigdy bym nie wybaczyła mężowi gdyby ukrył przede
mną tak istotną rzecz (na myśli mam przede wszystkim ewentualne konsekwencje dla
wspólnych dzieci).

[szyszunia11]

powinien wiedzieć, ale mieć kompetentne i rzeczowe info, nie emocjonalne. Ty mam nadzieję sporo wiesz o tej chorobie i umiesz to wytłumaczyć? moja koleżanka ma chora psychicznie mamę, owszem, miała przez to trudne dzieciństwo ale teraz ma szczęśliwą rodzinę, dwójkę super dzieciaków, udziela się społecznie, tak że dajmy sobie spokój z determinizmem - każdy ma w rodzinie coś złego, co mógł odziedziczyć po przodkach, ale przeciez nie jest to przesądzone.

[18_lipcowa1]

tym bardziej ze nie dziedziczy sie choroby tylko sklonnosci do niej

u mnie w rodzinie wszyscy umieraja na raka - mam nie miec dzieci bo
tez mi na raka poumieraja bo to dziedziczne ponoc?

[gagunia]

Owszem, ale wolałabym o tym wiedzieć. Mój ojciec ma stwardnienie rozsiane.
Generalnie nie ma ryzyka, ale... Nie wyobrażam sobie nie poinformować o tym
mojego męża. A jeszcze wymyślanie, że choruje na coś innego? Dla mnie to jest
nienormalne. Nie chciałabym spędzić życia z kimś kto mnie okłamuje.

[nangaparbat3]

Nie wybaczylabys i co bys zrobiła?

[gagunia]

Kopnęła w zad. Z typem, który tyle lat ukrywałby przede mną istotne sprawy nie
miałabym ochoty spędzić reszty życia.

[wimperga]

Mam w rodzinie osobę chorą na schizofrenię, mój mąż dowiedział się o tym ode mnie przed ślubem. Uznałam, że powinien o tym wiedzieć. Tak jest uczciwiej.

[girasole01]

A pomijajac takie pierdoly, ze zawsze uwazalam, ze w malzenstwie
liczy sie szczerosc i mozna ze soba rozmawiac o wszystkim to czy nie
uwazasz, ze Twoj maz ma prawo wiedziec, ze jego dzieci moga
odziedziczyc chorobe po babci? Decyzja o dzieciach chyba powinna byc
wspolna, a zeby ja podjac to chyba powinno sie wiedziec o
ewentualnym ryzyku, czyz nie? W sumie to kosciol za zatajanie takich
rzeczy moze anulowac malzenstwo.

[chicarica]

Nie do końca. Nie wolno zataić informacji o swojej własnej chorobie psychicznej.
Przy spisywaniu tzw. protokołu małżeńskiego nie ma mowy o chorobach psychicznych
w rodzinie, tylko o chorobach DZIEDZICZNYCH - schizofrenia nie jest dziedziczna,
jest chorobą genetyczną (w każdym razie częściowo o podłożu genetycznym)
niekoniecznie dziedziczną.

[samanta31]

ZLE to interpretujecie! To nie jest choroba dziedziczna!!!
Tyle tylko, że osoba wychowywana przez kogos chorogo może mieć
wieksze predyspozycje do rozchorowania sie.
Moja Mama choruje raz na 4-5lat. Wiec to, czy moje dziecko sie
rozchoruje jest tak samo prawdopodobne jak to czy i Wasze sie
rozchoruje. Mama nie miala w rodzinie nikogo chorego, a jednak sie
rozchorowała

[samanta31]

poza tym jest bardzo pogodna osoba i gdyby nie te nawroty co kilka
lat, nikt by sie nie domyslił ze choruje

[wimperga]

samanta31 napisała:

> poza tym jest bardzo pogodna osoba i gdyby nie te nawroty co kilka
> lat, nikt by sie nie domyslił ze choruje


ale co to ma za znaczenie czy widać, że jest chora czy nie? Co do dziedziczenia
to lekarze twierdzą, że sama choroba nie jest dziedziczna ale dziedziczne są
predyspozycje do zachorowania i jednak zachorowalność wśród rodzin
schizofreników jest wyższa niż wśród ogółu społeczeństwa.

[memphis90]

Hmm, nie wydaje mi się, żeby schizofrenią można się było "zarazić"
przez wychowywanie przez osobę chorą. Tak można "nauczyć się" róznych
aspołecznych zachowań, patologicznych sposobow radzenia sobie ze
stresem itp, ale przecież nie halucynacji czy zmian w funkcjonowaniu
neuroprzekaźników w mózgu. Natomiast istnieje komponenta genetyczna,
ktorej nie można zignorować i która może stanowic predyspozycję do
schizofrenii.

[girasole01]

No to tym bardziej nie rozumiem o co Ci chodzi, w czym jest problem
i dlaczego zatailas to przed mezem.

[slonko1335]

samanta31 napisała:
Mama nie miala w rodzinie nikogo chorego, a jednak sie
> rozchorowała

a jesteś pewna? może też ktoś tak jak Ty ukrywał prawdę....

[ik_ecc]

Nie mow mu, po co, niech ma niespodzianke.

[figrut]

Powiedziałabym. Pierwsze chwile będą pewnie szokiem, ale później zacznie szukać
informacji o tej chorobie. Choroba nie jest dziedziczna, ale powiedzmy szczerze,
że można mieć do niej predyspozycje. Choroba psychiczna to nie jest wstyd, a po
prostu choroba którą się leczy ( w tym wypadku łagodzi objawy ataku). Mąż nie
będzie zdezorientowany co się dzieje i kiedy szok już przejdzie, powinien
rozsądnie podejść do choroby (jeśli jest rozsądny).

[nangaparbat3]

Wiem tylko, ze tego tak wprost sie nie dziedziczy, to pewne.
Mnie sie zdaje, ze powiedziec trzeba - ale trzeba sie dobrze przygotowac,
wlasnie w tej kwestii - na ile racjonalne mogą byc niepokoje o dziecko/wnuki.
Ja sie nie dziwię, że dotąd nie powiedzialaś, choroby psychiczne wywoluja w
naszym społeczenstwie taki lęk, że nawet najbliższej osobie trudno powiedziec.
Jednak trzeba - bedę trzymac kciuki.

[bi_scotti]

Na miejscu meza pewnie mialabym spory zal, ze informacja pojawia sie dopiero
teraz a przed wszystkim za ewidentny brak zaufania. Od ilu lat jestescie juz
razem i trzymasz Go w nieswiadomosci? Moze sama sobie zadaj pytanie dlaczego az
tak malo Mu ufasz... Ja wiem, ze choroby psychiczne to przykry, czesto
wstydliwy, temat ale nie wyobrazam sobie zawarcia zwiazku malzenskiego z osoba
nieswiadoma diagnozy mojej wlasnej matki. To juz zupelnie nie ma znaczenia na
ile schizofrenia moze lub nie powtorzyc sie w kolejnych pokoleniach - to jest
bardzo powazna choroba i wspolmalzonek jak najbardziej powinien o niej wiedziec.

[amilos]

a mi pierwsze co przyszło do głowy po przeczytaniu tego postu to to, że twój mąż
miałby argument do unieważnienia małżeństwa, jeśliby kiedyś potrzebował
(zatajenie choroby, a nie sama choroba). Zastanawia mnie, dlaczego mu nie
powiedziałaś, bałaś się , że odejdzie jak się dowie?. ja bym się czuła oszukana
i trudno byłoby mi zaufać osobie, która zataiła taka informację przed osoba,
która kocha. Na czym opiera się małżeństwo, jak nie na szczerości i zaufaniu? A
rady są dobre - przygotuj się kompetentnie do rozmowy i powiedz, myślę, ze
oczekiwałabym tez wyjaśnień, dlaczego wcześniej tego nie powiedziałaś.

[kol.3]

Dokładnie to samo przyszło mi do głowy co pisze Amilos. Zatajenie przed ślubem
choroby psychicznej w rodzinie jest podstawą do unieważnienia małżeństwa z winy
zatajającego. Znam panią, która miała w rodzinie chorą osobę psychicznie, wyszła
za mąż (ta pani) i jej dziecko wydaje się niezbyt zdrowe psychicznie.
Z dziedziczeniem chorób zawsze jest loteria.

[chicarica]

Jeszcze raz napiszę - nie jest. Dotyczy to zatajenia swojej własnej choroby
psychicznej.

[vocativa]

Pytanie o choroby psychiczne w rodzinie JEST w protokole przedmałżeńskim.
Pytanie 18 a

www.wizaz.pl/forum/showthread.php?t=211600

[marghe_72]

Szczerze?
Nie rozumiem jak wczesnie mogłaś o tym nie porozmawić z mężem..

[samanta31]

pytacie dlaczego nie powiedziałam...?
bo o tej chorobie sie poprostu zapomina, jesli ktos przez 4 lata
funkcjonuje normalnie: pracuje, zajmuje sie wnukami, śmieje,
podrożuje to ma sie wrażenie, ze to juz poza mna i ze choroba nie
powroci. Teraz jest z mama gożej ale za 2 -3 tyg bedzie zupelnie
normalnie.
Jestem przerażona tym co piszecie: unieważnienie małżenstwa
(przecież to nie ja choruję) choroba genetyczna to rak i co w tej
kwestii tez uniewazniac małżenstwo?

[angazetka]

> Jestem przerażona tym co piszecie: unieważnienie małżenstwa
> (przecież to nie ja choruję)

Nie chodzi o to, kto choruje, tylko o to, że zataiłaś przed mężem
tak ważną informację. To może być podstawa do unieważniania
małżeństwa.

[aurita]

to byloby powodem do uniewaznienia malzenstwa gdybys to Ty byla chora na
schizofrenie. KK uwaza wtedy ze osoba chora psychicznie i bioraca slub,
kolokwialnie nie wie co mowi.

Osobiscie dziwie sie ze nie powiedzialas mezowi o tej chorobie, bliskiej Ci
osoby, przed slubem. Nie wierze, ze o tak ciezkiej chorobie sie zapomina nawet
jezeli chora ma ataki tylko co kilka lat. Mysle ze sie wstydzilas/balas i jestem
w stanie to zrozumiec. Nikt nie jest doskonaly.
Chyba jednak musisz mezowi o tym powiedziec, na klamstwie (zatajaniu prawdy) nie
da sie zbudowac zwiazku. Powodzenia

[angazetka]

> to byloby powodem do uniewaznienia malzenstwa gdybys to Ty byla
chora na
> schizofrenie. KK uwaza wtedy ze osoba chora psychicznie i bioraca
slub, kolokwialnie nie wie co mowi.

To też, ale tu chodzi o zatajenie informacji o chorobach
psychicznych w rodzinie (jest taki podpunkt w protokole).

[denay]

utajenie tego typu informacji
może stanowić podstawę do unieważnienia sakramentu małżeństwa.
Poza tym jakieś dziwne rzeczy piszesz.
Osoba wychowywana przez schizofrenika (leczącego się dodajmy)
ma takie same szanse na normalne życie
jak osoba wychowana przez zdrowego rodzica.
Bardzo rzadko występuje dziedziczenie proste schizofrenii
(tj. z rodzica na dziecko)
poza tym schizofrenia też nie bierze się z nieba,
bo najczęściej do wystąpienia potrzebne są dodatkowe bodźce
(traumatyczne przeżycia, nadużywanie narkotyków, patologiczne
środowisko).

Mnie coś tu nie gra... Jak można nie powiedzieć własnemu
partnerowi przez tyle lat o tak istotnej sprawie.

wyjasniam

[nangaparbat3]

Znam cala mase młodych osób, ktorych rodzice (w wiekszosci wyższe wyksztalcenie)
stanowczo odmowili teraoii rodzinnej.
Inne osoby, ktorych rodzice nie zgodzili sie na konsultacje u psychiatry.
Jeszcze inne, ktorym nie pozwolono nawet pogadac z psychologiem.
W szkole społecznej, do ktorej chodzi moje dziecko, tudzież dzieci ludzi
wyksztalconych i uwazajacych sie za "elite", pani psycholog nazywana jest
"pedagogiem", bo tak łatwiej jest przekonac rodzicow do kontaktow z nią.
W takim spoleczenstwie zyjemy - dajcie spokoj Samancie, to nie Jej wina, nie Jej
pomysł.

[slonko1335]

samanta31 napisała:
boje sie jego reakcji,
> przerazenia, ze sie wystraszy, ze to dziedziczne, bo umowmy sie ze i
> ja w jakimś stopniu jestem obarczona ta choroba,

Gdyby po iluś tam latach naszego związku mój mąż wyskoczył z takimi
"rewelacjami" nawet bym nie pomyślała o tym o czym Ty piszesz, przynajmniej w
pierwszym momencie. Nigdy za to chyba bym mu nie wybaczyła, że mi nie zaufał,
nie powiedział, okłamał mnie, to byłoby gorsze niż wszystko inne. Dla nas ZAWSZE
na pierwszym miejscu było ZAUFANIE.

[betty_julcia]

Samanta.
No to jestem jedyna która cię pocieszy. Wcale nie uważam ze wiążąc się z drugim człowiekiem należy sie obanżyć ze wszystkich stron, stać się otwartą księgą i totalnie zaufać. No cóż, już taka jestem że pewnych rzeczy nie mówię i pełnego zaufania nie mam do nikogo poza własną mamą (bo sama jestem mamą i wiem że prędzej dałabym sobie ręce i głowę obciać niż pozwolić skrzywdzić swoje dziecko. Ani nie pochodzę z patologicznej, toksycznej z problemami rodziny, mam kochanych i kochających rodziców, kochanego męża i cudowne dzieci ale nikt mnie nie przekona do tego żeby w 100% zaufać, ze powinnam w imię miłości ze wszystkiego się spowiadać, pozbyć się obaw, wstydu, strachu...

Ty się balaś i wstydziłaś, bałaś się reakcji, strach jest rzeczą ludzką. Jak bym się dowiedziała po latach małżeństwa takich rewelacji od męża, na pewno bym się wkurzyła, pewne miałabym żal i bym była zła, ale na pewno nie przyszłoby mi do głowy unieważnać małżeństwo (chyba ze byłby to śwetny pretekst ale powód inny).

[kol.3]

Tu nie chodzi o pocieszanie kogoś albo straszenie. Takie są przepisy prawa,
osobliwie kościelnego w świetle którego zatajenie choroby psychicznej przed
ślubem jest podstawą do unieważnienia małżeństwa.
Nieznajomość prawa nie zwalnia z winy.
Masz Betty bardzo wygodną filozofię życiową, chciałabyś, żeby Twój mąż zataił
przed Tobą że ma wyrok za zabójstwo na sumieniu? Każdy kij ma 2 końce.

[pati9.78]

Mąż ma prawo znać prawdę.

[ewelsia]

samanta, ja się zastanawiam, że Ty musisz mieć chyba mocny
charakter, skoro tę tajemnicę nosisz w sobie tyle czasu... szkoda mi
Ciebie, szczerze, bo wiem, ze jesteś w niełatwej sytuacji, ale mąz
to najbliższa Ci osoba, pozwól sobie na zdjęcie tego ciężaru.
możesz obawiać się reakcji męża, to zrozumiałe, może być na Ciebie
bardziej zły za to ukrywanie, niż sam fakt choroby Twojej matki.
poza tym, jak piszesz, "moja mama choruje raz na 4-5 lat". Twoja
mama jest chorą osobą , natomiast nawroty ma raz na te 4-5 lat.
Nie jest prawda, ze można nabyć chorobe będac wychowywanym przez
schizofrenika, to są pewne predyspozycje wynikające z określonych
wydarzeń życiowych oraz, niestety geny mają też znaczenie.
Najczęsciej zapadają na to ludzie od 18-30 roku życia.
Miałam sąsiada za ścianą, chorego na schizofrenię, zachorował jako
18 latek, przeżywszy załamanie po rozstaniu z dziewczyną, obecnie ma
ok.25 lat. Nikogo nigdy nie skrzywdził, jest b. grzeczny, ale kilka
razy do roku jest w szpitalu , no i leki trzeba brać non stop.
Ale jego babcia była schizofreniczką, mama jest zdrowa, ale dobrze
ją znałam i wiem, co przeżywała w czterech ścianach.
Pozdrawiam.

[kali_pso]

Współczuję Ci. Mogę jedynie starać sie zrozumieć, jak ciężko jest
żyć z takim balastem. Z takimi tajemnicami jest chyba tak, że jak
się nie powie od razu to później jest bardzo trudno, bo nie teraz,
bo niedobry moment..a to nadal istnieje i stanowi przepaść między
bliskimi osobami.
Mąż ma prawo wiedzieć. Zastanów się, co zrobi, kiedy dowie się
przypadkiem a nie od Ciebie. Bo, że sie dowie to pewne, takie
tajemnice rodzinne mają to też do siebie, że często wypływają na
powierzchnię, kiedy zupełnie nie jesteśmy na to gotowi. Stoisz
wobec, byc może najtrudniejszej decyzji w życiu, ale tak naporawdę
od tego, co zrobisz zależy Wasza przyszłość. Jeśli mu powiesz, licz
się z tym, że może odejść, może potrzebować czasu na przemyślenie,
może powiedzieć mnóstwo przykrych słów....ale nie wiem, czy pomimo
to, prawda nie jest tego warta..nie wiem, nie mnie osądzać, sama
żyję z czymś, co mnie pogrąża, ale to ukrywam( jak na razie


A tych praworządnych na forum nie bierz tak na serio. To najczęściej
panie, które nigdy takich, jak Ty, dylematów nie miały..no poza tym,
czy przyznać się mężowi do kolejnego ciucha kupionego za jego
pieniądzep

[kol.3]

Oczywiście, po co brać serio praworządnych?
Grunt to złapać chłopa, napłodzić sobie z nim dzieciaków, a że może będą chore ?
Nie ma co się zawczasu przejmować. Prawdę chłopu mówić?
A kto by się nim przejmował i co on ma do powiedzenia (jako ojciec potencjalnie
chorych dzieci).
Używania mózgu życzę i refleksji.

[aurita]

> Grunt to złapać chłopa, napłodzić sobie z nim dzieciaków, a że może będą chore ?

czegos tak bezdennie glupiego dawno nie czytalam. Ty oczywiscie wiesz ze Twoje
dzieciaki beda zdrowe?

> Używania mózgu życzę i refleksji

ooo tak!!!!

[shellerka]

a mnie zastanawia, jak bardzo niepewną siebie i uczuć partnera do siebie i
trwałości związku trzeba być, żeby a) nie porozmawiać o takim problemie z
partnerem przed ślubem (mój wiedział o wszystkich moich przejściach), b) bać się
mu wyznać już w trakcie małżeństwa...

ja szczerze mówiąć większość rzeczy powiedziałam sama, bo nie chciałam żeby
czegoś dowiadywał się za moimi plecami w formie plotek rozsiewanych przez
złośliwców, których nie brakuje.

[a.nancy]

> powiedziałam, ze "ma depresje".

depresja to tez choroba
bywa, ze rownie ciezka i uciazliwa jak schizofrenia
a jakos wolalas powiedziec o depresji, czemu?

[samanta31]

odnosze wrażenie, ze jest to choroba czestrza w naszym
społeczenstwie i budząca mniej kontrowersji. Mało kto wie kto to
jest schizofrenik i sama nazwa wywołuje niepokuj.
Zapewne u kazdego to inaczej sie objawia, a moja mama jest bardzo
spokojna, wrazliwa (chyba az za bardzo) osobą

[samanta31]

Jestem mężatka zaledwie od 4 lat, wiec nie tak bardzo dlugo

jestem w szoku! o jakim Wy balascie mowicie.
Mama nie jest dla mnie obciążeniem, ona mieszka sama, moj mąż ja
wrecz uwielbia i vice versa, nigdy by mi do głowy nie przyszło, ze
po dowiedzeniu sie prawde mogłby mnie zostawic, bo niby dlaczego.
Jego ojciec został zabity przez jakies porachunki i co z tego skoro
on jest uczciwym i prawym człowiekiem, miałabym go zostawic, bo ojca
mial bandziora.

Moj Tata nigdy by nawet nie pomyslał o tym aby zostawic chora mame w
potrzebie, przeciez kazdy z nas sie moze rozchorowac.

Nie powiedziałam dlatego, ze to mnie boli i nie umiem o tym mowic,
nie chce...Mama to najbliższa mi osoba i tak jak napisała
poprzedniczka tylko ona zawsze byla i jest powierniczką moich
sekretow.

Poza tym rozmawiałam z mama i ona tez nie chce abym mowila, krepuje
ja ta choroba i co Wy na to???

[kol.3]

Panie powyżej nie miały na myśli mamy jako balastu i obciążenia, tylko Twojej
świadomości jej choroby i tego, że nie potrafisz się z mężem tą informacją
podzielić i, że go najzwyczajniej w świecie oszukujesz. To miłe że troszczysz
się o mamę i siebie, ale z całego wątku wynika, że męża masz za nic, nie
szanujesz go, nie dałaś mu prawa do bycia poinformowanym, a już zwłaszcza prawa
wyboru, co Ci usiłowałam powyżej w sposób kolokwialny wyjaśnić.

[samanta31]

boje się popsuc stosunkow meza do mamy, nie chce aby na nia patrzył
jak na "wariatke", wlasnie tego sie boje. Łzy mi sie cisna do oczu ,
ale juz nie potrafie byc silna, czekam teraz az sie mamie poprawi i
wszystko wroci do normy.

[angazetka]

> boje się popsuc stosunkow meza do mamy, nie chce aby na nia
patrzył jak na "wariatke", wlasnie tego sie boje.

Naprawdę tak nisko go cenisz? Pomyśl: to jest Twój mąż, Twoją mamę
zna od lat - dlaczego miałby jakoś drastycznie zmienić do niej
stosunek? Zaufaj mu trochę.

[kunegunda_reich]

samanta31 napisała:

> bo niby dlaczego.


Naprawdę nie rozumiesz, że zataiłaś przed nim info, które może mieć wpływ na
jego życie? Chore dzieci, chore wnuki?

> Jego ojciec został zabity przez jakies porachunki i co z tego skoro
> on jest uczciwym i prawym człowiekiem, miałabym go zostawic, bo ojca
> mial bandziora.
>
rozumiem, że ukrył to przed tobą?

> Moj Tata nigdy by nawet nie pomyslał o tym aby zostawic chora mame w
> potrzebie, przeciez kazdy z nas sie moze rozchorowac.

A kto twierdzi, żeby nie pomagać i zostawiać chorą osobę? Nikt niczego takiego
nie napisał.
>

> Poza tym rozmawiałam z mama i ona tez nie chce abym mowila, krepuje
> ja ta choroba i co Wy na to???

Ano to, że to nie tylko jej sekret (choć przede wszystkim) ale także ważna
informacja dla twojego męża. Może sama powinna mu powiedzieć? Zatajenie info o
chorobie nie było uczciwe z waszej strony. Znam podobną historię - kobieta,
kiedy dowiedziała się o chorobie zatajonej chorobie teścia miała już dwoje
dzieci. Chłopiec zachorował w wieku 15 lat a ona cierpi zmagając się z jego chorobą.

[samanta31]

ALE TO NIE JEST CHOROBA GENATYCZNA!!!! wiec o jakich chorobach
dzieci, czy wnukow piszecie!
OBARCZONA (NASLADUJAC PEWNE WZORCE ZACHOWAN) jest nim tylko osoba
wychowywana przez schizofreniczke

[wimperga]

samanta31 napisała:


> OBARCZONA (NASLADUJAC PEWNE WZORCE ZACHOWAN) jest nim tylko osoba
> wychowywana przez schizofreniczke

Samanta - to kompletna bzdura, kobieto, znam przypadek chorej osoby wychowywanej
przez rodzinę zastępczą bo matka biologiczna chora na schizofrenię popełniła
samobójstwo!

[samanta31]

zgadza sie, jest to możliwe.
A mianowice na choroba ta wpływaja ciezkie, treumatyczne przezycia,
stres, narkotyki, alkohol, ta osoba nie byla wychowywana w
normalnych warunkach wiec miala prawo sie rozchorowac.

Czesto żony alkoholikow, bite, poniewierane choruja psychicznie.
Ja poza 4 pobytami mamy w szpitalu niczego strasznego nie
doswiadczylam, miałam kochajaca sie rodzine mimo wszystko.

[wimperga]

samanta31 napisała:


> A mianowice na choroba ta wpływaja ciezkie, treumatyczne przezycia,
> stres, narkotyki, alkohol, ta osoba nie byla wychowywana w
> normalnych warunkach wiec miala prawo sie rozchorowac.

ale zrozum matka biologiczna w ogóle nie wychowywała swojej córki,
zabiła się, gdy mała miała kilka miesięcy. O żadnych traumatycznych przeżyciach
nie mogło być mowy (rodzice zastępczy bardzo kochali małą).
>

[samanta31]

poczytaj troche na ten temat i nieuogolniaj, bo mało wiesz...
Jestem po wielu rozmowach z lakarzami na ten temat, wiec chyba nie
bedziesz mnie przekonywac.
Rownie dobrze moge zachorowac ja, jak i Ty.
Jak zatem wytłumaczyc fakt, ze w mojej mamy rodzinie nikt nie
chorował

[wimperga]

samanta31 napisała:

> poczytaj troche na ten temat i nieuogolniaj, bo mało wiesz...

widać więcej niż ty, ty masz syndrom wyparcia - najlepiej nie mówić, nie
wiedzieć, ukryć a może samo przejdzie

> Jestem po wielu rozmowach z lakarzami na ten temat,

trudno w to uwierzyć, zważywszy na to co wypisujesz

wiec chyba nie
> bedziesz mnie przekonywac.
> Rownie dobrze moge zachorowac ja, jak i Ty.

właśnie tak - niestety

> Jak zatem wytłumaczyc fakt, ze w mojej mamy rodzinie nikt nie
> chorował

nie możesz być na sto procent pewna, że nikt nie chorował, zwłaszcza, że u was w
rodzinie nie mówi się o takich rzeczach

[samanta31]

dla jsnosci, nie wie tylko moj maz, odkad jestesmy razem choroba
nawrocila dopiero raz

jaki syndrom wyparcia...co Ty wypisujesz SZOK

www. schizofrenia.pl
poczytaj a potem udawaj elokwentną

Nie pisz wiecej proszę, bo widzę ze nic poza złośliwościa przez
Ciebie nie przemawia
Pozdrawiam

[wimperga]

samanta31 napisała:

> www. schizofrenia.pl

no i?
o etiologii schizofrenii

pl.wikipedia.org/wiki/Etiologia_schizofrenii
(...) wyniki badań wskazują na to, że czynniki genetyczne w połączeniu ze
środowiskowymi są ważnymi czynnikami etiologicznymi schizofrenii (...)

dokładnie to co napisałam w którymś wcześniejszym poście.

> poczytaj a potem udawaj elokwentną


dobrze byłoby, gdybyś rozumiała znaczenie słów, które używasz w dyskusji

www.slownik-online.pl/kopalinski/94C3F01E59BAAF6DC12565BD00620870.php

co ma wg. ciebie elokwencja czyli krasomówstwo do oczytania/wiedzy na dany temat?


> Nie pisz wiecej proszę, bo widzę ze nic poza złośliwościa przez
> Ciebie nie przemawia

mylisz się, wiele dałabym aby ze schizofrenią było tak jak piszesz. Ale nie jest.

[samanta31]

ale głowne znaczenie maja czynniki środowiskowe.
Czyli, co? nie masz zamiaru rodzic dzieci??albo zaprzestac na
jednym?

[wimperga]

samanta31 napisała:

> ale głowne znaczenie maja czynniki środowiskowe.

Nie, one są tylko katalizatorem (kroplą przeważającą czarę), gdyby nie było
skłonności genetycznych dowolnie niekorzystne czynniki środowiskowe nie miałby
znaczenia

> Czyli, co? nie masz zamiaru rodzic dzieci??albo zaprzestac na
> jednym?

Ależ ja mam dwójkę dzieci i marzę o trzecim. Po prostu podjęliśmy z mężem
decyzję, że znając ryzyko (które umówmy się nie jest 100% -towe) razem
podejmujemy decyzję o dzieciach i ich ilości. Co będzie - nie wiadomo. Ale,
Samanta, jak słusznie zauważyłaś, życie to ciągłe ryzyko a to predyspozycje do
raka, a to do cukrzycy itp.Poza tym życie jest nieprzewidywalne - znam kobietę,
która mając dwadzieścia lat urodziła dziecko z ZD, potem miała dwóch zdrowych
synów. Wszystkie dzieci kocha szaleńczo a najstarszy korzysta z tego, że ma
rodzeństwo.
Uwierz mi, że rozumiem twoje rozterki (odnośnie dzieci) i miałam te same
pytania, na które czasem nie znajdowałam odpowiedzi...

[pani.babcia]

u mnie w rodzinie tez jest shizofrenia. a konkretnie ojciec mojego
meza i jego 30 letni brat. obydwoje sa chorzy. i to niestety bardzo
powaznie. od lat na lekach i szpital minimum raz na rok. raz jest
lepiej ale ogolnie jest zle.
tesc zachorowal jak moj maz mial 5 lat a brat 3. brat natomiast juz
od liceum bylo cos z nim nie tak. i szybko lekarze sie polapali.
o chorobie swojego ojca moj maz mi powiedzial na 1 randce.

wiem co przezywasz ale mimo wszytko bardzo ci sie dziwie ze nie
potrafisz wlasnemu mezowi powiedziec nazwy tej choroby i ukrywasz to
przed nim. dla mnei to jest po prostu chore!

do wimperga

[samanta31]

poczytaj troche na ten temat i nieuogolniaj, bo mało wiesz...
Jestem po wielu rozmowach z lakarzami na ten temat, wiec chyba nie
bedziesz mnie przekonywac.
Rownie dobrze moge zachorowac ja, jak i Ty.
Jak zatem wytłumaczyc fakt, ze w mojej mamy rodzinie nikt nie
chorował

[amilos]

"niczego strasznego nie
> doswiadczylam, miałam kochajaca sie rodzine mimo wszystko."


gdybym ja bała się zaufać własnemu mężowi, tzn. nie potrafiła nawiązać
prawidłowej relacji w związku małżeńskim, to bym nie twierdziła z całą
pewnością, że niczego strasznego nie doświadczyłam. Bo Ty chyba nie potrafisz Mu
zaufać, boisz się, ze sie odsunie od Twojej mamy.

[aurita]

samanto to nie jet prawda co piszesz, schizofrenia nie jest choroba bezposrednio
dziedziczona ale znane sa geny odpowiedzialne za te chorobe.
Oczywiscie choroba nie musi sie zawsze ujawnic. Maja na to wplyw czynniki
srodowiskowe.

samanta31 napisała:

> ALE TO NIE JEST CHOROBA GENATYCZNA!!!! wiec o jakich chorobach
> dzieci, czy wnukow piszecie!
> OBARCZONA (NASLADUJAC PEWNE WZORCE ZACHOWAN) jest nim tylko osoba
> wychowywana przez schizofreniczke

[kali_pso]

> jestem w szoku! o jakim Wy balascie mowicie.


Zdaje się moja droga, że nic nie zrozumiałaś a się rzucaszp
Napisałam o balaście w sensie oszukiwania męża( bo jak to inaczej
nazwać) a nie życia z choroba matki.
Mam jednak coraz więcej watpliwosci po lekturze Twoich postów:
Jesteś tak pewna tego, że w rodzinie matki nikt nie chorował, bo
matka Ci tak powiedziała? Przecież to ona stoi na stanowisku abyś
nadal nic nie mówiła męzowi. Pomijam powody dla których tego chce,
ale tak czy siak masz nadal utrzymywać w niewiedzy męża. A
jednoczesnie założyłaś, że powiedziała Ci prawdę w sprawie braku
chorób w Waszej rodzinie. Ja bym nie była tego taka pewna, Wimprega
ma rację, że zmowa milczenia panuje u Was w rodzinie.


Zrobisz co zechcesz, ale wiedz, że ciągnąć tego w nieskończoność nie
można.

do kol

[samanta31]

a skad masz pewność czy i w Twojej rodzinie bądź meża nie bylo
chorob, jak nie takich to innych (nowotwory) i co w takij sytuacji
nie rodzic dzieci...?

[kol.3]

Tu nie chodzi o występowanie chorób tylko o oszukiwanie męża.

[samanta31]

skoro Wy tak sie otwieracie przed parterami, to czy w sytuacji gdy
np "ojciec bije, pije, nie pracuje lub matka sie dziecmi nie
zajmuje" - kompletna patologie, tez mowic....
Przeciez osoby wychowywane w takich rodzinach wynoszą wzorce
zachowan, ktore powielaja czesto i u siebie w domach.

[angazetka]

> skoro Wy tak sie otwieracie przed parterami, to czy w sytuacji gdy
> np "ojciec bije, pije, nie pracuje lub matka sie dziecmi nie
> zajmuje" - kompletna patologie, tez mowic....

Nie, pewnie, najlepiej nic nie mówić o sobie partnerowi. Wiadomo, że
nie są to łatwe tematy, ale, do jasnej anielki, osobom najbliższym
się ufa i się rozmawia z nimi nie tylko o pogodzie.

Nie przejmuj sie, Samanta

[nangaparbat3]

Jak się czyta Twój watek mozna by pomyslec, ze u nas same partnerskie, pelne
glebokiego zaufania, wspierajace sie zwiazki.
Tylko skad tyle rozwodow?
Tyle zdrad?
Tyle "cichych dni"?
Powiedzec trzeba, dac sie wpuscic w niepotrzebne leki i poczucie winy nie ma powodu.

[shellerka]

oczywiście, że mówić. co prawda wychowano mnie w duchu "moralności pani
dulskiej" co objawiało się ciąłym wypowiadaniem przez mamę, babcię i ciotki
tekstu: "tylko nie opowiadaj mu o tym...", ale ja tak nie potrafię. jeśli ktoś
staje się mi bliski to zwyczajnie nie widzę powodów dla których miałabym mu nie
powiedzieć o przemocy w rodzinie, o alkoholizmie czy innych "faktach" które
prędzej czy później wyszłyby w jakiś sposób na jaw. Serio - świat jest mały.
Ludzie się znają. O mnie małżonek też się nasłuchał od zazdrośników, ale znał
wcześniej moją wersję. Gdybym mu nie powiedziała wcześniej o paru sprawach,
mógłby uznać, że go okłamywałam i uwierzyć w wersję uczynnych donosicieli.
I o ile rozumiem, że pewnych rzeczy nie należy i nie trzeba mówic na pierwszej
randce, bo nie ma takiej potrzeby, to w momencie kiedy pada decyzja o trwalszym
związku czyli np. w przypadku zaręczyn - warto wyjawić rodzinne sekrety...
chociażby po to, by nie mieć poźniej takich dylematów jak założycielka wątku.

[samanta31]

Mamy jednak bardzo zacofane społeczenstwo, mam tu na mysli
wypowiedzi niektorych w Was na temat dziedziczenia.

Rany az strach pomyslec co by było gdyby moje dziecko trafilo na
takich teściów.......

[slonko1335]

Samanta ja już wyzej pytałam..a skąd masz pewność, że wcześniej w rodzinie
Twojej mamy nikt nie chorował? może Tobie też nie powiedzieli tak jak Ty Twojemu
mężowi. Weźmy hipotetyczną sytuację, giniesz w wypadku, Twój mąż dalej żyje w
błogiej nieświadomości, Twoje dziecko za kilka lat nie daj Boże choruje i co mąż
też z ręką na sercu twierdzi, że nikt w rodzinie nie chorował....skoro u Was
jest normalnym ukrywanie takich rzeczy przed najbliższymi to nie możesz z cała
pewnością stwierdzić że nikt w rodzinie chory nie był bo może jakaś babka,
prababka itd...

[samanta31]

Maż wie, ze z mama jest "coś nie tak" nie wie tylko jak to sie
nazywa. Gdyby zaistniała taka sytuacja, to przecież jest siostra,
babcia, ciotka i dalsza rodzina, oni wiedza

[amilos]

o mój Boże i Ty poważnie chciałabyś, a by mąż dowiedział się o tym od jakiś
ciotek i kuzynek? Czyli wszyscy wiedzą, tylko nie on, stawiasz i jego i wasze
małżeństwo w beznadziejnym świetle. Jak to widzisz - coś się wydarzy, a tu
siostry, babcie mu oznajmiają, że choroba od lat w rodzinie a on był oszukiwany.
To naprawdę nie chodzi o chorobę, tylko o brak poinformowania męża, dla mnie nie
do przejścia.

Poza tym, jeśli mąż wie, że coś jest nie tak, to co stoi na przeszkodzie, aby
dokładnie powiedzieć, co jest nie tak?

[samanta31]

licze na to, ze wszystko bedzie dobrze

Samanta - o leczeniu schizofrenii

[wimperga]

Twoja mama nie jest wariatką! Jest ciężko chorym człowiekiem,który potrzebuje wsparcia przede wszystkim od bliskich. Podstawą sprawą jest dobry psychiatra i dobrze dobrane leki 3 generacji (są naprawdę skuteczne) np. Olanzapina/Zyprexa. Ważne są też zajęcia w ośrodkach, grupy wsparcia, gdzie chory widzi, że nie jest sam ze swoją chorobą. Nie wiem, gdzie ty mieszkasz ale coraz rzadziej w Polsce chorzy na schizofrenię uważani są za wariatów. Osoba z mojej rodziny w okresach remisji podejmowała pracę (pomimo, że pracodawcy wiedzieli o schizofrenii) i żyła normalnie.

[samanta31]

Mieszkam w Wawie, Mama ma opieke medyczna zapewniona. Zyje normalnie
przez 3-4 lata potem 2-3 msc jest żle

[wimperga]

samanta31 napisała:

> Mieszkam w Wawie, Mama ma opieke medyczna zapewniona. Zyje normalnie
> przez 3-4 lata potem 2-3 msc jest żle

Tym bardziej nie rozumiem dlaczego zrobiliście takie tabu z tej choroby. To
jedna z najczęściej spotykanych (o ile nie najczęstsza) chorób psychicznych.

[samanta31]

odnośnie wypowiedzi nangaparbat3

Czytajac to wszystko zaraz uwieże, ze moj związek opiera sie tylko
na klamstwie, braku zaufaniu, traktowaniu meża jak "nic" (ktos nawet
tak napisał)

[bi_scotti]

Samanta, o ile osobiscie uwazam, ze z partnerem nalezy sie dzielic
wszystkimi informacjami - i dobrymi, i zlymi, to jednak to, co
napisalas o woli Twojej mamy jest dla mnie sprawa nadrzedna w tym
wszystkim. Skoro Ona sobie WYRAZNIE NIE ZYCZY zeby o Jej chorobie
informowac kogokolwiek (wlaczajac w to Twojego meza czy inne osoby z
rodziny) to jest to JEJ SWIETE, NIEZBYWALNE PRAWO a Twoj i Twojego
taty OBOWIAZEK by Jej wole uszanowac. Mozesz w jakims momencie
sprobowac z Nia porozmawiac o tym, ze Twoj maz jak najbardziej
ZASLUGUJE NA ZAUFANIE i PELNA INFORMACJE, ale ostateczna decyzja w
tej sprawie pozostaje decyzja Twojej mamy.
Mam nadzieje, ze bedzie tak jak piszesz - mama niedlugo poczuje sie
lepiej i spokoj wroci do domu chociaz na jakis czas. Serdecznosci

[kol.3]

Matka ma niezbywalne prawo, a dzieci Samanty mogą być chore, bo ona ma prawo.
Dziewczyno, pomyśl co wypisujesz, mamy tu dwie zakłamane egoistki, które nie
widzą dalej niż poza czubek swojego nosa.

[mondovi]

powiedziałabym, zeby w razie mojej/dziecka choroby umiał pomóc i szybko się
zorientował, że coś nie tak. schizofrenia to choroba, nie powinnas się jej
wstydzić. pozdrawiam