czy drugie/trzecie...dziecko macie dla siebie czy

[lilka69]

aby te starsze mialo rodzenstwo?

jestem w wieku gdy kolezanki maja lub zastanawiaja sie nad kolejnym
dzieckiem. czsau za wiele na "myslenie" nie ma

mysle, ze mozna na to pytanie odpowiedziec, ze i dla siebie i
korzyscia dla starszego dziecka.

ale zasadnicze pytanie- czy starsze czegos nie STRACI? tego czasu
wylacznie poswiecanego jemu, wszystkich zabawek i ogolnie
wszytskiego, co najlepsze tylko dla niego, zainteresowania i
mozliwosci finansowych( jedno dziecko taniej dobrze wyksztalcic a
wkazdym razie dac mu te mozliwosc).

jednym slowem- to starsze dziecko TRACI. chyba jednak traci...

[e_r_i_n]

I traci, i zyskuje. Dlatego trzeba skalkulować, ile może stracić (jeśli musi),
żeby nie czuł np. złości wobec młodszego rodzeństwa (np. w związku z
koniecznością rezygnacji z czegoś, co bardzo lubi, bo są mniejsze środki finansowe).
Nie wyobrażam sobie rodzenia dziecka wbrew sobie tylko po to, żeby mój syn miał
rodzeństwo.

[18_lipcowa1]

Dlatego trzeba skalkulować, ile może stracić (jeśli musi),
> żeby nie czuł np. złości wobec młodszego rodzeństwa (np. w związku
z
> koniecznością rezygnacji z czegoś, co bardzo lubi, bo są mniejsze
środki finans
> owe).


W Twoim przypadku pewnie tak ,bo masz dziecko duze i kumate.
W przypadku dziecka malego, typu 1- 2 letniego, nawet i wiecej -
raczej nie zauwazy roznicy w statusie materialnym bo jescze tego nie
rozumie.

[joanna35]

Lila... nie wiem, jak Boga kocham nie wiem, ale cieszę się , że ich
obu mam, pomimo tego, że inaczej sobie to wszystko wyobrażałam

joanna- to oczywiste

[lilka69]

nie znam matki, ktora zalowalaby

Naprawdę?

[joanna35]

Nie żałuję, że mam tych konkretnych dwóch synów, natomiast gdybym
mogła cofnąć czas to nigdy nie wyszłabym za mąż i nie miała dzieci

[driadea]

oanna35 napisała:

> Nie żałuję, że mam tych konkretnych dwóch synów, natomiast gdybym
> mogła cofnąć czas to nigdy nie wyszłabym za mąż i nie miała dzieci

Otóż to. Ja przynajmniej za mąż nie wyszlam, hehe

[super-mikunia]

Moim zdaniem traci więcej niż zyskuje
Dlatego mój nie będzie miał rodzeństwa...

super- mikunia

[lilka69]

rozwin mysl aby mnie bardziej przekonac!

ja sie troszeczke( troszeczke!) zastanawiam nad drugim ale martwi
mnie, ze moj 3,5 letni jedynak straci na tym.

tyle, ze wtedy traktowalabym go jak chlopca a nie dzidziusia

[lila1974]

I między innymi na tym własnie by stracił.
Z chwilą pojawienia się drugiego, to pierwsze nagle staje się 'dorosłe" w
naszych oczach i musi się borykać z rodzicielskimi wymaganiami.

[kropkacom]

Trzy i pół latek to już nie dzidziuś więc może na dobre by mu wyszło gdybyś go
przestała tak traktować. Uważam ze przy dwójce dzieci nie powinno być też
problemu z czasem bo łatwo go rozłożyć i nie uwiesić się na dziecku.

[echtom]

> Uważam ze przy dwójce dzieci nie powinno być też problemu z czasem
bo łatwo go rozłożyć i nie uwiesić się na dziecku.

Z tym się zgodzę. Przy noworodku i półtoraroczniaku byłam znacznie
lepiej zorganizowana niż przy pierwszym noworodku

[super-mikunia]

Sam fakt, że jako mama jeżeli się zastanawiam co może mój Syn może
stracić jeżeli zafunduję mu rodzeństwo świadczy o tym, że chyba nie
powinnam się decydować na drugie...Każde dziecko powinno być
chciane, tak samo oczekiwane...
Z bardziej przyzeimnych rzeczy
To uważam, że jedynacy bardzo świetnie funkcjonują w społeczeństwie
i świetnie radzą sobie w życiu...A argumenty, że będzie sam w
przyszłości nie przemawiają do mnie,znam mnóstwo rodzeństw,które nie
odzywają się do siebie...To po krótce co zyskuje...
A traci całe mnóstwo fajnych wspomnień z dzieciństwa, związanych z
rodzeństwem...
A tak w ogóle to bardzo mi się podobają rodziny 2+2, 2+3 i fajnie,
że ludzie decydują się na takie modele i fajnie, że w nich wszystkie
dziec są chciane!!
Choć oczywiście jak by się miało to by się je kochało...

[super-mikunia]

post oczywiście do Lilka sorki za składnie - strasznie duszno dziś...

[super-mikunia]

A pisałam oczywiście z punktu widzenia swojej sytuacji a ja nie chcę
mieć drugiego dziecka z wielu powodów.

[kropkacom]

Nic nie traci jeśli ma dobrych rodziców i fajny dom Może wtedy najwyżej zyskać.

[freederike]

dokładnie

[echtom]

Zaplanowałam minimum dwójkę - trudno powiedzieć, czy dlatego, by
starsze miało rodzeństwo, czy żeby miały siebie nawzajem. Przez
jakiś czas nieźle się sprawdzało, w okresie dojrzewania dziewczyny
popadły w ostry konflikt - za 10 lat zobaczę, co z tego wynikło.
Trzecie wskutek mojego niezdecydowania zaprosiło się samo i ze
względu na swój dobry charakter na razie jest najbardziej stabilnym
i najmniej problemowym elementem rodzinnej układanki.

[ewcia1980]

ja jestem starsza siostra i nie czuje, ze cokolwiek straciłam przez
to ze urodziła sie moja siostra.
ani miłosci ani zainteresowania rodziców ani "mozliwości"
fanansowych.
rodzice zawsze mieli czas dla nas obu i mozliwości finansowe aby
wyksztalcic nas obie i ... ze tak powiem .... w pewien sposób
ustawic nas po skonczeniu studiów.
a o tym jak wazne i potrzebne jest rodzenstwo przekonała sie w
najtrudniejszym momencie zycia czyli gdy chorowal i umierał mój tato.

drugie dziecko bylo "przemyślane" i zaplanowane.
i jest ono zarówno dla nas jak i dla naszej córki.

w mojej sytuacji posiadanie rodzenstwa to był zdecydowany plus.
i jestem pewna, ze w przypadku moich dzieci bedzie tak samo.

[pamelia]

Drugie dziecko pojawiło się u nas, bo MY chcielismy. No nie bardzo
wyobrażam siobie robienie malucha "bo to lepiej mieć rodzeństwo".
Oczywiście ten argument tez był, bo jestem przekonana, ze jednak
lepiej mieć rodzeństwo niż być jedynakiem, ale to nie może być
główny powód powiększania rodziny... A mój starszak raczej zyska;l -
tzn. przestaliśmy mieć od niego jakieś wygórowane oczekiwania - bo
my slę, że jak ma się jedno, to człowiek marzy, aby było
najmądrzejsze, najsprawniejsze, zdolne, miłe itp. Przy większej
ilości dzieci to się naturalnie rozkłada - jedno bardziej "naukowe",
drugie uzdolnionoe sportowo (a np. trzecie to uroczy łobuz - za
to nauka nie jest jego pasja itp. Rodzicom kilku dzieci chyba
łatwiej akceptować je takimi jakie są, a jedno - chcemy aby było
najlepsze, nawet jeśli do końca sobie tego nie uświadamiamy.

[shellerka]

Zdecydowanie dla siebie a mąż bardziej z myślą o rodzeństwie dla starszego, co
jest o tyle dziwne, ze ja mam rodzeństwo, a mąż jest jedynakiem

Zawsze odkąd pamiętam chciałam mieć przynajmniej trójkę dzieci, bo podoba mi się
taki model rodziny jak np. w serialu 7 niebo

Poza tym, jak jedno dziecko wyrośnie na wrednego małpiszona, to zawsze będę mieć
drugie

A czy dziecię wiele traci? Ja myślę, że jeżeli stac kogoś na dwójkę dzieci, to
żadne z dzieci niczego nie straci. Nie pochodzę z jakiegoś bardzo zamożnego
domu, a nigdy nie odczułam że jestem poszkodowana w jakiś sposób tylko dlatego
że posiadam młodsze rodzeństwo.
W pewnym momencie życia oboje się z bratem wspieraliśmy i właściwie do dzisiaj w
sytuacjach kryzysowych dzwonimy do siebie i się jakoś tam wzmacniamy.
Przechodziliśmy też momenty darcia kotów i bicia się na pięści, ale jednak
wspólnych imprez, wyjazdów i miłych chwil było o wiele więcej.

[echtom]

> Poza tym, jak jedno dziecko wyrośnie na wrednego małpiszona, to
zawsze będę mieć drugie

Gdybym poprzestała na dwójce, miałabym teraz w domu dwie
skłócone, problemowe nastolatki, a trzecie daje mi namiastkę
nastoletniej normalności

[figrut]

W pierwszym roku traci, w kolejnych latach zyskuje z nawiązką.

[tolka11]

Ja bym raczej rzekła: ja trace. ten wrzask, kłótnie, brud po
twórczych zabawach. Dla dzieci (mam 3) bezcenne. Dla mnie lekko już
tylko dołujące.
I w sumie oboje z mężem cieszymy się, ze jest jak jest. A mozna by
tak zwiększyć stan posiadania

[szyszunia11]

oj Lilka Lilka. A powiedz szczerze: czy chciałabyś, żeby Twoje dziecko wyrosło w poczuciu, że jest pępkiem świata, który kręci się tylko wokół niego? że jak piszesz - "wszystkie zabawki i ogólnie wszystko, co najlepsze " do niego należy? oraz, że - o zgrozo- ludzie dookoła to tylko konkurencja do żłóbu i im ich mniej tym lepiej? Nie mówię, że wszyscy jedynacy na takie osoby wyrastają, ale z Twoim podejściem Twoje dziecko ma spore szanse i nawet rodzeństwo automatycznie tego nie rozwiąże
moim zdaniem, to niehumanitarne tak wychowywać dziecko, juz pal licho, że wyrośnie na egoistę, a to niezbyt fajna cecha, to przecież w dorosłości ciągle tracimy jakieś zabawki, życie nie daje taryfy ulgowej, nie trzyma pod kloszem... jest w nim pełno strat, (np. nieuchronnie trzeba pożegnac się z dzeciństwem) ale pociesze Cię, że ROZWÓJ dokonuje się przez straty. Oczywiście jesli człowiek sie nie zbuntuje na maksa i zechce taką strate własciwie wykorzystać. Myślę, że w dzieciństwie świetnym pierwszym krokiem bedzi eutrata pozycji pępka świata wraz z pojawieniem sie rodzeństwa i odkrywanie, że wcale pępkiem świata być nie trzeba byc byc szczęśliwym.
poza tym trochę mnie bulwersuje takie podejście, że drugie dziecko to tylko "dla starszaka lub dla mnie" - a przeciez to nie przedmiot, może tez dla niego samego? pamiętam jak moja była szefowa sprawiła sobie rasowego kotka, ukochany był. Po jakims czasie wzięła drugiego, motywując to właśnie "by pierwszy miał towarszystwo". Trochę to dla mnie dziwnie brzmiało - tylko po to? No i po jedym dniu kiedy trudno się im było dogadać, oddała tego drugiego... niezbyt to sympatyczne, na szczęści etylko kotów się tyczy.
Ja owszem myślę o kolejnym dziecku za jakiś czas, ale dla nas wszystkich, łącznie z tym młodszym - będzie miało fajne rodzeństwo

szyszunia

[lilka69]

powiem ci, ze chcialabym aby moje dziecko wyroslo na egoiste.

ale takiego, ktory wie, ze lepiej aby tych cech nie ujawniac!ja
jestem egoistka ( mysle glownie o sobie, no aktualnie to druga
osoba , o ktorej glownie mysle to jest syn). przez przyjaciol i
znajomych jestem uzanwana za osobe zyczliwa i bezinteresowna a tylko
ja wiem , ze to postawa wyrachowana i z perspektywa na przyszlosc.
nikt jednak na tym nie traci a zyskuje.

[szyszunia11]

każdy z nas jest egositą w jakimś zakresie, więc wcale mnie nie szokuje to co napisałaś, zwłaszcza, że jak napisałam w dalszej cześci poprzedniego postu, uważam, że człowiek powienien umieć przeżywać straty i nie lamentowac spadając z zyciowego piedestału we własnym dobrze pojętym interesie.
Ja nie chce, żeby moje dziecko egoista było, choć z pewnością też w jakimś stopniu nim będzie, ale ja po prostu uważam, że tak jest lepiej i dla niego i dla innych. Zresztą można ograniczac swój egoizm (bo tylko tyle chyb amożna zrobić) a przy tym też dbac o swoje interesy i przyjemności - jedno drugiego nie wyklucza.


moje dziecuszko

santo subito!

[majenkir]

lilka69 napisała:
> ja wiem , ze to postawa wyrachowana i z perspektywa na
przyszlosc.


W koncu ktos szczery na tym forum...

[cas_sie]

Z moich obserwacji dzieciaki tylko zyskują na posiadaniu
rodzeństwa. Gdy patrze na to jak się razem bawią i nawet jak kłucą
to widze ze wież między nimi jest niesamowita. U nas róznica jest
duzo mniejsza (rok i 4 mies) ale i tak widać wiekszą
odpowiedzialnosć starszej. Strata na zabawkach nie jet az tak
straszna bo zyskuje sie towazystwo do zabawy.Ja byłam jedynaczka i
przez całe życie brakuje mi rodzeństwa mimo rodziny i przyjaciół
czułam się samotna, dlatego u nas raczej drugie dziecko bardziej dla
rodzeństea. Poza tym troche nudno by nam było chyba. Uwazam że
starsze jednak więcej zyskuje niż traci.

a kto uwaza, ze ewidentnie traci

[lilka69]

jedynak po urodzeniu rodzenstwa?

[an_ni]

ja nie wiem czy ewidentnie traci, co to w ogole za pytanie, nie ma
takich oczywistosci, kazda rodzina jest inna i inne sa dzieci,
relacje, charaktery i sposob wychowania.
ale sklaniam sie troche do tej mysli, poniewaz nie planuje miec
wiecej dzieci niz obecna jedynaczke
w moim przypadku starsze na pewno straciloby na czasie - ja nie
umiem poswiecac calego swojego czasu dla dziecka
straciloby na jakosci tego czasu i relacji - jestem niecierpliwa,
kiedy jestem zmeczona jestem zla itd itp
dla mnie drugie dziecko to same minusy, minusy nie tylko dla mnie
ale i dla dzieci - z kategorii po co im zla, przemeczona matka,
ktora tak w ogole nie za bardzo lubi dzieci? gdybym mogla miec od
razu swoje wlasne 3 letnie to moze i owszem. do noworodka/niemowlaka
nie nadaje sie ponownie - wzbudza to we mnie wrecz przerazenie!
korzysci widze tylko w kwestii wiezi rodzenstwa - ale to nie zawsze
sie udaje !

[cas_sie]

No chyba faktycznie metnie mi wyszło. Ja byłam jedynaczka a dzieci
mam dwoje. Chyba zły dzień jakiś miałam na pisanie, pogoda czy co...

[ada828]

Jestem jedynaczką mającą dwójkę. Kiedy razem się bawią, cieszą, rozmawiają
przypominają mi się moje samotne zabawy, gdy "sprzedawałam" wyimaginowanej
klientce "towary". Pomimo to miałam szczęśliwe dzieciństwo, nie jestem wielką
egoistką (na tle niektórych egoistów posiadających rodzeństwo). Tak jak pisała
jedna z moich poprzedniczek: wszystko zależy od rodziny i relacji pomiędzy nimi.

Nie, jestem egoistką: mam dwa słońca a nie jedno!!!!

[anorektycznazdzira]

And, na najgorszych egoistów wyrastają dzieci mające rodzeństwo, ale
faworyzowane (jedyny synuś/córcia, dużo młodsze od reszty lub dużo
starsze, w dzieciństwie chorujące, itp. itd, albo poprostu z
charakterkiem).
Z jedynakami bywa różnie, bo ich też się da źle wychować, ale chodzą po
świecie tabuny otwartych, skorych do pomocy i lubianych w towarzystwie
jedynaków.

[xxe-lka]

na drugie dziecko zdecydowałam się dla siebie, nie wyobrażałam sobie
mieć jedynaka
Starsze dziecko owszem traci choćby wyłączną uwagę rodziców i pewnie
parę innych rzeczy też, ale również zyskuje
Jesli będę chciała mieć trzecie będę oczywiście się zastanawiać jak
to wpłynie na rodzinę i czy się odpowiednie warunki do kolejnego
rozmnożenia, ale to do mnie będzie należeć ostateczna decyzja

[malwi_31]

A powiedzcie jak to jest z czasem dla was samych. Dwójka dzieci
pochłania chyba więcej czasu niż jedno?
I czy jest również tak, że kiedy dzieci są starsze i potrafią się
razem bawić, macie więcej czasu dla siebie, bo nie musicie wypełniać
czasu jednemu dziecku?

[przeciwcialo]

Nie wyobrazam sobie posiadania jedynaka. Dlatego mam wiecej dzieci.
Nie widze aby którekolwiek straciło cos po urodzeniu rodzeństwa.

[malwi_31]

A powiedzcie jak to jest z czasem dla was samych. Dwójka dzieci
pochłania chyba więcej czasu niż jedno?
I czy jest również tak, że kiedy dzieci są starsze i potrafią się
razem bawić, macie więcej czasu dla siebie, bo nie musicie wypełniać
czasu jednemu dziecku?

[echtom]

Dwójka pochłania trochę więcej czasu, ale nie dwa razy więcej. Bezcenne jest, że przy drugim dziecku rodzic zyskuje zdrowy dystans do spraw, przestaje się przejmować sterylizowaniem wszystkiego i wypełnianiem tysięcy bzdurnych podręcznikowych zaleceń i na tym zyskuje najwięcej czasu Tak jak pewna pani opisała doświadczenia swoich znajomych - przy pierwszym dziecku, kiedy smoczek upadł na ziemię, gotowali, przy drugim - opłukali pod kranem, przy trzecim - wycierali w rękaw

[elske]

Corka ma 4 lata, syn rok.Syna urodziłam dla siebie, bo chciałam miec dwoje
dzieci.I dla córki, bo jeszcze przed skończeniem dwóch lat, mówiła że chce mieć
:braciszka albo małą dzidzię .Ciężko było męża przekonać.Zgodził się na drugie
dziecko, kiedy zobaczył jak jego córeczka najukochańsza czuje się samotna,
wymyśla sobie przyjaciół,toczy z nimi dyskusje.
Córa nie mogła się doczekać braciszka.Od roku codziennie słyszę ze :ona zawsze
marzyła o małym braciszku,a jej brat jest rozkosznym dzidziusiem i małym
słodziakiem.
Razem się bawią, wyglupiają,córa podrreśla to że jest starsza siostrą.Dzieci
maja tylko swoje zabawki,ale tez kilka wspólnych.


Ja nie będe mieć już wiecej dzieci.Nie żaluje ,że mam dwoje.To prawda, że po
urodzeniu drugiego dziecka, pierwsze rosnie w oczach, nagle przestaje być naszym
maleństwem.Moja córa nagle stała sie dużą dziewczynką.Ale nadal jest dzieckiem i
tak ją traktuje.
Nigdy nie porównuje moich dzieci do siebie,córa nie usłyszy że jest starsza i
musi zajmować się bratem,czy ustąpić mu bo on czegoś chce.

To jakim rodzeństwem dzieci będą dla siebie,zależy od rodziców, od tego jak będą
przez nich traktowane (taka jest moja opinia).

[aluc]

oczywiście, że traci
jednakowoż cała reszta znacznie zyskuje

wychowanie dziecka posiadającego rodzeństwo na egoistę nie powinno
sprawić mi żadnego problemu, wystarczy, że będą się wzorowali
namamusi, która też posiada rodzeństwo

[daga_j]

No ja nie patrzę tak, że dziecko coś traci mając rodzeństwo. Powiedzmy ZYSKUJĄC rodzeństwo. Ja nawet myśląc o drugim dziecku stwierdziłam, że w pewnym stopniu chodzi o towarzystwo dla pierwszego więc nie może być za dużej różnicy wieku, i nawet jeśli ja chciałabym więcej odetchnąć to warto szybciej zrobić to drugie - ale nie tylko dla mniejszej różnicy wieku, też dla siebie, żeby w ciągu powiedzmy 5 lat wychować dwójkę, a nie każdemu po 5 i wychodzi 10 lat z małym dzieckiem.
Ale przede wszystkim zdecydowałam się na drugie dziecko, bo tego właśnie wówczas chciałam, chciałam mieć drugi egzemplarz do kochania, do tulenia, takiego bobaska, gdy córcia skończyła 2 lata zaczęłam o tym myśleć, plan zrealizowaliśmy tak, że między córką a synkiem jest 3l. i 4 mies.
Także dla siebie, ale i dla starszego dziecka jest rodzeństwo, uważam, że finansowo z dwójką można sobie poradzić nawet fundując im jakieś zajęcia dodatkowe, mam nadzieję, że tak damy sobie radę, a dodatkowo córka ma brata, to naprawdę cenne, szczególnie w okresie dorastania, w życiu dorosłym, jak rodzice się starzeją co nie.

[joanna29]

Wychowałam się w rodzinie gdzie mam kontakt czesty i dobry nawet z
rodzenstwem moich dziadków, nie mówiąc już o rodzeństwie rodziców.
Ja z bratem mamy rewelacyjny kontakt, załuję, że nie mam więcej
rodzeństwa.
Teraz kiedy rodzice zaczynają być w coraz starszym wieku ciesze się,
że mam brata. Mamy wspaniałe wspomnienia, rozumiemy się bez słów.
Chciałabym aby mój syn tez miał rodzeństwo, bo jak mnie zabraknie to
nie zostanie sam.
Mąż jest jedynakiem i widze, zreszta sam mówi, że zazdrości nam
kontaktów i relacji.

[roula]

Zaplanowalam dwojke,wyszla trojka i jest OK.Czy najstarszy cos traci?
Pewnie tak,finansowo na pewno bo pieniadze trzeba rozlozyc na cala
trojke.A zyskuje?Sporo.Bardziej psychicznie niz materialnie ale to
chyba dobrze.W kazdym razie od moich dzieci nigdy nie uslyszalam uwag
typu: szkoda,ze mam rodzenstwo,wolalbym,zeby X sie nie urodzil itp.
Mnie czasami trojka przerasta,zwlaszcza jak maz wyjedzie i trzeba sie
lepiej zorganizowac albo dojda inne niespodziewane klopoty
A co do pytania to dzieci chyba nie ma sie dla siebie czy kogos,tylko
po prostu tworzy sie rodzine.Dla wszystkich.

[anorektycznazdzira]

Oczywiście, ze dla siebie.
Oczywiście, że starsze traci.
Dobrze jest, jeśli jednocześnie zyska tyle, że ma bilans na plus, ale
tak "z marszu", to traci. Rodzice muszą pracować nad wyprostowaniem
kalkulacji.

[tebacha]

Jakoś nie rozumiem zdania "mieć dziecko dla siebie". Co to znaczy?

[jmama]

Ja jestem najstarszą siostrą i nie sądzę żebym cóś straciła.
Mam 2 dzieci a chciałabym jeszcze jedno nie dla towarzystwa dla nich
ale dlatego, że kocham dzieci i tak wyobrażam sobie moją rodzinę.

[wieczna-gosia]

egoiste mozna wychowac nawet z rodzenstwem. Ja dzieci mam dla siebie i meza-
chcielismy miec conajmniej trojke. Mamy z gorka. Uwazam ze moim dzieciom
rachunek wychodzi na plus- nie opieram sie na tym co mowia, tylko na tym czego
nie mowia a w szczegolnosci na tym co widze jak mysla ze nie widze

[justen1204]

> ale zasadnicze pytanie- czy starsze czegos nie STRACI? tego czasu
> wylacznie poswiecanego jemu, wszystkich zabawek i ogolnie
> wszytskiego, co najlepsze tylko dla niego, zainteresowania i
> mozliwosci finansowych( jedno dziecko taniej dobrze wyksztalcic a
> wkazdym razie dac mu te mozliwosc).

żartujesz, prawda?

[echtom]

> żartujesz, prawda?

Sądzę, że nie żartuje - teraz są takie priorytety.

[atena12345]

Pewnie, lepiej mieć rozpieszczonego jedynaka (nie generalizuje
jedynaków - ale autorka pisze o utracie zabawek i mozliwości
finansowych..)

[majan2]

Wszyscy dorośli jedynakowie, ktorych znam (z 1 wyjatkiem, ale bardzo szybko
musiała dorosnąć) sa ostro popie...ni, za to ludzie z rodzeństwem jakos lepiej
funkcjonują na każdej płaszczyżnie. Pewnie, ze dziecko coś traci i coś zyskuje.
Ciesze sie, ze pokoju obok śpią dwie małe kobietki, choć jest cięzko.

[zuzanna56]

Ja nie bardzo rozumiem, jak to dla siebie?

Zawsze chciałam mieć dwoje i mam dwoje, zaplanowanych co do
miesiąca. Gdy urodziła się córka, synek miał 4 lata, i w sumie
myślę, że na dobre mu to wyszło, był trochę rozpuszczony. Siostra mu
niczego ani nikogo nie zabrała, miał nadal swoje ukochane lego,
ukochanego tatę, który po pracy z nim budował,zadowoloną mamę, która
lepiej sobie radziła z dwójką, niż z nim samym, gdy był płaczliwym
niemowlakiem i do tego siostrę wpatrzoną w niego jak w obrazek.
Teraz syn ma 12 lat, córka 8,nie wyobrażam sobie że miałoby ich nie
być.

Lilka, a czego konkretnie obawiasz się?