Chyba się rozwiodę.

[anika313]

Znamy się odkąd pamiętam, mamy 2 dzieci /1,5 i 5 lat/ i chyba to
wszystko co nas łączy. Sama nie wiem co mam zrobić, niby wszystko w
porządku mąż dobry /?/, nie pije, zarabia, nie chodzi z kolegami na
piwko, w ogóle nigdzie nie chodzi, nie ma pasji, zainteresowań, nie
ma ochoty się rozwijać i dokształcać, zajmuje się dziećmi itp., itp.
A ja no cóż, wczoraj popatrzyłam w lustro i znalazłam kilka siwych
włosów, mam 30 lat i poczucie, że właściwie nie żyję, ale wegetuję.
Zawsze byłam osobą, która musi być ciągle w ruchu, coś robić, po
urodzeniu starszego pracowałam i poszłam na studia podyplomowe,
uczyłam się języka, czytałam, utrzymywałam kontakty towarzyskie
prawie takie jak przed ciążą. A teraz kryzys, jak wspomniałam o
doktoracie, to mąż 2 dni się do mnie nie odzywał. A ja już nie mogę,
ciągle dom, praca, zakupy, obiadki. Jak myślę o urlopie to mnie
ciarki przechodzą, dwa tygodnie z osobą na którą nie mogę już
patrzeć.
Kocham moje dzieci nad życie i wiem, że to im zrobię największą
krzywdę, rozwodem, ale kurcze jestem nieszczęśliwa i muszę coś
zmienić. Nie chcę za 10- 20 lat być rozgoryczoną, nieszczęśliwą
kobietą, z poczuciem , że mogłam coś zmienić, zrobić.
Może spróbuję, jeszcze porozmawiać z mężem, ale zrobię to trochę
wbrew sobie... Nie mam do niego już żadnych ciepłych uczuć. Coś się
we mnie wypaliło.
Nie oczekuję, od was dziewczyny rad, bo sama muszę zdecydować.
Chciałam się tylko wygadać.
Pozdrawiam

[paolka_82]

A dlaczego za niego wyszłaś ? Jeśli z miłości, to spróbuj sobie przypomnieć za
co go kochałaś.
Taki kryzys zdarza się niemal każdemu, mi średnio raz do roku. Czasem pomaga
chociaż krótka odskocznia od codzienności. Krótki wypad we dwoje czasami czyni
cuda. Albo terapia małżeńska.

[anika313]

Dlaczego za niego wyszłam za mąż? Właśnie paradoksalnie dlatego,
dlaczego chcę go teraz zostawić. Podobała mi się jego stateczność,
odpowiedzialność. Teraz nie mogę znieść jego braku ambicji, tej
niechęci do zrobienia czegokolwiek i odwiecznego pytania "A po co?"
Przykłady z ostatnich dni: telefonuje jego kolega, swojego czasu
najbliższy przyjaciel, jeszcze z podstawówki, zaprasza nas z
dziećmi /sam ma trójkę w zbliżonym wieku/ do siebie do domu,
pogadamy, bo dawno się nie widzieliśmy, napijemy się winka,
mieszkają ok. 1 km od nas. Pytam męża pójdziemy? Mąż odpowiada: A po
co?- siedzimy więc w domu przed telewizorem.
Kolejny przykład: potrzebujemy komody do pokoju małej, jej rzeczy
trzymam w pudłach ustawionych na podłodze, mieszkanie zmieniliśmy
rok temu. Mówię trzeba kupić jakąś komodę i co słyszę...
Czasami nie mam już siły, i na pewno nie kupię sama tej cholernej
komody.
Kryzysy owszem miewaliśmy już wcześniej, pewnie jak każdy.
Ale teraz to naprawdę mam dość.

[asiara74]

Rozwód? Zawsze to jakieś wyjście. Zamknij jednak oczy i oczyma wyobrażni popatrz
w przyszłość. Jesteś sama, z dwójka maluchów, wieczory samotne przed tv,
wszelkie wyjazdy czy imprezy gdzie są raczej pary omijasz szerokim łukiem bo żle
czułabyś się wśród sparowanych. Oczywiście można przyjąć wersję optymistyczna,
tzn poznajesz kogoś niezwykle ekscytującego i kochasz go nad życie, seks jest
super, wszystko jak w bajce lecz po kilku latach znowu przychodzi kryzys i
trzeba powalczyc więc co robisz? No zawsze mozna pomysleć o rozwodzie. Poza tym
uwierz mi,ze faceci nie pchają sie drzwiami i oknami aby wychowywać cudze
dzieci. Na ogół to egoiści dbający o swoje wygody.

Radzę więc popracować nad związkiem i powiedzieć facetowi szczerze, ze nudno tu
jakoś po kilku latach. zawalczyć trzeba koniecznie.

[anika313]

Ale właśnie jest tak jak piszesz. Na imprezy, nawet te rodzinne
chodzę przeważnie sama i sama oglądam TV, bo męża albo nie
interesuje program, albo woli posiedzieć przy komputerze - grywa
sobie w gry i to chyba jedyne jego zainteresowanie.
A wogóle to nie rozważam opcji rozwodu, po to aby się ponownie
wiązać. Ja właśnie chcę być sama.

[drinkit]

asiara74 napisała:

> Rozwód? Zawsze to jakieś wyjście. Zamknij jednak oczy i oczyma wyobrażni popatr
> z
> w przyszłość. Jesteś sama, z dwójka maluchów, wieczory samotne przed tv,
> wszelkie wyjazdy czy imprezy gdzie są raczej pary omijasz szerokim łukiem bo żl
> e
> czułabyś się wśród sparowanych.


Z całym szacunkiem, ale co Ty za bzdury opowiadasz? Ktoś kto jest WOLNY może wspaniale ułożyć swój czas (i czas dzieci). Uwolnienie się od niedobrego związku dodaje skrzydeł. Raczej bym powiedziała ze sporo ludzi 'pierniczeje' w parach, spędza wieczory przed TV. A możliwość sterowania własnym życiem w 100% i odpowiedzialnośc mobilizuje.

Poza tym... przypomina mi to tekst jednej koleżanki "nie zrywaj z nim przed wakacjami, raczej po bo nie bedziesz miała z kim jechać".

a z jakiej racji miałaby spędzać wieczory przed TV

[sir.vimes]

jeśli właśnie od tego chce się uwolnić?

Jesteś sama, z dwójka maluchów, wieczory samotne przed tv,
> wszelkie wyjazdy czy imprezy gdzie są raczej pary omijasz szerokim łukiem bo żl
> e
> czułabyś się wśród sparowanych.

Dlaczego miałaby źle się czuć wśród SWOICH znajomych i czy jedynym sensem życia
jest znalezienie innego faceta?


"Oczywiście można przyjąć wersję optymistyczna,
> tzn poznajesz kogoś niezwykle ekscytującego i kochasz go nad życie,
(...)
Poza tym
> uwierz mi,ze faceci nie pchają sie drzwiami i oknami aby wychowywać cudze
> dzieci. "

O rany! Piszesz o moim mężu...!;)

[ikabg]

Mam to samo.. "A po co?".. Ja przywykłam do tego ale nie powiem czasem mnie
szlag trafia...

[nemesis5]

jakbym czytala o sobie tylko, że boje sie ze ja dojde za jakis czas do takiego punktu w zyciu jak Ty. zawsze sobie mysle ze zyje dla dzieci, siebie swoich dokonan i przyjaciol a maz jesli chce stac z boku to jego wybor...

[na_pustyni]

Widziały gały ci brały - tak by było najprościej odpowiedzieć. Zastanowiło mnie
jedno - co się zmieniło, że wcześniej byłaś aktywna, a teraz mąż na wzmiankę o
doktoryzowaniu się strzela focha na dwa dni? A może Ty też się zmieniłaś?
Próbowałaś z nim rozmawiać? Ale tak normalnie bez straszenia rozwodem?
Rozwód to wyjście dla ludzi, którym kompletnie już na sobie nie zależy, a ich
dzieci więcej zyskują na rozstaniu niż na ciągnięciu dalej małżeństwa. Jestem po
rozwodzie, a mimo to nadal uważam, że to moja życiowa porażka. Coś przegraliśmy
i każdemu będę radziła próbować zawalczyć o związek.

[anika313]

Z pewnością się zmieniłam, ja wcale nie twierdzę, że obecna sytuacja
to wina mojego męża. Ja wiem, że oboje zapracowaliśmy na to co w tej
chwili mamy. Jestem przekonana, że mąż też nie jest szczęśliwy. O
rozwodzie z nim nie rozmawiałam, bo wiem, że z jego poczuciem
odpowiedzialności szczególnie wobec dzieci, będzie wolał udawać, że
nic złego z nami się nie dzieje. Jego rodzice żyli w ten sposób tzn.
każde z nich miało swoje sprawy, w domu się mijali, i śmieszne było
jak wobec obcych próbowali udawać przykładne małżeństwo. Bardzo nie
chciałabym, żeby moje własne życie tak właśnie miało wyglądać.

[na_pustyni]

Napisz, czy z nim rozmawiałaś? Czy usiedliście i pogadaliście?

[anika313]

Oczywiście, że rozmawialiśmy. Mąż przyjmuje do wiadomości moje
argumenty, przez chwilę jest lepiej tzn. robimy coś tam razem, mamy
jakieś plany, a potem rzeczywistość- wszystko wraca do normy. Z tym,
że zauważyłam, że te lepsze okresy są coraz krótsze. Tak jakby nam
obojgu już się nie za bardzo chciało.

Ja bym zrobila tak

[umasumak]

powiedziałabym mu, że otwieram ten przewód doktorski i w ogóle przejęłabym
inicjatywę. Dlaczego poddajesz się stagnacji? Po to żeby potem narzekać? Myślę,
że jak maż zobaczy, że działasz, a nie tylko gadasz, że tego potrzebujesz to
spróbuje zmienić swoje nastawienie. Rozwieść się jeszcze zdążysz w razie czego.
A teraz farba na głowę i do roboty .

[flavia3]

Oj Anika, skąd ja to znam...Nie będę się rozpisywać o swojej
sytuacji, ale jest bardzo podobna. Napiszę tylko, jak ja sobie z tym
radzę: otóż nie zwracam uwagi na jego obojętność czy wręcz niechęć
do robienia niektórych rzeczy. Robię to co uważam za słuszne,
pracuję, spotykam się z przyjaciółmi, wyjeżdżam z dziećmi. A on, jak
nie chce, może siedzieć w domu. I wiesz co? Chyba zaczyna go to
wciągać, bo coraż częściej ma ochotę na wyjście. Nie wiem czy coś z
tego wyjdzie, czy nie znudzi mi się takie życie'obok', ale próbuję,
dla dzieci. Trzymaj się i próbuj to jakoś poukładać, rozwieść się
zawsze zdążysz!

[marzeka1]

"A ja już nie mogę,
ciągle dom, praca, zakupy, obiadki."- a kto kazał ci zostać maszyną
wieloczynnościową? Pracą w domu, zakupami itp. można się tak podzielić, by nie
mieć poczucia kieratu.

[anika313]

Źle się wyraziłam, domowymi obowiazkami dzielimy się. Chodziło mi o
monotonię i niechęć mojego męża do jakichkolwiek inicjatyw.

[marzeka1]

A to inaczej wygląda. Z boku widać to tak: ty dalej się rozwijasz, masz pasje, a
on -woli stagnację, domowe bambosze. Myślę, że mnie też to by przeszkadzało.
Rozmawiałaś z mężem,że przeszkadza ci to TAK BARDZO, że myślisz o rozwodzie?
może to skłoniłoby go do próby zmiany.

[anika313]

Wiesz, ostatnio jechałam na konferencję, mówię do męża, że wyjeżdżam
na dwa dni. A on na to: "a zostawisz nam obiady?". No w mordkę jeża,
nie zapytał o to dokąd jadę, z kim, nawet tego swojego a po co?
Czyli, że jakby nie obiady to nawet pewnie by nie zauważył, że mnie
nie ma. A może by się ucieszył, że przynajmniej niczego od niego nie
chcę.
Nie wiem czy długo tak wytrzymam.
A ty Flavia3 długo tak ciągniesz?

[flavia3]

No i dobrze, wyjeżdżaj jak najczęściej. Po pracy zabieraj dzieci na
spacer, do znajomych, na plac zabaw itp. I mów tylko: wychodzę, będę
wieczorem. Ja tak robię. Już od jakichś 2 lat tak jest. Ja żyję
swoim życiem, on swoim. Ostatnio zaczyna coraz częściej pytać czy
może iść/jechać z nami, inicjować rozmowy; chyba zudziło go takie
życie w pojedynkę. Zobaczymy jak będzie dalej. Mam nadzieję, że
lepiej. Trzymaj się

[morgen_stern]

Jak jeszcze raz przeczytam w podobnym wątku tekst: "widziały gały, co brały", to
poprzegryzam wam tętnice, głupie babska.. najgorszy tekst, jaki można usłyszeć,
kiedy przechodzi się w związku kryzys albo myśli o rozstaniu. Nie można mieć
problemów w związku, nie można zmieniać priorytetów ani punktu widzenia na różne
sprawy (ależ skąd, przecież my wszyscy jesteśmy tacy sami przez całe życie), bo
zaraz jedna idealna z drugą idealną wyjadą z nieśmiertelnym "widziały gały" i
poczują się lepiej.
Głupi, płytki i krzywdzący tekst, już pomijając to, że nie wnoszące NIC poza
poprawieniem nastroju piszącej te "mundre" rady. No ale czym byłoby forum bez
takich ciotek dobra rada

[morgen_stern]

Ach, no i zapomniałam, że przecież wszystkie podejmowałyście zawsze rozsądne do
bólu decyzje, macie idealne związki i idealnych chłopów w domu, nigdy nie
byłyście ślepo zakochane, nie dokonywałyście złych wyborów życiowych i błędów,
nienie! Doprawdy, czasem forum to takie second life, gdzie wszyscy jesteśmy
tymi, jakimi chcemy być w swoich najśmielszych marzeniach

Huczne brawa dla tej pani

[triss_merigold6]

Oraz gorące wyrazy uznania. Qrde ludzie się zmieniają, ewoluują, ich
potrzeby też są modyfikowane. Kiedyś moim hobby była niemal
nieustająca balanga a teraz drzemka w weekend.

Ja widzę u panów zanik dbania o związek i relację z kobietą.
Wypełniają rolę ojca, pracownika i współprowadzącego gospodarstwo
domowe i na tym koniec. Nie dbają o gromadzenie wspólnych
doświadczeń i doznań z partnerką, bo im się nie chce. Mam świra na
punkcie wspólnego spędzania czasu, bo dla mnie to poza seksem
najbardziej więziotwórczy element związku.

[morgen_stern]

Ja w moim sześcioletnim byłym związku (oraz epizodycznym małżeństwie) miałam
kilka bardzo poważnych przewartościowań, na początku związku byłam kimś zupełnie
innym, czego innego oczekiwałam, czego innego pragnęłam, pod koniec byłam już
kompletnie inną morgen a to tylko 6 lat. Mój ex-mąż oczywiście czuje się
przeze mnie oszukany. W sumie go rozumiem. Ale rozumiem tez wszystkie kobiety,
które pewnego dnia budzą się ze snu śpiącej królewny obok obcego człowieka.

[umasumak]

O tak "widziały gały co brały" jest tyleż popularne, co idiotyczne.

[marzeka1]

Tylko, że ten tekst ma rację bytu w odniesieniu do tych kobiet, które WIEDZIAŁY,
że przed ślubem facet: kocha alkohol, imprezy, nie dla niego domowe rozkosze,
lubi kobiety nie tylko popatrzeć, ale i pobzykać na boku, jest pępowinowo
zjednoczony z mamunią. Wtedy "widziały gały, co brały". Tu raczej mamy klasyczną
zmianę osoby i zastój drugiej.

[morgen_stern]

Ale nawet wtedy, to co on, przepraszam, daje? Uważam nadal, że tylko i wyłącznie
dobry nastrój. Och, bo ja jestem taka mądra i tak świetnie wybrałam (lub miałam
szczęście po prostu), a ty byłaś idiotką, a jak ci o tym powiem, to się tak
zajebiście poczuję. Trochę to płytkie, nie sądzisz?

[marzeka1]

Może i płytkie, ale ZROZUMIAŁE,gdy towarzyszy temu naiwne "on się zmieni po
ślubie", a potem zdziwienie, że nie.
Współczuję raczej założycielce wątku, bo z opisu widać, że świetna
kobieta,rozwojowa, która tkwi przy grzybie,marzącemu o bamboszach.

[kawka74]

E, tam. W kontekście całości wypowiedzi nie brzmi to tak okropnie.
I - nie da się ukryć - są takie sytuacje, w których to powiedzenie jest jak najbardziej uzasadnione (nie twierdzę, że w tym wątku tak jest).
Czasem ludzie się zmieniają, czasem wychodzi z nich prawdziwa natura, a czasem jednej z połówek otwierają się oczy i zaczyna taka połówka rozumieć, że misio czy też ukochana nie zmienią się nigdy, chyba że na gorsze.

[na_pustyni]

O tych gałach to do mnie jest? Jak do mnie, to nie zrozumiałaś mojego postu.

[kiddy]

Anika, męża nie zmienisz. Ale swoje życie możesz. Rozumiem cię
doskonale. Nie pozwól, by konwenans, źle rozumiane poczucie
obowiązku itp. zniszczyły ci życie. Masz je tylko jedno, kolejnej
próby nie będzie. A dzieci? Za parę lat zaczną rozumieć, że rodzice
się nie kochają i nie chcą ze sobą być - czy to będzie dla nich
dobre? Potem dorosną i odejdą.
Masz prawo do szczęścia.

Na razie zacznij robić doktorat :P

[mamamonika]

Zacznij - od siebie

Zacznij robić doktorat, realizować swoje zamierzenia. Dlaczego to
niby mąż się przestał odzywać po takim Twoim stwierdzeniu? Zazdrości
że zostanie w tyle? Boi się czegoś? Osobiście nie rozumiem takiej
postawy wobec partnera. Ja bym się martwiła, że mój się zakociubia i
vice versa. Toż rozwój jest potrzebny jak powietrze, bo się umiera
za życia w innym przypadku. Może jak kanapowy gad zobaczy, ze do
przodu idziesz Ty, wyrwie go to z kolein i na dobre wyjdzie.

Na rozwód będzie czas, teraz może czas na małe wstrzasy. Stagnacja
zabija. Jeśli jednak facet sie zrobi nie do wytrzymania i będzie
rzecz torpedował, to i tak sie rozwiedziecie - na jedno wyjdzie, a z
zyskiem dla Ciebie .
I i Ty będziesz się dużo lepiej czuła wiedząc, ze idziesz do przodu.

[anika313]

Nie sądzę, żeby się bał mieć wykształconą żonę, bo od początku
wiedział, że jestem ambitna i lubię się uczyć. Poza tym sama
namówiłam go do zrobienia dodatkowych studiów podyplomowych -
płacili mu pracowawcy, więc nie specjalnie miał wymówkę, żeby się
wymigać. Z perspektywy czasu myślę, że nawet jest zadowolony bo
dostał awans, chociaż ostatni coś bąkał, że teraz ma za dużą
odpowiedzialność i lepiej było jak był po prostu pracownikiem -
dodam, że ja go nie namawiałam do przyjecia nowego stanowiska- to
była wyłącznie jego decyzja.
Nie sądzę, żeby coś go mogło wyrwać z tego marazmu, chyba ma taki
charakter, ale słowo daję, że z upływem czasu to się pogłębia.
Całe szczęście, że wyjechał na jakieś szkolenie, bo patrzenie na
jego minę cały weekend jest dla mnie ostanio nie dowytrzymania.
I słowo daję, jak znowu po powrocie usłyszę A PO CO?, to nie
odpowiadam za siebie.

[mamamonika]

Taki był zawsze czy od jakiegoś czasu?
Chyba po prostu musisz robić swoje, jak nie dasz rady z nim to bez
niego.
Znam taki egzemplarz z autopsji - żona meczyła się 30 lat i ... się
nie zmienił. Każda nowa rzecz to była droga przez mękę i była przez
niego oceniana jako kompletnie zbędna już na starcie (nieważne -
remont mieszkania, wyjazd, zmiana czegokolwiek - bo trzeba było się
ruszyć), poza tym nie miała się prawa udać z zasady (wymyślał milion
straszliwych przeszkód mających być argumentem dlazego nie warto).
Jak już żona coś przeforsowała, często po fakcie opowiadał znajomym,
czego to ON nie dokonał.
Ja bym tego nie wytrzymała.

[kawka74]

Trudno tego nie rozumieć
Mój ojciec miał podobny charakter - nie była to tylko kwestia spędzania wolnego czasu, ale generalnie priorytetów. Wystarczało mu akurat to, co miał, byle by się nie przepracować i nie wyjść poza minimum. Gdyby nie moja matka, pewnie jeszcze długo mieszkalibyśmy w jednym pokoju w suterenie. Bo mu więcej nie było potrzebne.
Po co się dokształcać, dobrze jest, jak jest; po co wychodzić, kiedy potem i tak trzeba wrócić, i tak w kółko.
Obawiam się, że jest to nie do przeskoczenia - po prostu taki typ, taki charakter. Nie da się komuś zaimplantować chęci do działania ani ambicji.

[umasumak]

kawka74 napisała:

Obawiam się, że jest to nie do przeskoczenia - po prostu taki typ, taki charakt
> er. Nie da się komuś zaimplantować chęci do działania ani ambicji.

Zgadza się, ale można nie dać się wciągnąć w taki styl życia. Czasem trzeba się
rozstać, chociaż bywa, że takie funkcjonują związki na zasadzie przeciwstawieństw.

[kawka74]

> Zgadza się, ale można nie dać się wciągnąć w taki styl życia.

Oczywiście, że tak.
Z tym że trudno mi wyobrazić sobie, jak długo można ciągnąć taki związek, w którym, jak to mówiła moja mama, każdy ch.. na swój strój, z przeproszeniem. Przecież nie na tym polega małżeństwo - nie na spędzaniu całego czasu osobno, nie na tłumaczeniu spraw oczywistych (weź wytłumacz facetowi, że mieszkanie w suterenie jest mniej fajne od mieszkania w bloku, skoro jemu jest dobrze).
Chyba nie dałabym rady.

[joanna35]

Z ciekawości pytam - jaką ma minę? Mój - wiecznie nabzdyczoną, poza
tym wieczne fochy i humory, a o przewlekłym zmęczeniu nie wspomnę -
zmęczony zaczął być na drugi dzień po weselu, więc to nie nadmiar
obowiązków, dzieci itp.

[xxe-lka]

Miałam bardzo podobną sytuację i odeszłam od męża. Samej zyje mi się
dużo lepiej. Tez mam dwoje dzieci i samotne macierzyństwo to nie
jest sprawa łatwa, lekka i przyjemna, ale mimo wszystko tak mi
lepiej. I eksowi też. Jak już emocje po rozstaniu opadły mamy teraz
bardzo fajny kumplowsko-partnerski układ.
Ale początkowo mąż miał do mnie ogromne pretensje - że ZNOWU coś
wymyślam, że przecież jest super - nie pije nie bije, pracuje i
dzieci kocha. Ale jak go poinformowałam, że rozważam przeprowadzkę z
dziećmi 200km od dotychczsowego miejsca zamieszkania to
niespecjalnie próbował mnie od tego pomysłu odwodzić i mnie
powstrzywać - był raczej obojętny - jak zwykle - co ostatecznie
przesądziło sprawe

[joanna35]

Aniko, doskonale Cię rozumiem. Ja w tym roku kończę 40 lat i gdy
pomyślę, że resztę życia mam spędzić z moim mężem i, że ma ono
wyglądać tak jak wygląda to mam ochotę strzelić sobie w łeb. Mój mąż
ma trzy ulubione powiedzonka(odpowiedzi) , obok "A po co?" słyszę "A
muszę teraz?" i koronne" Przecież wszyscy tak żyją" i nie dociera,
że mnie zwisa i powiewa jak żyją wszyscy. Zaczęłam więc wprowadzać w
życie plan piecioletni, o czym pan jest poinformowany. Ponieważ od 9
lat jestem kura domestica, więc cały proces muszę sensownie rozłożyć
w czasie - odbudowanie poczucia własnej wartości, reaktywowanie
prawa jazdy, powrót do pracy i...żegnaj Gienia świat się zmienia. Z
tym, że ja podobnie jak Ty nie chcę mieć już żadnego faceta. Chcę
być sama. Jedynie czego się boję to tego, że po rozwodzie będzie się
siłą rzeczy jeszcze mniej zajmował dziećmi, a do powiedzenia bedzie
miał strasznie dużo.

[verdana]

No to ja będę jak zwykle advocatus diaboli.
Piszesz, ze maż się nie rozwija. No, jak to się nie rozwija, jak
skonczył studia podyplomowe? I ma wyższe stanowisko niż kiedyś?
Piszesz, ze dzielicie sie obowiązkami domowymi. I że zajmuje sie
dziecmi
Rozumiem, ze Ty obecnie nie pracujesz. Jestem doskonale w stanie
zrozumieć, ze osoba, ktora ma odpowiedzialne stanowisko poza domem,
przychodzac do domu marzy tylko o tym, by w nim pozostać i odpocząć.
I że osoba, ktora cały dzień zasuwa przy dzieciach chce się
wieczorem z tego domu wyrwać. Ale niestety, obawiam się, ze nie da
się zrobic rozrywakowego faceta z kogos, kto obecnie zarabia na
cztery osoby, pomaga w domu i nie miga się od opieki nad dziećmi.
Moze facet dlatego się wsciekl na mysl o robieniu przez Ciebie
doktoratu, bo oznacza to, ze w tym czasie także tylko on bedzie
utrzymywał rodzinę?
Jesli się rozwiedziesz, to nadal pozostanie Ci gotowanie obiadkow,
pranie i sprzatanie - a nie bedziesz osoba wolna, ktora moze
swobodnie wychodzic z domu i robic co chce. W tym celu musiałabys
rozwieść się także z dziecmi.
Naprawdę, jak wracam do domu czasem wieczorem po całym dniu pracy
poza domem, to zamordowalabym kazdego, kto chciałby, abym z nim
poszla sie rozerwać.

[triss_merigold6]

Yyy wydawało mi się, że pani wspominała, że pracuje.
W tygodniu - rozumiem. Ale zostają weekendy i wtedy naprawdę można
coś robić RAZEM.

[kol.3]

A jakie jest robienie RAZEM, jak żonka pracuje (od 8 do 16 przypuszczalnie),
potem chodzi na języki obce (minimum 2 popołudnia w tygodniu zajęte), studiuje,
rozumiem, że zaocznie, a więc w weekendy znika i dom zostaje na głowie męża,
oprócz tego ma sesję egzaminacyjną, zaliczenia, testy itp. Tak było przy
pierwszym dziecku, nie było żadnego RAZEM, tylko najpewniej przerzucenie całego
domu na głowę męża. W tej chwili pani w ramach rozwoju osobistego wymyśliła
sobie kolejną atrakcję, coby prysnąć z chałupy i zafundować mężowi powtórkę z
rozrywki. Rozumiem, że pan ma na głowie pracę i dom i jeszcze uchodzi za mało
ambitnego cielapieja.

[joanna35]

nie było żadnego RAZEM, tylko najpewniej przerzucenie całeg
> o
> domu na głowę męża.

Od 9 lat cały dom został przerzucony na mnie. Możesz mi powiedzieć
droga Kol. dlaczego nikt mi nie stawia pomnika z racji pełnionych
obowiązków, a wręcz przeciwnie wszyscy uważają, że to normalne,
dlaczego nikt - na czele z moim mężem nie chce usłyszeć, że mam
dość, że psychicznie wysiadam? Bo jestem kobietą i MUSZĘ się
poświecać? Nawet gdyby tak było w małżeństwie Autorki to naprawdę
nie widzę nic nadzwyczajnego w facecie, którego matka nauczyła
samoobsługi. Nie widzę , bo to powinna być norma - matkom synów pod
rozwagę

[nutka07]

Chodzilo raczej o podzial obowiazkow a nie zrzucenie wszystkiego na barki jednej
osoby. Bez wzgledu na plec.

To, ze Ty jestes w sytuacji, w ktorej 'musisz' sie poswiecac, nie znaczy ze ja
tez mam tak miec, badz inny malzonek.

[kol.3]

Otóż to.

[joanna35]

Nie zrozumiałaś - ani Ty, ani nutka. To nie chodzi o to co robię ja
jako ja, ale ja jako kobieta. Nie wiem, może niedokładnie
przeczytałam posty Autorki ale wg. mnie nigdzie nie pisze, ze pan
mąż nadwerężał swoje siły przy wykonywaniu domowych obowiązków -
Autorka napisała jasno i wyraźnie z czyjej pomocy korzystali w
róznych okresach życia i że dzielą się obowiązkami, wszak oboje
pracują, prawda? Niemniej od razu założyłaś, że skoro Autorka jest
wręcz nadaktywna to musiało to się dziać kosztem biednego męża. A ja
się pytam - nawet gdyby tak było, to co? Wiedział z kim się żeni,
przynajmniej jeżeli chodzi o pracę zawodową żony i wiedział jakie są
warunki jej wykonywania.

[nutka07]

joanna35 napisała:

> Niemniej od razu założyłaś, że skoro Autorka jest
> wręcz nadaktywna to musiało to się dziać kosztem biednego męża. A ja
> się pytam - nawet gdyby tak było, to co?

To maz ma pelne prawo miec DOSC i wysiadac psychicznie tak jak Ty.

Rownie dobrze Tobie moge zadac pytanie: Wiedzialas chyba za kogo wychodzisz?
Jaka bedzie Twoja rola w rodzinie jako kobiety?

[joanna35]

Wychodziłam za mąż za człowieka , który mieszkał sam - miaam więc
prawo sądzić, że samoobsługę ma w małym palcu. Wychodziłam za
człowieka, któremu "się chciało", który miał pomysł, z którym
godzinami rozmawialiśmy o życiu, o nas, o naszym związku,
małżenstwie i rodzinie. Po ślubie, jeszcze za nim pojawiły się
problemy, bardzo szybko okazało się, że mój mąż jest mocny, ale w
gębie, tylko,zże wtedy jeszcze tego tak nie odbierałam.
Wychodziliśmy mało i zawsze z mojej inicjatywy, ale wtedy poza pracą
w zasadzie nie miałam większych obowiązków, więc miałam czas i chęci
na wyciąganie go tu czy tam.
> Jaka bedzie Twoja rola w rodzinie jako kobiety?
W momencie wychodzenia za mąż wiedziałam, że nie będę darmową
służącą u W. Owszem, miałam być żoną i matką, ale miałam też moją
pracę, którą autentycznie lubiłam i , z której nie zamierzałam
rezygnować.

[joanna35]

Zresztą to nie o to chodzi. Chodzi o to co dostaję w zamian. W moim
odczuciu - nic. Siłą się powstrzymuję jak widzę tę wiecznie
skrzywioną minę, jak słyszę to warczenie na dzieci(odpowiadanie)
żeby nie rzucić czymś ciężkim. Mam dośc wiecznego narzekania,
wiecznego malkontenctwa i przekonania jak to on ma ciężko. Mam dość
jego wiecznego zmęczenia. Też jestem zmęczona, też chciałabym mieć
zdrowe=bezproblemowe dzieci, ale nie mam i mieć nie będę. Swoją
postawą mój mąż wykańcza nie tylko mnie, ale właśnie dzieci, a
przynajmniej to które rozumiem. dziecko boi sie odrabiac z tatusiem
lekcji, bo tatuś robi miny, bo tatuś mówi grobowym głosem, bo tatuś
był geniuszem z matematyki, więc dziecko też ma być, a jak odpowie
źle to tatuś wpada w depresję. Eeee... długo mogłabym pisac, ale to
nie mój wątek, więc poprzestane na tych postach, które już
wypociłam. Chciałam tylko pokazać, że są faceci wykształceni, którzy
nie piją, nie biją, w domu pomagają,a szczęścia nie dają.

[nutka07]

Ze zwiazkiem jest tak, ze nie da sie ladowac caly czas jak w studnie bez dna.
Jezeli nie dostaje sie nic w zamian i te proporcje dawania i dostawania sa
zachwiane to zaczynaja sie problemy. Ciezko o milosc bez warunkowa.

Maz to ma jakis problem ze soba i nie dotyczy to chyba tylko Waszego malzenstwa?

[joanna35]

> Maz to ma jakis problem ze soba i nie dotyczy to chyba tylko
Waszego malzenstwa
> ?
Nutko, jesteś bardzo mądrą dziewczynąMasz całkowitą rację -
problemy zasadnicze są dwa - nie można nie miec problemów ze sobą,
gdy się miało takiego ojca jak mój teść, ale mój mąż nie chce tego
przyjąć do wiadomości. Drugi problem dotyczy naszego opóźnionego w
rozwoju syna - chyba dotąd sie z tym nie pogodził. W mężu jest pełno
biernej agresji, co nawet wyszło w jakichś testach psychometrycznych
(nie wiem czy czegoś nie pokręciłam, sorry) podczas badań okresowych
w pracy. Nie raz już namawiałam go na terapię, przecież nikt nie
musi wiedzieć, że chodzi do psychologa. No, ale nie.

[nutka07]

Maz autorki mogl wlasnie zenic sie z 'inna' kobieta albo ona wychodzila za
'innego'. Wszyscy na przestrzeni lat sie zmieniamy, zmieniaja sie nasze
priorytety, zainteresowania, pragnienia.

Co do roli w rodzinie. To juz sprawa w naszych rekach, zeby nie dac sie
zaszufladkowac jako 'darmowa sluzaca'.

[joanna35]

Wszyscy na przestrzeni lat sie zmieniamy, zmieniaja sie nasze
> priorytety, zainteresowania, pragnienia.
To prawda Nutko, zresztą ktoś już o tym ładnie tutaj pisał. Problem
polega na tym, ze mąż nie zmienił sie na przestrzeni lat, ale po
urodzeniu drugiego syna.

To juz sprawa w naszych rekach, zeby nie dac sie
> zaszufladkowac jako 'darmowa sluzaca'.
Wierz mi Nutko to nie jest taka prosta sprawa. Moja rezygnacja z
pracy zawodowej była spowodowana konkretnymi wymogami ówczesnej
sytuacji. To była nasza wspólna decyzja i wszystkiego czego
oczekiwałam w zamian to docenienia tego i szacunku, bo dla wygody
mojego męża poświęciłam bardzo dużo. To naprawde nie jest kwestia
prania, sprzątania, gotowania, przynajmniej tak długo, jak długo ten
szacunek jest.

[nutka07]

Zgadzam sie z Toba.

Samotnosc w zwiazku jest ciezka a jeszcze gorzej jest, gdy ma sie 'wroga
sabotujacego' nasze starania.

Odnosze wrazenie, ze Ty wiesz czego chcesz i jak napisalas bedziesz to
realizowala w czasie. Zreszta juz chyba od dawna jestes 'sama'.

Zycze Ci, zebys osiagnela swoje cele i znalazla swoje miejsce w zyciu.

[joanna35]

Dzięki. To miłe co napisałaś

[joanna35]

I jeszcze jedno - dwa-trzy lata temu kiedy Triss odeszła od męża z
bardzo podobnego powodu uważałam, że panna ma przewrócone w głowie -
rozbijać małżeństwo z powodu fanaberii, tylko dlatego, że czuje się
niezauważana przez faceta? Na litość boską, przecież tak żyje 50%
kobiet w tym kraju będących w stałych związkach - tak wtedy
myślałam. Dzisiaj myślę inaczej - Triss ma rację i odwagę sięgać po
to co jej się od życia należy, reszta tej odwagi nie ma i dlatego
będzie drążyć i szukać ukrytych kochanek, bo przecież problem nie
tkwi w facecie, w tym, że mu się NIE CHCE, tylko albo w żonie, albo
w kochance. Najpewniej w żonie. To ona(3/4 rad) ma walczyć o
utrzymanie tego związku. A ja się pytam - w imię czego to ONA ma
walczyć? W imię dzieci? To są też jego dzieci i jak widać taki
argument do pana nie przemawia, skoro zmiany, nawet jeżeli się
pojawiają to na krótko. Zresztą jak widać pan jest zdolny do zmian i
gdyby tylko "mu się chciało chcieć to by mu sie mogło móc". Ale jemu
się NIE CHCE. Jemu tak jest dobrze. Ożenił się, ma dzieci - wypełnił
więc społeczne oczekiwania jeżeli chodzi o założenie podstawowej
komórki społecznej i do śmierci może tkwić w błogim zadowoleniu.
Nieważne, że ona chce więcej. Nieważne, że inaczej wyobrażała sobie
ich małżeństwo, rodzinę i jego udział w tym przedsięwzięciu.
Wreszcie - nieważne, że ona o tym głośno mówi, że próbuje coś
zmienić, żeby było lepiej - wszystkim. Nieważne, bo pan nie ma
takiej potrzeby i koniec. Pan swoja rodzinę traktuje w kategorii
umeblowania pokoju - wie, że fotel stoi w pokoju, ale to wszystko -
na co dzień go nie zauważa.

[nutka07]

No widzisz. Ja tych rad nie odbieram tak jak Ty, ze tylko ona ma walczyc o
zwiazek. Bo chocby robila nie wiadomo co to sama nie uzdrowi zwiazku, ktory
tworza dwie osoby. Najpierw ona sama musi podjac decyzje czy ratowac zwiazek
(stad rady walcz o zwiazek) a potem maz musi chciec. Meza tu nie ma wiec piszem
do niej. Moze sprobowac z nim porozmawiac, wyjasnic co i jak i oczekiwac ruchu z
jego strony. To wlasnie musi zrobic sama. To jest jej indywidualny wklad o ile
zechce.

[anika313]

Ja ostanio porównałam nasze małżeństwo do wygodnych, znoszonych
kapci. I słowo honoru nie chodzi mi o to, żeby mąż kupowł kwiaty i
patrząc w oczy szeptał wyznania dozgonnej miłości, nie chcę również
pilotować F16, ani zdobyć Everestu. Ale chcę przeżyć moje życie, a
nie prześlizgnąć się przez nie.
Fakt, nie mam jeszcze odwagi tak po prostu powiedzieć koniec, ale i
tak mam pewność, że niedługo tak się stanie, bo niestety dwoje ludzi
musi chcieć się dogadać, żeby być ze sobą.
A, apropos miny mojego męża to przypomniało mi się jak jakiś czas
temu pojechaliśmy po wielogodzinnych namowach do Ikei po pudła na
zabawki, dzieciaki bawiły się w takim kąciku przy restauracji, mąż
siedział przy stoliku, a ja spotkałam koleżankę i ona patrzy na
mojego męża i mówi: "O, kurcze co mu się stało, zęby go bolą?" -
serio.

Szafka

[triss_merigold6]

Czułam się jak szafka - użyteczne to, potrzebne ale nie zachwyca i z
szafką nic specjalnego się nie robi, bo przecież JEST.
Żeby się chciało chcieć... Skoro jasne komunikaty pomagają na krótko
to znaczy, że jednak facet jest w stanie wykrzesać z siebie
cokolwiek tylko mu się nie chce.

Do Joanna35

[anika313]

Jak przeczytałam twoje wypowiedzi, to zaczęłam podejrzewać, że mamy
tego samego męża.

[nutka07]

Dlatego nie ma wystarczajaco czasu dla zadnej z Was

[anika313]

Właśnie czasu to on ma moim zdaniem za dużo.

[nutka07]

A on jest szczesliwy, zadowolony ze swojego zycia? Da sie z nim porozmawiac na
takie tematy? Chce byc dalej w zwiazku?

[anika313]

Pisałam już wcześniej, że jak zapytałam czy jest szczęśliwy to mi
odpowiedział: A czy wyglądam na nieszczęśliwego? i popatrzył jakbym
się urwała z choinki. Wnioskuję, że jest zadowolony i pewnie do
głowy mu nie przyjdzie, że ja myślę, żeby go zostawić. No bo po co?
Wszystko poukłdane, idealnie takie samo.

[nutka07]

Trzeba mu bylo powiedziec, ze tak.
No nie wiem takie odpowiedzi na odczep sie. Zdaje sobie sprawe, ze sa ludzie
ktorym ciezko rozmawiac na takie tematy no ale przeciez cos musi sie ruszyc.
Jakas rozmowa, wnioski, dlasze decyzje. Zawieszenie jest bezsensu, to marnowanie
czasu.

Powiem Ci tak

[triss_merigold6]

Zanim się zdecydowałam przeczytałam tysiące rad jak zaktywizować
pana, który zaczął patrzeć na kobiete jak na skrzyżowanie garkotłuka
z opiekunką dziecięcia i część z owych rad próbowałam wcielić w
życie. Samoocenę i tak miałam na poziomie podłogi. Małżonek przegiął
w momencie kiedy byliśmy umówieni na pierwszą wizytę na terapię dla
par (NFZ, czekanie 2 miesiące) - otóż nie zdążył przyjechać z pracy.
To ja dziękuję. Moje odejście było pod hasłem "Licz się ze mną,
człowieku" i gdyby potem wykonywał jaiekolwiek gesty świadczące o
tym, że mu zależy to bym wróciła w podskokach. Ale nie wykonywał.

Ja sobie nie życzę żyć jak moja matka, chociaż starzy uchodzili za
bardzo udane małżeństwo.
Z aktualnym planuję zamieszkać za jakiś czas i powiedziałam mu
wprost, że ja już nic nie muszę. Nie jestem dana raz na zawsze
bezwarunkowo. Potrafię odejść mimo uczuć jeśli bilans zysków i strat
w związku jest dla mnie bardzo niekorzystny.

[kawka74]

Mam jednakowoż wrażenie, że:
-dziewczyna pracuje;
-nie chodzi tylko o rozrywki;
-gdyby powodem odmowy było zmęczenie, odpowiedź na propozycję wyjścia raczej nie brzmiałaby: 'a po co'.

[kol.3]

A mnie zastanawia jedno - autorka mając dwoje dzieci, pracuje, robi studia
podyplomowe, uczy się języka, czyta, ma zamiar robić doktorat. To są dość
pracochłonne zajęcia i w domu się w tym czasie samo nie robi, tylko ktoś musi
prać, sprzątać, zajmować się dzieciakami itp. Czy to przypadkiem nie mąż przejął
gros obowiązków domowych i zaczyna się buntować? Być może mamy do czynienia z
dwiema osobami o diametralnie różnych usposobieniach: mąż po pracy domator, żona
wyrywająca z domu, byle dalej, gotowa kończyć kolejne studia, kursy,spotykać
się, byle nie zajmować się sprawami domowymi.
Czarno to widzę.

[verdana]

Wyraznie pisze, ze pracowała i studiowała po urodzeniu starszego.
Wnosze z tego, ze teraz nie pracuje i nie studiuje. Ale maż jednak i
tak pomaga i zajmuje sie dziećmi (slusznie zresztą). Tyle, ze nie
można mieć wszystkiego - męża utrzymujacego dom, współuczestnika
prac domowych, ktory doksztalca się caly czas (najwyraźniej jedne
studia podyplomowe to za mało) oraz dba o rozrywki żony.

[kol.3]

Bardzo możliwe,że autorka teraz nie pracuje. Napisała:
"Zawsze byłam osobą, która musi być ciągle w ruchu, coś robić, po
urodzeniu starszego pracowałam i poszłam na studia podyplomowe,
uczyłam się języka, czytałam, utrzymywałam kontakty towarzyskie
prawie takie jak przed ciążą."
Skoro ona tyle robiła mając dziecko, na czyjej głowie był dom? Prawdopodobnie
męża, który zdaje się ma dosyć.

[iuscogens]

Jak dla mnie to jest jasne. Autorka wyraźnie pisze:
"A ja już nie mogę,
ciągle dom, praca, zakupy, obiadki. Jak myślę o urlopie to mnie
ciarki przechodzą, dwa tygodnie z osobą na którą nie mogę już
patrzeć."
Więc pracuje, bo raczej nie chodzi tu o pracę męża.

[anorektycznazdzira]

Posłuchaj, nie musicie być tacy sami, żeby być razem.
To TY i TYKO TY jesteś odpowiedzialna za to, czy się nudzisz w życiu,
czy nie. Idź na ten doktorat. Co to znaczy "nie odzywał się"?! Jesli
jest między wami tak duża różnica temperamentów (zupełnie jak w moim
małżeństwie), to mąż będzie się musiał nauczyć i zaakceptować, ze
realizujesz się a związek na tym nie cierpi, dzieci nadal kochasz i
wszystko jest po staremu. To się da. Nie wlecz go za uszy, jeśli
facet nie chce lub nie potrafi a z drugiej strony nie daj się
zaszantażować i zabronic niczego. Jesli naprawdę ci na nim zależy, to
kiedyś zobaczy, ze idziesz do przodu, osiągasz kolejne rzeczy i to
nie powoduje, ze wasz związek jest zagrożony czy ulega zniszczeniu.

Chyba, że Ci nie zależy. To wtedy rozwiedź się jak najszybciej.

[nutka07]

Sorry za szpiegostwo co sie zmienilo od listopada??? forum.gazeta.pl/forum/w,$f,$t,$a,$seot.html?f=567&w=87454787&a=87455308

[anika313]

W zasadzie niewiele, myślę, że dramatycznie potrzebuję jakiegoś
dowodu zainteresowania żeby wogóle mieć pewność, że jeszcze po coś
mam wracać do mojego męża, do domu, a nie od razu kazać mu się
spakować. I to typowe zbywanie drobnostkami, żeby nie musieć podjąć
decyzji. Czyli kupienie mi dwóch par butów na allegro, lub jak
ostanio wisiora ma mnie "zatkać", żebym go dalej nie męczyła, czegoś
nie chciała. Poza tym chyba trochę się łudziłam i jeszcze dalej się
łudzę, że może mam za duże wymagania, za bardzo się czepiam. Choć z
drugiej strony coś mi szepcze marnujesz czas i już go nigdy nie
cofniesz.

[anika313]

Chwilę mnie nie było - pojechałam z dzieciakami na łono natury.
Porządkuję informacje. Po urodzeniu pierwszego dziecka po pół roku
wróciłam do pracy. Teraz również pracuję, ponieważ jestem naukowcem
nie mam ściśle normowanego czasu pracy /nie muszę być codziennie 8-
16, czasem jestem 4 godziny, a czasem 9 , ale przeważnie poza domem
wraz z dojazdami ok. 7 -8godzin/ na studia chodziłam 1 raz w
miesiącu -piątek + weekend. Do pomocy 1 babcia na cały etat, druga
dorywczo, przy pierwszym dziecku jeszcze opiekunka na pół etetu,
więc super komfortowa sytuacja. Język po pracy - w tym samym budynku
2 razy w tygodniu po ok. 1 godz. Teraz opiekunki nie mam, bo
finansowo przy dwójce, wiadomo, że gorzej, a poza tym młodsza mało
problematyczna.
Mąż chyba niezbyt przeciążony domowymi obowiązkami jakieś zmywanie,
sprzątanie, zakupy oczywiście do spólki ze mną i nigdy zbytnio nie
narzekał.
Myślę, że teraz właśnie jest czas na zrobienie czegoś w życiu- to
jeśli chodzi o mnie, od niego chcę chociaż jakiegoś znaku, że chce
żyć, a nie prześlizgnąć się jakby był na tym świecie za karę. Jak
pytam czy jest szczęśliwy, to patrzy jak na wariatkę i pyta czy
wygląda na nieszczęśliwego.

[nutka07]

A moze on tez mysli o rozwodzie, stad brak zainteresowania.

[paolka_82]

Tak czytam ten wątek i przypomniało mi się jak kilka lat temu mój znajomy zerwał
ze swoja dziewczyną, z która był 3 lata.
Po prostu któregoś dnia powiedział do niej, że ma bilety do teatru i czy
pójdzie z nim. Ona na to, że ok. W tym momencie mój znajomy nie wytrzymał i
powiedział że nie będzie dalej z osobą, która tak się na wszystko zgadza, zdania
nie ma i nawet nie pyta na jaką sztukę do tego teatru, tylko od razu ok. Po czym
odwrócił sie i wyszedł, więcej sie z nią nie spotkał.

[kawka74]

Ciekawy typ.
Wspominał jej chociaż wcześniej, że coś mu się nie podoba, czy nie podobało mu się po cichu?

[anika313]

Może chciał sprawdzić czy coś ją wyprowadzi z równowagi. Prawdę
mówiąc też czasami mam taką ochotę.
Aha, przepraszam za ewentualne literówki i niejasność myśli -
właśnie piję drugi kieliszek wina, dzieci śpią, cicho gra muzyka i
mam komputer tylko dla siebie.

[mateoeasy]

a moze powod tego wszystkiego jest banalnie prosty.twoj maz czuje
sie przy tobie mniej wyksztalcony,pewnie mysli ze uwazasz go za
debila..itd.nie nadaza.no i nie o czym mialby rozmawiac w
towarzystwie twoich znajomych.ten problem jest mi znany.odkad ja
znalazlam lepiej platna prace ,bo mam wieksze wyksztalcenie niz moj
maz zaczal sie problem,ze go zostawie..i td.moze tu jest ten glowny
problem.piszesz ze zrobil studia..nie pomyslals ze dla ciebie,by byc
na rowni,by byc moze zebys sie go nie wstydzila.to sa bardzo
delikatne sprawy o ktorych sie na ogol nie mowi,ale niestety
istnieja.zastanow sie naprawde mocno czy to co sie dzieje nie ma
przypadkiem jakiegos glepszego gruntu i no walcz.rozwod to juz
ostatecznosc.,kiedy wszystkie mozliwe proby ratowania zawioda.

[joanna35]

no walcz.rozwod to juz
> ostatecznosc.,kiedy wszystkie mozliwe proby ratowania zawioda.

Lecz w tym cały jest ambarans, żeby dwoje chciało naraz

[anika313]

Przecież mamy takie samo wykształcenie, tzn. oboje podyplomówki on
na shg'u, ja na uw,na pewno nie chodzi o wykształcenie. Zresztą on i
tak zarabia 3x tyle ila ja. A poza tym wiedział, że będę
chciała=musiała robić "doktora" - bo takie obecnie są wymogi-
przynajmniej w mojej pracy. Nie, to nie o to chodzi.
W przypadku mojego męża chodzi o WIELKIE NIECHCENIE CZEGOKOLWIEK, i
o to czy mnie chce się walczyć o to, żeby on CHCIAŁ.
O kurcze, chyba wypiłam za dużo wina.

[liberata]

Ale po co masz WALCZYć żeby on chciał?
Jak nie chce, to niech nie robi, ty chcesz to rób. Byle nie
przeszkadzał.

Znam małżeństwo, w którym ona jest właśnie na wysokich obrotach,
wiecznie zajęta, zaaferowana, znerwicowana, ma tysiąc pomysłów na
minutę, gada za dziesięciu. I wciąż wymaga, aby on brał udział w
tych pomysłach, a jak on nie chce (nie chce mu się, bo po co) to ją
szlag trafia i tak długo wierci mu dziurę w brzuchu, aż on wreszcie
porzuci kapcie i stanie na baczność zwarty i gotowy. On - typ
spokojny, obowiązkowy, zarabia więcej od niej, ma swoje pomysły, do
realizacji których jej nie wciąga i mimo, że wydaje się że on nic
nie robi, bo nie miota się jak dzikie zwierzę w klatce, jakoś
potrafi utrzymać dom na wysokiej stopie, ma swoich przyjaciół i
zainteresowania.

Nie twierdzę, że tak jest u was, ale może twój mąż to po prostu typ
flegmatyka i tego już nie zmienisz, nawet jak będziesz WALCZYć o to
jak lwica.

[nutka07]

Moze on wczesniej zaczal przechodzic podobny kryzys dotyczacy Waszego zwiazku?
Nie zauwazylas nic? Moze mu poprostu nie zalezy.

Gdy partner wyjzezdza w delegacje wypadaloby wykazac odrobine zainteresowania.
Gdzie, co, jak sama wczesniej napisalas. A tu nic. Dla mnie to dziwne. Mysle, ze
jak ja z mezem bylabym nawet sklocona to zapytalby o cos wiecej.

Moze inna kobieta?

Klocicie sie, zyjecie w milczeniu z roznymi przerywnikami?

[anika313]

Kłócimy się myślę, że średnio ststystycznie, ze wskazaniem na mniej
niż więcej. Pamiętam ,że po urodzeniu starszego, kłóciliśmy się
prawie non stop, a jak młodsza pojawiła się na świecie, przygotowana
byłam na powtórkę z rozrywki, a tu miła niespodzianka. Zero
konfliktów i nawet mężowi coś tam sę chciało zrobić, ale po pewnym
czasie wszystko wróciło do normy.Czy inna kobieta? Nie sądzę, choć
pewności przecież mieć nie mogę.
Jeśli chodzi o poprzedni post, ja nie zmuszam męża, żeby ciągle coś
robił, miał 1000 spraw, pasji, rzeczy do zrobienia. Ja po prostu
chcę od czasu do czasu RAZEM spotkać się ze znajomymi, wyjść do
kina, pójść z dzieciakami do zoo. I minimum zainteresowania tym co
robię, dlaczego właśnie to.

[inguszetia_2006]

Witam,
Mąż skapacniał. Niestety, jak patrzę na swoje koleżanki ich mężów to
skapcanienie jest powszechne. Taka domowa rutyna, dla jednych
cudowna, bezpieczna przystań, dla innych jest kulą u nogi. Też
jestem z tych, dla których to kula u nogi. W Polsce rodziny zamykają
się w czterech ścianach, taka kultura i tradycja. Za granicą
normalką jest, że na święta zaprasza się znajomych, szczególnie
samotnych,ale nie tylko, przyjaciół wszelkich i się biesiaduje
wspólnie. U nas, na odwrót. Rodzina to wielka sprawa, ale nie każdy
mieści się niej w takim stereotypowym rozumieniu. Ja się nie
mieszczę i wiem o tym od zawsze.
Przegadaj z mężem problem, w końcu znacie się jak dwa łyse konie.
Acha i duże głaski ode mnie;-D
Będzie dobrze, jeśli ty nie skapcaniejesz;-D
Pzdr.
Inguszetia

[anika313]

Wiecie co jestem naprawdę wzruszona tym, że mnie Dziewczyny
zrozumiałyście i przykro mi, że kilka z Was było lub jest w podobnej
sytuacji. Rodzona i najukochańsza matka w dzisiejszej rozmowie
stwierdziła, że padło mi na mózg jak powiedziałam jej, że chyba czas
kończyć pewien rozdział w życiu. Przecież dla postronnego widza
jesteśmy idealną parą młodzi, zdrowi, wykształceni, dorodne
dzieciaki itp, itp. A ja mam kprys i chcę to wszystko zniszczyć.
Nie wiem jeszcze co zrobię, taka decyzja jest b. trudna.

[nutka07]

Jak to sie mowi... kazdy ma swojego trupa w szafie.

Ja w trakcie powaznego kryzysu zaczelam myslec, ze gdyby maz wlasnie pil, bil
itd. to bym sie nie zastanawiala i bymsmy sie rozeszli. Bylo by latwiej.
Funkcjonuje cos takiego nie pije, nie bije, przynosi pieniadze itd. to nie ma co
sie czepiac. Ale zaraz przyszlo otrzezwienie i zrozumialam, ze w zwiazku trzeba
czegos wiecej. Kazdemu wedle potrzeb.

Jestem pewna, ze jestesmy i nawet wtedy bylismy postrzegani jako bardzo udana
para. Moje przyjaciolki tez sa zdezorientowane czasami. Widza jedno ja narzekam
z drugiej strony to tak a propo mamy. Nie sugeruj sie jej opinia. Jezeli masz
watpliwosci to daj sobie troche czasu ale poinformuj meza. Przeprowadzcie
rozmowe, ustalcie cos. Jak sie nic nie zmieni moze bedzie Ci latwiej.

[asia_i_p]

Jeśli uczucia wielkiego nie było nigdy, jeśli to było małżeństwo z tak zwanego
rozsądku, to nie ośmielam się słowa pisnąć.
Ale jeśli się kiedyś kochaliście naprawdę, spróbuj przeczekać ten kryzys. Chyba
John Gray (ten od mężczyzn z Marsa) pisał, że w miłości są pory roku - wiosna -
zakochanie, lato - burzliwe docieranie, jesień - zbieranie owoców pracy, zima -
usychanie, śmierć. I że jak w naturze, zima nie musi być końcem, po zimie może
być wiosna. Z tą samą osobą.
Jeżeli się kochaliście, nie pomyl depresji, lęku przed przemijaniem z końcem
miłości.