Strach o dzieci

[ulala72]

Cześć, eMamy. Chciałabym się Wam zwierzyć z mojego problemu, który pojawił
się u mnie po urodzeniu drugiego dziecka, czyli pół roku temu. Zaczęłam się
okropnie bać o moje dzieci - często śnią mi się koszmary na temat różnych
nieszczęśc, które im się przydarzają; wpadam w panikę, kiedy któreś
zagorączkuje (tak, ja - można powiedzieć - doświadczona mama!) czy mocniej
się uderzy; męczą mnie rozstania z dziećmi (chociaż przebywanie z nimi non
stop też); z powodu złych przeczuć zdarzało mi się już dzwonić z pytaniem,
czy wszystko z synkiem w porządku. Małą zostawiłam w ciągu tych 6 mies.
tylko dwa razy pod opieką babci (dentysta, przedstawienie w przedszkolu).

[ulala72]

(o, sorki, wysłało się za wcześnie...)
Moje zachowanie dziwi mnie i męczy, bo przy pierwszym dziecku nie byłam taka
histeryczna i przewrażliwiona. Najbardziej cierpi mój mąż, bo nie może mnie
namówić na jakieś wspólne wyjście (wstyd mówić, zawróciłam w pół drogi do
kina), a w nocy zrywam się ciągle do dzieci słuchać jak oddychają. Paranoja!
Może przyczyną moich niepokojów była trudna, zagrożona ciąża (druga) i dość
dramatyczny poród (5 pkt. dla dziecka). Mamy też dość nieciekawą sytuację
finansową w domu (z głodu nie umieramy, ale było dużo lepiej, gdy pracowałam -
teraz pracy już nie mam).
Co mi radzicie? Jak uratować siebie przed samą sobą?

[agatamazur]

witaj!! miałam podobny a nawet ten sam problem kiedy urodziłam 1-wsze dziecko,
panicznie bałam się chorób , gdy tylko mała trochę inaczej się zachowywała
wpadalam w panikę, zwykłe przeziebienie nasuwało mi mysli o ..smierci, a gdy
pomyslalam ,że ona pójdzie do szkoly ....ulice , samochody pociłam sie ze
strachu,a ona wyrosła ma 23-lata i ..nic się nie stało, teraz mam drugą, ma 3-
lata i jeszcze przed ciążą przypomniałam sobie o swoich lękach i postanowiłam
im .... nie ulegać!!!!!!!!!!!!jak tylko mi coś przychodzi do głowy, zaraz się
czymś zajmuję, najgorzej jest w niedzielę i tak sobie pomyslalam ,że ja troche
boje się życia i mam neurotyczną osobowosc, te lęki to wynik napiecia , które
kumuluje się przy róznych okazjach,gdyby bylo więcej czasu na jogę, jakies
wypady dla relaksu a tak tylko praca , dom i wszystko po łebkach, bo doba ma
tylko 24- godzniny!!!!!!!!!!pozdrawiam i zapraszam na priva

[natalia433]

ja mam to samo z moim 5 miesięcznym synkiem, jestem przewrażliwiona na
maksa,najchętniej co chwilę biegałabym znim do lekarza żeby ten potwierdzł mi
że wszystko jest w porządku.nigdy też nie zostawiałam go nikim jeszcze a
nawet jeśli ktoś go weżmie na ręce to ja bacznie tego kogoś obserwuję. Na
samym początku kiedy synek był malutki co chwilę podchodziłam do łóżeczka i
sprawdzałam czy oddycha miałam istną obsesję na tym punkcie, zresztą mogłabym
bez końca wymieniać swoje obawy o synka.

pozdrawiam!!!

[ulala72]

No to dodam jeszcze, że w szpitalu bałam się, kiedy położna (!) brała na ręce
moją córkę (że upuści, złamie, wykręci...).
No comment.

[natalia433]

to ja dodam że kiedy byłam z synkiem w szpitalu po porodzie i zabrali mi go w
drugi dzień na naświetlanie(miał żółtaczkę) to ja nie spałam całą noc i wyłam
w poduszkę że nie ma zemną synka i martwiłam się czy one(położne) się nim tam
dobrze opiekuja. Nie wspomnę już jak bardzo przeżywam każde szczepienie
synka,ide na nie dosłownie jak na skazanie i kiedy on płacze po ukłuciu to ja
też mam ochotę się rozpłakać.

pozdrawiam!