Nienawidzę swojej matki

[dylan2002]

Jest z nią ostatnio coraz gorzej. Wciąż się kłócimy. Dziś na rodzinnym
obiedzie wyśmiała moje kompleksy i moją walkę z depresją. Zrobiła to przy
teściach, którzy wcześniej nic o tym nie wiedzieli. Jest mi smutno, bo totąd
uważałam ją za najlepszą przyjaciółkę. Tetraz wciaz sie czepia. Placze caly
dzien. Nienawidze jej.
Dziekuje, ze przeczytalyscie moje narzekania!
Julka

[dylan2002]

Pod wpływem emocji post wyszedł dosyć chaotyczny.
Sorka!

[gusia29]

Czesc Julka,
A moze Twoja mama przechodzi przez menopauze? Z moja tez bylo nie najlepiej
przez jakis okres ale teraz przeszlo. A moze po prostu nie rozumie problemow z
ktorymi sie borykasz. Jak chcesz pogadac to mozesz do mnie napisac na
[e-mail] jesli nie chcesz przez forum. Glowa do gory, bedzie lepiej.
Gusia

[kasjana]

Chętnie podpiszę się pod tym postem.
Kiedyś miałam nadzieję, że jak wyprowadzę się, jak bedę miała własne
mieszkanie, własną rodzinę, to wszystko się zmieni.
Mam 38 lat, a ona mnie wciąż terroryzuje i narzuca swoje zdania. Musiałam we
własnym mieszkaniu zmienić zamki, bo miała klucze. Potrzebne były, żeby
podczas naszych wyjazdów wakacyjnych przynajmniej kwiaty podlała. Ale ona
korzystała z nich wtedy, kiedy byłam w pracy, przestawiała lżejsze graty,
zmieniała ustawienie kwiatów. Wciąż chciała decydować o wszystkim.

Kiedy wybieram się na jakąś uroczystość służbową czy rodzinną, to dzwoni i
dopytuje się, jak zamierzam iść ubrana. A kiedy zaczynam tłumaczyć swoje
racje, to zaczyna rozpaczać, że już jej nikt nie kocha nie potrzebuje i że
pewnie kiedyś będzie musiała iść do domu starców. Może i będzie musiała, bo
mnie wcześniej wykończy.

Tym razem ja się wygadałam.

[farpakon]

witaj w klubie!
nie jestes sama, mam podobny problem z moja mama, choc obecnie slowo nienawisc
nie gosci w moim slowniku w odniesieniu do naszych relacji. ale tylko dlatego,
ze mieszkamy prawie 2tys km od siebie. moja mama nie widziala jeszcze na zywo
swojego upragnionego 4 mies wnuka (jestem jedynaczka), za to wie lepiej niz ja,
jak powinien sie rozwijac. czyta jakies czasopisma lub starej daty poradniki o
wychowaniu i obuza sie, gdy nie wszystko przebiega wg jej ustalen. a ile
otrzymalam krytycznych uwag, gdy wyslalam jej kasete video, wg niej prawie
wszystko robie nie tak jak trzeba. bylo mi b przykro, jestem zdana tylko na
siebie i meza, dzidzius rozwija sie swietnie i chcialam zostac pochwalana i
doceniona przez wlasna matke. ja wiem, ze ona mnie kocha i wariuje na punkcie
mojego synka, ale wiem takze, ze gdybym mieszkala blisko niej, to oszalalabym
ja, moj maz i dziecko od jej nadopiekunczosci, zaborczosci i jej dobrych rad,
od ktorych szlag mnie trafia (sorry). mam w koncu wlasne zycie i wlasna rodzine.

[ulala72]

Bez wnikania w moją sytuację rodzinną, mogę Ci powiedzieć, że rozumiem Cię
dobrze. Myślę, że można spróbować przeformułować tę nienawiść na coś w
stylu "nie zamierzam przejmować się" lub po prostu "nie obchodzi mnie". Tak
lżej się żyje. Gorąco pozdrawiam.

[mamapabla]

Przyłączam się do zdania poprzedniczki! Jedyna rada - spróbować puszczać to
mimo uszu. Wiem, że to nie jest łatwe, ale nie rozpisując się o sobie -
codziennie muszę sobie to powtarzać, że to taki rodzaj miłości do mnie, że ona
nie chce krzywdzić, że przez lata pracy na kierowniczych stanowiskach
przyzwyczaiła się do posłuchu, że ona nie pamięta co powiedziała godzinę temu i
nie muszę przejmować się epitetami. Ale musisz dać sobie "na luz", ja wiem, że
mimo wszystko w razie dużych kłopotów mogę zwrócić się do matki, a ta
świadomość pozwala znosić te setki przykrości. Życzę Ci tej pewności.
Podrawiam. Aga

[flo5]

A u mnie było zupełnie odwrotnie. Moja mama zawsze wtrącała się we wszystko co
się dało, nawet jak wyszłam za mąż i się wyprowadziłam. ZnaczĄco jej przeszło
jak ja urodzilam córeczkę. Na siŁę wpakowała się nam do domu jak wróciłam z
małą ze szpitala, żeby nam pomagać. Bałam się tego bardzo a tymczasem mama
zajęła się porządkiem w domu i posiłkami dla nas. A do dziecka się nie wtrącała
a jak jej się "wypskło" to łatwo jej było wytłumaczyć. Nie poznaję jej. Odtąd
nasze stosunki są naprawdę dobre. Życzę Wam aby i u Was się poprawiŁo i
pozdrawiam.

[flo5]

A Flora to ładne imię i jak Tobie się podoba to nie daj się zazdrośnikom.

[gandzia4]

Ja miałam podobne kłopoty z moja mamą od kiedy pamiętam. Zawsze wyciągała moje
problemy na światło dzienne przy zupełnie obcych mi ludziach i sie z nich
natrząsała. Nie pomogło założenie własnej rodziny i wyprowadzka o 70km dalej.
Kiedyś przesadziła i powiedziałam jej to przez telefon. Później na spokojnie
napisałam do niej list, w którym wyjaśniłam, że to iż jestem jej córką i bardzo
ją kocham nie daje jej prawa do takiego postępowania w stosunku do mnie,
napisałam jej też o wszystkich tych sytuacjach w których mnie raniła nie zdając
sobie pewnie z tego sprawy. Poprosiłam o to by przez jakiś czas nie kontaktowała
się ze mną i przemyślała te kwestie. Po 3 miesiącach pojechałam do niej i do
dzis układa sie między nami zupełnie nieźle. Sama przyznała się do tego, że nie
miała pojęcia iż takim swoim postępowaniem rani mnie tak bardzo. Może i ty
spróbuj napisać na spokojnie list do mamy. Wiesz myśli i słowa przelane na
papier nabierają innego wymiaru, pozwalaja nam samy spojrzeć na sprawę z trochę
mniejszymi emocjami, ułatiwają znaleźienie rozwiązania. Mi pomogło, mam
nadzieję, że pomoże i tobie.

[bady4]

Witam
To co czuję do swojej matki to juz nawet nie nawiść, to już zupełna obojetność.
Po tym jak wyrzuciła mnie i moją żonę w ciąży z mieszkania które miała nam
sprzedać, bo ma swój dom pod warszawą. Wtrącała się w wszystko, na nieszczeście
miała jeszcze klucze do nazego mieszkania(bo nie było jeszcze formalnie nasze -
i nigdy nie było), wchodziła tam po naszą nieobecność i szperała po kątach -
wszystkie ważne dokumenty trzymaliśmy u teściów. I jej chora mania
oszczędzania, gorsza niż u szkotów. Odkąd nie utrzymujemy z nią kontaktów mamy
w kończu ciszęi spokój. Swojej wnóczki nigdy nie widziała i chyba nie zobaczy.
widujemy się przelotnie na ulicy, bez słowa - niestety ma sklep naprzeciwko
naszego bloku.

Ze względów osobistych nie polecam sklepu spożywczego na Bielanach - róg
Kasprowicza i Podczaszyńskiego.

BADY

[monika.zdz]

A,może tak ją odbierasz ,ponieważ masz depresję ? Wtedy nie da się ocenić
obiektywnie pewnych spraw.Wszystko wydaje się beznadziejne a,ludzie niemili.Być
może też nie jest na siłahz znosić twojego nastroju,ponieważ ludziom zdrowym
trudno jest zrozumieć osobę w depresji.Nie rozumie cię,a twoje zachowanie ją
drażni. Powinna udać się na rozmowę ze specjalistą, żeby zrozumieć twój stan i
dowiedzieć się jak ci pomóc. Ty,mam nadzieję leczysz tą depresję fachowo.
Jestem akurat w temacie ,ponieważ osoba z bliskiego mi kręgu boryka się z tym
problemem.

[lilaa]

Wiem co czujesz!!!
Mnie spotkalo to samo uczucie wzgledem Matki. Przez cala ciaze (a termin mam
na 23 stycznia)moja mama zachowuje sie jak zazdrosna przyjaciolka. Jestem
jednym z trojki jej dzieci ale moje dziecko bedzie jej pierwszym wnukiem nie
rozumiem tego. Do tego wszystkiego krytykuje ciuszki ktore kupilam z mezem,
wciska jakies staromodne zwyczaje ale najlepsze jest to ze w polowie stycznia
wybiera sie na wakacje zimowe, z jednej strony przyjelam to z ulga a z drugiej
zryczalam sie niesamowicie.
Nie tylkoty masz takie problemy, ja tez do tego grona zawiedzionych corek
naleze.
Na szczescie mam dobrego meza, jedna dobra przyjaciolke i dwie siostry a
wkrotce tez synusia i mam nadzieje ze nie bede miala czasu na zadreczanie sie
humorami mojej mamuni.
jak chcesz to napisz na priv, pozdrawiam a.

[jaga2003]

Ja mam sposób - całkowicie się odcięłam emocjonalnie. Dzwonię tylko wtedy, gdy
mam dobry humor (albo jak trzeba na święta) i mi go nie popsuje, nie opowiadam,
co u mnie słychać, jakie mam problemy. Ona nie jest w stanie zrozumieć innego
człowieka, nawet trzydziestoparoletniej córki, a ja nie mam siły jej niczego
tłumaczyć.
Kiedyś, gdy już naprawdę przegieła - wytłumaczyłam sobie w myślach, że ona
miała ZUPEŁNIE inne życie i wybaczyłam jej. Ale nigdy jej się z niczego nie
zwierzę, bo nikt mi tak nigdy nie dokopał, jak moja matka (i widzę, że Twoja
robi podobnie). I nie widzę sensu rozmów, ani pisania listów (chociaż kilka już
do niej napisałam do szuflady)
Nie czuję nienawiści - i Tobie też radzę jakoś wymazać to uczucie, bo ono Cię
zniszczy. Po prostu chłód i dystans. A liczę tylko na siebie i męża.
Karą dla mnie w tej całej sytuacji jest to, że mam nadzieję, że urodzę synka...

[bata_m]

Nienawiść to może za duże słówo, ale Cię rozumiem... Dlaczego tak często matki
nie potrafią zrozumieć, że ich córki już dorosły i mają swoje życie? Ja jestem
już po trzydziestce a moja mama potrafi mnie obsztorcować przy obcych ludziach
jak przedszkolaka (co nie znaczy, że uważam, że przedszkolaki można publicznie
zawstydzać).Jej zdaniem źle ubieram, karmię i w ogole źle zajmuję się swoją
córcią a jej jedyną wnuczką, a jak mała złapała wirusa to też była moja wina.
Źle też wybrałam sobie partnera, chociaż naprawdę kocha mnie i małą, zajmuje
się nią tak jak i ja, robi zakupy, gotuje i nie wyobrażam sobie życia z kimś
innym. A mama odkąd pamiętam była ze mnie niezadowolona, zwierzając się jej z
czegokolwiek zawsze narażałam się na wyśmianie lub pretensje...A kiedy
przestałam się zwierzać też bylo źle - bo ją lekceważę. I tak zostało do dziś,
próbuję się nie przejmować, ale to jednak boli...

[kasiakm1]

"nikt mi w życiu tak nie dokopał jak moja matka" skąd ja to znam. Też wydaje mi
się że jej nienawidzę, ale muszę sobie jakoś z tym poradzić bo mnie to
zniszczy. Spróbuje jak Jaga "odciąć się emocjonalnie" Już probuję tyle ze nie
zawsze mi to wychodzi . . .
kasia

[martaurb]

To ja tez dolaczam do klubu
U nas apogeum bylo przed naszym slubem, kiedy moja mama obrazila sie ze za malo
uczestniczy w przygotowaniach i ze np. mama mojego meza to bardziej, co bylo
nieprawda (nie uczestniczyl nikt, bo wszystko robilismy sami, jedynie
przygotowujac slub przyjezdzalismy do Polski i sila rzeczy mieszkalismy u
rodzicow mojego meza - tak moi rodzice, jak i my mieszkamy za granica, slub byl
w Polsce). Wiec powiedziala, ze nie wie, czy przyjedzie na slub - super nie?
Wczesniej tez byly rozne incydenty, wieksze i mniejsze. A teraz oddzielilam ja
od naszego zycia, opowiadam tylko to, co chce, a jesli nie mam ochoty na jej
towarzystwo, to odmawiam na jej pytanie, czy moze nas odwiedzic! I juz! I jest
mi z tym bardzo dobrze, bo mam duuuuzo mniej zmartwien!

[madzikowa]

Hej, ja z moją mamą też coraz gorzej sobie radzę, a raczej z uczuciami do niej.
kocham ją, oczywiście, ale strasznie mnie wkurza. Niestety muszę znosić jej
fochy, czasem zupełnie nieuzasadnione pretensje, humorki, bo opiekuje się moim
synkiem, podczas gdy jestem w pracy! I robi to na prawdę dobrze. zresztą bardzo
go kocha. ale ja chyba ją denerwuję, a mój mąż tojuż zupełnie jej nie pasuje,
chociaż nie chce się do tego przyznać. Szymon oczywiście czuje, co jest grane i
jest nam przykro.
Ostatnio też znów zaczęła się wtrącać i robić uwagi dot. naszego życia, opieki
nad Malusiem itp. Już nie mogę, czasem nie wytrzymuję i jestem niegrzeczna, ale
w większości przypadków po prostu to znoszę.

Pocieszam się, że jeszcze trochę, i Maluś pójdzie do przedszkola i nie będę tak
uzależniona od mamy.

[jaga2003]

Gnębi mnie ten wątek, dlatego tu wracam.
Mam wyrzuty sumienia - całe życie zresztą - że potrafię tak myśleć o mojej
matce. Najbardziej chyba boleśnie przechodziłam to odzwyczajanie się od
szukania u niej wsparcia, bo to chyba instynktowne. Poza tym kiedyś zebrałam
sobie w punktach wszystkie słabości mojej matki i wierzcie mi, ta lista i
świadomość, że potrafię ją ułożyć - to było straszne doświadczenie.
A najgorsze jest to, że jestem jej córką, więc kiedyś mogę stać się taka jak
ona. Może jesteśmy tak samo złe jak nasze matki?

[aamanda]

A ja moja matke kocham, i wybaczam jej wszystkie niedociagniecia,
niedoskonalosi, bledy, ktore popelnila, ktore jak sie okazuje wplywaja bardzo
silnie na ksztalt mojego zycia. Wybaczam, bo sama jestem matka, i widze jaki to
wielki trud, i jak latwo o bledy, i jak latwo ich nawet nie zauwazyc. Nie bede
nienawidzic, bo szkoda mi na to energii, wole wybaczyc. I ojcu tez.
Pozdrawiam Was wszystkie

a jakimi my będziemy matkami?

[bazylea1]

czytam ten wątek i jestem przerażona do jakich rzeczy może dojść między matką
i dzieckiem... jak widzicie swoją przyszłosć jako matki?

[pysio8]

Rozumiem Cię bardzo dobrze, ponieważ chyba nikt inny na świecie nie wzbudza we
mnie tylu emocji, co moja matka.
I są to niechęć, złość, rozgoryczenie, wściekłość.............

Dobrze, że o tym powiedziałaś, bo chyba najgorzej nosić taką myśl w sobie w
sekrecie, albo udawać, że wszystko jest w porządku, kiedy nie jest.

Zaczęłam "łagodnieć" wobec mojej mamy po tym, jak całkiem nie tak dawno zmarła
mama mojej koleżanki. Zdałam sobie sprawę, że mam jeszcze czas aby coś zrobić z
tym moim pokręconym związkiem z moją mamą. Ta moja koleżanka nie ma już takiej
możliwości....

Poza tym okazało się, że moja mama ma nadciśnienie, bierze leki przeciw
udarowe, parę tygodni temu miała krwotok z nosa i dobrze, że ta krew nie poszła
do wewnątrz!

A teraz historyjka dla nas, autorstwa A. de Mello ( jezuity)


Jeden z gości stwierdził: : moje życie jest jak potłuczone szkło, moja dusza
naznaczona jest złem. Czy jest dla mnie jakaś nadzieja?"

" Tak", odpowiedział Mistrz. " Istnieje coś, dzięki czemu każda rozbita rzecz
znów tworzy jedną całość, a każda plama znika".

"Co to takiego?"

"Przebaczenie".

"Komu mam przebaczyć?"

"Wszystkim:
życiu,
Bogu,
twojemu sasiadowi
- a zwłaszcza samemu sobie".

"Jak to uczynić?"

"Zrozumieć, że nikt nie jest winien", odparł Mistrz. "NIKT".