Kamienie w piersiach

[jagienkas70]

Od paru dni odczuwam jakby kamienie w piersiach, dość bolesne stwardnienie,
które na szczęśćie mój synek jest w stanie "odpompować". O tyle mnie to
niepokoi, że właściewie używam piersi jako "smoczka". Karmię butlą od
miesiąca, bo wcześniej były bardzo słabe przyrosty i zrezygnowałam z piersi
jako żródła pokarmu. Piersi zostały jednak jako pocieszenie i usypiacz.
Laktacja powinna się sukcesywnie zmniejszać i takie miłam wrażenie, że piersi
robią się mniejsze i jakby luźniejsze. A tu od paru dni od czasu do czasu
kamienne guzki, które świadczą chyba o jakimś zatorze :(( Czy powinno mnie to
niepokoić? Na razie synek skutecznie "spuszcza powietrze" z moich piersi. Czy
powinnam coś z tym robić???

[asia889]

Może jakieś stresy ostatnio były? Ja w takiej sytuacji ograniczałam się do
przystawiania dziecka. Przeszło samo po ok 3 dniach.

[agnieszka_z-d]

Odstaw butlę, daj Dziecku ssać i wszystko będzie ok. Bo to zator spowodowany
tym, że piersi nie są całkiem opróżniane. Dasz więcej ssać - problem sam się
rozwiąże.
A co masz na myśli pisząc słabe przyrosty? Może opisz sytuację? Karmisz w nocy?
Najpewniej butla i modyfikowane nie jest Wam na szczęście potrzebne.

[mika_p]

Na moje oko, źródłem problemu może być fakt, że zapomniałaś poinformować syna,
że pierś nie ma być dla niego źródłem pokarmu - możliwe, że zaczął ssać
efektywniej, laktacja się podkręciła i piersi trochę zgłupiały.
Cóż, przystawiaj częsciej do piersi.

[jagienkas70]

Rzeczywiście, być może laktacja się rozbujała. Co za ironia, po tygodniach
karmienia butlą...
Poprzednio synek przybrał na wadze 160 g w cztery tygodnie, więc łatwo sobie
wyobrazić, jaka to była dla mnie trauma. Od razu przeszliśmy na butlę i dzieciak
pięknie odbił. Teraz ma 2 miesiące i 20 dni z wagą 6,420.
Tylko te bolące piersi :(( Nadal będę je podawać, ale odczuwam jakąś
niestosowność całej sytuacji. Przecież już nie karmię, a dziecko z butli ciągnie
aż miło patrzeć. Ostatnio trochę mniej i sporo ulewa, ale pediatra miesiąc temu
kazała wprowadzić siódmy posiłek nocą, żeby nadrobił straty. Może maluch zaczyna
się nasysycać. Nie wierzę, że to za sprawą mleka piersi :((

dziwne rzeczy piszesz

[mruwa9]

Czujesz niestosownosc, podajac dziecku piers, jak najbardziej
naturalny i zalecany sposob karmienia, a nie czujesz niestosownosci
karmiac dziecko mlekiem krowim przez gumowa imitacje sutka?
Tak, jak kinga_owca pisala, po piersze zdecyduj, czego wlasciwie
chcesz. Dla dziecka zdecydowanie jest najlepsze karmienie naturalne
i z tego, co piszesz, powot do wylacznego karmienia piersia nie
powinien byc u Was duzym problemem, o ile Ty, oczywiscie, tego
chcesz i dziecku na to pozwolisz. Pozwolisz, poprzez nieograniczanie
dostepu do piersi i podawanie piersi na zadanie, zmniejszajac udzial
butli (do zera) w diecie malucha.Pokarm masz a owe zgrubienia sa
tego weidentnym dowodem. A im wiecej dziecko bedzie ssalo piers, tym
wiecej pokarmu bedzie.

[jagienkas70]

Boję się karmić piersią. Po takiej traumie, jak 160 g przyrostu w miesiąc już
nie odważę się karmić piersią. Wtedy mały wisiał na cycku non-stop, mieliśmy
maratony po 16 godzin na dobę. Nie miało to pozytywnego wpływu na jego rozwój,
choć wtedy byłam przekonana, że daję mu wszystko, co najlepsze. Aż do położenia
na wadze :(((

[biza7]

Jagienka,

wiem że to było dla Ciebie ciężkie, ale u nas przyrosty były jeszcze
mniejsze (115g przez miesiąc), a do tego cócia NIE CHCIAŁA piersi.
To dopiero była trauma - jak nakarmić dziecko, które nie chce jeść,
wije się, pręży i krzyczy jakby je ze skóry obdzierali?? Mam
wrażenie, że maratony byłoby mi łatwiej wytrzymać......

Byłam blisko załamania, ale udało się - dzięki pomocy Pani Moniki i
dziewczyn z forum, oraz dzięki wizycie u doradcy laktacyjnego. Jak
córci się poprawiła technika ssania, wyeliminowaliśmy smoczek -
skończyło się obrażanie na pierś i waga od razu ruszyła!

Dlatego nie bój się, nie zrobisz dziecku krzywdy! A Twoje mleko to
naprawdę NAJLEPSZE co możesz maluchowi dać. I najwyraźniej synek też
to wie, skoro mimo ograniczonej liczby karmień piersią, zaczął
więcej ssać i podkręcił Ci laktację;)

[jagienkas70]

Podziwiam i zazdroszczę, że podjęłaś walkę o karmienie piersią. Mój mąż uważa,
że nie warto próbować, bo wynik batalii nie jest pewny.
Osobna sparawa to moi rodzice, którzy uważąją, że zagłodziłam dziecko przez
fanaberię karmienia non-stop (mama karmiła mnie co trzy godziny, fakt, że tylko
2 miesiące).

[asia889]

Dziecko słabo przybierało nie z powodu Twojego mleka, ono jest zawsze dobre.
Przyczyna zawsze leży po stronie dziecka. Może mały słabo ssał pierś a z butelki
łatwiej było mu się najeść, może coś mu dolegało i właśnie przeszło. Maluch jest
mądry i wybiera pokarm lepszy, czyli Twoje mleko, skoro rozbujał Ci laktację a
po butelce sporo ulewa. Poczytaj
www.laktacja.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=351&Itemid=68 i
uwierz w siebie.

[kinga_owca]

a może synek dopiero teraz załapał, jak efektywnie ssać i potrafi
najeśc się z piersi?
musisz odpowiedzieć sobie na pytanie, w którą stronę chcesz iść
bo, moim zdaniem, albo wyjściem jest ograniczanie butli i pozwolenie
dziecku ssac coraz więcej piersi (a może nawet od razu przejście na
samą pierś) - wtedy laktacja się unormuje do popytu
albo nie podawanie piersi, żeby synek nie podkręcał laktacji i
przejście na butlę - czego oczywiście nie polecam, bo jednak mleko
mamy jest najlepsze...

a nie masz ochoty trochę poeksperymentować? mały juz całkiem spory
jest, może mu zaufać i pozwolić ssac tylko pierś - do woli, bez
ograniczeń, na żądanie i sprawdzic przyrosty - po około 2 tygodniach
powiedzmy? być może coś szwankowało z jego techniką a teraz jest ok?
może jednak uwierzysz, że to za sprawa twojego mleka a nie mieszanki
mały przybiera
może jeszcze bardziej doświadczone mamy coś dorzucą, ale ja bym
spróbowała

[jagienkas70]

>>> a nie masz ochoty trochę poeksperymentować?

Już nie... Boję się... Jednym wielkim eksperymentem było dla mnie karmienie
piersią, zakończone totalną klęską. Moi rodzice nadal mnie obwiniają, że o mało
im wnuka nie zagłodziłam...

[mruwa9]

za malo wiary we wlasne kompetencje matczyne i ze karmieniem piersia
krzywdy dziecku na pewno nie zrobisz, za malo wsparcia z zewnatrz i
za duzo presji ze strony otoczenia, zeby zapomniec o piersi.
Przegrana sprawa, bo jesli Ty nastawilas sie na niepowodzenie, to
przeciez nie mzoesz sie zawiesc, nie?
A IMHO jest naprawde blisko, zeby powrocic do wylacznego karmienia
piersia. Ale jesli Ty sie zaparlas , ze nie i koniec, bo masz
jakies, w gruncie rzeczy, irracjonalne leki, to nikt i nic Ci nie
pomoze. Tylko blagam, nie opowiadaj w przyszlsoci bajek o "niemaniu"
pokarmu, bo to jest wierutna bzdura. W Waszej sytuacji przejscie na
karmienie sztuczne jest tak naprawde kwestia tylko i wylacznie
Twojej subiektywnej decyzji a nie obiektywnych przeszkod. Szkoda...

[agnieszka_z-d]

Mruwa, myślę w 100% jak Ty.

[jagienkas70]

Wiarę w moje kompetencje matczyne podkopał tragicznie mały przyrost masy
dziecka. Fakt, że niczego nie zauważyłam, choć dziś na zdjęciach widać gołym
okiem jak bardzo był chudziutki, do dzisiaj mnie dręczy. To gadanie,
przystawiaj, przystawiaj, a wszystko będzie dobrze, mnie złości. Bo miesiąc temu
dziecko mi wisiało na cycku non-stop. Efekt? 160 gram przyrostu. Nie ma
gwarancji, że nagle się technika ssania dziecka poprawi, bo p. Małgosia z
poradni laktacyjnej ze szpitala z Inflanckiej radziła nam trzy razy. Wyglądało,
że jest dobrze, do czasu położenia dziecka na wadze. Więc darujmy sobie teksty
typu, ty już postanowiłaś nie karmić itp. Próbowałam, nie wyszło, to smutne
bolesne, ale przynajmniej dziecko rośnie teraz pięknie. Przestałam się bać, że
głodzę dziecko.

[mruwa9]

Nie odbieraj moich wypowiedzi personalnie, jako checi dokopania
lezacemu czy kwestionowania twojej decyzji, ale pozwole sobie na
dopisanie swoich uwag pod Twoimi postami, bo jest tak dosc na temat,
a moze komus w podobnej sytuacji na cos sie przyda, ok? Moze byc?
IMHO nic nie dzieje sie bez przyczyny. I taki skrajnie niski
przyrost wagi tez musi miec jakies bardzo racjonalne i mozliwe do
identyfikacji przyczyny. Albo jednak szwankujaca technika karmienia,
zbyt plytkie chwytanie piersi, nieefektywne oproznianie piersi,
wspomagane wprowadzeniem smoczka uspokajacza, albo banalny blad
pomiaru ( waga rozregulowana, slabe baterie w wadze elektronicznej,
wazenie w pieluszcze lub w ubraniach), albo problem z wyplywem
pokarmu, spowodowany duzym stresem u mamy, zbytnim niepokojem o
jakosc i ilosc laktacji, niepokojem podsycanym przez "zyczliwe"
otoczenie, kwestionujace mozliwosc wykarmienia dziecka piersia.
Dochodza , oczywiscie sytuacje, gdy dziecko jest chore czy slabe z
jakiegos medycznie wytlumaczalnego powodu, co sprawia, ze maluch nie
ma sily, aby ssac piers. I z kazdej z tych sytuacji mozna wybrnac z
sukcesem, dzialajac przyczynowo, tj. usuwajac przyczyne problemu. Bo
ilosc pokarmu mozna zwiekszyc, np.zwiekszajac czestosc karmien, bo
dziecko mozna przejsciowo dokarmiac, byle bezsmoczkowo, aby nie
mieszac w czynnosci ssania, ktora ma byc zastrzezona tylko dla
piersi. Ty wybralas inna droge, Twoje prawo, ale to nie znaczy, ze
nie mozna inaczej, ze sprawa karmienia piersia jest definitywnie
przegrana. U Ciebie tak, bo tak zdecydowalas, ale na tym forum roi
sie od watkow, zakonczonych sukcesem ( pelne karmienie piersia),
gdzie punkt wyjscia bywal znacznie trudniejszy, niz w Waszym
przypadku.

[mruwa9]

Nie odbieraj moich wypowiedzi personalnie, jako checi dokopania
lezacemu czy kwestionowania twojej decyzji, ale pozwole sobie na
dopisanie swoich uwag pod Twoimi postami, bo jest tak dosc na temat,
a moze komus w podobnej sytuacji na cos sie przyda, ok? Moze byc?
IMHO nic nie dzieje sie bez przyczyny. I taki skrajnie niski
przyrost wagi tez musi miec jakies bardzo racjonalne i mozliwe do
identyfikacji przyczyny. Albo jednak szwankujaca technika karmienia,
zbyt plytkie chwytanie piersi, nieefektywne oproznianie piersi,
wspomagane wprowadzeniem smoczka uspokajacza, albo banalny blad
pomiaru ( waga rozregulowana, slabe baterie w wadze elektronicznej,
wazenie w pieluszcze lub w ubraniach), albo problem z wyplywem
pokarmu, spowodowany duzym stresem u mamy, zbytnim niepokojem o
jakosc i ilosc laktacji, niepokojem podsycanym przez "zyczliwe"
otoczenie, kwestionujace mozliwosc wykarmienia dziecka piersia.
Dochodza , oczywiscie sytuacje, gdy dziecko jest chore czy slabe z
jakiegos medycznie wytlumaczalnego powodu, co sprawia, ze maluch nie
ma sily, aby ssac piers. I z kazdej z tych sytuacji mozna wybrnac z
sukcesem, dzialajac przyczynowo, tj. usuwajac przyczyne problemu. Bo
ilosc pokarmu mozna zwiekszyc, np.zwiekszajac czestosc karmien, bo
dziecko mozna przejsciowo dokarmiac, byle bezsmoczkowo, aby nie
mieszac w czynnosci ssania, ktora ma byc zastrzezona tylko dla
piersi. Ty wybralas inna droge, Twoje prawo, ale to nie znaczy, ze
nie mozna inaczej, ze sprawa karmienia piersia jest definitywnie
przegrana. U Ciebie tak, bo tak zdecydowalas, ale na tym forum roi
sie od watkow, zakonczonych sukcesem ( pelne karmienie piersia),
gdzie punkt wyjscia bywal znacznie trudniejszy, niz w Waszym
przypadku.

o, zdublowalo sie n/t

[mruwa9]

[kinga_owca]

wiesz co, ja myslę że karmienie u Ciebie nie bedzie jedynym
problemem niestety
z takim nastawieniem, brakiem wiary we własne mozliwości i tak
nastawioną rodziną będziesz mieć non stop wątpliwości i obawiam się,
że rodzina będzie teraz, bazując na przykładzie karmienia, wtrącać
się we wszystko
obym się myliła...
ja mam wsparcie w mężu, mamy tez się nie wtrącają a jakiekolwiek
próby wtrącania ucinam ja albo mój mąż
rozumiem, że boisz się znowu problemów z wagą synka, ale on już jest
całkiem spory i podkarmiony, ty masz już o wiele większe
doświadczenie w obserwowaniu jego reakcji - ja bym spróbowała
spróbowała, żeby powalczyć o powrót matczynej dumy
bo odpuścisz teraz, będziesz odpuszczac i potem
a powrót do karmienia piersią podbudował by twoją samoocenę, że
możesz wykarmić dziecko, że miałas rację karmiąc go piersią i
zamknął by usta rodzinie
ja mam satysfakcję, bo połozne mi mówiły, że mam trudne brodawki, że
nie wykarmię dziecka, dokarmiały go butla, wmawiały że jest głodny -
a ja karmię już 15 miesiąc
oczywiście to ja bym zrobiła a Ty zrobisz jak zechcesz
a jesteś tak blisko...

[biza7]

To ja jeszcze tylko do siebie powiem, że jak mi - skądinąd naprawdę
dobrze nam wszystkim życząca - ciocia powiedziała, że "muszę
zaakceptować fakt, że mam za mało pokarmu" (to było po ważeniu,
kiedy przyrost przez miesiąc był 115 g, a ja za namową lekarza
wieczorem, w wielkim - OGROMNIASTYM - stresie ściągałam laktatorem
przez pół godziny i z obu piersi uciągnęłam "tylko" 30 ml), to mimo
wygranej walki o wagę, o karmienie, o poprawę techniki, mimo że już
teraz wiem że te 30 ml w tamtych warunkach to było NAPRAWDĘ BARDZO
DUŻO, że laktator nie służy do mierzenia ilości mleka, że dziecko
wysysa zupełnie inne ilości - i jeszcze mogłabym te "mimo że wiem"
mnożyć - to DO DZIŚ, po trzech miesiącach od tamtego kryzysu (córcia
je tylko z piersi, przybiera prawidłowo, jest zdrowym ruchliwym i
pogodnym dzieckiem) - bardzo często dopadają mnie różne lęki,
niepokoje, jakaś taka niska samoocena, wynikająca z obawy, że
mogłabym zrobić córci krzywdę. Ale kiedy mała ssie pierś i widzę,
jak jej to pomaga (nie chodzi tylko o zaspokajanie głodu), to wiem
że było warto powalczyć, i wraca mi wiara we własne siły i
możliwości.

Jestem przekonana, że z czasem te irracjonalne obawy miną, i
pozostanie już tylko czysta radość z macierzyństwa, ale kinga_owca
ma rację moim zdaniem. Gdybym się wtedy, te trzy miesiące temu
poddała, to dzisiaj pewnie byłoby ze mną znacznie gorzej i
uwierzyłabym, że nie mam kwalifikacji by samodzielnie wychować i
wykarmić własne dziecko.