gorzkie gody

[sokka]

właśniem po emisji. Poza właściwą mi dozą praktycyzmu, każącą zadać pytanie z
czego żyli główni bohaterowie, pozostaje pytanie zasadnicze: dlaczego
pozwalamy się poniżać? i dlaczego patrząc z boku na kondycję mojej
przyjaciółki, w sumie bliźniaczo podobną do mojej sprzed lat kilku, stwierdzam
kategorycznie, że nie wytrzymałabym podobnej sytuacji ani chwili, a
wytrzymałam przeszło dwa lata?
pzdr

[bojana]

Wiedziałam ten film wiele lat temu, ale dobrze go pamiętam.
W kwestii postawionego przez Ciebie pytania - mi sie wydaje, że ludzie czasami
nie chcą dopuścić do siebie prawdy o tym co ich spotyka. Jest to chyba zbyt
bolesne, zeby nazwać sprawy po imieniu, żeby przyjąć prawdę o swoim położeniu.
Oszukujemy się, mamy nadzieję, wierzymy. Wypieramy od siebie prawdę bo nas
rani. To mechanizm psychologiczny, który pozwala nam na zachowanie w miarę
dobrego samopoczucia i w miarę dobrej samooceny. Jednak przychodzi taki czas,
kiedy trzeba spojrzeć prawdzie w oczy i wtedy trudno uwierzyć, że się tyle
zniosło. Najgorsze jest, że wówczas zazwyczaj trudno już coś zmienić bo tyle
wydarzyło się po drodze
To tak jak zdradzane żony czy mężowie - wszyscy dookoła wiedzą o zdradzie bo
widać ją gołymi oczami, jednak zdradzana/y nic nie zauważa bo jego psychika
broni go przed czymś, co będzie jak lancet
Pozdrawiam
PS. W sumie to mnie Twój post ubawił bo mnie przy oglądaniu filmów też cechuje
wspomniany praktycyzm Jeżeli film jest przeciętny i pewne rzeczy nie trzymają
się kupy to nie zostawię na nim suchej nitki

....................................
I co na to NATO?
NATO na to nic