niemowlę, a duży pies

[mama_julki1]

może są tu jakies mamy które mają podobną sytuację
otóż mój mąż ma dużego owczarka niemieckiego, którego oddaliśmy póki co do
dziadków kiedy urodziła się córka
jednak piesek musi wrócić do domu za miesiąc jak mała będzie miała 3 miesiące
i bardzo się tego boję
nie chodzi o wychodzenie z psem na spacery, bo mieszkamy w domu i wystarczy
mu tylko otworzyć drzwi na podwórko
chodzi raczej o zazdrość psa względem nas, do tej pory pies był "synuniem"
męża i o to, że mąż wychodzi do pracy od 8 do 20 a ja zostaje z całym cyrkiem
na głowie
chodzi o brud jaki wnosi i o sierść, która jest dosłownie wszędzie
co zrobić? oczywiście oddanie psa nie wchodzi w grę, zostawienie u dziadków
róznież, pomóżcie

[reniuta67]

czesc! ja ma podobny problem-2 letnia labradorke , ktora aktualnie ma cieczke i
na dodatek linieje!!! szlag mnie trafia jasny ale tego nie przeskocze!!! Ja
jednak mam w domu nasza suke od urodzenia i teraz suka sie wogole nie
interesuje Ania , tylko czasami podejdzie powachai chce polizac ale jej nie
pozwalam_ dosyc lagodnie ja odganiam . Boje sie kiedy mala zacznie raczkowac-
juz to widze jak ciagle ja odganiam od miski psa albo zabieram z miejsca ...O
matko juz sie boje , ale raczej o cierpliwasc mo bo suka raczej wytrzyma , albo
bedzie uciekac od malej! w sumie to ci nie pomoglam tylko sama sobie
popisalam, ale pozdrawiam serdecznie! .Renata

[shamsa]

pies jest madrzejszy niz nam sie wydaje. nie spodziewalam sie po moim, bo tez
retriever, czolg i do tego skaczaco-calusny. okazal sie bardzo delikatny,
ustepliwy i wyrozumialy, np. kiedy mala "szarpie sie" z psem jego ringiem , pies
delikatnie tylko udaje ,ze ciagnie i w koncu puszcza, jak my bierzemy ringo to
od razu wie, ze moze poszalec. lize czasem ją w uszy, ale na to pozwalam i jemu
to wystarcza.

[shamsa]

codziennie odkurzaj, czesto czesz psa i tyle. jak zobaczysz ile frajdy maja, jak
sie bawia razem, zrozumiesz ze bylo warto sie troche pomęczyc (ja musze psa
dodatkowo wyprowadzac, a mąż jest tylko weekendowy). nikt mojej 11-mies corki
tak nie rozsmieszy do rozpuku jak moj pies.

[figrut]

Ja tu problemu nie widzę. Sama mam trzy psy - dwa wielkie [około 70 kilowe] i
jednego średniaczka [około 20 kg] i dwoje małych dzieci. Fakt, trzeba uważać
żeby dzieciaki się włosów nie najadły bo będą wymiotować, ale jak się codziennie
podłogi umyje, to z tą sierścią da się żyć. Mam własne podwórko i ogród, więc u
mnie problem z dwoma dużymi psami i spacerami odpada. Średni wymaga codziennego
wybiegania się i z tym jest nieco problemów, bo z dwójką dzieci i psem
zaprzęgowym trochę ciężko spacerować, ale wszystko można jakoś ze sobą pogodzić

[kanga_roo]

> bo z dwójką dzieci i psem zaprzęgowym trochę ciężko spacerować

no co Ty też mówisz! bierzesz wózek i masz gotowy psi zaprzęg!
a tak poważnie, pies przebywający z dzieckiem na co dzień po prostu się
przyzwyczai - tak, jak można go przyzwyczaić do kota. Mój 40 kilowy pies nie
był zachwycony wpełzaniem jakiegoś osobnika na jego terytorium, nawet pozwolił
sobie na warknięcie. Dwa razy. Teraz dziecię wspina się po psie, pełza za nim
po całym mieszkaniu, ciągnie za futro i zagląda do (pustej) miski. Ale,
oczywiście, pies jest psem, więc te wszystkie hece dzieją się pod nadzorem
osoby dorosłej. Myślę, że oddanie psa na parę miesięcy to nie był najlepszy
pomysł, i ważne też, jak będziecie się zachowywać w stosunku do psa po jego
powrocie. Fisher "Okiem psa" polecam zdecydowanie!

[komyszka]

potwierdzam-kiem psa" jest doskonale.
wydaje mi sie ze niestety popelniliscie juz 1 blad. wydaliscie psa do dziadków
kiedy Mala pojawila sie w domu. piszesz ze chcesz ja poznac z psiakiem jak
bedzie miala 3 m-ce- dla mnie to kolejny blad. w te pedy psa jak najszybciej do
domu choc nie wiem czy to teraz da jakis rezultat. dopiero teraz moze czuc sie
zagrozony,zdezorientowany i zepchniety na drugi tor. on widzi to tak: "wygnali
mnie z mojego terytorium,pozbawili swego towarzystwa/pieszczot,wracam i zastaje
u siebie "cos" co nie dosc ze jest nowe,pojawilo sie bez mej wiedzy i zgody i
w dodatku jest ważniejsze ode mnie". psiak powinien jak najszybciej poznac
zapach dziecka,owsoic siez nim.musi miec mozliwosc dokladnego poznania
(obwąchania, liźnięcia np. raz dziennie) malucha i przede wszystkim zapoznania
sie z nową hierarchia w domu- i tu wazne!- nie powinien ZBYT bolesnie odczuc
spadku swych notowan! w dalszym ciagu trzeba poswiecac mu uwage, chwalic moze
nawet i ciut wiecej (koniecznie gdy delikatnie lize dziecko lub je wacha)dawac
czasem nadprogramowy smakolyk. ale jednoczesnie potrzebne jest zdecydowanie i
pewne zasady: nigdy nie zajmowac sie jednoczesnie psem i dzieckiem- najpierw
dziecko, potem pies. nie zaniedbywac psa. pozwalac mu po swojemu uzestniczyc w
nowym domowym zyciu.
i przede wszystkim nie martw sie na zapas. pies jest najlepszym przyjacielem
kazdego czlowieka - nawet takiego malusiego dopiero rozpakowanego

:)

[komyszka]

aha- zapomnialam dodac, ze sama mam półtorarocznego boksera-tarana, który z
wielkiej milosci do Mlodego najchetniej usiadlby mu na glowie (jesli kogos kocha
to tak to wlasnie-niestety....-okazuje) bez skrepowania wylizywal kupe ze
zdietej pieluszki..uuuuuuuuuuuuuu...!!!!!!!)) oraz myl calego malca swym
dlugasnym jezorem;P

[marta773]

Hej. Ja też mam dużego psa(bokser) w domu. Jednak uważam ,że popełniliście błąd
zawożąc psa do dziadków. Pies powinien przyzwyczaić sie do dziecka od samego
początku,poznać jego zapach jego głos. My tak zrobiliśmy przyjechaliśmy z
malutką do domu i nasz pies czekał na nas.Nigdy nie było z nim problemnu. Na
początku tak jak każde zwierze był ciekawy co to za mała
istotka ,wąchał ,czasami liznął i nic pozatym. Teraz niunia ma 13 miesięcy a
pies jest dla niej najlepszym kompanem do zabaw.Pozdrawiam.

[karina127]

Ja też uważam,że błędem było wydanie psa do dziadków. Ja mam dwa psy(jeden mały
jamnik-staruszek,bo ma już 13 lat a drugi duży-40 kilowy rasy akita inu). Duży
wcale się nie interesuje synkiem,nieraz tylko go powącha. Za to mały jak tylko
Igorek zapłacze przybiega zobaczyć co się dzieje. Nie wiem co będzie jak mały
zacznie biegać,bo jamnik nie ma już cierpliwości. Duży jest tak spokojny,że nic
nie wyprowadza go z równowagi. Jak mu coś nie pasuje,to idzie sobie.

[komyszka]

hehe- tez mam Igorka i tez jamnika starucha w najblizszym otoczeniu....

[marabr]

Cześć Wam!
Od porodu prawie mieszkam u rodzicow ponieważ mąz jest w rozjazdach od grudnia.Oni tez maja psa jest z moim synkiem od pierwszych dni. Nie Pozwala by mu sie cos stało.jak tylko rano usłyszy że Sebastian nie ssi od razu przybiega.Zreszta to samo jest z papuga ktora tez maja-malpa jedna tak lubi mojego synka że trudno to opisać.

[karina127]

Zapomniałam dodać,że gdyby mała była z psem od samego początku,to byłoby
mniejsze prawdopodobieństwo alergi. My oprócz psów mamy jeszcze kanarka i
akwarium(400 litrów). W szpitalu położna powiedziała mi i mężowi,żeby nie
chować dziecka w sterylnych warunkach,bo później będzie miało problemy.

[jakw]

U nas pies nie włazi do dzieciędego pokoju, co znacznie ogranicza fruwające
kłaki i brud. Ale był do tego przyzwyczajany dużo, dużo wcześniej Ale może
bramka w drzwiach pokoju stanowiłaby wystarczającą przeszkodę "psichologiczną?

[baaasiiia]

Też uważam, że błędem było oddanie psa na czas zainstalowania dziecka w domu.
Ja mam boksera, który na początku w ogóle nie zwracał uwagi na dziecko. Dopiero
gdy syn zaczął popiskiwać, pies zorientował się, że "to" coś w foteliku jest
żywe))))
Teraz kiedy Młody raczkuje, są najlepszymi przyjaciółmi. Pies cierpliwie
pozwala się głaskać, poszarpywać po różnych częściach ciała, a kiedy ma
dosyć "pieszczot", po prostu odchodzi. Harmonia pełna

Inny problem - pies u teściów

[clio_1]

Podłączę się pod ten wątek, nie chcę śmiecić i zakładać nowego
Ja mam inny problem - moze panikuje na wyrost. Termin mam na 09.09, więc jeszcze
trochę czasu zostało, a ja juz zamartwiam się tym co będzie. Chodzi o to, że
teściowie mają dużego psa - bullmastifa, czyli rasa uznana za niebezpieczną.
Pies ma 4 lata, nie jest agresywny, raczej strachliwy, waży chyba z 50 kg, do
tej pory 2 razy były takie sytuacje, że zaatakował innego psa (nie byłam przy
tym obecna, z relacji teściów wynikało, że te ataki były w "obronie własnej" psa
i polegały na dosyć silnym uderzeniu mordą). Teściowie na spacer wyprowadzają go
zawsze na smyczy i w kagańcu.
W czym mój problem? Otóż boję się tego, że pies zrobi krzywdę dziecku, że je
ugryzie/zagryzie, że dziecko będzie go denerwować, że cos złego może się stać
nawet w naszej obecności (nie dopuszczam nawet możliwości pozostawienia dziecka,
nawet starszego, samego z psem). Czy ja przesadzam? Dodam, że nigdy nie mialam
psa, nie znam psiej psychiki i stąd może moje wątpliwości.
Napiszcie, jakie macie doświadczenia.

[shamsa]

po pierwsze zawsze nalezy nadzorowac kontakt, bez wzgledu na charakter psa.
po drugie, prawdopodobnie pies cie zaskoczy - najczesciej psy rozumieja, ze maja
kontakt z dziecmi i sa wobec nich ostrozne i wyrozumiale.
w czasie pierwszych kontaktow z psem chwal psa, nagradzaj smakolykami, a jego
"niewlasciwe" (pamietaj, ze jeszcze nie wie, jak sie zachowac) zachowanie
neutralnie koryguj (odciagaj, wyprowadz itp), nie karcac psa, ani nie denerwujac
sie. szybko zrozumie reguly obowiazujace przy dziecku i bedziecie mieli wielli
pozytek i radosc z tych kontaktow.

[mama_julki1]

... pies co prawda mieszka z dziadkami, ale ja małą zabieram do dziadków, a oni
czasami na kilka minut wpadają z psem do nas do domu no i on tym wielkim
pyskiem zaglądał do wózka, więc chyba sie zorientował, ze jest coś nowego w
domu. Poza tym umieram ze strachu jak mała jest na rękach u babci albo u taty w
obecności psa i kwęka - boję się że złapie ją za nóżkę - barziej w ramach
zabawy niż agresji. Trochę pozwoliłam mu ją powąchac. Niestety zamartwiam się,
co to będzie z raczkowaniem?! bedzie raczkowac tylko po odkurzaniu i umyciu
podłogi??? i chyba jak wygonie psa na dwór?
napiszcie prosze jak przetrwałyście tę fazę rozwoju dziecka przy piesku?
nasz owczarek niemiecki wydaje mi się nie być zbyt dojrzały emocjonalnie (ma 4
lata a zachowuje się jak głupi) boję się że potraktuje małą jak kolejną
piszczącą zabawkę (ostatniego gumowego prosiaka co piszczał rozerwał na strzępy
w ramach zabawy, brrr)

[shamsa]

nic, moja raczkuje po psie, wokol psa, przez psa i pod psem. pies naprawde nie
jest nastawiony na "lapanie dziecka za nozki". mysle, ze to ty masz problem z
psami i przenosisz go na dziecko. jezeli bedziesz swoje leki okazywac i
wprowadzac nerwowa atmosfere, to dopiero moze byc niedobrze.

[cynamonka6]

shamsa napisała:

> nic, moja raczkuje po psie, wokol psa, przez psa i pod psem. pies naprawde nie
> jest nastawiony na "lapanie dziecka za nozki". mysle, ze to ty masz problem z
> psami i przenosisz go na dziecko. jezeli bedziesz swoje leki okazywac i
> wprowadzac nerwowa atmosfere, to dopiero moze byc niedobrze.

Podpisuję się obiema rękami + czterema łapami nasego psa

[cynamonka6]

mama_julki1 napisała:
> co to będzie z raczkowaniem?! bedzie raczkowac tylko po odkurzaniu i umyciu
> podłogi??? i chyba jak wygonie psa na dwór?
> napiszcie prosze jak przetrwałyście tę fazę rozwoju dziecka przy piesku?

Nic mu sie nie stanie jak czasem zje psi kudełek A tak poważnie, ja również
mam dużego psa, obecnie juz 10letniego kundla. Mam dwoje dzieci: 4latka i
4miesięczniaka, a wszystko to na 60m2. Codzienne odkurzaie i mycie podłóg to
norma, a i tak wszędzie jest pełno kudłów. Ale naprawdę da się to wszystko
przeżyć! Dzieciaki są zdrowe- żadnej alergii, z psem żyją w totalnej symbiozie.
Kiedy starszy syn raczkował zdarzało sie, że "zapuszczał żurawia" do psich
misek i nic się wielkiego nie działo. Musisz poprostu bardziej uważać! Wiesz,
mówi się, że dzieci lepiej sie chowają ze zwierzakami. Jak wskazuje liczba
postów -da się to pogodzić!

[blueluna]

>Poza tym umieram ze strachu jak mała jest na rękach u babci albo u taty w
> obecności psa i kwęka - boję się że złapie ją za nóżkę - barziej w ramach
> zabawy niż agresji.

Acha, a potem ja rozerwie na strzepy, prawda?
Czy naprawde uwazasz tego psa za psychopate?
Jak bym jeszcze u Was w domu, nie balas sie ze Cie zagryzie?
Zdrowy psychicznie pies doskonale wie co jest zywa istota a co zabawka.
I na pewno nie bedzie ciagal za nozke dziecka po dywanie, w ramach zabawy
Nie pies jest zagrozeniem dla Twojej coreczki, ale Twoje leki, przerazenie
wyimaginowanymi sytuacjami.
Oczywiscie, mozna powiedziec - tyle sie slyszy historii ze pies skrzywdzil
dziecko. Pewnie ze tak, ale tyle samo slychac tez historii ze czlowiek cos
takiego dziecku zrobil.
Trzeba zachowac rozsadek, dbac o wlasne podworko, obserwowac, starac sie o
normalnosc, nie wymyslac straszliwych historii ktore moga sie wydarzyc tylko
dbac o zdrowie psychiczne swoje i pozostalych czlonkow rodziny.
Bedac w ciaglym leku ze pies zaraz zagryzie niewinne dziecie spowodujesz
jedynie ze:
- pies bedzie zestresowany, bedzie czul ze cos jest nie tak z dzieckiem, byc
moze jest grozne ze tak sie boisz gdy do niego podchodzi, bedzie zdenerwowany,
niemozliwe bedzie nawiazanie przyjazni
- zestresowane bedzie dziecko, bo jak ma byc nie zestresowane gdy widzi ze
matka sztywnieje gdy stale obecny w domu czlonek rodzinny sie zbliza do niego.
A przeciez dzieci swietnie czytaja nawet maskowane emocje.
- cierpiec bedzie Twoj maz, ktory z tego co pisalas do psa jest mocno
przywiazany.
- no i cierpiec bedziesz Ty, w ciaglym stresie, ciagle majac wizje
dramatycznych wydarzen ktore moga nastapic z lapy psa.
Co w ten sposob osiagniesz?
Jedynie super chora atmosfere w domu.
Moja rada jest tylko jedna - popracuj nad tym, postaraj sie zwalczyc w sobie te
wizje. Zaufaj zwierzeciu.

Moj brat ma wielgachnego owczarka niemieckiego, strasznie dominujacego,
zadziornego, nie majacego za bardzo kontaktu z dziecmi poza duza niechecia do
kilkuletnich dziewczynek - wiemy co jest przyczyna, gdy byl jeszcze w hodowli
coreczka hodowcy mocno sie nad nim znecala przez wiele miesiecy zanim nie
zostal sprzedany mojemu bratu (tlukla metalowym pretem w siatke klatki w ktorej
siedzial Amant).
I kilka miesiecy temu mialam pomieszkac tydzien u mojego brata podczas urlopu -
razem z 9 miesiecznym synkiem.
I mysle ze tu akurat pewne obawy mogly byc na miejscu - bo mieszkanie nie za
duze, nie ma jak oddzielic dziecka od psa, dziecka ktore raczkowalo zawziecie.
I co sie okazalo?
Amant w 5 minut adoptowal Przemka, byl w nim zakochany, lazil krok w krok,
lizal po zadku, gdy Przemek zaplakal to Amant szalal, wolal zeby go ratowac,
skomlal.
Przemek po nim lazil, wlazil na legowisko - zero jakiejkolwiek negatywnej
rekacji.
Tu masz kilka zdjec
republika.pl/kocia_stronka/amant2.html

> Niestety zamartwiam się,
> co to będzie z raczkowaniem?! bedzie raczkowac tylko po odkurzaniu i umyciu
> podłogi??? i chyba jak wygonie psa na dwór?

Przypuszczam ze nie jestes straszna pedantka, jakos chyba z tym psem wczesniej
zylas, nie umieralas w poczuciu nurzania sie w brudzie?
No wiec skoro Ty przezylas - to Twoje dziecko przezyje to tym bardziej
I zapewniam Cie ze dla niego psie wlosy czy odrobina piasku z dworu to naprawde
zaden problem.
Juz niedlugo bedziesz go puszczala na trawe zeby sobie posmigal - wiesz co na
takiej trawie jest?
I jak myslisz - jak zareaguje dziecko trzymane w sterylnym mieszkaniu na taki
nagly kontakt z tym wszystkim co zyje poza domem?
Jedna z wiekszych szkod jakie mozna zrobic dziecku to trzymanie pod kloszem.
To prosta droga do alergii, duzej podatnosci na infekcje, zatrucie.

Moj synek urodzil sie chory, zarazilam go w czasie ciazy.
Na dokladke przez 7 miesiecy nie bylo wiadomo co mu jest - choroba miala czas
sie rozbujac. Na szczescie w koncu trafilismy do wlasciwego lekarza.
Teraz gdy rozmawiam z jakimkolwiek lekarzem ktory Przemka nie znal wczesniej
mam ciagle spiecia bo twierdza ze nie wierza w diagnoze, musiala byc bledna -
bo dzieci z ta choroba sa rachityczne, chorowite, chude - a Przemek to kawal
chlopa, zdrowy jak kon, z niesamowita wrecz odpornoscia.
Dzieki temu ze od pierwszego dnia w domu spi z kotami, tuli sie do ich siersci,
czasem zje jakiegos klaka, oblize podloge, ciagamy go ze soba wszedzie.
Mimo wrodzonej infekcji jelit ciagly kontakt z normalnym swiatem w jakim bedzie
musial zyc sprawil ze wcale przez to nie byl bardziej chory, wrecz przeciwnie -
jest okazem zdrowia.

> napiszcie prosze jak przetrwałyście tę fazę rozwoju dziecka przy piesku?

A moze byc opis jak to bylo przy osmiu kotach?
Bez wiekszego problemu.
Raz dziennie odkurze lub przelece szmata zeby co wieksze klaki zebrac.
I tyle.

> nasz owczarek niemiecki wydaje mi się nie być zbyt dojrzały emocjonalnie (ma
4
> lata a zachowuje się jak głupi) boję się że potraktuje małą jak kolejną
> piszczącą zabawkę

To dajcie mu szanse zeby traktowal Wasza coreczke jako partnerke do zabawy.
Na razie jest malutka - wiec niech sie z nia zapoznaje. Niech cieszy sie na
wspolne spacery, bawiac sie z coreczka na podlodze glaskaj tez psiura, wydawaj
mu rozne polecenia i jak je wykona - nagradzaj smakolykiem.
Juz niedlugo bedzie mozna wplatac jej zbawy - w jego - np. w rzucanie zabawki
ktora pies ma przyniesc.
Masz ogromna szanse dac corce niesamowita rzecz w prezencie - przyjazn z duzym
psem. Nie zepsuj tego swoimi lekami.
Jesli nie mozesz ich odrzucic - schowaj gleboko.
Zachowaj rozsadek, obserwuj reakcje psa, ale zaufaj mu.
Tak samo jak ufasz ludziom ktorym dajesz dziecko do potrzymania, ze nagle im
cos nie odbije i nim nie rzuca o ziemie.
Obsesje mozna sobie kazda wyrobic, wazne zeby umiec nad tym zapanowac i nie dac
sie zdominowac.

[iska76]

Oddanie psa było ogromnym błedem. Nie chce być złym prorokiem ale to nie wróży
już nic dobrego. Twoje podejście jest też zbyt negatywne by pies pozostał z
Wami. Moja opinia: jeśli od początku oddaliście psa to już dalej pownien być
oddany. My też mamy owczarka niemieckiego i nie stwarzaliśmy takich dziwnych
sytuacji, pies na początku był smutny że nie poświęcam mu tyle uwagi co zawsze
ale trwało to tydzień teraz jest wszystko oki. A dla mojego ( 6 miesięcznygo )
synka jest to chyba narazie najlepszy kumpel

[mama_julki1]

bardzo wam wszystkim dziękuję, jestescie równe babeczki!
trochę mi lepiej po przeczytaniu tylu postów z pozytywnymi opisami sytuacji
faktycznie może problem bardziej tkwi w moim lęku, ale na razie to silniejsze
ode mnie
póki co oswajam się z myślą powrotu Sonego do domu na stałe

[kanga_roo]

podsumowując, najpierw Ty musisz sie z tym psem zaprzyjaźnić, "oswoić" go
sobie, a potem przyjdzie kolej na dziecko. Zdecydowanie radzę poczytać o
psach

[monaruda]

Hm, powiedzmy, że ja z tych niedobrych...Mieszkamy u teściów. Tam też jest
pies, duży pies. I denerwuje mnie jak ten pies jest wychowany. Teściu mówi że
pies jest najważniejszy w domu i mu wszystko wolno, a wolno kłaść pysk na stół
w trakcie obiadu domowników i gości, pies może oblizywać na stole talerze
domowników. Po chacie wala się ogromna kość, czy też kiełbasa, pies z tym może
wejść do łóżka i tam sobie pojeść. Pies lubi wszystko oblizywać - pije czasami
wodę z klopa. Teściowa mówi "niech sobie poliże małego" a mnie to obrzydza i
też mam wizje że pies zrobi krzywdę dziecku. Pies lubi kłaść się na kimkolwiek
bez wyczucia. Póki co nie pozwalam tarzać się w pokoju dla psa gdzie jest mały
ale niedługo do pracy i z dzieckiem zostaje teściowa. Pies jest zazdrosny o
małego bo kiedy teście do dziecka przemawiają pies szczeka.
Ot tak chciałam to z siebie wyrzucić.

[shamsa]

mnie by taki tesciu denerwowal, pies to tylko jego dzielo

[kanga_roo]

a swoją drogą ja bym próbowała nawet takiego psa zreformować. Myślę, że szybko
by się nauczył, że nie dla każdego jest najważniejszy... i mogło by to być dla
niego nawet dobre. A poza tym, chociaź jestem psiara, też by mnie takie
zachowania obrzydzały.

[figrut]

U mnie też Teściowa takie zachowania jak opisałaś traktuje jako normalne.
Teściowa mieszka na dole, my u góry, a psy mieszkają sobie tak "rotacyjnie".
Mimo, że u Teściowej wolno im kość na kanapie rozgryzać i wskakiwać na pościel,
u mnie tego nie robią, bo ja sobie na to nie pozwalam. Pies musi czuć, że ktoś
nad nim panuje. Dwa większe psy już były w tym domu, kiedy ja się tutaj
wprowadziłam, husky [mniejszy] to mój "nabytek". Mimo iż psom było wcześniej
wszystko wolno, to mnie słuchają i jeśli ja im na coś nie pozwolę, to tego nie
robią. Spróbuj "zreformować" psa, mnie w tym pomogła wspomniana już wcześniej
przez dziewczyny książka "Okiem psa" - naprawdę fajna.

[jusienka]

Dzieci z psem wychowuja sie cudownie. Mam piecioletnia bokserke i dwuletnia
corke, to najlepsze przyjaciolki.
Szkoda tylko, ze psa nie bylo w domu od poczatku. To maly blad, ze oddaliscie
do dziadkow.
Duzo jest rad w necie jak wychowywac razem dziecko i psa. Poszukaj.