Wierzycie w depresję poporodową?

[jch6]

[jch6]

Ach ten enter, za szybko.
Czy myślicie, że kobieta rzeczywiście popada czasem w depresję poporodową?
Pamiętam, że przy pierwszym porodzie byłam tak szczęśliwa, że mam mojego
wymarzonego bobaska, że nic nie było w stanie zepsuć mi nastroju. Mój mąż wziął
sobie 2 tygodnie wolnego, żeby siedzieć ze mną w domciu na wypadek depresji,
tyle o tym słyszał. Cały czas był miły, ale wkurzały mnie te jego obserwacje.
Po jakimś czasie się przyznał, że koledzy go straszyli takimi różnymi
przypadłościami u kobiet po porodzie. Ciekawe skąd się to bierze. Ja nie miałam
dołów, z resztą z natury jestem optymistką. Raczej widzę w świat w kolorach i
nie chcę tego zmieniać. Co o tym myślicie?

[strzala04]

Raczej wierzę. Szczególnie, że babskie pisma napomykają o niej od czasu do
czasu. Najczęściej dopada kobiety po początkowej euforii po urodzeniu dziecka.
Kobieta zaczyna się denerwować, że nie sprosta roli matki, że dziecku coś może
się stać, a ona nie będzie miała na to wpływu. NO i wogóle po takiej
rewolucyjnej, hormonalnej zmianie w ciele kobiety jaką powoduje ciąża i poród
łatwiej jest o stany lękowe. W najskrajniejszej postaci kobiety nawet odrzucają
swoje dzieci. Podobno m.in. dlatego teraz daje się kobietom dziecko zaraz po
porodzie jeszcze umazane wodami płodowymi, brudne, a nie umyte w kaftaniku i
czyściutkim ubranku. Szkoda, że nie ma wśród nas ciężarnych żadnej psycholożki,
pewnie przystępneij by naj to wyjaśniła.
W zwalczaniu i zapobieganiu depresji poporodowej podobno bardzo pomaga, a nawet
jej przeciwdziała karminie piersią. Po pierwsze z powodu bliskości matki i
dziecka, po drugie znowu hormony. Przy produkcji mleka organizm matki znowu jest
na podwyższonych obrotach i hormony na szczęście robią swoje.
Czy to pytanie o depresję ma jakiś związek z obchodzonym ostatnio światowym
dniem depresji?

[lolo09]

moja kumpela mial depresje. miala byc coreczka a urodzil sie 2 synek. przez
ponad miesiac nie chciala go ogladac, o karmieniu piersia nie wpomnę :((((
ale terazmaly ma roczek i jest super.

za to na pewno u wieksdzowsci z nas wystapi kryzys dnia 3. moj mlody mial
zoltaczke a ja wylam jak bobr, mimo iz wiedizalm ze to normalne ) zreszta
kupa znajomych tez tego 3 dnia po porodzie miala kryzys. teraz jak to
wspominamy to sie z tego smiejemy )))))))))

[jch6]

Rety, czyli to się naprawdę zdarza. A ja myślałam, że to faceci sobie
wymyślają, żeby usprawiedliwić tym gorsze nastroje kobiety. Takie dorabianie
ideologii.

[zarazmamusia]

Wiesz co u mnie spowodowało depresję poporodową? Cesarskie cięcie. NIe tak
sobie wyobrażałam poród, miało być tak pięknie, mąż koło mnie a potem dziecko
prosto z brzucha do piersi... Niestety - po 19 godzinach naturalnego (całkiem
miłego) porodu okazało się, że dzidzia zblokowała głowką pępowinę i zanika
tętno... natychmiast trzeba było ciąć. Sala operacyjna, ból po cesarce i na
dodatek nie widziałam dziecka (bo było w inkubatorze) załamałam się psychicznie
i trwało to kilka miesięcy. Ciągle obwiniałam siebie, że jestem złą matką skoro
nie potrafiłam urodzić normalnie dziecka. Teraz w drugiej ciązy ciągle dopytuję
się lekarza czy przypadkiem nie grozi mi cc i mam nadzieję ,że teraz będzie
wszystko OK....

[martucha1]

Hej!
Ja moze nie mialam depresji ale totalna hustawke nastrojow. Od euforii po
totalne zniecierpliwienie i wscieklosc.
Fakt faktem ze bylam jeszcze zdolowana problemami z karmieniem i walka o
latkacje.
Pierwsze co pomyslalam kiedy ja zobaczylam bylo "o Boze - jakie ona ma
odstajace uszy"
Mowiac szczerze milosc od pierwszego wejrzenia jest mi obca. Mala polubilam po
jakis dwoch tygodniach a poczulam ze ja kocham mysle okolo 3 miesiaca.
Marta

[rosanna]

Depresji nie mialam, ale humorki owszem.
Podobnie jak Martucha, hormony robia swoje.
Pamietam jak plakalam w szpitalu, ze mam malo pokarmu
pierwszego dnia, oczywiscie po dwoch dniach bylo ok.
I jak sie wscieklam na meza, ze zapomnial powycierac kurze z regalu
Teraz tez mam humorki i oczywiscie dostaje sie mezowi.

[mamalgosia]

Tu nie ma nic do wierzenia lub nie wierzenia. Jest to fakt, że naskutek
doznanego cierpienia i burzy hormonów po porodzie niektóre kobiety w ten sposób
właśnie reagują

[pocahontas_kw]

No no nie generelizujmy, nie wszytskie mają depresję. Ale łzy i zmienne
nastroje dotykaja wilu kobiet, nie jest to niestety kwestia wiary, to się po
prostu zdarza. Myslę, że sporo zalezy od nastawiania, wsparcia ze strony
rodziny i partnera. Ja zeby się pewniej poczuć idę do szkoły rodzenia.


pocahontas

[mamalgosia]

pocahontas_kw napisała:

> No no nie generelizujmy, nie wszytskie mają depresję.
Z drzewka wynika, że to do mojego postu. Dobrze byłoby w takim razie, abyś
czytała uważniej, napisałam: niektóre kobiety

[coronella]

oczywiscie!!
To tez duzo zalezy od okolicznosci, samopoczucia (bólu)
Ja Dominike urodziłam w lutym, było zimno, brzydko, ciemno. Byłam uwięziona w
domu. Mąż miał sporo wolnego, ale tez biegał po mieście, załatwiał sprawy. A ja
co najwyżej do piekarni po pieczywo.
Rana bolała, piersi bolały. Dokuczała samotność.
Ot, i niewiele trzeba.

Teraz mam nadzieje, że będzie lepiej. Wiosna, ciepło, Dominisia do towarzystwa,
i mąż - ma nowa pracę i 3 miesiące wakacji.

[mama-in-spe]

Tu nie ma w co wierzyć czy nie wierzyć. Depresja ISTNIEJE, tak samo jak grypa
czy zespól suchego oka Dotyka niestety bardzo duży procent kobiet, w róznym
oczywiście natężeniu.

[martucha1]

Nie skojarzylam tego z pora roku ale chyba masz racje.
Ja urodzilam Nelke w styczniu i ciagle bylo ciemno i zimno a maz mial wtedy
urwanie glowy w pracy i wychodzil 0 7.30 a wracal okolo 20.00 lub pozniej. A ja
dzwonilam do niego i plakalam w sluchawke
Na specery nie mozna bylo isc na dluzej niz na pol godziny (okolo -10 w ciagu
dnia) i czulam sie jak w klatce.
Na szczescie moja mama wziela urlop i przyjechala z odsiecza
Marta

[koleandra]

Depresja - takim oto wielkim słowem często określa się stan głupiego dołka
psychicznego, złego nastroju, znudzenia rzeczywistoscią i róznych tego typu...
co jest wielkim błędem.
Nie, depresji poporodowej nie miałam ale miała ją moja siostra. Wiecie co czuła?
Ona doskonale rozumiała i rozumie kobiety, które katują swoje dzieci, rzucają
nimi o ścianę lub wynoszą na śmietnik. Miała w tej swojej depresji podobne
uczucia do dziecka, które urodziła. Nie zrobiła mu krzywdy na szczęście ale
mówi, że była wtedy do tego zdolna.
Co noc w snach kroiła niemowlęta nożem i smarzyła je na patelni.
Straszne, prawda? Myslę, że była to prawdziwa depresja poporodowa, ta o której
niektórzy myślą - ech, to tylko depresja...

Koleandra

[strzala04]

Odpowiedz mi czy Twojej siostrze przeszło, kiedy miała największe nasielenie
tej okropnej dolegliwości, czy musiała leczyć się farmakalogicznie, i jak teraz
wyglądają jej relacje z dzieckiem?

[koleandra]

Mojej siostrze przeszło jak najbardziej. Wiesz, nie znam szczegułów, musiałabym
ją dokładnie wypytać. To było 12 lat temu. Teraz bardzo kocha swoje dziecko i
ich relacje są normalne. Za to nigdy nie chciała drugiego dziecka, takie
uczulenie jej zostało. Spotykam ją często, to zapytam ją jak tylko mnie
odwiedzi i napiszę Ci dokładnie jeśli chcesz.

[strzala04]

Dzięki Tak jestem zainteresowana tym tematem czysto teoretycznie. Ciekawią
mnie takie niezgłębione czeluście kobieciej psychiki...

[jola-kropek]

kurka, to straszne co piszesz o swojej siostrez, a najbardziej straszne jest to,
ze moze sie sprawdzic u kazdego...nigdy nie wiadomo jak ktos na cos zareaguje...
az sie jakos dziwnie poczulam... mam nadzieje ze nie bede czula niecheci do
swojego dziecka...

[mamaaga5]

Drogie Mamusie,
nie martwcie się tak bardzo. Przede wszystkim należy odróżnić baby blues (czy
depresję dnia 3-go) od depresji poporodowej. To dwie zupełnie inne rzeczy. baby
blues to typowa huśtawka nastrojów, stany lękowe, płaczliwośc i rozdrażnienie.
Występuje na skutek sporych przemian hormonalnych spowodowanych końcem ciąży i
porodem. Trwa zazwyczaj kilka - kilkanaście dni i dotyka sporego odsetka kobiet.
Natomiast depresja poporodowa to CHOROBA, którą należy leczyć! bardzo często nie
wystarcza sama psychoterapia (ale z tego co wiem u psychiatry a nie psychologa!)
a leczenie wspomaga się farmakologicznie. To bardzo niebezpieczny stan bo w
prawie wszytstkich przypadkach zagraża też dzicku (nawet pośrednio, gdy matka
np. ignoruje noworodka i nie zaspokaja w ten sposób jego potrzeb). To nic złego
- choroba jak każda inna, ale nie można się tego wstydzić tylko natychmiast
zgłosić się po pomoc. Najgorsze jest to, że kobiety cierpiące na depresję same
nie potrafią sobie poradzić i to ich najbliźsi muszą zareagować, więc chyba
dobrze, że mężczyźni starają się czegoś o tym stanie dowiedzieć (nawet jeśli
przesadzają ze swoją opiekuńczością). Na szczęście depreesja zdarza się niewielu
kobietom, więc chyba nie ma co panikować.
Wydaje mi się, że więcej info na ten temat jest na stronie fundacji rodzic po
ludzku:
www.rodzicpoludzku.pl

pozdrawiam
i nie martwcie się,
my na pewno będziemy szczęśliwymi ślicznymi mamusiami (i to już całkiem niedługo)

[hayet]

Mi sie nasunelo takie pytanie - czy kobiety, ktore maja depresje poporodowa
wczesniej byly podatne na wahania nastrojow, wczesniej mialy wiekszy lub
mniejsze dolki? Czy rzeczywiscie to nie ma nic wspolnego z ty co sie dzieje z
nami po porodzie?

Pytam, bo naprawde nie mam pojecia.

A co do siostry Koleandry to rzeczywiscie nic milego...jeszcze te sny. Dobrze,
ze teraz jest wszystko w porzadku i relacje matka - dziecko sa prawidlowe.

Pozdrawiam