Po kim to ma?

[mamaemilii]

Zastanawiałyście się, po kim Wasze dziecko odziedziczyło wrażliwość?
Jak patrzę na męża, trudno mi sobie wyobrazić, że w dzieciństwie był takim
wrażliwcem, jak nasza córka. Ale zdaje się, że jego brat był jeszcze
większym. Teściowie do tej pory opowiadają z przykrością jego pierwsze pół
roku w przedszkolu. Czyli ciągły płacz, stanie z boku... Nie było wtedy
zmiłuj... Prawdę mówiąc, szwagier wyrósł na swego rodzaju "odludka", może to
wynika z błędów wychowawczych teściów... nie wiem.
Ja byłam zupełnie inna i dlatego na początku chodzenia z Emilką na podwórko
przeżywałam katusze. Zupełnie nie mogłam zrozumieć, dlaczego zachowuje się
tak "dziko". Kiedy zrozumiałam, jest o wiele lepiej. I z przyjemnością
obserwuję, jak pięknie rozwija się moje dziecko.
A u Was jak to wygląda? Czyje geny przejęło Wasze dziecko?

[sweet.joan]

U nas to by było dziwne, jak byśmy mieli dziecko inne niż mamy I ja, i mąż
jako dzieci byliśmy raczej wrażliwi, jeśli już przyjęliśmy taką nazwę Według
mojej teściowej, mąż się nie nadawał do przedszkola (ponoć budził się z płaczem
po nocach) i z góry wywróżyła taką samą przyszłość dla naszego syna. Ja akurat
bardzo sobie chwalę decyzję oddania Młodego do żłobka i do przedszkola. Przecież
nie mogę go trzymać pod spódnicą do szkoły! Ja również nie należałam nigdy do
zbyt towarzyskich osób, chociaż w sprawdzonym towarzystwie czuję się bardzo
dobrze, ale nie jestem skora do wystąpień publicznych w nowym gronie Mój
Artek bardzo mi przypomina mojego brata w dzieciństwie. On na tyle czuł się
"dorosły", że z zerówki wraacał sam do domu (autobusem), bo go "głowa bolała od
tych dzieci"

[sweet.joan]

Z tą zerówką chodzi mi o świetlicę, że brat nie zostawał w świetlicy czekając na
rodziców jak inne dzieci, tylko sam wracał zaraz po zajęciach.

[goshka]

Witam,
U nas zarowno ja, jak i maz bylismy i nadal jestesmy wrazliwi, troche
niesmiali, wiec wiadomo "czyja to wina". Ale moze wlasnie to dobrze, ze sami
mamy takie doswiadczenia, bo dzieki temu latwiej nam zrozumiec, zaakceptowac
naszego synka i mam nadzieje mu pomoc.

Pozdrawiam,

Goshka

[ankagoz]

U nas tak samo. Jak się cieszę, że znalazłam to forum - nie jestem sama. A ja
już myślałam, że jestem wyklęta. Odetchnęłam. Moja córcia chodzi do przedszkola
i ciągle mówi, że wszyscy są fajni i wszystkich lubi. A jak się pobawi pod
blokiem to płacze - czemu mnie nie lubią???. Ja też jestem wrażliwą osobą, ale
doszły do tego nerwy i czasem nawet proszki nie pomagają. Dziękuję Wam, że
jesteście na tym forum.
Buziaczki dla wszystkich

[anita_bm]

Moja córka to wypisz wymaluj mamusia. Mąż też jako dziecko był wrażliwy. Bardzo
płakał, gdy był odprowadzany do przedszkola, uciekał, bolał Go brzuch. Teraz
albo tę wrażliwość głęboko ukrywa albo Mu przeszło. Już się boję, co to będzie
za rok, gdy mała pójdzie do przedszkola. Ja też nie mam z przedszkola dobrych
wspomnień. Też, podobnie, jak męża, bolał mnie brzuch, nie chciałam tam chodzić.

Sweet.joan ze mną jest podobnie i córa jest taka sama - w obcym a już
zwłaszcza większym gronie cichutkie, jak myszki, nieśmiałe, nie dażące
zaufaniem, ale wśród przyjaciół, dobrych znajomych... Zupełnie inne osoby.
Jestem wtedy dla odmiany gadułą, wręcz zbyt otwartą, bardzo pogodą osobą.

[alex_cz]

nie wiem .. chyba zarówno po mnie, jak i po mężu )

[husasia]

Im więcej zastanawiam się nad zachowaniami swoich dzieci tym
bardziej widzę ich podobieństwo do siebie. Tylko 30 lat temu takie
zachowania były chwalone bardziej niż teraz - nieśmiałość
utożsamiano z grzecznością i skromnością. Byłam uważana za grzeczną,
poważną, miłą, skromną dziewczynkę, która woli czytać książki niż
ganiać z kolegami po podwórku. A do tego, że kilka razy pobłądziłam
albo przejechałam autobusem kilka przystanków dalej bo wstydziłam
się zapytać, nikt nie wiedział. Zawaliłam kilka spraw bo nie
potrafiłam zadzwonić i porozmawiać z obcą osobą. Takie historie mogę
mnożyć. Znając siebie chce pomóc swoim dzieciom bo wiem jak taka
wrażliwość może przeszkadzać w życiu.

[olgaaga]

Czuję się jakbym czytała o sobie. Z opowiadań teściowej wynika,że
mąż też był wrażliwcem (on się do tego nie przyzna),ale razem z
teściem wyśmiewali zachowanie jego i jego braci. Własnie jestem po
poważnej rozmowie z teściową - publicznie wyśmiała naszą córcię, że
nie chciała podejść na cmentarzu do ciotki której w życiu nie
widziała; nazwała ją niewychowaną dzikuską. Mała z płaczem schowała
się za nas i nie odezwała się do babci aż do wyjazdu. Tyle pracy
włożyliśmy w wyciąganie Małej do ludzi a tu od jednej z bliższych
osób taki cios. Zaczynamy pracę od nowa.

[kalina191]

no faktycznie strasznie sie zachowała babcia tym bardziej, ze corka
jest wrazliwcem a malej to nie ma co sie dziwic jak widzi obca osobe
pierwszy raz , moja cora to nawet jak widzi ciocie raz na jakies 3
miesiace to tez nie bardzo chce sie witac na szczescie rodzinka wie
jaka moja mała jest , ze potrzebuje troche czasu na rozkrecenie sie.
A co do tego po kim ma dziecko niesmiałosc to przyznaje napewno po
mnie, ja mam prawie 25 lat a do tej pory jak mam cos na forum
powiedziec to robie sie czrwona, głos mi lata i czuje ze jestem
zdenerwowana choc staram sie takich sytuacji unikac wiec z pewnoscia
po mnie (niestety, pozdrawiam