powitanie nastolatka

[fugitive]

Mam 12 letniego bratanka, spotykam go w miarę często "na mieście"
jakoś tak się kręcimy w podobnych okolicach. Chłopiec ten nigdy nie
mówi mi dzień dobry, nawet jesli mija się ze mną w odległości pól
metra. Nawet nie udaje, że mnie nie zauważa, ot popatrzy na mnie i
sobie pójdzie ( może oczekuje, że mu się pierwsza ukłonię?). Ze mnie
już leciwa niewiasta po 30 tce. Jak na mój gust od chłopca w tym
wieku można już oczekiwać znajomości i stosowania podstawowych zasad
dobrego wychowania. Ja go w takiej sytuacji odbieram jako dziecko
źle wychowane. Nie wiem jak zachowuje się wobec innych dorosłych.
Jeśli tak samo to jak sądze odbierany jest również przez innych jak
dziecko źle wychowane. Jak wg was powinnam reagować -
czy ignorować chłopca ( tak robię) czy może porozmawiać z nim jakoś
na ten temat- ? I drugie pytanie czy gdybyście byli rodzicami tego
chłopca chcielibyście, żebym powiedziała wam, że wasz syn się tak
zachowuje? czy może odebralibyście to jako wtrącanie się w nie swoje
sprawy? Z rodzicami dziecka mam poprawne relacje, ale nie jakieś
szczególnie serdeczne. Aha z chłopcem widuje się nawet dośc często
na w domu wspólnych dziadków chłopca i moich dzieci. Zachowuje się
tak samo wchodząc do pokoju w którym jestem nigdy nie powie mi dzień
dobry.

[majda12]

glosno, przy wszytkich,/najlepiej na rodzinnej imprezce / z usmiechem na
twarzy zwracam mlodemu uwage :" a ty co? cioci na miescie to nie poznajesz? ale
na urodziny/imieniny do cioci to wiesz gdzie pzyjsc???"
mysle ze zrozumie i jego rodzice rowniez...to chyba wystraczy zeby zawstydziec
jednych i drugich...?

[fugitive]

no z grubej rury, zawstydzą się na pewno ale i na pewno obrażą, nie
jestem pewna czy o taki efekt mi chodzi

[morekac]

Masz problemy... Jak będziesz go widziała na mieście, rzuć po
prostu: "O! Piotruś (czy jak tam go zowią)! Cioci nie poznajesz?"

[fugitive]

za każdym razem?

[morekac]

Za każdym, kiedy będzie się tobie chciało/uznasz to za stosowne.

[morekac]

Zaś po zagajeniu rozmowy możesz po prostu powiedzieć, że przykro ci,
kiedy nie mówi ci cześć/dzień dobry na ulicy.

[nangaparbat3]

mysle ze zrozumie i jego rodzice rowniez...to chyba wystraczy zeby zawstydziec
> jednych i drugich...?

Nie ma to jak kogos zawstydzic, prawda?

[semi-dolce]

To taki wiek głupi, że może się zwyczajnie wstydzic przed kolegami. Chcesz go
zawstydzic - przywitaj się pierwsza, najlepiej głośno i wylewnie. Ale po co byś
miała donosic rodzicom to nie mam pojęcia.

[fugitive]

gdyby się wstydził przed kolegami to mówiłby dzień dobry gdy idzie
sam, a nie robi tego, tak na prawdę to ja do tej pory widuję go
raczej bez kolegów, więc to raczej odpada. Ale uwazam, że możliwe,
że się wstydzi , nie przed kolegami , ale tak w ogóle. Dlaczego
zastanawiam się czy powiedzieć rodzicom, bo moim zdaniem dziecko w
tym wieku pewne zasady powinno mieć już wpojone, w tym to właśnie
dzień dobry, i chyba lepiej żeby zrobili to rodzice niż zawstydził
go ktoś obcy. Aha sytuacja nie jest jakas tam jednorazowa, czy nawet
raz powie a raz nie bo właśnie z kolegami się "zagadła" i udaje , że
mnie nie widzi, ale to jest nagminnne, ba jeszcze nigdy nie zdarzyło
mi się żeby ten 12 latek powiedział mi dzień dobry, a widujemy się
czasem 2-3 razy w tygodniu.

[semi-dolce]

Słuchaj skoro tobie tak bardzo przeszkadza to witaj się pierwsza i już.

A co do rodziców - nie wiem, jaki jest twój brat, natomiast gdyby mi ktoś na
moje dziecko za coś takiego naskarzył, to oczywiście, podziekowałabym za
informację, ale o tym kims pomyślałabym, że jakiś nadgorliwy i przewrazliwiony
jest, z dzieckiem nawet bym tego tematu nie poruszyła. Bo pamietam jeszcze jak
sama w podobnym wieku wstydziłam się takich przypadkowych spotkań z ciotkami,
babciami itd. na ulicy. Mija. Nie ma co się zaperzać, że w tym wieku to dzieciak
powinien.

[fugitive]

semi-dolce napisała:

> Słuchaj skoro tobie tak bardzo przeszkadza to witaj się pierwsza i
już.

naprawdę tak uważasz? Nie nie mam zamiaru witać się pierwsza.

> A co do rodziców - nie wiem, jaki jest twój brat, natomiast gdyby
mi ktoś na
> moje dziecko za coś takiego naskarzył, to oczywiście,
podziekowałabym za
> informację, ale o tym kims pomyślałabym, że jakiś nadgorliwy i
przewrazliwiony
> jest, z dzieckiem nawet bym tego tematu nie poruszyła. Bo pamietam
jeszcze jak
> sama w podobnym wieku wstydziłam się takich przypadkowych spotkań
z ciotkami,
> babciami itd. na ulicy. Mija. Nie ma co się zaperzać, że w tym
wieku to dziecia
> k
> powinien.

Dzięki za tę odpowiedź , mniej więcej dlatego piszę na forum, żeby
poznac takie spojrzenia na sprawę jak Twoje,. ja doskonale pamiętam
czego wymagano od nas dzieci , jak miałam 8-10 lat, no i dzień dobry
było absolutnym wymogiem, oczywiście, że się wstydziliśmy takich
spotkań, ale mówiło się dzień dobry i czmyhało w bok, obciach był
jak ciocia, babcia czy ktoś zacepiał, zatrzymywał i nawijał. Ale to
było na pewno jak miałam mniej niż 10 lat. W wieku 12 lat jestem
absolutnie przekonanana, że dzień dobry to już była zupełna norma
zawsze. No i właśnie ja bym wolała wiedzieć takie rzeczy o swoim
dziecku , bo mogłbym dziecku przypomnieć jakie zasady
obowiązują "między ludźmi" Ale zastanowię się, bo może jego rodzice
myślą tak jak Ty. Dzięki

[semi-dolce]

Myslę, że on już doskonale wie, jak nalezy zachowywac sie "między ludźmi". Tylko
z jakiegos swojego powodu nie wciela tej wiedzy w czyn. Myslę również, że to
naprawde kwestia głupiego wieku, a jako że zachowanie nieszkodliwe, to ciotka
winna wykazac się swoista pobłażliwością i zrozumieniem i z usmiechem pod nosem
przeczekać Niech się okaże dobrą ciotką, a nie "jędzą" co z głupotami od razu
na skarge do rodziców leci, czepia się o bzdury i obciach robi, to za pare lat
będzie cie witał na ulicy z prawdziwą radościa.

[kornelia111]

Nie zgodzę się na to co mówisz. To nie ciotka robi obciach, tylko
młody. Uwżam, że powinno sie wymagać zachowywania pewnych form. Nikt
nie wymaga od nastolatka, żeby całował ciotkę na powitanie, ale
proste "dzień dobry" czy "cześć" to nie jest dla młodego wysiłek nie
do przeskoczenia. Jeżeli ciotka wymaga minimum szacunku dla siebie
to nie jest jedzą, ale normalnym człowiekiem. I zadaniem rodziców
jest uświadomienie tego młodemu człowiekowi. Tylko muszą wiedzieć,
na jakie zachowanie syna muszą zareagować.

[morekac]

To ciotka powinna przede wszystkim z młodym porozmawiać, a nie z
jego rodzicielami.

[jakw]

kornelia111 napisała:
>, ale
> proste "dzień dobry" czy "cześć" to nie jest dla młodego wysiłek
nie
> do przeskoczenia.
Ale może "dzień dobry" wydaje się młodemu zbyt obciachowe, a
na "cześć" ciocia jest zbyt obca i straaasznie stara (zapewne tak z
perspektywy 12-latka prezentują się dziewczyny 30-letnie )

[fugitive]

dzień dobry zbyt obciachowe? no nie wiem , ciekawe jak więc zwraca
się do swoich nauczycieli? a może nic nie mówi, czy u współczesnych
nastolatków aprobowalne jest "wstydzenie się " swoich nauczycieli?
mało wiem o młodzieży

[olifra1]

tu dokładnie zgadzam się z semi. ciocia, jako ta "mądrzejsza" i bardziej
doświadczona osoba z uśmiechem powinna potraktować takiego "krnąbrnego"
nastolatka. to jest naprawdę głupi wiek, albo rzeczywiście może i brak mu
kultury, ale ciocia, która mówi coś w stylu "on jest niewychowany, może powiem
jego rodzicom... itd" jest dla mnie "zgorzkniałą jedzą". trochę dystansu
polecam, więcej luzu i uśmiechów. przywitaj go ciepło na ulicy (dzień dobry
Kaziu ), albo w domu u dziadków tak głośno żeby na pewno usłyszał. jestem
przekonana, że sam zacznie Ci się kłaniać. poza tym daj spokój... masz takie
podejście do nastolatka jak emerytka.

[fugitive]

a jak go powitam "ciepło" na ulicy to nie będę go "zawstydzć", nie
będzie to dla niego "obciachowe"?

[kornelia111]

Pozwolę sobie na komentarz jako matka młodocianej w wieku
wczesnonastoletnim.
Ja raczej chciałabym wiedzieć, jak moje dziecko zachowuje się w
stosunku do rodziny i znajomych. Nie jest miło słyszeć niepochlebne
informacje o swojej latorośli, ale wiem przynajmniej, nad czym mogę
jeszcze popracować.

[fugitive]

no własnie ja też jestem bliższa tej opcji,a jako osoba pełna
skrupułów sonduje najpierw forum

[verdana]

A nie wpadło Ci do głowy, ze nastolatek po prostu Cię unika? Że nie
mowi "dzień dobry" bo boi się, ze będzie musiał z Toba gadać? Nie
tyle jest źle wychowany ile w ten sposób sygnalizuje, ze nie ma
zamiaru przystawac i z Tobą rozmawiać?
Ja bym pogadała najpierw z nim, a dopiero potem z rodzicami. Bo może
się okazać, ze to nie jest jego normalne zachowanie, że z innymi sie
wita.

[fugitive]

dlaczego miałoby mi to przyjść do głowy ? myślisz, że ja go
zaczepiam na ulicy? zagaduję? w życiu bym na to nie wpadła. Jak
widzimy się w jakimś miejscu dajmy na to sklepie, a chłopiec nie
jest w stanie wykrzesać dzień dobry w moją stronę to ja go po
prostu ignoruję. Nie próbowałam nawet do tej pory jak mi radzą
niektóre dziewczyny tekstów typu " o co cioci nie poznajesz?" Więc
niby na jakiej podstawie miałby sadzić, że ja zechcę z nim
rozmawiać. A gdyby jakimś dziwnym trafem tak mysślał to co to za
metoda? Na prawdę myślicie, że 12 latka tak można usprawiedliwiać? 6
latka to może jeszcze. Szczerze mówiąc przyszła mi do głowy raczej
rozmowa z jego rodzicami niz z nim, właśnie dlatego, żeby go nie
krępowąc, zawstydzać. Z rodzicami myślę, że łatwiej będzie wyjaśnić
sobie pewne kwestię dobrego wychowania. Ale po sondzie na forum to
myślę, że jednak nadal zastosuje metode ignorowania go, skoro prawie
wszyscy uważacie, że takie zachowanie jest w pełni aprobowalne. Ja
tak nie uważam, i w życiu bym nie pozwoliła swojemu dziecku , ale w
końcu nie ja go wychowuję.

[verdana]

Myślę, ze jeśli Cię nie lubi, albo się boi (nawet jeśli Ty nie masz
o tym pojecia) to może go to usprawiedliwić. Być może sadzi, ze na
jego "dzień dobry" zaczniesz rozmowę, której chce za wszelką cenę
uniknąć.
Oczywiscie, najprawdopodobniej po prostu jest źle wychowany...
I jeszcze jedno przyszło mi do glowy - jak dobrze się znacie. Bo i
ja i mój syn mamy wrodzony defekt - nie poznajemy twarzy. Najbliższą
kolezanke poznam, ale rok czy dwa nie widzianego kuzyna - nie.
Wcale nie uwazam, ze takie zachowanie należy aprobować, jestem
jednak zdania, ze kolejność powinna być - mlody człowiek (Powiedz mi
szxczerze, dlaczego nie mówisz "dzień dobry"? ), a dopiero potem
rodzice.

[kasiak37]

o ile zgadzam sie Verdana z Twoja druga wypowiedzia o tyle z pierwsza absolutnie
nie gdyz mam taki przypadek w rodzinie,w tej chwili juz 30-letni chlop a na
ulicy nadal czeka na uklony i to nawet ze strony babci.Potrafi isc,patrzec sie
bezczelnie w oczy i ani me ani be.
I ja akurat obstaje ze mlodzienca nalezy jakos naprowadzic na wlasciwa
droge,najpierw rozmowa z nim a jak nie bedzie efektu-z rodzicami.

[verdana]

Yyy,m a czym się moja pierwsza różniła od drugiej?
W obu radze,aby najpierw zapytać nastolatka o przyczynę, a dopiero
potem orzec, czy jest źle wychowany i alarmować rodziców.

[kasiak37]

wiesz?Wlasciwie po dokladniejszym zaglebieniu sie nie zgadzam sie z ani pierwsza
ani z druga choc do tej pory w kazdym watku,ktory pojawial sie na forach
zgadzalam sie z Toba w 100%.
W pierwszym-jak to unika?Widuja sie w tych samych miejscach po kilka razy w
tyg.Gdyby jej unikal,wpadlby na pomysl chadzac innymi sciezkami.
W drugim-to lubienie czy nielubienie moze usprawiedliwiac niekulturalne
zachowania wobec starszej osoby z rodziny?Pytasz jak dobrze sie znaja.Przeciez
to syn jej brata jest.

Co do reszty,czyli rozmowy z samym mlodziencem w pierwszej kolejnosci jestem jak
najbardziej na tak ale jezeli nie odniosloby to pozadanego rezultatu
porozmawialabym z jego rodzicami.

[verdana]

Jesli to Warszawa czy Kraków - masz rację.
jesli małe miasteczko z trzenma ulicami w centrum - spotkania sa
nieuniknione.
I tak - uwazam, ze jesli 12-latek może nie tyle nie lubi, ale ma do
kogoś żal, albo sie go boi (stosunkowo czeste), to moge zrozumieć,
ze się nie wita. Naprawde, nie sądze, aby to był taki przypadek, ale
wystarczy ciotka, ktora po grzecznym "dzień dobry" albo zaczyna
gadać i gada pół godziny "jak tam w szkole? jak stopnie? Dlaczego
tylko trója z matematyki? " i przerwac tez niegrzecznie, albo raz
czy dwa narobiła obciachu, albo krytykluje wyglad (Te wlosy to
naprawde móglbys sciąć/zapuscic), albo kiedykolwiek powiedziała cos
nie tak o mamie - moozna wyliczać w nieskończoność.
Trzeba zatem zbadac, ze tak powiem "kto zaczał', pamiętając, ze 12-
latek to jeszcze nie dorosły.

[przeciwcialo]

Dwunastolatek to młody człowiek który minimum kultury powinien już
pojąc. Takich rzeczy uczą już w przedszkolu.

[morekac]

Hm, oczywiście. Ale Fugitive nie powie chłopakowi, że życzyłaby sobie, aby mówił
jej 'dzień dobry'.

[fugitive]

od września moja córka chodzi do tej samej szkoły muzycznej co ten
chłopiec, więc widujemy się 2-3 razy w tygodniu, na korytarzu
szkoły, w sklepie , przed szkołą, na przystanku. I jakoś ten młody
gentelman nie zdobył sie wobec mnie na właściwe zachowania.

[croyance]

Oh my, gdyby wszyscy mowili dzien dobry tylko tym, ktorych lubia ..!

[przeciwcialo]

Takie zachowanie to brak kultury i tyle. Od razu znajdujecie milion
powodów dla któych młody się nie odzywa a dla mnie to brak kultury.
Nikt nie każe mu padac na kolana i w rękę ciotkę całowac.
Ciekawa jestem jak zachowuje się w stosunku do nauczycieli,
sąsiadów, do pani w sklepie itd.

[morekac]

>Szczerze mówiąc przyszła mi do głowy raczej
> rozmowa z jego rodzicami niz z nim, właśnie dlatego, żeby go nie
> krępowąc, zawstydzać. Z rodzicami myślę, że łatwiej będzie wyjaśnić
> sobie pewne kwestię dobrego wychowania.

Ale to chyba on nie mówi ci 'dzień dobry' - a nie jego rodzice? Jeśli chcesz
słyszeć to 'dzień dobry' - to - moim zdaniem - najprościej i najskuteczniej
byłoby powiedzieć chłopakowi, że byłoby ci miło, gdyby poznawał cię na ulicy i
wykrztuszał jakieś powitanie. Bo skoro uważasz, że 12-latka nie można
usprawiedliwiać, to tym bardziej taką sprawę wypada załatwiać z nim w pierwszej
kolejności.

[learning-to-fly]

A ja mam pytanie, jaki ogólnie masz z nim kontakt? Bo jeśli taki ni to bliski,
ni to od święta, to on może po prostu nie wie jak się zachować? Dzień dobry może
mu się wydać za sztywne, cześć za bardzo poufałe. Sama tak miałam, jak w wieku
zbliżonym mi sąsiad cześć mówił. Że był sporo starszy (ode mnie, bo ogólnie, to
całkiem młody), to mi to cześć przez gardło nie chciało przejść, a dzień dobry w
tej sytuacji wydawało mi się też nie bardzo. Więc wybrałam nic, nie
odpowiadałam. Rozwiązanie najgłupsze, ale cóż, taki wiek. Może spróbuj go ze 3-4
razy przywitać formą, która Tobie odpowiada, to załapie. A jak nie to normalnie
z nim porozmawiaj.

[fugitive]

to nie jest syn mojego brata ale brata męża Nie wiem czy właściwie
użyłam więc określenia bratanek- może powinnam nazwac go jakoś
inaczej?

[koza_w_rajtuzach]

Naprawdę korona Ci z głowy spadnie jeśli przywitasz się pierwsza?
Ja wiem, że zasada jest taka, że najpierw powinien powiedzieć "dzień dobry"
małolat, ale dla mnie jednak to żaden dyshonor. Sama często dzieciakom jako
pierwsza mówię "dzień dobry", nie czekam aż sami jako pierwsi się przywitają, bo
co to w ogóle za problem jest? Poza tym ja jestem przekonana, że jeśli byś
powiedziała mu "dzień dobry", to następnym razem on przywitałby się z Tobą jako
pierwszy.

[fugitive]

tak korona mi z głowy spadnie, uważam, że wymaganie żebym się witała
pierwsza z nastolatkiem to przegięcie. Oczywiście co innego gdyby
chłopak zawsze zachowywał się normalnie, a kiedyś zagapił się więc
ja zagadałbym do niego pierwsza. W yej sytuacji kłanianie mu się
pierwszemu no wybacz, no chyba że jesteś z opcji co to chce
zawstydzić małolata, ja nie chcę

[koza_w_rajtuzach]

> tak korona mi z głowy spadnie

no to olej to witanie się. Skoro nie mówi "dzień dobry" tak jak przystało na
grzecznego chłopca, a Ty nie zamierzasz witać się z nim jako pierwsza, to olej
go i tyle.

[nchyb]

coś wygląda na to, ze ten chłopiec olał ciocię już wczesniej. i
tylko na miejscu cioci zastanowiłabym się dlaczego. bo tu jednak
chyba mniej chodzi o kindersztubę tego dziecka, a bardziej jakieś
chyba rodzinne konflikty.

[camel_3d]

no coz..znaczy to tylko tyle, ze stosunki miedzy wami sa raczej...takie nijakie.

[japaa]

Dorabiacie, drogie dziewczyny, niepotrzebną filozofię. Chłopak ani się nie boi,
ani nie ma traumy na ciotkę, po prostu NIE WIE jak się zachować. Ja też mam taką
pannicę. 12- letnia, mieszka w najbliższym sąsiedztwie, córka przyjaciółki.
Znamy się dobrze, bywamy u siebie, zapraszamy się na imieniny. Ale kiedy
spotykam ją na przystanku codziennie, czasem co 2 dzień, NIGDY nie powie ani
"cześć ciocia", ani "dzień dobry", tylko się uśmiecha i wydaje jej się, że jest
ok. Ja swoim dzieciom mówię dużymi literami: spotykając ciocie, sąsiadki, panie
ze sklepu, nauczycielki, obowiązkowo się witamy i wyciągamy ręce z kieszeni. Ale
niektórzy rodzice myślą, że tę wiedzę dziecko wysysa z mlekiem matki (lub z butelki)

[verdana]

Może masz rację.
Taka głupia rzecz jak wybór czy powiedzieć "dzień dobry ciociu",
czy "cześć" - może być dla faceta w tym wieku "nie do
przeskoczenia".

[bi_scotti]

Dzien dobry to sie mowi nawet do obcych ludzi, gdy sie np. wchodzi do urzedu czy
zakladu z jakims serwisem wiec juz nie przesadzajmy, ze to zaraz musi byc
super-czule "ah dzien dobry cioteczko, raczki caluje i sciskam w pasie";
zupelnie wystarczy jak 12-latek wyduka "dzien dobry" i zniknie z pola widzenia
Fugitive jak sen jaki zloty.
Ja bym pewnie ten jeden pierwszy i ostatni raz sama rzekla owo "dzien dobry" i
czekala na odpowiedz, ale gdyby nastepnym razem chlopiec mnie nie pozdrowil, to
bym pogadala z rodzicami. Zreszta jako rodzic zyczylabym sobie wiedziec o
brakach kindersztuby mojego potomstwa. To sie da naprawic

[allija]

zgadzam się, szczególnie z ostatnim zdaniem. Nawet mój mąż miał zwyczaj
obrażać się na swoje osobiste dzieci za jakieś tam zachowania a ja
pytałam "mówiłeś im że coś źle zrobiły i jak mają zrobić dobrze?"
Dzieci trzeba wychowywać a nie oczekiwać że wychowają się same. Dobrze
jeśli szkoła pomaga, moje dziecko kiedyś miało taką leciwą mocno
nauczycielke bardzo wrażliwą na punkcie kindersztuby i ona często
pouczała dzieci. Może trochę śmieszyło ale może i w głowach coś zostało
tym, u których w domu niedostatek takiej wiedzy.
Ja bym powiedziała bratu. Brat to bardzo bliska rodzina nawet jeśli
kontakty rzadkie. 12-latek bezwzględnie powinien kłaniać się, nie tylko
swojej ciotce, także np. sąsiadom. Nieporozumieniem jest wymaganie od
ciotki żeby pierwsza kłaniała się smarkaczowi, mowiąc kolokwialnie. Nie
ma się co dziwić, że dzieciaki nie mają potem żadnego szacunku dla
dorosłych skoro tego szacunku nie uczymy od małego a nawet
przeciwnie /twierdząc że korona ciotce z głowy nie spadnie.../.

[verdana]

Co ma do tego szacunek, nie pojmę . Można się klaniać w pas myśląc w
duchu "Azeby Cię #%$&*^$ ty ^%#^*". Dobre maniery - tak, szacunek to
wybaczcie - całkiem co innego.

[allija]

akurat do samej czynności kłaniania może niewiele ale jest to dobry
początek do tejże nauki. Trudno sobie wyobrazic osobnika o nienagannych
manierach i tak kiepskich myślach o jakich mówisz. To jest proces /nauka
odpowiedniego zachowania/ który, wydaje mi się, pociaga za sobą pewne
postawy. Wspominając o szacunku, co zresztą nie było podstawą całej
wypowiedzi, miałam na myśli ten właśnie proces. Jeśli mówisz dziecku
dlaczego ma sie kłaniać ciotce czy komukolwiek to jak to uzasadnisz? że
tak wypada /ciotce/? żeby się nie narażać /nauczycielce/? czy raczej że
tej osobie należy się szacunek z racji tego że...
Aż mi głupio że to piszę. Przecież to jest oczywista oczywistość. Chyba.

[verdana]

A ja jakoś swobodnie wyobrazam sobie osobnika o nienagannych
manierach i skonczonego chama przy tym. Juz starożytni Rzymianie
sobie wyobrazali "Niminum civiles viles ". Więc to raczej typowe
bywa...
Dziecku mówie, ze jest w Polsce przyjęty obyczaj, ze kłaniamy się
starszym. Młodsi starszym, mężczyźni kobietom, podwładni - szefowi.
Co nie oznacza, ze wszyscy starsi, szefowie i kobiety zasługują na
szacunek - na szacunek, to trzeba sobie samemu zasłuzyć.

[granadax]

alarmować rodziców? zwracac uwagę, witac sie pierwsza? Ja sie zastanawiam po co?
Wychowywac czyjes dzieci? po co? Kluczem jest relacja. Powiedzilas ze stosunki
sa poprawne. Jaki ty masz w ogole zwiazek z tym dzieciakiem? zawstydzac go?
znowu zapytam po co? co chcesz osiagnac. To, że piszesz o nim na forum jest
troche dziwne. Masz jakis niedobór, że jakies dziecko jakichs znajomych nie mowi
dzien dobry? Dzieci zazwyczaj sie wstydza, sa speszone ta sytuacja, nie wiedza
jak sobie z nia poradzic. Jak ktos chce niech czyta- zle wychowany, ale to nie
tak. Trzeba odwagi, aby otworzyc pierwszemu usta w tym wieku do osoby doroslej.
Nie wierzycie? to sie bierze z niesmialaosci, a nie z chamstwa. Chamowate dzieci
zachowuja sie inaczej. Ja bym sie usmiechnela i powiedziala czesc, ale to
musialoby byc dziecko, ktore znam, nie jako dziecko znajomych z ktorymi mam
poprawne stosunki...

[jotde2]

tak, sama niech mówi pierwsza cześć i już .zadnych gadek itd.
to małego wyluzuje i może za pare lat pogada z ciocią

[fugitive]

nie chodzi mi o jakies alarmowanie rodziców. W pierwszyhm poście
zapytałam czy Wy jako rodzice chcielibyście wiedzieć, że wasz syn
nie umie się zachować, ja bym chciała. Nie zamierzałam na
niego "skarżyć" czy nikogo zawstydzać. Rozumiem, że gdybyś była mamą
tego chłopca nie widziałabys potrzeby reakcji? Aha nie doczytałaś,
to nie jest dziecko jakiś znajomych, dość bliska rodzina, chłopiec,
z którym siedzę przy wigilijnym stole i chodziłam na jego urodzin,
gdy był mniejszy,

[morekac]

Fugitive - w pierwszej kolejności idziesz do młodego i po prostu mu mówisz,
jakie są twoje oczekiwania. Czy to takie trudne?
Jak nie poskutkuje - zawsze możesz spróbować innych metod: pójść do rodziców,
rzucić mu się na szyję na świątecznym śniadaniu z okrzykiem :A co, skarbie,
ciotce na ulicy 'dzień dobry' nie mówisz itp.
To on nie mówi 'dzień dobry' i jakiekolwiek nakazy rodziców tego nie zmienią -
jeśli on nie będzie tego chciał. A ponieważ sądzisz, że 12-latka nie można
usprawiedliwiać w tej sytuacji, zatem zapewne uważasz go za dużego chłopaka -
potraktuj go jak dużego, a nie jak małe dzidzi, sterowane za pomocą pilota przez
ojca i matkę.

[fugitive]

może i masz rację, ale naczytałam się na tym forum wiele opinii pod
tytułem - od wychowywania mojego dziecka jestem ja i jak ktoś ma cos
do niego to niech mi o tym powie. Także sama nie wiem czy rodzice
nie będa mieli pretensji, że rozmawiam z chłopakiem a nie z nimi

[nchyb]

Fugitive, czy ja naczej rozumiem słowo bratanek niż ty? czy jego
rodzicem nie jest twój brat? Czy naprawdę nie możesz porozmawiać ze
swoim bratem o tym co się dzieje???

[fugitive]

nchyb
jak już napisałm wcześniej to nie jest syn mojego brata ale syn brat
mojego męża. Nie znam innego okreslenia na takie pokrewieństwo ,
bratanek bedzie chyba ok?

[nchyb]

to w czym problem, żeby brat porozmawiał z bratem?

[nchyb]

przy okazji, to jest po prostu bratanek twojego męża. A jakie układy
łaczą męża z chłopcem? Witają sie na ulicy?

[morekac]

w teorii to rodzice są od wychowania dziecka. W praktyce - 12-latek spędza tyle
czasu bez nich, ze nie są w stanie kontrolować jego poczynań.
A jeśli nastolatek zachowuje się niewłaściwie, rodziców na horyzoncie ani widu
ani słychu - to uważasz, że nie możesz dziecku (nawet obcemu) zwrócić uwagi, że
jakieś zachowanie/niezachowanie jest niewłaściwe?
Czy jeśli chciałabyś, aby taki 12-latek ustąpił komuś miejsca w autobusie, to
szukasz jego rodziców czy też po prostu mu to mówisz?
Powiedz młodemu, co ci leży na wątrobie - jeśli będzie uważał, że się czepiasz,
to i tak jest naprawdę małe prawdopodobieństwo, że powie o tym rodzicom... A
nawet jeśli powie - i też będą czepiali się, że ty się czepiasz, to chociażbyś
na każdym rodzinnym spotkaniu wygłaszała kazanie na temat powitań - nic nie
uzyskasz. Niewiele ryzykujesz, naprawdę.

[nchyb]

Fugitive, w tym chyba tkwi problem. Piszesz dość bliska rodzina. A
moim zdaniem bardzo bliska. to twój bratanek, tak napisałaś, czyli
dziecko twojego brata. Tak, masz rację. Na miejscu rodziców dziecka
chciałabym wiedzieć co się dzieje, że nie ma zażyłości pomiędzy tak
bliskimi sobie członkami rodziny. Czy ty jako ciocia zawsze byłaś
odrzucana przez dziecko? Czy też jest jakiś konflikt między tobą a
np. żona brata i dziecko przenosi to na ciebie?
Kiedy dziecko przestało ci mówić dzień dobry?

[fugitive]

dopóki chłopak był mniejszy to nie spotykałam go samego na ulicy,
gdy był z rodzicami nie zwracałmi uwagi czy mówi coś czy nie. Z jego
rodzicami mam poprawne relacje, nie ma między nimi kontfliktów, ale
nie jesteśmy jakoś szczgólnie zaprzyjaźnienie, w sensie, że
uwielbiamy spędzać razem wolny czas. Ot przy spotkaniach rodzinnych
zwykła gadka szmatka. Oczywiście nie wiem co jego rodzice mówią w
domu na mój temat. Myślisz, że to może być przyczyną takiego
zachowania tego chłopca? A jesli przyjmiemy hipotetycznie, że tak
jest, że rodzice "obrabiają mi ,.." i dziecko nasiąka tym to jak
Twoim zdaniem powinnam się wobec niego zachować?

[nchyb]

nie wiem, czy obrabiają czy nie. Jezeli konfliktu nie ma, to pewnie
nie. Ale wystarczy, że dziecka kiedyś nie zauważyłaś (mogło się
zdarzyć) i ono zapamiętało to. A teraz ciotkę spotyka na ulicy, a
ona nawet się nie uśmiechnie. No to myśli, że cioteczka ma go w
nosie, i tak ją traktuje jak jego zdaniem na to zasługuje. Tak być
może, chociaż nie musi.

[granadax]

moze nie doczytalam, ale chwycilam sie wyrazenia "poprawne relacje" poprawne
zachowanie w szkole to tak na 3 prawda? To mnie zatanowiło.
Co do pytania chcialabym wiedziec, ze moj syn ma klopot z wydaniem z siebie
dzwieku w tej sytuacji, bo moglabym mu wtedy pomoc. Gdybym uslyszala, że nie
potrafi sie zachowac uznalabym to za interpretacje dalekoidaca i byloby mi
przykro. Fakt jest jedynie taki, że nie odezwał sie. POwodów może byc wiele.
Wiesz ze jak sie jest mniejszym, to nie czuje sie jeszcze presji, jest sie
jeszcze autentycznym. Z wiekiem niestety coraz bardziej sztywnym, a moim zdaniem
brak spontanicznosci zaczyna sie w maluch dawkach wraz z okresem dojrzewania

[morekac]

Obawiam się, może niesłusznie, że w podobnym przypadku usłyszałabyś tylko, że
twój syn jest niewychowany. I to nawet nie od samej zainteresowanej, nawet nie
od jej męża, ale od przyjaciółki znajomej kuzynki

[allija]

Szacunek ma wiele znaczeń, ja ujmuję to raczej w znaczeniu potocznym
czyli poważanie, poszanowanie, atencja a nie jako autorytet bo przecież
wiadomo że ta starsza pani, ktorej właśnie ustępujemy miejsca może być
wredną teściową i przyczyną wielu łez w swojej rodzinie. To mnie nie
interesuje w tej konkretnej sytuacji.
I w takim potocznym znaczeniu to nikt nie musi sobie zasługiwać na
szacunek, starszym należny jest tylko dlatego że są osobami
starszymi /czyli w domyśle z racji przeżytych lat, trudów życia,
doświadczeń itp/, kobiecie tylko dlatego że jest tą kobietą /trud
macierzyństwa, prowadzenia domu ale i piękna/ czy nauczycielowi tylko z
tego powodu że jest nauczycielem...
Bo zwyczaje przychodzą i odchodzą a dobre zachowanie raczej nie powinno
odchodzić.

[jotde2]

allija napisała:

> Szacunek ma wiele znaczeń, [itd.]

wielu nam brak kinder sztuby . niestety ona znacznie by ułatwiła
sprawe .pare zasad a o tyle stresów mniej .

> macierzyństwa, prowadzenia domu ale i piękna/

niestety niekażda jest piękana

> czy nauczycielowi tylko z
> tego powodu że jest nauczycielem...

a to już z wyrachowania czy z lęku

[morekac]

Trudno sobie wyobrazic osobnika o nienagannych
> manierach i tak kiepskich myślach o jakich mówisz.
No wiesz? Literatura pełna jest takowych osobników: gładkich,
grzeczniutkich, z dobrymi manierami posuniętymi do lizusostwa
i ...podkładających świnie. To właśnie człek nieco szorstki w obyciu
okazuje się tym prawym i porządnym .

że
> tak wypada /ciotce/? żeby się nie narażać /nauczycielce/? czy
raczej że
> tej osobie należy się szacunek z racji tego że...
Nigdy nie robiłam wykładów kto,po co i dlaczego.

Jeśli mówisz dziecku
> dlaczego ma sie kłaniać ciotce czy komukolwiek to jak to uzasadnisz
W przypadku jakichkolwiek wątpliwości,powiedziałabym po prostu, że
są sytuacje, kiedy po prostu mówi się 'dzień dobry'.

[przeciwcialo]

Dokładnie.

[nchyb]

Odpisałam Ci na innym forum, tu przekleję:


> dziecko źle wychowane. Jak wg zasad savoir vivre powinnam
reagować -
> czy ignorować chłopca ( tak robię)

no to źle robisz. Jesteś starsza, ponoć mądrzejsza, to jest twoja
bliska rodzina. Mogłabyś się przywitać.
Zastanawia mnie, a jak się wita z tobą pry okazjach rodzinnych?

co do rodziców, na ich miejscu po takiej uwadze - zapytalibyśmy
dziecko, dlaczego nie mówi ciotce dzień dobry. Może okazałoby się,
że ciotka nadepneła kiedyś dziecku na odcisk (w przenośni) i dziecko
w ten sposó okazuje jej niechęć? Bo to musi mieć jakąś przyczynę,
niekoniecznie świadczącą o złym wychowaniu dziecka.

Dla przykladu - znam dziecko które mówiło wszystkim zawsze i głośno
dzień dobry. Kilka razy pewna pani nie raczyła odpowiedzieć. I
dziecko przestało ją teraz witać. Przykład poszedł z góry. Od
tejże...

[nchyb]

Jeszcze coś mnie zastanowiło teraz. Piszesz, że u dziadków tobie nie
mówi dzień dobry. A innym?
Jesteście bliską rodziną. To syn zdaje się twojego brata. Czy
spełniasz się w swojej roli cioci? Może tu gdzieś tkwi zadra?

[verdana]

Cóż, zastanawiam się , czy się nie czepiasz. Bo najpierw piszesz o
dziecku jako o kimś z bliskiej rodziny - nie kłaniający się syn
brata - to rzeczywiscie powód do zastanawiania się, dlaczego tak
robi.
Natomiast syn brata męża, z ktorego rodzxina nie utrzymujesz
bliskich kontaktów, pewnie po prostu nie uwaza Cię kogos z rodziny
i nawet mu na myśl nie przychodzi, aby się ledwo znajomej osobie
kłaniać.

[japaa]

Nie uważam, że to czepianie się. Gdyby nawet była to 10 woda po kisielu a
widywana na rodzinnych spotkaniach, to sory, kłaniać się należy. Żeby nie
wyszło, że skarżysz, pogadaj z mężem, a on niech pogada jak brat z bratem. W
interesie i trosce samego dziecka oczywiście.
A powody mogą być dwojakie. Albo młody niewyrobiony/niewychowany jest albo
dziki/nieśmiały. Bo że ktoś go nastawia przeciw Tobie to raczej niemożliwe (?)
Ja np. pamiętam, że jako dziecko nie mówiłam czasem "dzień dobry" znajomym
rodziców, bo uważałam, że zawracam im głowę, że przeszkadzam i że nie wypada.
Albo kombinowałam, że dziecko nie odzywa się pierwsze do dorosłego. A kiedy
spotykałam kogoś drugi raz w tym samym dniu, udawałam, że go nie widzę, no bo
przecież "dzień dobry" JUŻ RAZ DZIŚ MÓWIŁAM!
Może to i drobiazg jak na taka dyskusję, ale w gruncie rzeczy dla dziecka to
żaden wysiłek ani ujma na honorze, kultywowanie więzów rodzinnych cenne, dobre
obyczaje potrzebne, więc dlaczego nie? I nie chodzi wcale o jakiś nieszczery
wymuszony szacunek do dorosłych. W końcu witanie się z kimś miłym na ulicy jest
przyjemne.

[morekac]

Przy założeniu większości przytoczonych powodów wystarczyłaby zapewne osobista
rozmowa z chłopakiem... czyli Fugitive rozmawia z bratankiem.
W twojej wersji powstaje łańcuszek: F - jej mąż - jego brat (i jeszcze narada z
żoną ) - jego syn. Taki głuchy telefon, ciekawe jaki byłby efekt końcowy...

[verdana]

Prawidłowy - wstyd rodziców, ze nie umieja dziecka wychować,
rzetalna awantura urzadzona dzieku i nienawiść do ciotki.

[japaa]

Może nie będzie tak źle. Metoda łańcuszka byłaby przydatna właśnie po to, żeby
nie peszyć dziecka. Mąż może powiedzieć bratu, że jego młody się nie kłania,
kiedy mija ciotkę. A taki tata może się zwyczajnie w domu zapytać: Synek, a
pamiętasz zawsze, żeby się kłaniać sąsiadom, znajomym, rodzinie? Bo wiesz,
gdybyś tego nie robił, to nie wyglądałoby to ładnie. I bez przywoływania
konkretnej ciotki. Ile trzeba byłoby mieć złej woli, żeby to schrzanić? Jak są
zdrowe, rodzinne relacje, to nie problem. Jak nie, to już lepiej niech się ten
chłopiec nie kłania i już.

[nangaparbat3]

japaa napisała:

> A taki tata może się zwyczajnie w domu zapytać: Synek, a
> pamiętasz zawsze, żeby się kłaniać sąsiadom, znajomym, rodzinie? Bo wiesz,
> gdybyś tego nie robił, to nie wyglądałoby to ładnie.

No kruca, przeciez dokładnie to samo moze przy pierwszej okazji powiedziec
ciotka, zamiast donosic rodzicom.

[przeciwcialo]

Drugi raz cie poprę.
Młodziez ze strony męza widzę 2-3 razy w roku przez kilka godzin.
Nie zdazyło się aby którekolwiek nie przywitało.

co zobaczę tytuł tego watku

[nangaparbat3]

to mimo ze go podczytuje i wiem, o co biega, wyswietla mi sie rodzina na peronie
z transparentem "serdecznie witamy naszego kochanego Robercika" - czy jak tam.

Ja pracuje w szkole i tu na okraglo mamy problemy, ze uczeńx nie poklonil sie
pani y.
Sama niespecjalnie zwracam na to uwagę, jednak nie ukryla sie przede mną
następujaca prawidlowosc: jeśli podczas przerwy przebiegam korytarzem, liczba
"dzień dobry", jakie uslyszę, jest ewidentnie zalezna od nastroju malującego sie
na mojej twarzy. Im szczesliwsza i radosniejsza jestem, tym wicej. jesli
natomiast czasem zdarzy mi sie byc w pracy smutną, zlą czy naburmuszoną - po
prostu udają, ze mnie nie widzą. I słusznie, wcale mi sie wtedy nie chce odpowiadac.
Są też osoby (starsze niż 12, bo to ogólniak), które z jakichś tajemniczych
powodow nie klaniaja sie nigdy i nikomu - jesli na takiego/taka wpadnę, to tez
zaleznie od mojego nastroju: albo mowię "dzień dobry" pierwsza (w znaczeniu:
milo cie widziec, a nie: pierwszy masz sie uklonic), albo tez udaje, ze nie widze.
Autorce wątku radziłabym wyluzowac - albo sie cieszysz, ze widzisz siostrzeńca,
to go zaczep pierwsza, albo udaj, ze nie widzisz. Albo pomachaj ręką z daleka.
Rób co chcesz, ale nie rób z tego sprawy.

[fugitive]

bardzo dziekuję za Twoją odpowiedź, rzuciła mi nowe spojrzenie na
sprawę. Jak zrozumiałam jesteś nauczycielka liceum, która wśród
swoich uczniów posiada też takich, którzy nigdy nikomu sie nie
kłaniaja. Kiedy widzisz takie osoby usmiechasz sie do nich i mówisz
pierwsza dzień dobry, albo jak nie jesteś w nastroju to się nie
odzywasz. Uważasz, że nie należy robić z takiego zachowania sprawy i
radzisz mi wyluzować. Nastolatkowie zachowują się eidentnie nie
grzecznie nie kłaniając sie swojej nauczycielce, która nie widzi
powodu żeby poinformowac ich o tym, że ich zachowanie nie jest w
cywilizowanym świeci akceptoalne, a wręcz przeciwnie usmiecha się do
nich i nie widzi sprawy i sama "luzuje".To wiele wyjasnia. Bo skoro
nauczycielka nie widzi problemu to tym bardziej nie widza problemu
uczniowie, a jesli ich rodzice maja poglądy podobne do wielu osób w
tym watky ( czepiasz się, może on nie uważa Cię za bliską rodzinę to
czemu ma ci się kłaniac)to może tych dzieciaków nikt nigy tego nie
nauczył , nie powiedział im , nie wyłumaczył i oni zwyczajnie
uważają, że nie ma sprawy i maja to w nosie, no bo skoro dorośli,
którzy winni ich wychowywać uznaja, że w tym temacie róbmy co chcemy
i luzujmu i nauczyciel nie widzi problemu, że nigdy nikomu sie nie
ukłonię... no tak to wiele wyjaśnia

[nangaparbat3]

Strasznie sie nadymasz i masz pretensje, że inni nie chcą Cie w tym wspierac.

Nastolatkowie zachowują się eidentnie nie
> grzecznie nie kłaniając sie swojej nauczycielce, która nie widzi
> powodu żeby poinformowac ich o tym, że ich zachowanie nie jest w
> cywilizowanym świeci akceptowalne, a wręcz przeciwnie usmiecha się do
> nich i nie widzi sprawy i sama "luzuje".
Wyobraź sobie, że to dziala. Że jeśli już zwróce komus uwagę na jego zachowanie,
niemal zawsze jest to skuteczne i nie budzi gniewu, zlosci, buntu.
Obowiazek pokłonienia się, tak jak Ty go widzisz, to zwykłe pokazanie swego
miejsca w hierarchii, że owszem stoje nizej niż ten, komu sie klaniam. Takie
jest rzeczywiste znaczenie "klaniania się". Ja nie mam szczególnej potrzeby
otrzymywania tego typu sygnałów.
I jeszcze jedno: młodzi ludzie jeśli juz sie czegos uczą, to przez
naśladownictwo raczej niz przez prawienie morałów.

[fugitive]

mam pretensję doprawdy? a w którym miejscu? dziękując Ci bardzo za
Two post, czy nie zgadzając się z Tobą? Wybacz ale to Ty raczej
wystawiasz sobie średnie świadectwo używając wobec mnie takich
wyrażeń typu "nadymasz się".
Piszesz, że takie zachowanie działa, gdyby tak było w swoim poście
nie używałabyś wyrażeń typu"mam w szkole nagminnie taki problem"
czy "są uczniowie, którzy nigdy i nikomu nie kłaniają się"- raczej
od razu napisałbyś, że miałaś takich uczniów, ale pod wpływem
Twojego zachowania zupełnie się zmienili i teraz już widząc Twój
przykład zaczeli się kłaniać innym.Raczej tak nie jest. Nie zgodzę,
się również, że nastolatkowie ucza się przez naśladownictwo, to
przywilej dzieci kilkuletnich,
Ale jeszcze raz dziękuję za Twój post i proponuje żebyś udzielając
mi ewentualnie odpowiedzi postarała się nie używac słów, które
uznawane sa za obraźliwe. W końcu jako nauczycielka powinnaś dac
przykład

Podsumowanie

[fugitive]

Dziękuję bardzo za wszystkie odpowiedzi, które otrzymałam w tym
wątku. Forum to jednak dobra rzeczDzięki Wam uzyskałam zupełnie
nowe spojrzenie na sprawę. Zwłaszcza interesujące były dla mnie trzy
wypowiedzi , pierwsza dziewczyny, która napisała, że gdyby ktoś
powiedział jej, że jej dziecko nie kłania mu sie na ulicy,
uznałaby , że jest nadgorliwy i przewrażliwony, a sama nie
poruszyłaby nawet tego tematu z dzieckiem, druga wypowiedź pani,
która stwierdziła, że uważa że się czepiam bo może chłopiec nie
uznaje mnie wcale za swoją bliską rodzinę, więc można go
usprawiedliwić że się nie kłania mi, trzecia pani nauczycielki,
która ma uczniów liceum, którzy nie kłaniają się nigdy nikomu, więc
ona z uśmiechem kłania się im pierwsza i nie robi z tego sprawy, a
mnie radzi wyluzować. Te wypowiedzi i kila innych uświadomiły mi, że
moje spojrzenie na zasady dobrego wychowania jest inne niż wielu
osób, a pojęcie kindersztuby w Polsce XXI wieku mocno ewoluowało.
Zdania swojego w omawianej kwestii nie zmieniłam, ale mam świadomość
tego, że rodzice i nauczyciele tego chłopca mogą mieć zdanie
podobne do tu zaprezentowanego i nie koniecznie będa go odbierać
jako osobę źle wychowaną. Ja swoje dzieci staram się wychować
inaczej, ale to w końcu moje dzieci, i nie mam ambicji wychowywac
innych. Także chyba w temacie odpuszczę, tzn nadal nie uważam, że
powinnam się do chłopca uśmiechać i kłaniac mu pierwsza bo "mi
korona z głowy nie spadnie" ale rozmowę z kimkolwiek na ten temat
sobie odpuszczę. Jeszcze raz dziekuję za wszystkie wypowiedzi.Jeśli
ktoś ma ochotę jeszcze na komentarz zapraszam

[morekac]

>ale rozmowę z kimkolwiek na ten temat
> sobie odpuszczę.
Ale tego to nie rozumiem... To jak siedzienie cichutko w kąciku i
czekanie, aż ktoś domyśli się, że masz problem...

[verdana]

A ja zaczynam rozumieć, dlaczego dzieciak się nie klania...

[fugitive]

verdana napisała:

> A ja zaczynam rozumieć, dlaczego dzieciak się nie klania...

aha

szczerze mówiąc nie rozumiem jaki sens ma pisanie takich postów,
gdybyś dodała zaczynam rozumiec bo... i tu wyjaśnienie
a tak dziecinne wiem ale nie powiem... ot chcę miec ostatnie zdanie?

[semi-dolce]

Ja też I już mu się wcale nie dziwię...

[fugitive]

semi-dolce napisała:

> Ja też I już mu się wcale nie dziwię...
no cóż czekam jeszcze na równie konstruktywną wypowiedź trzeciej z
pań, o której wypowiedzi wspomniałam w podsumowaniu, dzięki bardzo
mi pomogłaś

[morekac]

Cóż - może po prostu masz tendencję do dbania o to, aby nikogo nie
urazić, aby nikt o tobie źle nie pomyślał i nie umiesz powiedzieć,
że coś jest źle czy nie tak. W związku z tym nie urazisz bratanka
(ryzyko, że przestałby Ci mówić 'dzień dobry' raczej nie jest
wysokie ), szwagra i szwagierki (jeszcze się obrażą) - i urażasz
sama siebie?

[fugitive]

morekac napisała:

- i urażasz
> sama siebie?
no to chyba zbyt mocne słowa, mówimy przecież o 12 latku i jego
dzień dobry, chłopiec nie jest w stanie mnie urazić

[fugitive]

morekac napisała:

> >ale rozmowę z kimkolwiek na ten temat
> > sobie odpuszczę.
> Ale tego to nie rozumiem... To jak siedzienie cichutko w kąciku i
> czekanie, aż ktoś domyśli się, że masz problem...
problem miałabym gdyby tak zachowywało się moje dziecko, a to nie
jest mój problem, ot sytuacja z która się spotkałam i zastanawiałam
się jak postąpić, nie nazwałabym tego problemem

[nchyb]

problem jednak jest, bo przeżywasz fakt, że bratanek twojego męża
tobie nie mówi dzień dobry. Ale sprowadzasz to niestety wyłącznie do
kategorii SV, a nie szukasz przyczyn, które mogą być niezwiązane z
kwestią dobrego wychowania.

[fugitive]

morekac napisała:

> >ale rozmowę z kimkolwiek na ten temat
> > sobie odpuszczę.
> Ale tego to nie rozumiem... To jak siedzienie cichutko w kąciku i
> czekanie, aż ktoś domyśli się, że masz problem...
problem to bym miała gdyby to moje dziecko tak sie zachowało, a to
nie problem tylko sytuacja z którą się spotkałam i nie wiedziałam
jak się zachować, po sondzie na forum zrozumiałam, że tolerancja na
takie zachowanie ogólnie jest większa niż moja, więc uznałam, że nie
ma sensu podejmować żadnych kroków

[nchyb]

> Zdania swojego w omawianej kwestii nie zmieniłam
czyli co, w dalszym ciągu ignorować będziesz chłopca? A ja powtórzę
pytanie, jak jest z witaniem się chłopca z jego wujkiem, czyli twoim
mężem?

[fugitive]

nchyb napisała:

>
> > Zdania swojego w omawianej kwestii nie zmieniłam
> czyli co, w dalszym ciągu ignorować będziesz chłopca? A ja
powtórzę
> pytanie, jak jest z witaniem się chłopca z jego wujkiem, czyli
twoim
> mężem?
>
> nie wiem nie rozmawaiałam z moim mężem na ten temat, siłą rzeczy
nie mogłam zaobserwować jak to jest gdy obydwaj spotykają się na
ulicy beze mnie
raz już po założeniu tego postu , w kilka osób weszliśmy do domu
dziadków gdzie chłopiec był, nawet stał w przedpokoju ale jak nas
zauważył wycofał się bez słowa, jest to jednak dla mnie inna
kategoria zachowania, weszliśmy w kila osób, były tam osoby nieznane
chłopcu , no i generalnie zrobliliśmy soporo zamieszania,

[nchyb]

Fugitive, nie musisz tego obserwować. Zapytaj po prostu swojego męża
jak syn jego brata się z nim wita. I jeżeli tak jak z tobą to podsuń
mu pomysł rozmowy z bratem. I tyle. Jeżeli zaś z nim się wita, to
jednak trzeba pomyśleć o przyczynach.
Dla ciebie to nie jest bliska rodzina (tak z twoich opisów odczuwam
twoje podejście), ale tak naprawdę, to jednak to są bliskie więzy
krwi. I skoro mieszkacie w jednym mieście to pewnie jakoś się tam
przez te 12 lat kontaktowaliście wcześniej? Od kiedy znasz tego
chłpca? Często się znim widywałaś? W końcu ciotką jesteś, bo twój
mąż jest wujkiem.

[fugitive]

dla Ciebie to moze "i tyle" ale jeśli śledzisz wpisy w tym wątku to
zauwazyłaś, że większośc osób uwaza rozmowę z rodzicami za grubą
przesadę. A przekazywanie info mojemu mężowi a on bratu ,ktoś nawet
sugerował, że może doprowadzić, że chłopiec mnie znienawidzi, więc
jak widzisz tylko dla Ciebie sprawa taka prosta
A z mężem nie rozmawaiał do tej pory ot własnie dlatego, żeby sprawy
nie rozdmuchiwać. Chłopca znam od urodzenia. A sprawa przywitania
wynikła w tym roku ponieważ jak już napisałam od września moja córka
chodzi do tej samej szkoły muzyccznej i często widujemy się na
neutralnym gruncie z chłopcem.

[epb3]

O Matko, dzieci uczą się od doroslych. Ty nie witasz sie z nim, on nie wita się
z Tobą. Jasne.
Szacunek musi byc po obu stronach, a mądrość przede wszystkim po tej starszej...
Faktycznie jestes leciwa...Ja swoim sąsiadom(dzieciom w róznym wieku) mowię
'czesc' albo 'dzien dobry'. Poporstu. I mnie sie nie wstydzą.

[bi_scotti]

Fugitive, jestes pani z klasa - milo czytac ... to, jak sie wydaje,
coraz rzadsze zjawisko. Doskonale rozumiem Twoja postawe wiec jesli
cos wynika z tego dlugasnego watku to prznajmniej
miedzykontynentalne porozumienie dwoch kobiet o tradycyjnym
przywiazaniu do kindersztuby.
Dodam, ze ja tez pracuje w szkolach (glownie high schools) i wszyscy
dorosli pracownicy szkol oczekuja od mlodziezy uprzejmego
pozdrawiania przy kazdym mijaniu sie gdziekolwiek (na terenie szkoly
lub poza nia). Powtarzajacy/obserwowalny brak takich pozdrowien moze
byc uznany za "suspendable offence" (powod do zakazu przychodzenia
do szkoly od 1 do 3 dni). Ale w moim kraju nawet obcy ludzie mowia
sobie naturalnie "hi" i "hello" we wszystkich mozliwych
okolicznosciach; wiekszosc sie na dodatek przy tym usmiecha!

[fugitive]

dzięki bi scotti , zrobiło mi się miło

Bi,

[nangaparbat3]

w Polsce to ja znam jedną, doslownie jedna instytucje, gdzie wszyscy sie
pozdrawiają - to znaczy kazdy przechodzacy pracownik pozdrawia mnie, obcą babę,
kiedy tam wejdę (mam na myśli mijanie sie na korytarzach, schodach). od razu
robi sie milo i chce się, by tak wlasnie bylo wszedzie.
Ale co do szkoły, mam pytanie: czy nauczyciele uczniom odpowiadają?
Bo u nas jest tak: jedni owszem, jak najbardziej i milo. Ale sa i tacy, ktorzy
po prostu przechodzą mimo odbierajac nalezne hołdy. Ja przestalam czepiac się
uczniow o "dzień dobry" od kiedy widziałam taka własnie damę - z twarzą
nieprzystepną i zamknietą. Taki kłanianie sie jest zwyczajnym upokarzaniem, ręki
do tego nie przylożę.
podobnie: sytuacja, kiedy nauczyciel wchodzi do szkoły, a przy drzwiach siedzi
dyzurny. Wchodzę, wiec mowie wszystkim: pani woźnej, panu ochroniarzowi,
dyzurnemu uczniowi. Nie czekam, az ochroniarz ukłoni sie pierwszy, bo jest
mężczyzną, czy uczeń, bo jest uczniem. Wchodzę, wiec pierwsza jestem ja.
Większosc nauczycieli postepuje zreszta podobnie - ale nie wszyscy. Są i tacy,
ktorzy żądają, by uczeń witał ich bez wzgledu na okolicznosci. Tutaj chodzi juz
wylącznie o okazanie podporządkowania, nic innego.
Nie zawsze to co wydaje sie podobne, jest podobne.

[bi_scotti]

nangaparbat3 napisała:

> Ale co do szkoły, mam pytanie: czy nauczyciele uczniom odpowiadają?
>

Oczywiscie, ze odpowiadaja. Ja mialam 1 szefowa w mojej poprzedniej
pracy, ktora nikomu nie mowila "hello", nikogo nie pozdrawiala itd.
Totez i nawet najbardziej uprzejmi pozdrawiacze przestali w pewnym
momencie Ja pozdrawiac i mowiac szczerze nigdy nie odkrylismy
dlaczego tak ta baba miala. Ale to byla jedna osoba, dosc poza tym
specyficzna. Wszystkich innych doroslych obcujacych z mlodzieza,
ktorych mam okazje obserwowac na codzien slysze/widze
odpowiadajacych na pozdrowienia i czesto jest to "hi" kontynuowae
uprzejmym "how are you?", bo w koncu trzeba tych mlodych jakos tam
uczyc kiedy tylko sie da
Wbrew wyobrazeniom wielu ludzi nie pracujacych z mlodzieza, ja moge
uczciwie powiedziec, ze znakomita wiekszosc nastolatkow (bo mlodsi
to wlasciwie z zalozenia sa grzeczni) wie jak sie zachowac i nawet
tacy, ktorzy np. miewaja problemy z prawem, sa na ogol uprzejmi ze
wszystkimi "please", "thank you", "excuse me" etc. Ale to zapewne
jakos tam sie laczy z tym, ze w ten sam sposob dorosli odnosza sie
do nich lacznie z np. policjantami przychodzacymi ich aresztowac za
zlodziejstwo czy inny wystepek - ot, paradoks taki

[nangaparbat3]

Strasznie mi się smutno zrobiło od Twego postu. Podobnie jak smutno mi sie robi,
kiedy wyjeżdżam, i nagle slyszę wokol siebie "proszę", "dziekuję",
"przepraszam", ciepłe i z usmiechem.

PS

[nangaparbat3]

Uzupełnienie w @.

Ku pokrzepieniu serca Nangi :)

[bi_scotti]

W Polsce JEST lepiej, lepiej niz bylo w PRLu, i lepiej niz nawet
latach 90-tych - postep JEST wyrazny. Widze (i slysze) to gdy raz na
jakis czas kraj nad Wisla nawiedzam. Nie tak dawno temu mialam do
czynienia z cala garscia urzedow warszawskich. Wszedzie wszyscy byli
uprzejmi, zyczliwi, profesjonalni (no moze z wyjatkiem jednaj pani
sekretarki w sadzie na Nowogrodzkiej ale spuscmy na ten detal
zaslone ). I ja mowie o urzedach panstwowych, o poczcie, kasach
na dworcu itp. Naprawde ludzie byli grzeczni, nawet jesli sami nie
witali mnie "dzien dobry", to na moje powitanie, odpowiadali z
usmiechem i natychmiastowym pytaniem "czym moga mi sluzyc" - moze
tego sie na codzien nie widzi, jak sie w PL mieszka ale ja to widze
i bardzo doceniam. Ile razy przyjade. Bo zapelnic polki w sklepach
to jest pryszcz ale wychowac spoleczenstwo i wzbudzic w kazdej
jednostce potrzebe bycie uprzejmym i oczekiwania uprzejmosci od
innych to juz wyzsza szkola jazdy. Cierpliwosci, PL jest na dobrej
drodze

[morekac]

Fugitive, porozmawiaj po prostu z chłopcem. Nie z jego rodzicami,
nie z mężem itp. 12-latki to już duże dzieci(koniec podstawówki, jak
sądzę), uważają się za praktycznie dorosłych (tylko dorośli i
starsze rodzeństwo wiedzą, że jest inaczej) i to rozmowa z nimi za
pośrednictwem rodziców może urazić ich bardzo wrażliwe ego.
Nastolatki raczej lubią, jeśli traktuje się ich dorośle i poważnie
i raczej na pewno wolą, jeśli porusza się z nimi pewne tematy
osobiście ( właśnie przeprowadziłam ankietę wśród nader
niereprezentatywnej próbki). Powiedz mu po prostu (jak go spotkasz
pod tą nieszczęsną szkołą), że trochę ci przykro, że nie mówi ci ani
cześć, ani dzień dobry (czy co tam jest u was przyjęte) - jak cię
widzi. I byłoby ci bardzo miło, gdyby czasami powitał pierwszy
swoją 'wiekową' ciotkę.
Tylko nie mów (błagam !), że niewychowany i winien ci szacunek z
powodu siwych włosów .

[fugitive]

ooo rozumiem, że rozmawaiałaś z jakimiś nastolatkami pewnie masz
dużo racji, dzięki

[tukata]

Zdecydowanie oczekuję, że nastolatek ukłoni sie pierwszy. Swoim
dzieciom klaruję, że mówi się dzień dobry i nauczycielom,
sąsiadom,rodzicom innych dzieci, znajomym i wchodząc do sklepu, itd.
Oczywiście bywa, że mówię cześć pierwsza (nawet dość często), ale do
zależy od relacji z dzieckiem lub okoliczności, np wchodzi moja
córka z koleżanką do domu, ja wychodzę z pokoju i mówię część
dziewczyny. Ale jest to mój wybór, bo gdybym nie wychyliła nosa, a
słychać czy widać że jestem w domu, to jednak powinnam usłyszeć
słowa powitania( nawet jeśli dziecko mnie nie znosi). Tak samo jak
pożegnania przy wyjściu. Chciałabym wiedzieć, jesli moje dziecko się
nie kłaniałoby się, tym bardziej ciotce. Nie widzę, żadnego powodu
do obrażania się, raczej do wstydu, że nie zna bardzo podstawowych
zasad dobrego wychowania. Od nauczyciela, tez raczej oczekiwałabym,
że jeśli dzieci się nie kłaniają, to poświęci pięć minut lekcji na
przypomnienie podstawowych zasad, a nie zacznie kłaniać sie
pierwszy. I nie ma tu nic do rzeczy lubienie czy nie osoby, której
powinniśmy się ukłonić.

[fugitive]

bardzo się cieszę , że ktoś ma takie same poglądy jak ja, jakoś tak
raźniej w "klubie jędz"

[tukata]

Faktycznie czytając te wypowiedzi, mam wrażenie, że wymierają dobre
obyczaje. Jest duże przyzwolenie na bylejakość i jakiś dziwnie
pojęty luz. A później dziwimy się, że się nie kłaniają, nie ustępują
miejsca w autobusie czy nie przepuszczaja w drzwiach.

[alinawk]

>Fugitive, porozmawiaj po prostu z chłopcem

Absolutnie odradzam.Ja byłam chorobliwie nieśmiała i przyznam się,
że zdarzało mi się "nie zauważać" znajomych czy krewnych byle tylko
nie musieć wykrztuszać z siebie tego nieszczęsnego dzień dobry.
Gdyby wtedy ktoś do mnie podszedł i zwrócił uwagę to by mnie chyba
zamurowało na amen. Co innego uwaga od rodziców, osób z którymi
jakby nie było najswobodniej się czułam.

[nchyb]

> dla Ciebie to moze "i tyle" ale jeśli śledzisz wpisy w tym wątku to
> zauwazyłaś, że większośc osób uwaza rozmowę z rodzicami za grubą
> przesadę.
Ależ Fugitive, my nie mówimy o rozmowie z rodzicami jakiegoś
chłopca, o żadnym rozdmuchiowaniu jakiejś tam sprawy, ale o luźnej
gadce pomiędzy dwoma braćmi i pomiędzy mężem a żoną. Jezeli jednak
taka rozmowa jest niemożliwa z różnych względów, to może świadczyć o
stosunkach w rodzinie, a wtedy zachowanie chłopca specjalnie nie
może dziwić...
Rety, przeciez to bliska rodzina, jak trzeba być skonfliktowanym,
żeby przy kawie nie rozmawiać o dzieciach, pracy czy innych
duperelkach...

[nangaparbat3]

To bardzo ciekawe, ze moje słowa:
>>>albo mowię "dzień dobry" pierwsza (w znaczeniu:
milo cie widziec, a nie: pierwszy masz sie uklonic),

zostały odczytane jako : nauczycielka KłANIA się pierwsza.
Otoz nie kłaniam sie - pozdrawiam.
Będę sie upierac, ze jest to o wiele skuteczniejsze niz rozliczanie z
nieklaniania się, prawienie morałów i stawianie do pionu.
W szkole gdzie pracuje uczą sie młodzi ludzie z tzw. dobrych, a nawet bardzo
dobrych domow. Nie smialabym domniemywac, ze nie dowiedzieli sie od rodzicow,
jak nalezy sie zachowywac. Czesto maja w sobie duzo zlosci do doroslych w ogóle.
I czesto ta zlosc ma swoje uzasadnienie. Rozliczanie ich z nieukłonienia się i
wymuszanie KŁANIANIA się tylko by tę zlosc nasiliło.
Fugitive, rozważ moje słowa:
kiedy jestem w dobrym nastroju i zyczliwie usposobiona, z trudem nadążam z
odpowiadaniem na "dzień dobry". Kiedy jestem zła, udaja, ze mnie nie widzą.
Zdarzaja sie tez tacy, ktorzy są tak bardzo niesmiali, ze ukłonienie sie ich
przerasta. Naprawdę tacy są. I tacy, ktorzy zamykaja sie w sobie, podczas
przerwy, w tłumie ludzi unikaja kontaktu z kimkolwiek. I tacy, ktorzy czuja w
sobie wsciekly bunt.
Ty domagasz się od bratanka okazania uleglosci. Bo tak naprawde o to chodzi w
tym "kto pierwszy sie ukloni".

[fugitive]

nangaparbat3 napisała:

> To bardzo ciekawe, ze moje słowa:
> >>>albo mowię "dzień dobry" pierwsza (w znaczeniu:
> milo cie widziec, a nie: pierwszy masz sie uklonic),
>
> zostały odczytane jako : nauczycielka KłANIA się pierwsza.
> Otoz nie kłaniam sie - pozdrawiam.
w tym znaczeniu kłaniam się i pozdrawiam to to samo. Dokonałaś
prostej zamiany słów, bo rzeczywiście pozdrawiam w tym kontekście
brzmi lepiej, ale nie zmienia to faktu, że wychodzi na to samo. Są
uczniowie, którzy nigdy i nikomu nie mówią dzień dobry , więc ty
jako ich nauczycielka mówisz im to dzień dobry pierwsza. Nie wiem
jakbyś nie kombinowała Twoje słowa opisują właśnie taką sytuację.
> Będę sie upierac, ze jest to o wiele skuteczniejsze niz
rozliczanie z
> nieklaniania się, prawienie morałów i stawianie do pionu.
Skoro tak twierdzisz, nie jestem pedagogiem. Jestem zwolenniczką
oddzielania złego zachowania od osoby, tzn tak jak u małych dzieci,
nie podoba mi się to co robisz, ale Ciebie jako osobę akceptuję, ale
nie oznacza, że akceptuję to jak się zachowujesz.
> W szkole gdzie pracuje uczą sie młodzi ludzie z tzw. dobrych, a
nawet bardzo
> dobrych domow. Nie smialabym domniemywac, ze nie dowiedzieli sie
od rodzicow,
> jak nalezy sie zachowywac.
Nie wiem co masz na myśli mówiącv o dobrych domach, ale ja bym nie
wyciągała jednak takich wniosków, tylko na podstawie statusu
rodzin. Fakty są takie, że ci młodzi ludzie zachowują się źle i
dobrze byłoby im to uświadomić
Czesto maja w sobie duzo zlosci do doroslych w ogóle
> .
> I czesto ta zlosc ma swoje uzasadnienie. Rozliczanie ich z
nieukłonienia się i
> wymuszanie KŁANIANIA się tylko by tę zlosc nasiliło.
Mówisz chyba o sytuacjach dość skrajnych o ludziach , którzy mają w
sobie wiele złości ( uzasadnionej) do dorosłych. Ja mówię o znacznie
szerszym spektrum, tych których należy wychowywać i jeszcze można to
zrobić
> Fugitive, rozważ moje słowa:
> kiedy jestem w dobrym nastroju i zyczliwie usposobiona, z trudem
nadążam z
> odpowiadaniem na "dzień dobry". Kiedy jestem zła, udaja, ze mnie
nie widzą.
Niedwuznacznie sugerujesz mi, że chodzę nadęta i 12 latek boi się mi
dlatego ukłonić, a ja jeszcze raz podkreślam, że przerzucanie na
mnie winy, za brak manier tego chłopca uważam za nieuzasadnione
> Zdarzaja sie tez tacy, ktorzy są tak bardzo niesmiali, ze
ukłonienie sie ich
> przerasta.
Już na poczatku napisałam że biorę pod uwagę, że chłopiec jest
nieśmiały, ale nad takimi rzeczami można i trzeba pracować, stąd
mój post z pytaniem w jaki sposób najlepiej to zrobić( rozmawiając z
jego rodzicami , z nim bezpośrednio?) natomiast polityka "kiedyś mu
przejdzie" nie wydaje mi się słuszna, zwłaszcza skoro w liceum jak
piszeszz nadal sa takie problemy. Może byłoby lepiej gdyby już w
wieku 12 lat rodzice i nauczyciele dzieci, o których piszesz
pracowali nad tym. Niemniej jednak sytuację kiedy uczeń liceum nie
mówi dzień dobry nauczycielowi bo tak się wstydzi uważam za sytuację
skrajną , na pograniczu patologii, wymagającą poważnej interwencji
dorosłego ( takie zachowanie jest normalne u 6 latka, ale
patologiczne u 16 lataka)
Naprawdę tacy są. I tacy, ktorzy zamykaja sie w sobie, podczas
> przerwy, w tłumie ludzi unikaja kontaktu z kimkolwiek. I tacy,
ktorzy czuja w
> sobie wsciekly bunt.
Owszem na pewno są dzieci z poważnymi problemami, którzy wymagają
szczególnego postępowania dorosłych, ale nie uznawałabym takich
zachowań nadających się na terapię, za typowe dla tego wieku. A
sposób postępowania z nimi za właściwy dla typowego nastolatka. To
sytuacje skrajne
> Ty domagasz się od bratanka okazania uleglosci. Bo tak naprawde o
to chodzi w
> tym "kto pierwszy sie ukloni".
Wybacz, ale większej bzdury w życiu nie czytałam Wymagam od 12 latka
przestrzegania zasad dobrego wychowania i tyle.

[morekac]

A ja się po prostu zastanawiam - skąd taki 12-latek ma wiedzieć, kto, komu i
kiedy to nieszczęsne 'dzień dobry' mówi. Rodzice w swoim czasie nie powiedzieli,
ciotka też nie zamierza powiedzieć, nauczyciele też raczej nie latają po
korytarzach łapiąc 'niemówiących' (BTW: mają ważniejsze sprawy na głowie,
przynajmniej czasami)- to wcale się nie dziwię, że nie mówi. Może on po prostu
nie wie ?!

[kasiakasiam]

Skoro jesteś taką dojrzałą i pewną siebie kobietą, to chyba nie
powina być do dla Ciebie wielka obraza i zniewaga, że jakiś dzieciak
nie mówi Ci dzień dobry. Skoro to bliska rodzina, to mysle, że
korona Ci z głowy nie spadnie jak sama przywitasz dziecko, a jak
dalsza, to nie zawracaj sobie tym głowy.

[fugitive]

kłaniac się pierwsza nie zamierzam ( tak korona spadnie mi z głowy)
a sprawę po przemyśleniu olałam, bo nie chce mi się wychowywac
cudzych dzieci, ale żebym na 100% była pewna że słusznie postępuje
to nie powiem
pozdrawiam

[nangaparbat3]

A Ty go lubisz?

[verdana]

Coś ty? przeciez jest źle wychowany i ma złe maniery. A maniery - to
grunt.

[fugitive]

no no ale się odcięłaś
dzięki Verdana merytoryczny poziom dyskusji nie wątpliwie wzrasat
pod wpływem twych rzeczowych postów
pozdrawiam i czekam na więcej

[verdana]

Wiesz co? Trudno merytorycznie dyskutować z osobą dorosłą, dojrzałą,
która naprawdę uwaza, ze jej korona z glowy spadnie, jak powie
pierwsza dzień doby mlodszemu od siebie. Chcesz mieć dobrze
wychowana mlodzieź? To wychowuj. Nie zaczynaj od obrazania się,
szukania winy jedynie w dziecku, afery rodzinnej - ale od prostego
powiedzenia chlopakowi "Dlaczego nie mowisz mi dzień dobry"? To jest
wychowanie. To, co proponujesz wychowaniem nie jest - cały czas
wydaje mi się, ze jesteś na tyle oburzona zachowaniem kuzyna, ze nie
tyle chcesz, aby zaczął Ci się kłaniać, ile masz nadzieję, zę
zostanie ukarany za to, ze Ci się nie kłania. I dlatego mam
wrażenie, ze najważniejszym twoim motywem jest to, ze go nie lubisz.

[fugitive]

verdana napisała:

> Wiesz co? Trudno merytorycznie dyskutować z osobą dorosłą,
dojrzałą,
> która naprawdę uwaza, ze jej korona z glowy spadnie, jak powie
> pierwsza dzień doby mlodszemu od siebie.
No widzisz tym się róznimy, że mnie nie jest trudno dyskutować z
osobą o odmiennych poglądach taką, która uważa, że nastolatek, który
nie lubi kogoś z rodziny może to okazywać w ten sposób, że nie mówi
mu dzień dobry, ba nawet wolę bo zawsze można się czegoś dowiedziec
nowego
Natomiast kiedy z dyskusji merytorycznej przechodzi się w osobiste
wycieczki, nic nie wnoszącą ironię zamiast argumentów to
rzeczywiście dyskusja przestaje mieć sens.
Problem jest według mnie taki, że wielu dyskutantów na forum
zapomina, że to tylko forum, sytuacje tu przedstwione mają charakter
szczątkowy, pewne fakty się zataja ( żeby nie być rozpoznawalnym)
także nie ma to charakteru pełnego i zamiast merytorycznej dyskusji
jest zaperzanie się, obrażanie innych, osobiste wycieczki. Po co ?
Trudno Ci ze mną dyskutować merytorycznie bo masz skrajniie inne
poglądy ok rozumiem, ale czemu nie możesz powstrzymać się od nic nie
wnoszących do dyskusji kąśliwych przytyków? Wybacz ale trudno
takiego dyskutanta traktować poważnie

Chcesz mieć dobrze
> wychowana mlodzieź? To wychowuj. Nie zaczynaj od obrazania się,
> szukania winy jedynie w dziecku, afery rodzinnej - ale od prostego
> powiedzenia chlopakowi "Dlaczego nie mowisz mi dzień dobry"? To
jest
> wychowanie. To, co proponujesz wychowaniem nie jest - cały czas
> wydaje mi się, ze jesteś na tyle oburzona zachowaniem kuzyna, ze
nie
> tyle chcesz, aby zaczął Ci się kłaniać, ile masz nadzieję, zę
> zostanie ukarany za to, ze Ci się nie kłania. I dlatego mam
> wrażenie, ze najważniejszym twoim motywem jest to, ze go nie
lubisz.
Tu racje całkowitą masz tylko co do jednego - to Ci się wydaje

[verdana]

Jeśli zataja się fakty, trudno oczekiwać rzeczowej odpowiedzi,
prawda?
Poza tym chyba nie bardzo rozumiesz większość odpowiedzi - nikt tu
nie napisał, zę nastolatek nie ma klaniać się pierwszy - pisano
jedynie, ze może mieć swoje powody, ze warto zacząć od rozmowy z nim
samym, a nie od razu z rodzicami, ze nie warto czasem robić afery z
czegoś , o czym się nie wie - czy jest złym wychowaniem, czy ma
jakieś głębsze podłoże. Natomiast Ty bardzo nerwowo reagowałaś na
wszelkie porady typu "zastanów się o co chodzi" - od razu oceniałaś
autorów takich postów jako tych, którzy maja gdzieś zasdady dobrego
wychowania i uznają, ze klaniać sie nie trzeba.

[fugitive]

no ja to widzę inaczej, nigdzie nie napisałam o robieniu afery,
zastanawiałam się czy warto rozmawiać z jego rodzicami i to właśnie
w kontekście tego czy chłopca nie zawstydzać. W pierwszym poście
zapytałam czy Wy jako rodzice chcielibyście wiedziec. Nie uważam, że
reagowałam nerwowo na cokolwiek, natomiast to Ty zareagowałaś
dziwnie , po tym jak wymieniłam Twoją wypowiedź jako jedną z tych
które uwaga dały mi do myślenia. W tym momencie merytoryczna rozmowa
z Tobą się zakończyła, a zaczęły się przepychanki. No i chyba
między "czepiasz się" a "zastanów o co chodzi " widzisz różnicę?
Co do meritum dyskusji zauważ, że każda z udzielonych mi rad miała
solidny kontratak i to by najmniej nie mój
Większość radziła porozmawaiaj z chłopcem - ale odezwała się
dziewczyna, która sama była nieśmiała i zaklinała mnie tylko nie
rozmawiaj z nim bo pogarszysz sytuację
Niektózy pisali rodzice powinni o tym wiedziec inni absolutnie nie,
bo to robienie afery rodzinnej. Jeszcze inni radzili nie robić nic,
a całkiem spora grupa kłaniać się chłopcu pierwszemu, albo zagadać,
inni znowu nie bo go zawstydzę, albo może nie chce ze mną rozmawiać.
Także sprawa daleka jest od jednoznaczności

[morekac]

Ale chyba można porozmawiać z nim tak, żeby się go nie zawstydzać?
A czy on jest nieśmiały - to twój powinowaty i ty go znasz, nie my.

[lola211]

Nie przeczytałam calego watku.

Sama mam 11 latke i mam nadzieje, ze mowi dzien dobry pierwsza doroslym, ktorych
zna.Ale reki uciac nie dam, bo skad mam na 100% wiedziec?

Na twoim miejscu przy kolejnej okazji podeszlabym jednak do chłopaka ,
przywitala sie i po prostu - bez zadnego oskarzania, zawstydzania- powiedziala
zyczliwie, ze powinien w takich sytuacjach witac sie pierwszy.

Moja córka ma 2 kolezanki(siostry), ktore mimo ze bywaja u mnie w domu, znaja
mnie od lat , widzac mnie na ulicy kiedys -milczały patrzac.
Z poczatku czulam sie urazona, ocenialam je jako zle wychowane dzieci, cos tam
na temat rodzicow tez pomyslalam.Ale juz wiem, ze to nie "zasługa" rodzicow,
tylko niesmialosci tych dziewczyn.Gdy sytuacja sie powtórzyla, sama pierwsza
zaczepialam je, zagadywalam, po kilku razach przynioslo to efekt- klaniaja sie z
daleka.

[lila1974]

Miałam podobnie i to z dziewczyną zdecydowanie starszą, moją sąsiadką.
Kiedy przyłapałam się na tym, że jej brak "dzień dobry" zaczyna mnie irytować,
przywitałam się pierwsza ... raz, drugi ... chyba się przełamała, bo teraz
słyszę ... ledwo ledwo ale jednak wypowiadane "dzień dobry".

Teraz "czaję" się na dwie dziewczynki, siostry, które przychodzą do mojej
starszej córy

[apocalipsaa]

Ja bym na twoim miejscu zagadała do młodego. Ale nie w stylu "drogi młodzieńcze nie mogę dłużej tolerować twojego zachowania" ale "cześć (dzień dobry-w zalezności jakiej formy oczekujesz), nie jestem do końca pewna czy mnie kojarzysz. Jestem żoną twojego wujka..." i parę raz uśmiechnąć się na zachętę.
Może młody cię zna ale nie jest pewny skąd? (ja osobiście tak mam, coś mi dzwoni ale nie wiem w którym kościele). Może wyglądasz bardzo młodo i nie jest pewien formy kontaktów - CZEŚĆ czy BRY PANI.
Według mnie ignorowanie nastolatka to żenada, ale o tylko moje zdanie. Osobiście, jak mnie nastoletni czy nawet kilkuletni dzieciak koleżanki czy kuzynki olewa to sama zagaduje. W większości przypadków po prostu mnie nie zauważyli, bo gdybali w hormonalnych obłokach. I jak tylko sie odezwę to zaraz mi się na szyję rzucają i opowiadają co i jak w szkole, i jak to rodzice im siary narobili.

Naprawdę zagadaj do niego, szkoda żebyście oboje chodzili obrażeni z powodu takiej głupotki.

[fugitive]

apocalipsaa napisała:

> Ja bym na twoim miejscu zagadała do młodego. Ale nie w
stylu "drogi młodzieńcze
> nie mogę dłużej tolerować twojego zachowania" ale "cześć (dzień
dobry-w zalezn
> ości jakiej formy oczekujesz), nie jestem do końca pewna czy mnie
kojarzysz. Je
> stem żoną twojego wujka..." i parę raz uśmiechnąć się na zachętę.
> Może młody cię zna ale nie jest pewny skąd? (ja osobiście tak mam,
coś mi dzwon
> i ale nie wiem w którym kościele).

Ale by się zdziwił gdybym go tak zagadnęła, nie wiem skąd się tak
wam wzięło, że on mnie nie kojarzy, ale ja na pewno tak nie
pisałam młody nie tylko mnie kojarzy, ale zna mnie bardzo dobrze,
widuje mnie prawie co tydzień w domu swoich dziadków, gdzie
zagadnięty przeze mnie odpowiada na moje pytania. Sam nigdy nie
ukłoni się pierwszy , ani nie odpowiada na moje cześć, wygłoszone
wpo wejściu do domu.


Może wyglądasz bardzo młodo i nie jest pewie
> n formy kontaktów - CZEŚĆ czy BRY PANI.
> Według mnie ignorowanie nastolatka to żenada, ale o tylko moje
zdanie. Osobiści
> e, jak mnie nastoletni czy nawet kilkuletni dzieciak koleżanki czy
kuzynki olew
> a to sama zagaduje. W większości przypadków po prostu mnie nie
zauważyli, bo gd
> ybali w hormonalnych obłokach. I jak tylko sie odezwę to zaraz mi
się na szyję
> rzucają i opowiadają co i jak w szkole, i jak to rodzice im siary
narobili.
>
> Naprawdę zagadaj do niego, szkoda żebyście oboje chodzili obrażeni
z powodu tak
> iej głupotki.

[japaa]

A narób siary smarkaczowi i przy kolejnym spotkaniu powiedz przy stole: "A
Jaś/Staś/Leonek to mi się nigdy na przystanku nie ukłoni..."