prośba do Rodziców i Wychowawców

[bastam]

mam do Was rodzice ogromną prośbe. Otóż chcę jakoś dotrzeć do mojej siostry,
która krzykiem, wrzaskiem i przekleństwami(na zewnątrz jest bardzo przyzwoita
osobą) wychowuje swoje dzieci. Moje rozmowy z nia też kończą się krzykiem z
jej strony, ze jej sie zwraca uwagę. Strasznie mi zal tych dzieci, pomyslałam,
ze może by jej podsunąć jakąś książkę mądrą, bądź artykuły. Czy znacie takie?
fachowe opinie nt skutków u dziecka wychowywanego krzykiem i przekleństwami?
Jej najstarsza córka (10 lat) jest wg mnie juz lękliwa, mało pewna siebie,
własnie przez to. Widzę to i mnie to przeraza. Wiadomo, kazdy ma nerwy, ja tez
mam 2 dzieci i wiem, ze potrafią zdenerwować, tyle, ze moja siostra krzyczy
jak nawet dzieci nic jej nie robią złego czy nieprawidłowego. Proszę Was o
podsuniecie jakiegoś pomysłu bibliograficznego bądź w ogóle pomysłu co z tym
zrobić.

[kasiak37]

pogadac z mezem siostry bo byc moze potrzebna jej fachowa
pomoc(psycholog,psychiatra).

[bastam]

niestety mąż nie jest lepszy, właściwie to nerwy ona zawdziecza jemu, ale to jej
nie tłumaczy. Myślę że taki ktos by jej sie przydał, np. psycholog, ale niestety
jak ona ode mnie nie chce słyszec nic to do psychologa tm bardziej nie pójdzie.

[verdana]

Potrzebny jest psycholog rodzinny, bo wydaje się, że siostra własne
małeńskie frustracje odbija sobie na dzieciach. Myslę, ze jest
szansa na psychologa - siostra nie chce słyszeć, ze źle wychowuje
dzieci (a kto chce...), ale jesli jej powiesz, ze martwisz się o nią
i jej małżeństwo, ze ma trudną sytuację, którą ktoś powinien pomoc
jej rozwiązać - to byc moze zgodzi się pójść. Bo pójdzie do
psychologa nie dlatego, ze jest złą matką, ale dlatego, ze sama ma
problem, ktory trzeba rozwiazać.

[bastam]

tak, psycholog na pewno by sie jej przydał, wyszła za mąż jak była młodziutka,
Chodziła ze szwagrem 3 lata wczesniej ale średnio sie układało, potem ciąza i
zaczeły sie nerwy, brak szacunku od męza, akceptacji jej(choc jest dobrze
zorganizowana i przedsiebiorcza), i tak jest do dziś. To sie odbija na jej
psychice. W tej chwili ma 3 dzieci, wiem, ze ich nie bije, czasem moze jakiś
klaps(tego też nie popieram), ale wiem, ze to jest lekkie i w ostateczności. Ale
tak sie drze na tą 10 letnia córkę, dziewczynka płacze przez nią. Siedzi całe
wakacje w domu, bo ich nie stac na wyjazdy, i jeszcze jest tak traktowana. Żal
mi jej okropnie. Najgorsze to to, ze mieszkają ode mnie 200 km, jednak za każdym
razem jak tam jadę jest to samo

[jola_ep]

Aby pomóc dzieciom, należy pomóc matce. Zapewne ona doskonale wie, że nie powinna wrzeszczeć. Trójka małych dzieci, brak pieniędzy (piszesz, że nie stać na wyjazdy) i brak oparcia w mężu.

Pytanie, czy dzieci są lękliwe przez nią, czy przez swojego ojca?

Pozdrawiam
Jola

[bastam]

myślę, że szwagier mniej krzyczy niz siostra, widzę, że siostra moja czasem bez
powodu tez wrzeszczy do męża swojego(przynajmniej takie jest moje odczucie). Są
już 10 lat po slubie a ona przejmuje sie jakimiś głupotami(tak jakby nie
rozumiała że mężczyźni są z marsa a kobiety z wenus), wszystko przezywa, ze on
nie pomysli o czymś czy cos takiego. Fakt, szwagier bywa chamski, ale też ma
taki wzór w swoim ojcu. NIestety mam wrazenie że dla mojej siostry ważniejsze
jest żeby dzieci były ładnie ubrane( tak zwane życie na pokaz) niż żeby coś z
tego zycia wyniosły. Uff, cięzkie to

[verdana]

A wsparcia jak widac siostra nie ma znikad. Chamski mąż, rodzina
swietnie rozumiejąca chamstwo męża, a nie rozumiejąca frustracji
żony...

[jbasko]

dlaczego piszesz, że rodziny nie rozumie flustracji zony? ja nic takiego nie
napisałam, i męża chamstwa nie popieram i czesto zwracam mu uwagę. Wiem, ze jej
problemy nie wzieły sie znikąd, ale uwazam, iż brak jej wiedzy nt wychowywania
dzieci i skutków takiego wychowywania może źle sie skończyć. Jak juz
powiedziałam, nerwy nerwami. Znam osoby, którym źle w małżeństwach ale na dzieci
nie przenoszą tego,albo nie aż w taki sposób. Wsparcie jej daje w trudnych
sytuacjach dotyczących jej małzeństwa, ale niestety nie mozna wszystko zwalać na
męża wrednego.

[bastam]

to cały czas ja, byłam zalogowana na innym nicku

[verdana]

"Fakt, szwagier bywa chamski, ale też ma taki wzór w swoim ojcu.' To
jest jakieś usprawiedliwianie szwagra. To, ze siostra przejmuje
się "jakimis głupotami" tez nie jest wyrazem zrozumienia. I to, że
tak lekko przechiodzisz nad brakiem szacunku u męża.
Widzisz skutek tyego wszystkiego - wyzywanie się na dzieciach i
przeciwstawiasz to postawie szwagra, który "mniej krzyczy". Nie
krzyczy, bo nie musi - wygląda na to, że jest to łancuszek - mąż,
ktory jest chamski i nie szanuje żony, żona, ktora nie moze się od
niego niczego doprosić, chamskie odzywki nie daja sie wyplenić mimo
reakcji rodziny - i ta żona wyladowuje frustrację na dzieciach.
Nie da sie zrobić absolutnie nic, nie zmieniając układu w rodzinie.

[lila1974]

Zabierz dziewczynkę an wakacje do siebie.

[bastam]

to racja, mama moja wzieła ją do siebie, ale siostra przyjechała i też jej o coś
nieistotnego zrobiła awanturę, co skończyła sie omdleniem mojej mamy, a dziecko
zostawiła płaczące przy oknie.
Ja niestety pracuję, ale sadzę, że wezmę ją na weekend któryś i parę dni urlopu
wezmę, żeby pobyła u nas troche.

[alienor]

Żeby cokolwiek się zmieniło, siostra musiałaby przyznać, że ma problem i sama chcieć coś z tym zrobić. To warunek konieczny jakiejkolwiek zmiany. Polecam stronę: www.dziecinstwobezprzemocy.pl/strona.php?p=31, artykuły o panowaniu nad własną złością, radzeniu sobie z dziećmi bez przemocy itp. Faktem jest, ze twoja siostra stosuje wobec dzieci przemoc psychiczną, więc jeśli rzeczywiscie chcesz pomóc dzieciom, skontaktuj się z Ośrodkiem Interwencji Kryzysowej: www.interwencjakryzysowa.pl/osrodki-interwencji-kryzysowej i oni ci najlepiej doradzą, co można i trzeba w tej sytuacji zrobić. Teraz jest wiele rozsądnych sposobów pomagania w kryzysie rodzinom, w których są dzieci, nastawione na poprawe funkcjonowania dorosłych i zwiększanie ich kompetencji wychowawczych.

[morelee]

Zasugeruj siostrze że jej wybuchy złości i krzyki to efekt wieku i menopauzy.

[arly_davids]

Z jednej strony zgadzam się z osobami piszącymi, że potrzebna jest fachowa
pomoc, ale z drugiej strony sprawa wygląda tak, że w gruncie rzeczy kształt
rozwoju tych dzieci i tak zależy od niej. Nawet jeżeli zmieni swoje zachowanie
(to obawiam się), to nie na tyle, żeby zmienić panującą sytuację. Rozumiem twoją
troskę o te dzieci, ale warto pamiętać, że decyzje twojej siostry to jej wolność
i nie można jej ograniczać, bo "ja bym to zrobiła inaczej i lepiej"

-------------------
"Jeśli odchodzę od mych dawnych teorii, to nie z powodu moich indywidualnych
postępów, lecz postępów nauki (...)"

[blagajo]

jeju trochę jakbym czytała o sobie tylko staram sie bardzo żeby na
moją 10 latkę tak nie najeżdżać ale nie zawsz sie udaje nerwy na
wykoczeniu i faktycznie najczęściej kończy sie nadzieciach Bogu
ducha winnych