oboje placza

[heejakawa]

Witam, dziewczyny jak sobie radzicie jak oboje placza? U mnie jest
tak ze jedno napedza drugie, nie wiem co z nimi wtedy robic,
najczesciej oboje sa spiacy wtedy, jedno chce mnie a drugie (
mlodesze) potrzebuje, nie umiem sobie z tym poradzic. najpierw
tlumcze, spokojnie probuje jakiej zabawy ale nie skutkuje i wtedy
ja tez sie denerwuje co jeszcze pogarsza sytuacje. Prosze o rady.
pozdrawiam

[mysza_myszynska]

odpowiem filozoficznie - znaleźć spokój w sobie to jedyna droga, serio.

ja dziś spędziłam cały dzień z chłopcami i tylko dzięki temu, że nie dałam się
wyprowadzić właściwie ani razu z równowagi, to miałam super dzieci.

życzę sił i pozdrawiam

[heejakawa]

Kochana powiedz mi jak to zrobic??

[zniemczyk]

dziewczyny, nie przerażajcie mnie w październiku mam urodzić drugie
dziecko... a mój syn już udaje przynajmniej że płacze jak usłyszy płacz
jakiegokolwiek dziecka na zewnątrz (mieszkamy na I piętrze)...

w związku z powyższym, ja doświadczenia nie mam jeszcze, ale tak mi przyszło do
głowy...
Jak mój 21-miesięczny synek coś nabroi albo robi coś na złość mi, czy też udaje
że nie słucha, to stawiam go do kąta na czas... i właśnie w tym momencie liczę
do stu... To mnie uspokaja i pomaga nie wyprowadzić się z równowagi, nie
wrzeszczeć...
nie wiem czy pomogłam, ale próbowałam i mam nadzieję że to pomoże mi po porodzie...

[heejakawa]

Na mojego niestety nic nie dziala, wszytsko jest dl aniego zabawa,
siedzenie na macie za kare to zabawa, nawet jak klapsa daje to
nastawia pupe, oj ciezko ciezko, przynajmniej narazie.
Pozdowionka

[zniemczyk]

jeśli chodzi o klapsa, to odradzam!!
sama byłam zdania, że drobny klaps nie zaszkodzi, a pomoże.
Uwierz mi, że przynosi więcej szkód (w psychice Twojej i dziecka), aniżeli
pożytku w wychowywaniu pociechy.
Wszystko, tylko nie JAKIEKOLWIEK kary cielesne.
Wyrażam tylko moje zdanie.

[heejakawa]

Tez jestem przeciwna klapsom ale probowalam wszytskiego, ogolnie
jest grzecznym dzieckiem ale czasem ma jakies napady ktore sa nie
do opanowania.

[mysza_myszynska]

a co to właściwie znaczy grzeczne dziecko? bardzo nie lubię tego określenia.

co według was oznacza grzeczne dziecko?

[zniemczyk]

mysza_myszynska napisała:

> a co to właściwie znaczy grzeczne dziecko? bardzo nie lubię tego określenia.
>
> co według was oznacza grzeczne dziecko?


ja myślę, że określenie "grzeczne dziecko" jest określeniem względnym. Wypowiem
się więc na temat swojego synka. Otóż, jak tylko się urodził, to doprawdy był
spokojny, czyli cały czas leżał w łóżeczku, tylko jak zgłodniał to dawał znać,
ale jego "płacz" podziwiali wszyscy - taki był delikatny. Dopiero po ok.
miesiącu usłyszałam jego donośny płacz, jak z przymusu w zimny wieczór jeszcze
byłam z nim na dworze, a to akurat już przymrozki były...
Generalnie dziecka prawie nie było. Leżał sobie w łóżeczku, nie wymagał noszenia
na rękach (tylko do odbijania), cały czas spał, każdy etap rozwoju pokonywał sam
- mamę, czyli mnie odpychał, kiedy chciałam mu jakoś pomóc. Gdy miał ok. pół
roku, jego aktywność w ciągu doby wynosiła 5 godzin (nie przesadzam), resztę
spał. Jak pisałam wcześniej, potrafił nawet sprzątać za sobą zabawki, czy też
wyrzucić pieluszkę do kosza przed ukończeniem roku. Bawił się ładnie sam w
miejscu. Nie uciekał mi. Wózek uwielbia, sam do niego wchodzi (a raz miał
zmieniany). Smoczka nie trawił od początku - najwyżej bierze od innych dzieci
żeby chwilkę porzuć i wypluć. Sam od ok. roku smarka do chusteczki. Samodzielnie
je i pije z kubeczka - nie musiałam go tego uczyć - sam do tego dążył. Sam
próbuje samodzielnie zasypiać, tj. na razie obok mamy Dopiero ok. 1,5 roku
zrobił się ruchliwy i biega po domu, czasem woła mnie, żebym się z nim pobawiła,
zwróciła na niego uwagę. Są dni, kiedy ciągle plącze mi się pod nogami, ale to
przez to, że w te dni jestem czymś bardzo zajęta. Wystarczy, że przez pół
godziny pobędę z nim, pobawię się - on od razu znajduje sobie wiele zajęć sam na
dłuuugo Wieczorem nadal dostaje butelkę z mlekiem pasteryzowanym i idzie
spać. Jak pani doktor go bada to siedzi spokojnie i daje się zbadać. Jak
wytłumaczę coś mojemu synkowi, to może i po dłuższym czasie, ale on to rozumie i
respektuje w miarę możliwości dwulatka Acha, a jak uczył się chodzić, to, ku
naszemu zdziwieniu, sam kontrolował czy nie ma czegoś, o co mógłby uderzyć,
zanim wstał, przemieścił się. Do dzisiaj jest taki uważny.
Do tego rozwija się w pełni prawidłowo i nie choruje za często. Z tego co wiem
na chwilę obecną to rośnie mi raczej mały astmatyk. Ale nawet ewidentnych
alergii pokarmowych do tej pory nie miał. Tylko na chemię, i to delikatne
oznaki. Jak choruje, to nawet nie widać po nim. Dopiero przy temp. ok. 39 st. C
i więcej po prostu drży, mamrocze, ewidentnie widać że jest słaby... ale to
normalne...

Jestem wdzięczna Bogu za taki egzemplarz dziecka. Tym bardziej boję się jakie
będzie kolejne... Już zauważyłam, że jest aktywniejszy...

Ale tak jak mówiłam, każde dziecko jest inne. Jeśli miałabym takie egzemplarze
jak: nie śpiąca prawie że 24h/dobę córka koleżanki (ma już prawie 1,5 roku), czy
też dzieci, które ciągle są w ruchu, nie zważające na przeszkody, agresywne...
nie wiem jakbym sobie poradziła...
Najważniejsze jednak, żeby dziecko było zdrowe.

[mysza_myszynska]

według Twojej definicji "grzeczne" dziecko to takie, które nie sprawia problemów
i zachowuje się zgodnie z oczekiwaniami rodzica/dorosłego.

i dlatego właśnie nie lubię tego słowa, bo jakkolwiek czesem by mnie moje
"niegrzeczne" dzieci nie wkurzały to nie uważam, żeby dziecko miało spełniać
wszystkie oczekiwania dorosłych i dlatego też nigdy nie mówię do moich dzieci
"jesteście niegrzeczni". Myślę, że używanie takiego słowa i ganienie/chwalenie a
bycie grzecznym/niegrzecznym uczy konformizmu i wcale nie jest dobre dla
budowania własnej wartości.

pozdrawiam,

[zniemczyk]

mysza_myszynska napisała:

> według Twojej definicji "grzeczne" dziecko to takie, które nie sprawia problemó
> w
> i zachowuje się zgodnie z oczekiwaniami rodzica/dorosłego.
>
> i dlatego właśnie nie lubię tego słowa, bo jakkolwiek czesem by mnie moje
> "niegrzeczne" dzieci nie wkurzały to nie uważam, żeby dziecko miało spełniać
> wszystkie oczekiwania dorosłych i dlatego też nigdy nie mówię do moich dzieci
> "jesteście niegrzeczni". Myślę, że używanie takiego słowa i ganienie/chwalenie
> a
> bycie grzecznym/niegrzecznym uczy konformizmu i wcale nie jest dobre dla
> budowania własnej wartości.


Za szybko mnie oceniłaś...

[mysza_myszynska]

nikogo nie oceniłam.

napisałam jedynie co według mojego doświadczenia większość ludzi rozumie przez
słowo 'grzeczny' i napisałam dlaczego ja nie lubię tego słowa.

przykro mi, jeśli poczułaś się oceniona

[zniemczyk]

mysza_myszynska napisała:

> nikogo nie oceniłam.
>
> napisałam jedynie co według mojego doświadczenia większość ludzi rozumie przez
> słowo 'grzeczny' i napisałam dlaczego ja nie lubię tego słowa.
>
> przykro mi, jeśli poczułaś się oceniona


Wiesz, ja nie każę mojemu synkowi robić to, co ja chcę. No chyba że przechodzić
przez ulicę za rączkę. I jeśli nawet miga się od tego, to nie nazwałabym go
niegrzecznym. Zresztą, to ja tak naprawdę chyba nie określiłam go do tej pory
jako grzeczne dziecko (na co dzień). Mówię zwykle że ja czuję się, jakbym nie
miała dziecka, że to złote dziecko, wspaniały egzemplarz. Nie pomyślałam, że
chcesz określenia stricte słowa "grzeczny". Zresztą, ja nie żywię urazy do tego
słowa, ani do jego zaprzeczenia. Nigdy nie myślałam, że można kogoś urazić
używając tych słów.
Prawda jest taka, że mi brakowało troszkę takiego zachowania u mojego syna,
gdzie mogłabym się wykazać. Ciągle tylko spał i spał - nigdzie wyjść nie mogłam,
kiedy chciałam. Goście przychodzili - on przesypiał odwiedziny. Chciałam się z
nim pobawić, a on mnie odpychał już jako niemowlę. Strasznie odczuwamy te braki
teraz - np. długo uczyliśmy się wspólnej zabawy. Więc nie do końca robił to, co
chciałam...

[heejakawa]

Zanetko czy Twoj may siedzi w tym kacie tak przez caly czas jak
liczysz do 100? Moj by wyszedl z kata przy 20, albo by sobie tam
zabawe znalazl i zapomnial o jakiejkolwiek karze.

[zniemczyk]

ano siedzi czasem zagląda do tyłu z uśmiechem, albo próbuje się bawić
rączkami. Ale ja uświadamiam go, że to kara, a nie przyjemność. Ręce każę mu
dawać do tyłu. On osobiście "lubi" tą karę i często idzie do kąta jak mu tylko
pogrożę ale tu najważniejsza jest moja postawa. Nie uśmiecham się wtedy czy
coś w tym stylu tylko traktuję to jako jego karę. Za którymś razem z kolei on ma
już dość tego stania w kącie i wtedy zaczyna zmieniać swoje zachowanie.
Dla przykładu dwa dni temu zaczęłam uczyć go sprzątać po sobie klocki.
Generalnie, to on nawet sprzątał za sobą klocki przed ukończeniem roku, ale
genialny tatuś pewnego razu nieświadomie postarał się, żeby dziecko się
skutecznie tego oduczyło...
Pewnego dnia, kiedy tatuś oglądał sobie TV, dziecko bawiło się klockami, po czym
posprzątało je do pudełka i chciało pobawić się z tatusiem. Tatuś nie skończył
oglądać TV, więc... wysypał dziecku klocki, wypowiadając do tego słowa: "synu, w
życiu nie jest tak łatwo - już zacznę Cię do tego przygotowywać." Od tamtego
czasu Dawidek, jeśli nawet powrzucał kilka klocków do pudełka, to zaraz zaczął
je z uwielbieniem wyrzucać. Nie przeszkadzałoby mi to, gdyby nie fakt, że nikt
nie sprząta tych klocków z podłogi - dopiero ja. Dla mnie natomiast to ciężkie
zadanie zwłaszcza teraz w ciąży...
A więc do rzeczy. Dwa dni temu powiedziałam Dawidkowi, że klocki po zabawie
należy posprzątać z powrotem do pudełka i kazałam mu powrzucać klocki z podłogi
do ustawionych przed nim pudełek. Próbował zmieniać temat, odwrócić uwagę, dać
znać, że ma inne zainteresowania itp., ale ja niezmiennie mówiłam to samo. Za
wykręcanie się od tej czynności stawiałam go do kąta. Chyba stał tam 5-10
razy... bo niestety nauka trwała ok. 2 godzin!!
Jak narazie, to do dziś nie wyciągnął tych klocków, ale jakimś cudem zabawek na
podłodze jakby mniej... Jest już duży i powinien wiedzieć, że jak kończy się
bawić jedną zabawką, to powinien ją odłożyć zanim zacznie bawić się kolejną.
Dzieci w żłobku to potrafią!

Starałam się opisać jak to u nas wygląda za pomocą przykładu
Myślę jednak, że każde dziecko jest inne i do każdego trzeba intuicyjnie,
cierpliwie inaczej dochodzić, tłumaczyć jego obowiązki. Jednak kary cielesne
(niewiele ich miało miejsca, jednak były) zaowocowały biciem innych dzieci, a
przede wszystkim nas rodziców. Jakoś, jak zaniechałam kar cielesnych, dziecko
nie bije... A co najważniejsze, jest lepszy kontakt między nami

[klaudona]

Rzadko karam siadaniem w kacie i nigdy nie uderzylam. Ze sprzatania
staram sie robic wspolna zabawe. Wymyslilam nawet piosenke do tego.
Wiec jest to raczej przyjemnosc a nie nudny obowiazek. Gdy jest
krzyk o cos, udaje zainteresowanie czyms zupelnie innym i
najczesciej starszak po jakism czasie przestaje wyc i z ciekawosci
zaglada, co ja takiego ciekawego robie. Czaasami zostawiam go
wyjacego i ignoruje. Zauwazylam, ze wiecej wycia jest z nudow, gdy
sam musi sobie zapewnic rozrywke i inwencje mu sie koncza. Gdy
posuwam mu pomysly na zabawe i czas ma zajety, rozdraznienia jest
mniej. Staram sie czesto chwalic za pozytywne zachowanie. Z zajec z
psychologi pamietam, ze "positive reinforcement" (nie wiem jako to
nazwac po polsku) jest o wiele bardziej skuteczne niz krzyk i kary.
Co nie znaczy, ze i ja nie mam chwil slabosci.

[minnetaki]

U mnie też tak jest czasami i tak samo tracę wtedy cierpliwość - zdarza mi się
wrzasnąć albo tupnąć albo coś... to są chwile, w których jak nigdy mam ochotę
któremuś wlepić klapa Powstrzymuje mnie tylko świadomość, że od tego tylko
się jeszcze bardziej rozryczą (zdarzyło mi się ze dwa razy, to wiem...). U mnie
na razie młodszy, 9-mies., piersiowy, więc po prostu przystawiam i najczęściej
wtedy zostaje już tylko jeden wyjec. Jego przeczekuję (bo on najczęściej drze
się z frustracji, że na coś nie pozwalam, albo niechęci do zrobienia czegoś, o
co go poprosiłam). Więc po prostu siadam sobie z młodszym przy piersi gdzieś
obok starszego, próbuję myśleć o czymś pozytywnym i jakoś zagadać/uspokoić
starszego (przy czym nic na siłę, jak nie słyszy ani słowa z tego, co mówię, to
po prostu czekam do skutku).
I nie mówię, że to łatwe... przejść przez całą scenę w ten sposób udaje mi się
może w połowie przypadków - równie często tracę cierpliwość i robię jakąś
głupotę w stylu krzyczenia na nich albo rzucania przedmiotami, żeby się
wyładować... nie jestem z tych cierpliwych

[heejakawa]

Ja tez niestety nie jestem z tych cierpliwych Moj starszy nie
byl taki zlosliwy do tej pory, okolo miesiac, moze 3 tygodnie temu
odstawilismy smoczka, myszka go ugryzla, na poczatku byla zabawa bo
w zamian oczywsicie cos przysniosla, jednak nie jestem pewna czy
byl na to gotowy i teraz mamy okropny problem z zasypianiem, w
dzien okolo poludnia jak to bylo wczesniej nie ma mowy, jest atak
histerii i juz nawet nie probuje, potem okolo 17 jest taki spiacy
ze spi na zywca, idac siedzac cokolowiek, ja mu oczywsicie nie
pozwalam bo potem w nocy poszedl by chyba spac po polnocy, a moze
jednak powinnam sprobowac? Bo i tak nie chce zasypiac , jest 21 a
on nawet nie mysli o spaniu, nie wiem czy sie wybija czy co sie mu
dzieje? przed odsmoczkowaniem spal kolo poludnia godzinke i potem
okolo 20 tez juz szedl spac a teraz straszny klopot. Moze ktos wie
jak to rozwiazac? Tak sobie od cierpliwosci skoczylam do spania

[zniemczyk]

hmm, wiesz, ja ostatnio mam dylemat właśnie z moim synkiem, bo on lubi podrzemać
w dzień nawet 3 godziny! Jednak ostatnio kąpiele urządzamy mu coraz wcześniej,
bo i ciemno na dworze coraz wcześniej, więc drzemka od ok. godz. 15tej do ok.
18tej wiele krzyżuje... I później np., tak jak dzisiaj, usypiam go prawie
godzinę, zamiast 5 min.

Z drugiej jednak strony, jeśli widzę, że moje dziecko jest wyraźnie śpiące -
dosłownie "pada na pysk", to nie zabraniam mu spać. Dla mnie to tortury dla
niego i dla mnie. Ew. opóźniam popołudniową drzemkę tak, żeby, jak wstanie, było
już ciemno. Podaję mu wtedy butlę i mówię, że wszyscy śpią i żeby on też poszedł
spać

Ja planuję zreorganizować sobie dzień tak, żeby (w związku z tym że robi się
wcześniej ciemno) syn wstawał wcześniej (tj. w godz. 6ta do 9tej), i wcześniej
chodził spać (kąpiel ok. godz. 20tej, a później wcześniej). Drzemka w dzień mu
się wtedy przesunie - na tyle znam moje dziecko
I jeszcze jedno, powiedziałam sobie, że nie będę starała się usypiać dziecka na
siłę, tylko ew. pomogę mu zasnąć, jeśli rzeczywiście będzie śpiący. Do niedawna
staraliśmy się "utrzymać rytm dnia", dlatego staraliśmy się zapewnić dziecku
drzemkę po obiedzie. Jednak okazuje się, że to jedynie nam zajmowało nasz czas i
niszczyło nerwy - nie byliśmy nigdy pewni co będzie wieczorem. Dlatego ustalimy
nowe godziny kładzenia się spać - drzemka sama się wyreguluje

[zniemczyk]

gdybym ja była cierpliwa, to bym nie musiała liczyć kilka razy dziennie do stu