Obrona przed potworami

[a_weasley]

Zainspirowała mnie rozmowa o straszeniu dzieci dziadem przez dziadka (znalazł
się młodzik, heh...) i to, jak sobie rodzice ze strachem poradzili:

muhnia napisała:

> Dziadek jak na razie się odczepił jak Maks na jego zapytanie"kto
> przyjdzie do ciebie jak nie będziesz jadł?"odpowiedział, że tata (czyli mój
> mąż) kazał pogonić wszystkich dziadów w siną dal

Niemniej dzieci (nie wiem czy wszystkie) mają swoje strachy i potwory,
których się boją, które je tu czy tam prześladują. Jak sobie z tym radzicie u
Waszych dzieci? I skąd biorą te strachy?

[mika_p]

Zimą był felieton Talki w Dziecku o oswajaniu potworów:
kobieta.gazeta.pl/edziecko/1,55008,2508909.html

[ibulka]

Moja niespełna 2letnia córeczka nie radzi sobie sama z potworami, chociaż nie
boi się ich, nie łażą po pokoiku. Jak już coś idzie, to jest 'aty, aty' i Julka
zapala lampkę, ale kiedyś zdarzyło się, że z krzykiem się obudziła, bo coś było
w pokoiku. Tłumaczę, że potworów nie ma, że to złe sny, że zawsze jest mamusia
i tatuś, że zawsze jest lampka i przytulanki. I dzieci zazwyczaj zasypiają przy
maleńkiej lampce, która ma obrotowy, kolorowy klosz i rzuca na ścianę tęczowe
plamki )

Roczne bliźniaki potworów jeszcze nie znają - na szczęście...

A moja koleżanka tłumaczy swojej 4letniej córci, że potwory nic jej nie zrobią,
bo boją się takiej małej dziewczynki, bo myślą, że to myszka i że może ich
ugryźć ) Odkąd koleżanka tak wytłumaczyła Malwince sprawę potworów, młoda
się ich nie boi

[muhnia]

witam. Cieszę się, że temat potworów znowu powrócił, bo bałam się, że nie ma
nikogo kto miałby styczność z taką sytuacją. Co do radzenia sobie z tymi
potworami to myślę,że każdy ma swój sposób. U nas jeżeli synuś boi się
wieczorem to przed snem oglądamy razem cały jego pokój dookoła i sprawdzamy
gdzie się da żeby upewnić małego, że nic takiego niema. Poza tym zapalamy na
noc malutką lampkę i dajemy mu małą latarkę żeby miał pewność. Ta latarka to
super pomysł, bo mały odkrywa różne jej zastosowania i zapomina o strachach.
Dodatkowo cały czas zapewniamy, że potworów nie ma i jak są to "na niby" i w
bajkach.Nasz synek ma już cztery latka i zaczyna kojarzyć o co w tym"na niby"
i "na prawdę" chodzi. Pozdrawiam serdecznie

[aleksandrynka]

Dodatkowo cały czas zapewniamy, że potworów nie ma

a ja kiedyś czytałam artykuł, jak to tata z synem radzili sobie z potworami -
tata pytał: no to gdzie ten potwór?
- tam tato, pod stołem!
- no to chodź, obejrzymy go...
I tak dalej, pogadali o tym potworze, jak wygląda, co lubi na obiad i inne,
oswoili go i chłopak miał oswojonego potworka, a nie nieznane straszydło.
Niestety, nie podam źródła...

Obrona przed potworami JAK DZIECI NIE CHCA JESC

[maksimum]

to opowiadam im o nozycowej,ktora mnie przesladuje i mowie im,ze od poniedzialku
ona ich bedzie karmila i odrabiala z nimi lekcje.

[grzalka]

Moja prawie 4-latka lubi się bac( ulubiony wiersz to Danuty Wawiłow "Jak tu
ciemno") ale jak ja czasem dopadnie lęk paralizujacy, to ma nad łózkiem
powieszonego aniołka- to jest aniołek z baaaardzi dużymi skrzydłami i jak
zobaczy potwora, jak sie tym skrzydłem zamachnie, to potwór poleci az na koniec
świata

Działa niezawodnie

[migotka2000]

A ja zauważyłam,że Misiek nawet lubi się bać tych potworów. Opowiada o nich
niestworzone historie, czasem bawimy się "ty będziesz potworem, a ja Misiem",
wyjemy, rozcapierzmy paluchy i jest kupa śmiechu.
Ale za to są duchy. Na duchy mamy taka lampkę z IKEA z kolorowa kulą z
pęcherzykami powietrza, nazywamy ja Galaktyką. Lampka prawie nie ciagnie pradu
i daje na tyle przytłumione światło, że można ją zostawić włączoną na całą noc.
A co do duchów - oczywiście z uporem maniaka twierdzimy z mężem, że DUCHÓW NIE
MA!

No i jest jeszcze pajęczyna - Misiek wyraźnie się jej brzydzi. Ale to już inny
typ strachów, więc pozostajemy przy zabawie w pająka robiącego sieć i łapiącego
wstrętne muchy.

[kasia_ol1]

my z mężem odkryliśmy w niedzielę, że nasz trzylatek też boi się potwora, który
czai się w... kibelku. młody zaczął się moczyć (przy drugiej zmianie ciuchów
prawie się wściekłam). później usłyszeliśmy jak mały dyskutował z kimś (sam ze
sobą), a gdy padło słowo "potwór" podchwyciliśmy temat, by dociec co za jeden.
okazało się, że chodzi o potwora z reklamy domestosa, która często leciała w
okolicach bajek wytłumaczyliśmy dziecku, że te potworki to takie robaczki w
brudnej ubikacji, ale u nas ich nie ma, bo mama myje kibelek. pomogło, ale do
wieczora musieliśmy go stale upewniać i chodzić razem z nim na siusiu i kupkę.

dziś synek oświadczył mi, że ma kolegę potworka, a ja totalnie zdębiałam...
nie wiem co z tym fantem zrobić. zastanawiam się, czy jak pójdzie do przedszkola
i zacznie opowiadać o tym wymyślonym koledze, to dzieci nie potraktują go jak
dziwaka...
może ktoś ma doświadczenie w podobnej kwestii?

pozdrawiam

Wymyśleni przyjaciele

[minerwamcg]

Wymyśleni przyjaciele są starzy jak świat, mało które dziecko ich nie miało.
Moim był niejaki Filip (nieprzypadkowa zbieżność z imieniem ulubionego misia),
znałam też brzdąca, który bawił się z Atatindą, Opandą, Atadistą i Głupim
Kokiem. Jest to zdrowe, normalne i na ogół mija bez śladów Mnie minęło.
Jest gdzieś o tym cały wątek...

[gaika]

Kiedy dziatki były małe, złe lęgło się pod łóżkami. Metoda okazała się prosta -
nabyliśmy materace, które spoczęły na podłodze. Zaraza została więc zduszona w
zarodku.
Inną metodą było oswajanie ciemności. Po zgaszeniu światła, identyfikowaliśmy
przedmioty znajdujące się w pokoju, poprzez rozpoznawanie "dziwnie"
wyglądających kształtów.
No i nieocenione maleńkie lampki rozpraszające groźną ciemność.

Z czasem przyszły lęki i wątpia egzystencjalne i tu już elektryka działać nie
chciała...

[mama.ludzika]

> Kiedy dziatki były małe, złe lęgło się pod łóżkami.<

Mój synek także boi się ciemności. Chętnie zastosowałabym Twoją metodę, Gaika,
gdyby nie to, że mały śpi na łóżku piętrowym, pod którym śpi jego siostra.


Oprócz przytulania i zasypiania z dzieckiem nie miałam żadnych innych metod.
A rzecz to jasna, że przed snem koniecznie trzeba poopowiadać z dzieciątkiem o
mile spędzonym dniu, wszystkich sukcesach (mmmm...naprawdę udało ci sie
rozśmieszyć kota...nieprawdopodobne...!), miłych i śmiesznych przeżyciach, i
zaplanować w miarę kusząco i atrakcyjnie dzień następny. Im bardziej radosne
przeżycia, tym dziecko bardziej pęcznieje z radości, dumy i ekscytacji (no,
może przed snem ekscytacja bardziej stonowana), a wiadoma rzecz, że takie
spęczniałe dziecię bardziej na potwory spod łóżka odporne.

PS. A ja nadal się boję czasem ciemności, chociaż już taka stara jestem. Ech.
Pozdro

[evee1]

My stosujemy metode wyobrazania sobie, ze potwor robi sie nagle malutki i mowi
cienkim glosikiem, pi, pi. Dzieci to bardzo rozsmiesza, a potworek ... ucieka.