"młodzieńczy bunt"- jak temu zaradzić

[inna57]

Witam wszystkie mamy.
Zauważyłam że wiele z Was boryka się z problemem "młodzieńczego buntu"
Waszych pociech. Ponieważ mnie udało się zapobiec temu zjawisku zapraszam
zwłaszcza młode mamy kilkulatków do dyskusji jak temu zaradzić aby w
przyszłości Wasze dzieci nie przechodziły gwałtownie okresu bunt.

[melmire]

Chyba niewiele da sie zrobic, to normalny etap rozwoju. Chyba lepiej by sie
pobuntowal, niz zeby mlodego czlowieka zlamac?

[inna57]

Mocno się z Tobą nie zgodzę. Łamie się charakter jamnikowi, natomiast dziecko
można tak wychować że przejdzie okres młodzieńczego buntu bez ekscesów i
nadwyrężania więzi rodzinnych. To miałam na myśli zakładając wątek. Ponieważ
wiem że to możliwe więc chętnie podzielę się własnymi doświadczeniami.
Nie wyobrażam sobie żeby doskonali rodzice małych dzieci godzili się bez walki
na to że w pewnym momencie stracić kontakt uczuciowy z własnym dorastającym
dzieckiem. Gdyby podchodzić do wszystkiego na zasadzie "tak jest i tak ma być"
to nadal tkwilibyśmy w jaskiniach.

A czy trzeba zaradzać?

[verdana]

Bunt nie oznacza utraty kontaktu uczuciowego! Dziecko moze uwielbiać rodziców, a
i tak się buntować, ponieważ ma inne spojrzenie na życie, inny sposób spedzania
czasu, inne priorytety.
Moje dzieci tez się nie buntowały i nie buntują. Ale ja nie osmieliłabym sie
dawać rad (niektóre dzieci buntuja się słusznie i nie jest dobrze, aby temu
zapobiegać). Nie jestem tez pewna, czy jestem tak do końca przekonana, że
absolutny brak buntu jest dla młodziezy dobry. Dla rodziców - jak najbardziej.
Jest niezwykle wygodnie mieć idealne dziecko, co wybiera drogę zyciową rodziców
( kierunek studiów tatusia na uczelni państwowej, kierunek studiów mamusi na
prywatnej), zaopiekuje się młodszym rodzeństwem, i ubiera się zgodnie z gustem
rodziców ( u mnie nietypowo bo ja najbardziej lubię glany, kolczyki, czarne
ubranie i ogólny luz).
Dla mnie super - ale czy dla moich dzieci także? Celem życiowym młodziezy nie
jest sprawiać przyjemność rodzicom, tylko wybrac własna drogę. Czaem w zgodzie z
rodziną, a czasem na drodze buntu.

[inna57]

Chyba nie do końca się zrozumiałyśmy. Wcale nie chodzi mi o metodę na
zniewolenie własnego dziecka. Ty przecież znalazłaś sama metodę na to jak
łagodnie przejść przez burzę hormonów u dzieci. Nie uważam że modelowanie
dzieci wedle zapotrzebowania rodziców to jest coś co można polecić. Właśnie to
jest najgorsza metoda, to nie są idealne dzieci to "rodzicielskie kalki".
Tak chętnie młode mamy sięgają po rady "zaklinaczki dzieci", a może my mamy
które mają za sobą ten drugi trudny okres w życiu naszych dzieci stworzymy
katalog dobrych rad które sprawdziły się w stosunku do naszych dzieci.
Nie wyobrażasz sobie że można coś zaradzić w chwili kiedy bunt zaczyna
przeradzać się w agresję a zrozpaczona matka zaczyna krzyczeć że "nienawidzi
własnego dziecka" przecież ona go ciągle kocha tylko straciła z nim kontakt,
często nie z wlasnej winy.
Tobie się udało, gratuluję, teraz pora pomóc innym.

[nangaparbat3]

inna57 napisała:

> Witam wszystkie mamy.
> Zauważyłam że wiele z Was boryka się z problemem "młodzieńczego buntu"
> Waszych pociech.
Słowo "pociecha" w odniesieniu do dziecka jest dla mnie nie do przyjęcia.
Zastanow się nad jego pierwotnym znaczeniem. Uzywajac go, redukujesz osobe do
funkcji uszczęsliwiania rodziców.

Ponieważ mnie udało się zapobiec temu zjawisku zapraszam
> zwłaszcza młode mamy kilkulatków do dyskusji jak temu zaradzić aby w
> przyszłości Wasze dzieci nie przechodziły gwałtownie okresu bunt.
Jesli Tobie sie udalo zapobiec i chcesz opowiedzieć o tym, w jaki sposob, to
opowiedz. Jak opowiesz, bedziemy wiedziały, o czym dyskutować.

[inna57]

Witam
Moim zdaniem główny problem polega na tym że tak szybko tracimy z dzieckiem
kontakt. Malec idzie do przedszkola, do zerówki, do szkoły a my szybko
usprawiedliwiamy swój brak całkowitego zaangażowania bo jest pani
przedszkolanka, nauczycielka, wychowawczyni. To błąd, dotąd to my byliśmy
idolami i autorytetami a jeżeli chcemy nimi pozostać nie możemy odpuścić bo
jest ktoś inny. Inna ważna lekcja to od najmłodszych lat uczenie szacunku dla
drugiego człowieka, i wcale nie należy tego rozumieć że dziecko ma nas szanować
a my jego to już nie, szacunek musi być bezwzględnie wzajemny.
Musimy też umieć słuchać naszego dziecka (dziwna konstrukcja gramatyczna), ono
tak bardzo chce się z nami podzielić swoimi przeżyciami, jeżeli zacznie odbijać
się od ściany "nie przeszkadzaj" "zobacz jaki tata zmęczony" "robię coś" to za
którymś razem się zniechęci.
Ja wiem powiecie że jestem fantastka, ale pomyślcie czy nie lepiej zmienić
pracę na wymagającą mniejszego zaangażowania, dziecko bez dodatkowej zabawki,
modnego ciucha, jeszcze jednej porcji lodów przeżyje, bez matczynego i
ojcowskiego ciepła zginie. Zastosowałam to warto było. Dziś mój syn wyróżniony
absolwent bardzo dobrej uczelni zrezygnował z bardzo atrakcyjnej propozycji
pracy na rzecz tego aby móc więcej czsu poświęcić swojemu małemu synkowi, nie
żałuje swojej decyzji wie że można się cieszyć nie tylko z błyskotek ale i ze
zwykłych codziennych sukcesików małego człowieczka.
Nigdy nie ingerowałam ani w sukcesy czy porażki szkolne, w wybór szkoły
średniej, potem studiów wyższych (pierwszy strzał nie trafiony). Znałam jego
przyjaciół i zarówno mój syn jak i jego grono znajomych wiedzieli że można do
nas przyjść po radę, pomoc, podpowiedź.
Nie byłam ambitna za syna, przez szkołę podstawową przeszedł jak chciał z
jednych przedmiotów lepiej z innych gorzej. Dopiero w ostatniej klasie
podstawówki ponieważ chciał dostać się do super liceum sam rzucił się do nauki.
Zdał egzamin konkursowy śpiewająco, cieszyliśmy się jego sukcesem.
Dla dzieci trzeba mieć czas zawsze bo nigdy nie wiadomo kiedy przyjdzie ten raz
kiedy odesłane "na później" straci ochotę na kontakt z nami.
Nigdy nie narzucałam synowi swojego zdania, mogłam przekazać sugestie,
podzielić się własnym doświadczeniem ale ostateczna decyzja należała do niego.
Ponieważ zdawałam sobie jakie pokusy czekają na młodego człowieka umieliśmy
rozmawiać o zagrożeniach jakie niosą ze sobą narkotyki, alkohol, papierosy
(poskutkowało).
Dla nas dekalog norm moralnych nie był pustosłowiem, chociaż jesteśmy osobami
niepraktykującymi to nie przechodziło u nas żadne kłamstwo, nawet najgorsza
prawda jest lepsza od pięknego kłamstwa to dewiza którą się kierowaliśmy
wychowując syna.
Przepraszam piszę trochę chaotycznie ale zostałam "wywołana do tablicy"
Pozdrawiam

[nangaparbat3]

No to ja sie zgadzam z tym, co piszesz.
Poza tym, ze czasem to potworne zapracowanie jest koniecznoscią, bo nie starcza
na zycie. Zazdroszczę Twojemu synowi, że miał wybor. Nie każdy ma.

[lidqa]

akurat twoj syn byl jedynakiem tak?

Moja mama miala nas 2. I mielismy super kontakt z nia i ze soba. Do dzis w
rodzinie wszyskto jest omawiane. I ja przeszlam ten okres buntu dosc
przyzwoicie, troche czasem pokryczalam i tyle. A moj brat ...

wydaje mi sie ze wszystko zalezy od dziecka, jego osobowosci, podatnosci na
wplyt ze strony srodowiska (w zyciu nastolatka koledzy sa baaaaaardzo wazni),
wlasnie tego w jakim jest srodowisku kiedy zaczyna dojrzewac itd itd. Ja nie
wierze ze dziecko jest w chwili urodzenia tabula rasa i ja je sobie wychowam
jak bede chciala. On ma jakąs osobowosc jtorej wychowanie nie zmieni, wiec
raczej powiedzialabym ze trzeba dziecko wychowywac najlepiej jak umeimy,
utrzymywac wiezi i liczyc na to ze jak zacznie dojrzewac jakos to pojdzie...

[inna57]

Witaj.
Tak mój syn był jedynakiem i dołożyłam wszelkich starań aby mu to nie wyszło na
złe.
W pewnym okresie też trafiło mu się niezbyt ciekawe towarzystwo, ale kiedy
usiedliśmy, pogadaliśmy, poprosiliśmy żeby ocenił swoich kolegów patrząc na to
z boku przyznał nam rację. Szczęśliwie obiektywizmu w ocenie sytuacji nigdy mu
nie brakowało.
Ja swoją metodę wychowawczą nazwałam kiedyś "Długą smyczą". Ja trzymałam ją w
ręku i zawsze wiedziałam co się dzieje na jej drugim końcu. Jej długość była na
tyle odpowiednia że syn nigdy nie odczuł że jest w jakikolwiek sposób
kontrolowany.
Przyznaję Ci rację rodząc się każdy z nas jest inny, nie jest czystą księgą,
ale mamy szansę żeby dopisać do niej nowe rozdziały. Nie wolno nam z tego
pochopnie zrezygnować.
Pozdrawiam

[lidqa]

Tak mój syn był jedynakiem i dołożyłam wszelkich starań aby mu to nie wyszło na
>
> złe.
nie dlatego pytalam, chodzilo mi o to ze czasem masz dwoje albo troje dzieci i
te same metody wychowawcze a efekty skrajnie rozne niestety

[nangaparbat3]

dziwne z ta smyczą - jakos mnie niepokoi

[inna57]

Ja nie widziałam nic dziwnego że syn dzielił się ze mną tym co było w
przedszkolu, szkole na podwórku, chętnie przedstawiał mi swoje nowe kolekcje,
zapraszał na zawody sportowe gdy startował. To właśnie była umowna "smycz", on
się poprostu dzielił ze mną swoim światem a ja nie ingerując potrafiłam ocenić
czy ten świat jest bezpieczny. Bo jeśli dziecko robi ewolucje na drabinkach i
wkroczę z interwencją "nie rób tak bo zrobisz sobie krzywdę" to będzie głupota,
ale jeśli uprzedzę go we właściwym momencie o skutkach narkomanii to mogę to
sobie zapisać jako zasługę. Tylko że jeżeli nie nawiążemy z dzieckiem kontaktu
(właśnie "smyczy") to nigdy nie wpadniemy na pomysł na to czy to już czas mówić
o takim czy innym czychającym za rogiem potworze.

[inna57]

Witam
Uważam to za największy dramat, że nie macie wyboru. Sytuacja ekonomiczna
rodziny to niestety jeden z elementów jej szczęścia. Ale często bywa tak że w
pogoni za dobrami materialnymi z których można na jakiś czas zrezygnować
zostawiamy nasze dziecko z tyłu. Ono za rodzicami nienadąży, nie ma szans, ono
potrzebuje ciepła tu i teraz a nowy telewizor, futro, kanapę można kupić za
kilka lat zapewniam Was nic się nie stanie. Bez super modnych butów, torebki,
sukienki mama będzie dla dziecka ciągle tak samo atrakcyjna. Może to dziwna
filozofia ale mnie się sprawdziła.
Oczywiście zgadzam się że jeżeli nie starcza na "życie" to głównym zadaniem
rodziców jest zaspokoić godny byt, tylko nie każda błyskotka przybliża nas do
godności.
Pozdrawiam

[verdana]

Wiesz, ja mam troje dzieci - i tylko osoba, która wychowała wiecej niż jedno
dziecko wie, ze nie ma absolutnie jednej dobrej metody, która się sprawdza dla
wszysstkich dzieci. To nie działa w ten sposób.
Zresztą wiekszość rodziców nie pracuje na kanapę i futro, tylko na to, żeby dać
dzieciom jeść i zapewnić im mozliwość startu w życie. Moe pobyć więcej z
dziećmi, ale wtedy nie pojadą już nigdy na wakacje, będą musiały zrezygnować ze
studiów, dodatkowej nauki języków itd. Nie wiem, czy takie życie, szczególnie
dla starszych nastolatków (wymieniam obecność mamy na szanse na studia) to taka
super atrakcja.

[inna57]

verdana napisała:

> Wiesz, ja mam troje dzieci - i tylko osoba, która wychowała wiecej niż jedno
> dziecko wie, ze nie ma absolutnie jednej dobrej metody, która się sprawdza dla
> wszysstkich dzieci. To nie działa w ten sposób.

Verdano
Jesteś nauczycielką i potraktowałaś mnie jak typowy belfer - twój syn jest
jedynakiem, nic nie wiesz, siadaj dwója.-
Tylko że ja wychowałam więcej niż jedno dziecko. Syn jest jedynakiem ale po
drodze miałam też wychowanicę (tak wypadło z układów rodzinnych)

> Zresztą wiekszość rodziców nie pracuje na kanapę i futro, tylko na to, żeby
dać
> dzieciom jeść i zapewnić im mozliwość startu w życie. Moe pobyć więcej z
> dziećmi, ale wtedy nie pojadą już nigdy na wakacje, będą musiały zrezygnować
ze
> studiów, dodatkowej nauki języków itd. Nie wiem, czy takie życie, szczególnie
> dla starszych nastolatków (wymieniam obecność mamy na szanse na studia) to
taka
> super atrakcja.

Wybacz ale podchodząc w ten sposób to mój syn powinien skończyć podstawówkę +
ewentualnie jakąś zawodówkę a nie prestiżowe studia, nie znałby 4 obcych
języków, a zna. Nauczyliśmy się razem i dzięki temu nie ma żadnych problemów
gdziekolwiek się nie znajdzie na świecie, bo nauka przez zabawę w przyjaznej
domowej atmosferze może być dużo lepsza niż lekcje na siłę zgodnie z ambicjami
rodziców.
Na wakacje wyjeżdżaliśmy zawsze i te rekreacyjne i te zdowotne. To tylko
kwestia właściwego dysponowania nawet skromnym budżetem. Trzeba tylko umieć coś
więcej niż to czego nauczą na studiach i mieć plan na życie.
Ja mówię o umiejętnym kreowaniu z dziecka człowieka, do każdego należy podejść
indywidualnie.
A jak już tak bardzo chcesz wiedzieć czy moje metody się sprawdzają to pochwalę
się że w zeszłym roku moje dzieci (syn i synowa) poprosili o pomoc w
załagodzeniu "młodzieńczego buntu" u mojego przyszywanego wnuka i wiesz co
udało mi się po dwóch tygodniach wakacji wróciłam z zupełnie innym "facetem".
Każdego można zmienić, trzeba go tylko do każdego podchodzić z należnym mu
szacunkiem.
Mój syn kiedy był w wieku "młodzieńczego buntu" kiedy coś przeskrobał zwrócił
się do mnie z prośbą "a nie mogłabyś tak poprostu na mnie nawrzeszczeć"
odpowiedziałam mu wtedy "nie, bo podnosząc na ciebie głos okazałabym własną
bezsilność, a nie jestem bezsilna". Nigdy więcej nie wystąpił z taka
propozycją, szanowaliśmy się wzajemnie ja rozumiałam jego "burzę chormonów" on
szanował moją matczyną miłość.
Pozdrawiam

A z dysortografią mój syn też sobie poradził.
>

[verdana]

Pudło. Nie jestem nauczycielką.
I chyba żyjemy w innych swiatach. W moim sa ludzie, którzy ze "skromnego
budzetu" nie są w stanie wygospodarować na chleb dla dzieci, a nie na wakacje.
Widocznie Twoje rozumienie skromnego budżetu i moje różnią się w sposób diametalny.
Nie jestem w stanie w "warunkach domowych" nauczyć moich trojga dzieci języków,
bowiem zadnego nie znam w dostatecznym stopniu. A nawet gdybym znała, to powiedz
mi kiedy? Czas poswiecony na nauke jednego, to przecież czas zabrany dwojgu
pozostałym (sa w róznym wieku - wspólna nauka nie wchodzi w grę).
Dlaczego uwazasz, że nauka poza domem jest na siłę, zgodnie z ambicjami
rodziców? Tak sie składa, że mój sym marzył o studiach, które wcale nie były
"moją ambicją". Jesli stawiamy na domowa naukę, to oznacza, że dziecko moze sie
rozwijać tylko w wyznaczonym przez nas kierunku. Bo w czym innym mu przecież nie
pomożemy. A to już duża strata.
I wybacz- zawsze mam podejrzenie do osób, które przedstawiają się jako idealne
matki, idealne babcie i idealne tesciowe. Ja tam nie jestem idealna - moje
dzieci to doskonale wiedzą i chyba dlatego nie mam z nimi większych kłopotów.

[inna57]

Verdano dobrze jest pamiętać co się pisze w postach. Nawet jeśli już nie jesteś
nauczycielką to kiedyś nią byłaś więc to nie było pudło.

"Autor: verdana
Data: 09.11.04, 18:56

--------------------------------------------------------------------------------
Ja jestem z obu stron. Jestem matką, a przez 9 lat byłam nauczycielką."

------------------------------------------------------------------------------
Czyż to nie jest cytat Twojej wypowiedzi z forum "Rodzice"?

Może faktycznie żyjemy w różnych światach. Mój jest szczery, prawdziwy, nie ma
w nim miejsca na wrzaski na dzieci i wyładowywanie na nich własnych frustracji.
Jeżeli już zdecydowałaś się na posiadanie trójki dzieci to powinnaś wcześniej
posiąść umiejętności organizacji. Najłatwiej jest powiedzieć że się czegoś "nie
da zrobić". Tylko że w większości wypadków to zwykła wymówka nic więcej.
Mój syn miał zawsze możliwość świadomego wyboru i alternatywę, nigdy nie
kierował się naszymi ambicjami bo pozwoliliśmy mu w pełni świadomie mieć
własne. Niestety bycie rodzicem to coś więcej niż umiejętność mieszania kaszki
i zmiany pampersa. Rodzicielstwo to wieczna edukacja, trzeba znać i całki i
historię i budowę pantofelka i najnowsze przeboje i wiersze Brzechwy.
Nie jestem idealna bo ideały nie istnieją, ale założyłam sobie w życiu że będę
najlepszą z możliwych mamą i poświęciłam się temy celowi przy okazji robiąc
trzy fakultety, ale to już zupełnie przy okazji.

[verdana]

Byłam nauczycielką raz w tygodniu, co było niezbyt lubiana przeze mnie
chałturą. Ale nigdy jakoś nie utozsamiałam się z zawodem nauczycielskim.
Zadziwia mnie Twoja pewność siebie. Nigdy w życiu nie odważyłabym sie
stwierdzić, ze mój świat jest szczery i prawdziwy, a Twój np. nie. Nie rozumiesz
jednak co to znaczy mieć wiecej dzieci... Mam umiejetność organizacji, ale
przeciez jest oczywiste, ze poswięcając czas jednemu dziecku, nie poświecę go
pozostałym? Że zarobienie na jedno to trochę co innego, niż na trójkę? Że nie da
się rozmawiać jednoczesnie np. z 18-latka i 10-latkiem, tak aby oboje mogli się
wypowiedzieć? A więc moje dzieci mają najwyzej 1/3 szans jedynaka na poświęcony
im czas. Nie odczuwam też potrzeby znajomości budowy pantofelka - ostatecznie
mam własną specjalizację, a szkoła do czegoś służy. Nie jestem zwolenniczką
"macierzyństwa totalnego" gdzie matka musi wiedzieć wszystko, umieć wszystko,
byc madrzejsza od wszystkich i wszystkim się zająć. Jestem gorąca zwolenniczką
jak najwczesniejszego usamodzielniania dzieci w tych dziedzinach, w których moga
być samodzielne (np. w wyszukaniu we własnym podreczniku budowy tegoż pantofelka).
A poza tym ja też jestem człowiekiem i mam ambicje. Nie będe rezygnowała z
ulubionej pracy, dla "dobra dzieci", choćby dlatego,że to "dobro" wydaje mi się
bardzo watpliwe w tym wypadku. Chocby dlatego, że dam córce fatalny przykład.
Nauczę ją, że jej życie kończy się, gdy zostaje matką - musi zrezygnować na
rzecz dzieci z tego co lubi, z ulubionej pracy, z własnego życia. Nie jest to
zachęta do zakładania rodziny...
Nigdy nie zakładałam, że będe "najlepszą mamą", ponieważ jest to cel absolutnie
niemożliwy do osiągnięcia. Ideałów nie ma. I tyle.
A poniewaz już pozwalamy sobie na pewne wyciecki osobiste powiem Ci, że ja
uważałabym za klęskę wychowawczą, gdyby moje dzieci nie potrafiły sobie poradzić
z własnym dzieckiem i ja musiałabym spieszyć z pomoca i "prostować drogi wnuka".
Dla mnie to pewien dowód na uzależnienie Twojego dorosłego dziecka od Ciebie, o
nieumiejetność prowadzenia przez dorosłe dziecko niezależnego życia.
Dla mnie celem wychwanie jest uczynienie z moich dzieci osób dorosłych,
niezależnych, które mogą prosić mnie o rady, ale ich właściwie nie potrzebują i
potrafią świetnie funkcjonować beze mnie i bez mojej aprobaty. W pewnym momencie
nawet "długa smycz" to za dużo. Smyczy w ogóle od pewnego wieku nie powinno być.

[nangaparbat3]

A wiesz, jak napisalaś, ze Verdana jest nauczycielka, oslupiałam - znam wiele
nauczycielek i Verdana w niczym ich nie przypomina (poza tymi, które są
wyjatkowe). Juz raczej o Tobie bym myslala, ze jestes pedagogiem.

[judytak]

żeby dziecko nie przechodziło gwałtownie okresy buntu, trzeba to dziecko
traktować jak człowieka plus dać odczuwać, że się go kocha
ale jak to traktowanie i to dawanie odczuwać ma wyglądać, to już zależy od
rodzica, od dziecka i od sytuacji
bo jakbym ja ntp. zaczynała dziecko po kilka razy dziennie wylewnie zapewniać,
że go kocham, to by pomyślało, że zwariowałam, albo że mówię, że kocham, bo nie
kocham ;oD
każdy ma swój styl, aby był autentyczny
jeśli dziecko jest dobrze (główny wymóg: bezpieczeństwo emocjonalne)
wychowywane do wieku, powiedzmy, 14 lat, to z "nastolatkowością" poradzi sobie
w miarę sensownie (czyli: bez "wykolejenia się", bez uzależnień, przestępstw
itp., co nie znaczy, że bez ostrego, czasowego konfliktu z rodzicami)
oraz: nie chcę być idolem dla swojego dziecka
autorytetem? w niektórych dziedzinach tak, do pewnego czasu tak, ale tylko do
czasu, kiedy dziecko samo jest w stanie wyrobić sobie światopogląd
10-letniemu dziecku już bez konsultacji nie kupuję ubrań, książki też z rzadka,
bo ma gust (dobry gust, moim zdaniem) tak różny od mojego, że mi kosztuje
poważnego wysiłku, żeby "utrafić"
a trzylatek dokładnie wie, jakiego loda chce, albo którą bajkę na dobranoc ;o)
co dopiero będzie później ....
poza tym: z niecierpliwością czekam na to, żeby moje dzieci zaczynały się
buntować po młodzieżowemu ;o)
dyskusja z takim młodym, bezkompromisowym, bezinteresownym człowiekiem jawi mi
się jako przygoda intelektualna rzadka do osiągnięcia w "letnim" środowisku
znajomych, rodziny itp.
oraz: owszem trzeba dziecko wysłuchać, trzeba dzieckiem się zająć, ale też
trzeba dziecko uczyć, że nie każda jego potrzeba musi być ważniejsza, niż
potrzeby innych, i nie każda musi być zaspokojona natychmiast, trochę czekania
nie zaszkodzi, i ta nauka jak najbardziej przyczynia się do "ucywilizowania"
buntu, kiedy ten ma nadejść

pozdrawiam
Judyta

[verdana]

Święte słowa!

[nangaparbat3]

I ja się pod tym podpiszę.

[d.orka]

O! Podobna reakcja e-mam, jak w przypadku innej pani, która również chciała się
podzielić swym doświadczeniem z małymi dziećmi (nie pamiętam nicka).
Pewnie postawa "mam patent, chętnie się podzielę" nie jest mile widziana...
Może im trąci zadufaniem? A może e-mamy nie lubią gotowych recept? Nie
wszystkie będą odpowiednie dla konkretnego osobnika. Ale miło podyskutować
warto, a nie od razu krytykować na starcie nie do końca poznawszy poglądy
rozmówczyni. Pewnie nawet się w dużej części pokrywają z Waszymi...

[inna57]

Witam
Jako założycielka wątku początkowo troszkę się zdziwiłam ale potem doszłam do
wniosku że nadal w nas pokutuje pogląd że lepiej "na złość mamie odmrożę sobie
uszy". Jednocześnie co chwila widzę post z błaganiem o tytuły książek o
wychowaniu i jakoś nikt nie bierze pod uwagę że większość tych pozycji
książkowych jest przeniesiona z innych kręgów kulturowych. Najlepszą szkołą
jest umiejętna obserwacja doświadczeń innych i przenoszenie ich w miarę potrzeb
na własne podwórko.
Ja zawsze chętnie słuchałam innych i wyłuskałam z ich wiedzy i doświadczenia,
najcenniejsze perły. A efekty no cóż niech oceniają inni .

[judytak]

rzecz w tym, że odpowiadały tu nie te, które błagają o tytuły książek...

no i jeszcze trzeba brać pod uwagę, że dla nikogo tu na forum nie jesteś mamą,
oraz, że nie napisałaś absolutnie żadnych konkretów, których można by sobie
łuskać...

pozdrawiam
Judyta

A ja bywam bezsilna...

[verdana]

Cały czas cos mnie nurtowało, nastawiało przeciw metodom "Innej" i chyba już
wiem co. Przede wszystkim zdanie "Mój syn kiedy był w wieku "młodzieńczego
buntu" kiedy coś przeskrobał zwrócił się do mnie z prośbą "a nie mogłabyś tak
poprostu na mnie nawrzeszczeć"odpowiedziałam mu wtedy "nie, bo podnosząc na
ciebie głos okazałabym własną bezsilność, a nie jestem bezsilna".
Co to znaczy "nie jestem bezsilna"? Zawsze potrafię narzucić swoją wolę i
spowodować, żeby dorastajacy człowiek sie jej podporzadkował?
Sa rzeczy, na które nie mam wpływu. Wybór liceum. Wybór studiów. Wybór chłopaka.
Nauka w szkole (może poza podstawówką, a i to nie wiem). Styl ubierania. Mogę
tak długo. To są rzeczy, które mogą mi sie nie podobać, które mogę opłakiwać w
nocy, ale ich nie zmienię. Nie odpowiadają mi z różnych względów studia, które
córka wybrała. Nie podobał mi się jej chłopak, a za to ten, który mnie się
podoba - jej niestety nie. Nie byłam w stanie zmusić najstarszego do nauki, póki
sam nie zdecydował, ze zacznie się uczyć.
W tych wypadkach moge się wściekać, przekonywać, nawet wrzeszczeć (no, o
chłopaka to raczej nie). Ale dzięki temu moje dzieci zyją własnym życiem, ucza
się dokonywac wyborów, robią to, co uważają za słuszne i dobre dla nich - a nie
to co JA uwazam za słuszne i dobre dla nich.
Owszem, jestm bezsilna w pewnych sprawach. I taką chcę pozostać.

[inna57]

Jeżeli nazywasz umiejętność porozumienia się z własnym dzieckiem za błąd
wychowawczy, no cóż pozostawię to bez komentarzy. Przecież porozumienie to nie
to samo co narzucanie własnej woli. Każdy człowiek ma przyrodzoną wolną wolę i
może ją swobodnie wykorzystać, jednym to wychodzi lepiej innym gorzej.
A przy okazji odniosę się do Twojej poprzedniej wypowiedzi. Szkoda że nie
przeczytałaś dokładnie mojego postu. Wyraźnie napisałam że chodziło nie o
mojego 100% wnuka, choć traktuję go na równi z tym rodzonym. Wiesz jak trudno
przekonać nastolatka który nagle dowiaduje się że mama wychodzi za mąż potem że
mama będzie jeszcze czyjąś mamą. Nie dziwię się że podchodził do nowej
rzeczywistości z bardzo dużą obawą. Dziś już o nic się nie boi ale potrzebny
był ktoś stojący z boku żeby go do tego przekonać. Dziś już swoje dawne
rozterki uważa za dziecinne wie że zyskał nie tylko tatę, braciszka ale i
kochających drugich dziadków.
Jeżeli to uważasz za porażkę mojego syna to wybacz ale dla mnie to abstrakcja,
tym bardziej że to nie nasz syn ale my wystąpiliśmy z inicjatywą.

A zawód którego się nie lubi i wykonuje choćby godzinę dziennie nadal pozostaje
zawodem.
Pozdrawiam

[verdana]

Nie rozumiem co znaczy Twoim zdaniem "porozumieć sie z dzieckiem". Ja się mogę z
nim porozumiewać, dyskutować, rozmawiać itd. ale ono i tak pozostaje przy swoim
zdaniu. Robi coś, co wg. mnie jest niesłuszne, głupie, błędne (niepotrzebne
skreślić). A więc - w moim rozumieniu jestem bezsilna - bo nie udało mi się
zmienić jego postawy. To nie ma nic wspólnego z porozumieniem się. Chyba, że Ty
przez "porozumienie" rozumiesz umiejętność zmiany w kazdym wypadku postawy
dziecka na swoja własną. A to mi się nie podoba. A jeśli nie - to i Ty jesteś
bezsilna w pewnych wypadkach...
Uważam, że pewne sprawy (szczególnie dotyczace małżeństwa i dzieci) powinno sie
umieć załatwić samemu, nie mieszając do tego mamy. Zresztą albo "traktujesz
wnuka na równi z rodzonym", albo "stoisz z boku". Jednocześnie to raczej niemożliwe.
I jeszcze jedna rzecz mnie zastanawia. Gdzie w tym wszystkim jest ojciec?
Rozumiem, że Twój syn jest wzorowym ojcem. Ale ty wzywasz do rezygnacji tylko
matki - dlaczego? Czy nie uważasz, że jeśli się ma dzieci i ojciec i matka
powinni zrezygnować ze swojej pracy, ambicji, chęci posiadania czegos
ładniejszego i czasu dla siebie?
Tylko po co mieć wtedy dzieci? Jesli dzieciństwo jest super, ale życie kończy
się własciwie w momencie posiadania własnych dzieci? A co potem - gdy dzieci
odejda z domu? Żyć nadal ich życiem?
I czy naprawdę uważasz, że lepiej pozbawić jedynaka rodzeństwa i poświęcić mu
100% uwagi, niż mieć mniej czasu i gromadkę dzieci? Ostatecznie nie tylko
mamusia jest dla dzieci ważna - a w zyciu dorosłym może nawet bardziej liczy się
kochajaca siostra czy brat, niż matka.

[inna57]

Nie staję się bezsilna jeżeli zrozumiem argumenty drugiej strony.
Nie ja zrezygnowałam z gromadki dzieci, to los za mnie zdecydował, pogodziłam
się z tym.
To że "stoję z boku" oznacza że nie wtrącam się do małżeństwa mojego syna, jest
dorosły i ma prawo do własnych decyzji. Mój stosunek do wnuków to z kolei moja
sprawa, a fakt że nie narzucam swoich metod wychowawczych dzieciom tylko
uzgadniamy wspólną linię postępowania to wiele forumowiczek uznałoby raczej za
zaletę niż wadę.
A kto ma rezygnować jeżeli już wogóle rezygnować (ja mówiłam o odroczeniu
pewnych mniej istotnych decyzji) to już niech się małżonkowie między sobą
dogadują, ja potrafiłam wiele rzeczy pogodzić ale niektórzy mogli by tego nie
potrafić i co wtedy?

[verdana]

A jak nie rozumiesz i nie zgadzasz sie z argumentami drugiej strony? Nigdy Ci
sie to nie zdarzyło?
Nie oskarzam Cie, że nie masz wiecej dzieci. Ale musisz zrozumieć, że rodzice
wiecej niż jednego dziecka nie sa w stanie poświecić mu tyle czau, co
jedynakowi. To niewykonalne.
Czy dobrze zrozumiałam, że nie narzucasz swojej linii wychowawczej w stosunku do
wnuków swoim dzieciom? Czy chodziło Ci o Twoje dziecko?
W moim przypadku odroczenie decyzji (biorac pod uwage okolicznosci) trwałoby 29
lat. Sporo.

[inna57]

A jak nie rozumiałam i nie zgadzałam się z argumentami drugiej strony to jeżeli
tylko konsekwencje nie zagrażały jej zdrowiu lub życiu to brałam rączki za
siebie oświadczałam że sama poniesie odpowiedzialność za to co robi i byłam w
tym bardzo stanowcza nie ważne czy dotyczyło syna czy wychowanicy. I wiesz co
szybko opanowali sztukę wsłuchiwania się w to co radzą inni, mogliśmy się nie
zgadzać, mogliśmy szukać kompromisu ale ze sobą ciągle normalnie rozmawialiśmy.
Zasmakowałam trudów wychowywania dwójki dzieci więc wiem że jest to czymś
innym niż wychowywanie jedynaka czy jedynaczki.
Nikomu nie narzucam swoich pomysłów na wychowanie, mogę się z kimś podzielić
własnym doświadczeniem ale to już zupełnie co innego.

[wieczna-gosia]

a moze verdana tez tak robi, co nie oznacza ze nie czula sie bezradna jak dzieci
z uporem i poniszac konsekwencje robily i robia to, co jej sie nie podoba i na
co sie nie zgadza. A ty sie nie czulas bezradna? bycie stanowczym nie zaprzecza
poczuciu bezradnosci no ni?

Inna a kiedy ty sie zaczniesz w koncu tym doswiadczeniem dzielic. Bo na razie
udowadniasz verdanie ze se nie radzi i powinna ciebie posluchac. daj nam probke
poza ogolnikami pt nie tracilismy kontaktu.

[inna57]

Gosiu
Źle mnie zrozumiałaś, wcale nie ganię Verdany. Fakt że mamy różne wizje na
sposób rozwiązywania sporów jest chyba jedyną zdecydowaną różnicą. Verdana
włożyła wiele w wychowanie swoich dzieci i zbiera tego całkiem dorodne owoce.

Głównie pragnę przekazać rodzicom tych jeszcze całkiem małych szkrabów że
późniejszy bunt ma swoje źródło właśnie we wczesnym dzieciństwie. Ty masz
problem w drug stronę, Twoja córka się nie buntuje mówisz że popada w
pracocholizm. Też taka byłam, nie miałam czasu na bunt, ciekawość świata mnie
pochłaniała, matura w wieku lat 15-stu, przy 19-stu już miałam magisterium,
kiedyś myślalam że chyba zgubiłam własne dzieciństwo, teraz wiem że i tak nie
zdążę wszystkiego się nauczyć, wszystkiego zobaczyć. Moi rodzice pomagli mi
podsuwając zamiast kolejnej książki kolejne zainteresowanie, bywanie z ludźmi i
wśród ludzi. Nauczyła mnie pełnej asertywności. Odnosiłam kolejne sukcesy nie
tracąc kontaktu z ludźmi.
Mój syn był zupełnie inny, wychowałam go bez przemocy fizycznej (nie licząc
dwóch klapsów), bez przemocy psychicznej. Czy naprawdę wiele osób nie rozumie
że dzieci powielają tylko zauważone zachowania. Jeżeli ktoś na nie kiedyś
nakrzyczał to one też kiedyś na kogoś nakrzyczą, w furii, złości, z
bezsilności. Dlatego nigdy nie podnosiłam głosu, słuchałam i mówiłam, starałam
się zrozumieć argumenty innych i bronić argumentów własnych.
Chyba najważniejsze w wychowywaniu to umiejętność słuchania innych i
umiejętność dzielenia się doświadczeniami w sposób który nie brzmi jak
pouczanie.

[verdana]

I nie czułas się w tym bezradna? Tzn. nie było sytuacji, gdzie widzałas, jak
dziecko popełnia duży błąd, a Ty mozesz tylko patrzeć, a konsekwencje moga być
fatalne?
Mój najstarszy syn sie nie uczył. Sam ponosił konsekwencje, ale ja czułam sie
mimo to bezradna. Rozmowa nic nie dawała. On rozumiał moje argumenty, ale uczyć
sie nie zaczął (po fakcie okazało się, że to miał częściowo rację i w sumie
dobrze na tym dobrze wyszedł...)
Córka mojej znajomej postanowiła jechać sama autostopem do Afryki. Matka jest
bezradna. Dziewczyna pojechała, sama ewentualnie poniesie konsekwencje -
zagrażajace także życiu. Nie widzę tu możliwości manewru.
Niezwykle zdolny syn znajomych postanowił zakończyć edukację po podstawówce
(osmioklasowej). Nic nie zdołało go przekonać do zmiany postanowienia. Jak moga
sie czuć rodzice - bezradni, prawda? Nie bardzo pocieszał ich fakt, że syn traci
życiowe szanse i że sam jest sobie winien.
To mam na mysli mówiac o bezradnosci.
A to wszystko były własnie rodziny, o jakich mówisz - w jednej niepracująca,
poswiecająca się dzieciom matka, w drugiej pracująca, ale w pełni dyspozycyjna.
Widac to nie zawsze wystarcza.

[inna57]

Masz 100% racji, ani poświęcenie ani dyspozycyjność nie gwarantują sukcesu
wychowawczego. Diabeł tkwi w szczegółach.

[verdana]

No, to zaczynamy sie zgadzać...

[inna57]

Wydaje mi się że zawsze się zgadzałyśmy tylko patrzymy na ten sam problem z
dwóch stron lustra.

[verdana]

?
Z jakich dwóch stron? To nie złosliwość, słowo - tylko nie rozumiem.

[inna57]

Ty patrzyłaś na sprawę z perspektywy potrójnego macierzyństwa (nawet nie wiesz
jak Ci zazdroszczę)ja z perspektywy mojego jedynaka.
Tylko problem nadal pozostaje problemem. Jak poczytałam posty tych matek które
straciły kontakt ze swoimi dziećmi to nie potrafiłam już im nic odpowiedzieć,
przecież nieszczęście już się stało, a zapobiegać mu trzeba jak dziecko ma
3,7,10 lat a nie kiedy ma 15 i właśnie na nią wrzeszczy.

[verdana]

A wiesz, ja mam trochę inne odczucia. Mam takie wrażenie, ze jeszcze tak do 3
klasy rodzice interesują się dziećmi (nawet nadmiernie, moim zdaniem),
kontrolują, odrabiają lekcje, dbają o dietę - nie wiem czy rozmawiaja, ale
przynajmniej pytają o coś. I nagle, gdzieś tak w okolicach 4-5 klasy nagle
uznają, że dziecko już nie potrzebuje opieki. I zaczynają "nadrabiać" to
wszystko, co stracili przez ten czas - wyjazdy, wizyty, pracę zawodową. Co
gorsza, pod wpływem idiotycznych publikacji nastawiają się na "bunt" i każdą
samodzielną opinię dziecka, albo inne zdanie na jakis temat, niechętne zdanie
interpretują jako "pyskowanie". Jakoś rodzice nie mają pomysłu, jak zastąpić
opiekę kontaktami ze starszym dzieckiem.
Moim zdaniem kryzys zaczyna się trochę później - własnie w wieku 10-11 lat,
kiedy dziecko nie jest już "słodkie" i "potulne" tylko staje się wyraźną,
odrębną osobowoscią. Rodzice, którzy nawet wiele poświecili, opikuńcze,
niepracujące matki przestają sobie radzić z dziećmi często właśnie wtedy. Nie
potrafią, jak piszesz "wydłużyć smyczy", a to, nawet przy rozmowach, kontaktach,
opiece musi skończyć się buntem.

[inna57]

Czy my musiałyśmy się trzy razy pokłócić żeby się okazało na koniec że mamy
takie samo zdanie. Podpisuję się pod Twoją wypowiedzią obiema rączkami (a
jestem dwuręczna).
Pozdrawiam naprawdę ciepło

[verdana]

No, tak to bywa...
Własnie wracam z wywiadówki w klasie 5, gdzie rodzicom wyraźnie zalezy TYLKo na
jednym - żeby dzieci sie uczyły. Do teatru - no, może, na lektury, ew. do
filcharmonii, do kina - nie potrzeba, na zielona szkołę- niedobra, dzieci
niczego sie tam nie nauczą. No, ewentualnie dyskoteki moga być, ale rodzice nie
wiedza, czy ich dzieci lubią dyskoteki, czy nie.
Temat, który zajął 95% czasu - to oczywiście pieniądze.
Pozdrawiam, pełna niesmaku.

[inna57]

Jak się dorwę na dłużej do kompa to opiszę moje przygody wywiadówkowe, dla
wielu mogą być pouczające.
Pozdrawiam

[inna57]

Widzę że lata mijają a rodzice choć już nie ci sami to jednak tacy sami. Ja to
nazywałam rodzicielską amnezją. Taka mama jak Ty doskonale rozumie różnicę
między nauką a zdobywaniem wiedzy i umiejętności, szkoda że należysz do
mniejszości (podobał mi się Twój post w innym wątku że nie zawsze dziecko
jest "wandalem" czasami jest "eksperymetatorem").
Kiedy mój syn był w podstawówce nie chodziłam na wywiadówki, miałam dobry
kontakt z nauczycielami, rodzicami ale wywiadówkom powiedziałam stanowcze NIE.
Miało to związek z traumą z młodości kiedy moja koleżanka w wieku lat 14-stu
popełniła samobójstwo ze strachu co będzie po wywiadóce (dwie dwóje na semestr
nie wróżyło dobrze). Mój syn wiedział jakie są przyczyny mojej decyzji, nie
miał stresów szkolnych, sam dzielił się ze mną i mężem wszystkimi szkolnymi
sukcesami i porażkami. Nie było ukrywania złych stopni, jeżeli miał z czymś
problem przychodził z prośbą o pomoc w zrozumieniu, zawsze byliśmy gotowi.
Jednocześnie zależało nam na tym żeby wykształcił w sobie umiejętność
zdobywania wiedzy czyli poszukiwania źródeł, robienia doświadczeń itp. gdy był
młodszy to nazywaliśmy to nauką przez zabawę.
Postanowiliśmy że do liceum już będziemy chodzili na wywiadówki choćby po to
żeby poznać rodziców w nowej szkole. Niestety to była taka sama porażka jak Ty
to opisałaś. Najlepszy cytat z jednego z tatuśków - "Gó..aż ma się uczyć a nie
po fischarmoniach szlajać" (cytat jest dosłowny), na moje pytanie "a jakie pan
miał stopnie w szkole? przyznał że zawodówkę skończył na trójach ale jego syn
ma zostać kimś. I został - narkomanem.
Raz tylko interweniowaliśmy ale poprostu już nie zdzierżyłam polonistki której
nie interesowało czy uczniowie zrozumieli przeczytany tekst, ważne było czy
przeczytali go zapamiętując wszystkie szczegóły (np. z której strony wisiał
obrazek albo jakiego koloru była sukienka bohaterki w czasi spaceru). Dla mnie
to był edukacyjny koszmar ale ponieważ większość rodziców była bardziej
zainteresowana pieniędzmi więc w uzgodnieniu z synem przeniósł się do
równoległej klasy i już było OK.

[wieczna-gosia]

Inno,
naprawde dziwi cie ze post "wychowalam syna bez buntu, udziele porad" wzbudza
conajmniej neipokoj?

Przyznam sie ze ja ostatnio blagalam o porady oraz tytuly ksiazek. I chetnie owe
porady i tytuly przyjmuje. I luskam. U ciebie na razie luskac nie ma z czego,
banaly pt zachowanie wzajemnego szacunku, kontakt i porozumienie dla czlowieka
ktory rzeczywiscie ma praoblem sa wrecz okrutne.

mnie wizja mlodzienczego buntu pociaga- czekam z niecierpliwoscia na mlodych
gniewnych bezkompromisowych

[verdana]

No właśnie.
Ja naprawdę poważnie się przejmuję tym, że moja córka się nie buntuje, a powoli
wpada w pracoholizm. I ze za bardzo powiela wzorce rodziców.
Uważam, że gdzieś popełniłam błąd - zresztą moja przyjaciółka - psycholog też
tak twierdzi.
Dziecko, które się nie buntuje, to równie groźne zjawisko co takie, co buntuje
się na okrągło.
Kto mi poradzi, co zrobic, żeby sie zbuntowała? Poradników na ten temat chyba
nie znajdę...

[wieczna-gosia]

verdana moze w synach nadzieja?

a twoja ratyzbona fajna jest i mysle ze calkiem ostra i bezkompromisowa (czyzby
to imidz?)moze twoim bledem jest to, ze ona zeby jakos sie zbuntowac musialaby
zaczac cpac i sie puszczac? no zbyt liberalna jestes, slowem

[verdana]

Puszczać się może, tylko nie chce...
A ona grzeczna w domu jak cholera.
Nadzieja w najmlodszym. Najstarszy już poza wiekiem buntu.

i tu tkwi problem

[wieczna-gosia]

nawet puszcac sie moze?
verdana jak w takich warunkach wyobrazasz sobie bunt? bo ja sobie nie wyobrazam.
U mnie bylo prosto- mialam autorytarnych rodzicow, bylam bita, nie mialam nic do
gadania, czytalam Tolkiena (idiotyzm) sluchalam muzyki (zepolenie niezaleznie do
rodzaju, Mozart tez sie nie lapal..)i bylo prosto.

Wspolczuje dziecku.

[verdana]

No, mogę to jeszcze wypróbować na najmłodszym!

[nangaparbat3]

Nawet przykro mi to powiedzieć, ale szczerze - nie ufam Twoim deklaracjom.
Piszesz, ze nigdy nie stosowalaś przemocy fizycznej ani psychicznej, ale
piszesz tez:
>A jak nie rozumiałam i nie zgadzałam się z argumentami drugiej strony to
jeżeli
>tylko konsekwencje nie zagrażały jej zdrowiu lub życiu to brałam rączki za
>siebie oświadczałam że sama poniesie odpowiedzialność za to co robi i byłam w
>tym bardzo stanowcza nie ważne czy dotyczyło syna czy wychowanicy.

To takie mowienie: rob jak uważasz, ale pozałujesz, a ja Ci wtedy nie pomogę.
Dla mnie to JEST przemoc psychiczna. Podobnie jak jest wyrazem przemocy w to
mowienie o smyczy - to, ze w ogóle metaforyczny obraz Ciebie i syna to SYN NA
SMYCZY - przecież już naprawdę nie ma znaczenia, jakiej ona długosci.
Wyobrażam sobie, ze nigdy sie nie awanturowałaś, nie obraziłaś syna wulgarnym
słowem, nie byłaś niesprawiedliwa. Ale też czuję, ze trzymałaś go żelazną ręką,
stwarzając pozory swobody. Zdaje mi sie, że Twoj syn nigdy nie odwazył sie
nawet pomysleć o buncie. Myslę, że byłaś spokojna, rozważna, konsekwentna.
ale prawdą o Tobie i Twoim synu jest wlasnie to, co napisałaś - SMYCZ.

[rycerzowa]

Nie mogę się doczekać na konkrety.

[inna57]

Odniosłam wrażenie że oczekujecie ode mnie instrukcji obsługi dziecka. Tak
jakbyście odczuli brak tego dokumentu w chwili wypisu ze szpitala. Dziecko to
nie jest sprzęt AGD, każde jest inne ale każdemu trzeba się poświęcić właśnie
dlatego że to my powołaliśmy je na ten świat.
Moim przesłaniem było to abyście nie odpuszczały wysiłków wychowawczych w
chwili gdy wasza pociecha idzie do przedszkola czy szkoły. Wy powinniście być
tymi którzy zawsze mają czas dla dziecka, wysłuchają, podpowiedzą, ukoją ból.
Dziecku nie można mówić "później" bo później może już być za późno. Mąż może
nie dostać obiadu, możesz nie umyć podłogi, możesz nie uprasować koszuli ale
nie możesz powiedzieć dziecku "później".
To co ja umownie nazwałam "smyczą" równie dobrze można nazwać "nicią Ariadny"
idea zawsze pozostanie ta sama, mamy być przewodnikiem dla dziecka na tym
świecie. My musimy pokazać mu świat, pokazać co jest dobre co jest złe, jeżeli
to zadanie dla wygody (wykluczam sytuację ekonomiczną która zmusza matkę do
podjęcia pracy zawodowej) zdecydujemy na innych to kto inny może mieć w
przyszłości monopol na kierowanie losami naszego dziecka.
Nawet zapracowana mama może pokazać swojemu dziecku że jest dla niej
najważniejsze nawet kiedy ma już 10-12 lat. Ono wtedy przechodzi przemianę a my
zadowalamy się zadawaniem pytań "co w szkole?" "odrobiłeś lekcje?" "wyrzuciłeś
śmieci?". Jakże często nie wysłuchujemy nawet odpowiedzi na te pytania uznając
że wypełniliśmy już rodzicielski obowiązek.
Pielęgnujmy nasze więzi z dziećmi, wiedzmy o ich radościach i troskach.
Powołując na świat nową istotkę podpisaliśmy kontrakt na całe życie. Nikt nas z
tego nie zwolni oprócz losu.
Szukacie porad w książkach, może lepiej bardziej się wsłuchać w to co ma do
przekazania Wam Wasze dziecko. Każde z nich jest inne, inaczej manifestuje
swoje potrzeby, inaczej okazuje uczucia. Dzielmy się swoimi doświadczeniami ale
nie oczekujmy że ktoś da nam gotowy przepis bo takowego nie ma. Można według
przepisu upiec ciasto nie ma przepisu na grzeczne dziecko.
Podstawową zasadą jest kochać swoje dziecko nie licząc że ono za każdym razem
odwzajemni nam świadectwem swojej miłości.

[nangaparbat3]

Słuchaj, ze wszystkim sie zgadzam, poza tą "nicia Ariadny", ponieważ od
pierwszej chwili kiedy sja zobaczyłam i ja uczę się od córki, nie tylko ona ode
mnie. Czuje sie jej towarzyszką - madrzejszą, silniejszą, bardziej doświadczoną
etc., więc na mnie ciąży o wiele więcej obowiazkow w tej wspólnej drodze (i
przywilej veta, którego niemal nie uzywam), ale przewodnikiem sie nie czuję.
Raczej oferentką, a czasem pogotowiem ratunkowym, jakos tak. No i oczywiście,
tu szczególnie się z Toba zgadzam, słucham, co do mnie mówi i staram się
poswięcic jej uwagę zawsze, gdy tego potrzebuje (choć nie zawsze mogę - praca,
zmeczenie - kiedy przesadziłam, miała okropny nerwowy tik, i musiałam się
nauczyć informować ją o chwilowej niemoznosci poświęcenia jej uwagi w taki
sposób, by jej to nie ranilo).
Nie bedę jednak ukrywać, ze mimo że zasadniczo się z Toba zgadzam, drażni mnie
mentorski ton Twoich postów i nawet przyszło mi do głowy, ze może jesteś
księdzem, ktory w najlepszych intencjach gra tutaj rolę matki?

[inna57]

Przepraszam za mentorski styl, chyba się starzeję, muszę nad sobą popracować,
nie chcę być starą zrzędzącą babcią.
Pomimo że odrzucasz ideę "nici Ariadny" to jednak stosujecie ją z córeczką.
Ciągle uczycie się siebie wzajemnie. Ona wie że zawsze może na Ciebie liczyć. Z
upływem lat ta nić będzie coraz dłuższa ale prawidłowo pielęgnowana choć
niewidoczna nie pozwoli Wam zagubić drogi do siebie. Życzę Wam powodzenia we
wzajemnym poznawaniu siebie i świata.

Po co tak metaforycznie?

[triss_merigold6]

Rozumiem więź, zainteresowanie, czas itd. ale podkreślanie, że ZAWSZE nalezy
mieć czas dla dziecka to jakaś ciężka bzdura. Dziecko jest pełnoprawnym
członkiem rodziny, jego potrzeby powinny być zaspokajane jak najlepiej ale do
diabła, inni też mają potrzeby.
Dziecku nic się nie stanie jeśli raz na jakiś czas poczeka na odpowiedź lub
wspólną zabawę. Nic się nie stanie jeśli rodzice zajmą się sobą albo matka
powie "jestem zmęczona, chcę poczytać".
Jaką Ty hierarchię proponujesz? Dziecko centrum domowego wszechświata?
A bunt? Bunt jest zdrowy i potrzebny żeby okreslić siebie, najpierw w opozycji
a potem w podobieństwie do rodziców.

pozdrawiam

[judytak]

głos zdrowego rozsądku :o)

Judyta

są punkty,

[judytak]

gdzie się nie zgadzamy:

jedno, że owszem można mówić dziecku "później"
dla mnie "później" nie oznacza odwlekania sprawy w nieskończoność, tylko bardzo
konkretną obietnicę, że się daną sprawą zajmę za minutę, za pięć minut, za
godzinę, jak tylko umyję ręce, jak tylko położę młedsze dziecko spać, jak tylko
założysz buty, itp. itd.
co więcej, nie uważam tego "później" za przykrą konieczność, tylko za ważny
element wychowania: pokazuję dziecku, jak rozpoznać hierarchię ważności spraw,
jak organizować sprawy w taką kolejność, żeby wszystko się udawało, no i uczę
go "odroczenia przyjemności", co jest podobno podstawowym warunkiem osiągania
sukcesów :o)

drugie, że praca zawodowa, na cały etat (ale zasadniczo bez nadgodzin) ani w
najmniejszym stopniu nie przeszkadzało mi w tym, żebym to ja (i oczywiście mój
mąż) pokazała dziecko świat, to, co jest złe, co dobre...

trzecie, że nigdy nie chciałam mieć monopolu na kierowanie losami mojego dziecka
chcę grać pierwsze skrzypce, to tak, ale monopolu nie
i kiedy dziecko będzie miało 16 - 20 lat (jedni dojrzewają szybciej, drudzy
wolniej), to już samo i jedynie będzie miało monopol na kierowanie własnym
życiem
a ja mogę być jedynie życzliwym doradcą, no i "pogotowiem ratunkowym"...

no i to jest właśnie zarazem czwarta sprawa: owszem posiadanie dziecka jest
kontraktem na całe życie
ale w którymś momencie robi się tak, że dzieci i rodzice są sobie równi, żaden
nie jest dla drugiego przewodnikiem po świecie, a jeszcze później role się
odwracają...

nie jest łatwo rozmawiać z takimi dziecmi, które właśnie "przechodzą przemianę"
zamiast powiedzieć "wielu nie rozmawia, a to źle", co jest owszem prawdą, ale
prawdą tak banalną, że nikomu nic nie da,
dobrze byłoby czytać opisów konkretnych, przykładowych zdarzeń, takich
pojedynczych, ale ze szczegółami, to daje do myślenia
są takie opisy w wątkach o konkretnych problemach wychowawczych, bardzo te
wątki lubię :o)

pozdrawiam
Judyta

[rycerzowa]

Tu nie chodzi o mentorski ton, ale o fakt, że twoje niewatpliwie słuszne wywody
to same ogólniki.
To tak, jakbyś na forum przepisów kulinarnych mówiła w kółko o ważnej roli
prawidłowego odżywiania się,jeśli chce się zachować zdrowie.

Te generalne zasady zna każda z nas, że trzeba kochać, rozumieć, mieć czas dla
dziecka itp. ale dyskusja jest o tym, jak to przełożyć na jezyk codzienności.

Przykładowo,napisałaś,że pomogłaś pasierbowi syna zaakceptować nową sytuację
rodzinną. Jestem ogromnie ciekawa, jak to zrobiłaś, jakich k o n k r e t n i e
użyłaś argumentów w ewentualnej rozmowie. Bo z pewnością chłopiec był już
poprzednio zapewniony przez matkę, że nadal go kocha i kochać będzie, że zyskuje
ojca i rodzeństwo itd.
A może to nie była żadna zasadnicza rozmowa, tylko na przykład wybrałaś się z
nim w góry i okazałaś się fajnym kumplem? Chłopak doszedł do wniosku,że taką
babcię warto mieć?
Napisz nam o tym, gdyż wiele osób staje przed podobnym problemem i konkretne
rady bardzo by się im przydały.

[verdana]

Zgadzam się i z Triss i z Judytą. Mieć "zawsze" czas dla dziecka to i
niewykonalne i szkodliwe. Niewykonalne - bo jak się ma kilkoro dzieci i
wszystkie jednocześnie czegoś chcą, to dwoje musi zaczekać, prawda? A to zdarza
się nieustannie. A mąż, rozumiem, ma już zawsze czekać w nieskończoność, bo
jego sprawy i małżeństwo jako takie spadają na bardzo daleki plan, skoro w
każdym momencie moze przyjść dziecko i zażądać, aby przerwać rozmowę i zająć się
własnie nim.
Poza tym istnieje coś takiego jak praca zawodowa i terminy. Czy naprawdę
dłogofalowe dobro dziecka wymaga, aby wylali mnie z pracy, bo zawaliłam kolejny
termin, ponieważ dziecko było miało ochotę porozmawiać? Lepiej mu będzie na
zasiłku z MOPS-u?
I wreszcie ja sama. Twoja koncepcja wychowania zakłada, że nie mam prawa przez
paręnascie (albo ponad dwadzieścia lat w wypadku kilkorga dzieci) absolutnie do
niczego - oglądam film - a tu dziecko czegoś chce , zapraszam znajomych - a tu
dziecko przychodzi z problemem, chcę wyjść- a dziecko zadaje pytanie. Absurd.
I jest to głęboko niewychowawcze. Uczę w ten sposób dziecko, że na świecie liczy
się tylko jedna osoba - ono samo. Ono ma prawo do mojej niepodzielnej uwagi,
mojego czasu, niezależnie czym jestem zajęta, jego prawa są ważniejsze od moich,
jego potrzeby - najważniejsze w domu. Nie!
A poza tym dlaczego matka ma być przewodnikiem dziecka? Dlaczego nie ojciec?
dziadek? Nauczyciel, cieszący się autorytetem, albo trener? Wcale nie czuję się
tak idealna i doskonała, żeby chcieć, aby dzieci patrzały na świat wyłącznie
moimi oczami i podążały za moim świetlanym przykładem.
Czasem brak buntu to nie jest dobry objaw. Może świadczyć o tym, że młody
człowiek nie dorósł, nie jest w stanie istnieć samodzielnie, bez mamusi i jej
dobrych rad.

[triss_merigold6]

No, rozpisałaś się... mnie się nie chciało.
Dodałabym, że fakt bycia dzieckiem nie stawia automatycznie na piedestale.
Generalnie tylko potrzeby niemowlęcia powinny być zaspokajane natychmiast. Im
starsze dziecko tym bardziej jest CZĘŚCIĄ rodziny a nie jej słońcem - o ile nie
chcesz mieć małego cesarza Chin. I jako członek rodziny ma prawa, przywileje,
obowiązki i ograniczenia.

Nie czuję się powołana do bycia idolem i autorytetem dla dziecka w każdym
wieku. Mowy nie ma, za duża odpowiedzialność.
Nie widzę też potrzeby aby dziecko zwierzało mi się ze wszystkiego. Dorastając
uzyskuje się autonomię i samodzielność - na tyle dużą żeby z coraz większą
liczbą problemów (np. z grupą rówieśniczą) radzić sobie samodzielnie.
Prywatność i sfera intymna bez wtrącającej się matki jest dziecku potrzebna.

A bunt, nawet w lightowej postaci - nieakceptowana fryzura, muzyka, obrzydliwy
kolega, niechęć do rodzinnych obiadów, mrukliwość - jest potrzebny żeby dziecko
zaczęło żyć własnym życiem i dokonywać wyborów, które niekoniecznie pasują
rodzicom ale są wyborami na własną odpowiedzialność.

Żeby nie było wątpliwości: piszę z własnej perspektywy kontaktów z rodzicami
które jako dorosła uważam za bardzo dobre mimo młodzieńczych konfliktów.

[aszar.kari]

Nie bardzo rozumiem jak mozna radzic ogolnie i teoretycznie w sprawach, ktore
zawsze sa indywidualne i praktyczne. Wszelkie konflikty rodzinne sa bardzo
specyficzne i jakas jedna recepta typu "miec czas" dla dziecka czy inne podobne
banaly nie wydaje mi sie ani potrzebna, ani oswiecajaca kogokolwiek.
Co innego, gdy mowa o konkretnych sytuacjach z konkretnymi ludzmi z krwi i
kosci. Ale i do pomocy w takich okolicznosciach Forum internetowe jest raczej
kiepskim narzedziem - wiedza jest wyrywkowa, sytuacje opisywane jednostronnie,
wszystko odbywa sie bez kontynuacji w realu. My tu chyba przychodzimy zeby
sobie ot tak pogadac i traktowanie tych kontaktow zbyt powaznie budzi moje
watpliwosci co do poziomu refleksji reprezentowanego przez niektorych.
Moje zdanie o buncie napisalam w watku Verdany na prywatnym Forum poswieconym
Nastolatkom, kto chce niech czyta
Aszar

[inna57]

Zasadniczo ważne są generalia żeby nie przespać ale masz rację czasami trzeba
posłużyć się dokładnym przepisem (opisem)


Od początku nowego związku naszego syna zaakceptowaliśmy jego wybór a co się z
tym łączy fakt posiadania całkiem sporego wnuka. Na starcie nie było łatwo,
umawialiśmy się na wspólne wyprawy do kina, na kręgle. Pomimo naszej otwartości
wnuk odnosił się do nas z pewną rezerwą, rozumieliśmy to i nie narzucaliśmy
się, pozwoliliśmy mu oswoić się z nową sytuacją, dotąd wychowywał się całkiem
bez ojca. Mój syn który sam ma troszkę kwadratowy życiorys nie miał problemu z
dostosowaniem się do nowej roli.
Momentem przełomowym był ślub naszych dzieci (mam wspaniałą synową i traktuję
ją jak córkę), od tej chwili staliśmy się 100% rodziną. Syn opowiadał nam o
swoich sukcesach i porażkach wychowawczych, słuchaliśmy chwaliliśmy lub nie
opowiadaliśmy o własnych doświadczeniach ale zasadniczo nie wtrącaliśmy się do
metod naszych dzieci, to w końcu ich rodzina.
Kiedy jednak ma świat zapowiedziało się maleństwo a wnuk wszedł akurat w okres
młodzieńczego buntu zobaczyliśmy rysy na dotychczasowej sielance. Długo
zastanawialiśmy się z mężem co zrobić aby nie interweniując pomóc naszym
dzieciom. Słowa zapewnień że przecież nic się nie zmieni, że zyska młodszego
braciszka, że nadal będzie kochany to przecież tylko słowa.
Wpadliśmy na pomysł wspólnego wyjazdu, tylko ja, mąż i wnuk. Wyjazd miał być
dla niego wakacjami życia. Zadecydowaliśmy, lecimy na Karaiby. Dla niego
wszystko było nowe, pierwszy lot samolotem, pierwszy wyjazd poza Europę. Dzieci
patrzyły na nas jak na parę samobójców ale się tym nie zraziliśmy. Na odjezdnym
przekazali nam tylko prośbę żebyśmy spróbowali wnuka nakłonić do przeczytania
lektury zadanej na wakacje. Ja jak zawsze wyjeżdżałam z pokaźną biblioteką.
Muszę zaznaczyć że wnuk jest zdiagnozowanym dyslektykiem i generalnie nie
znosił czytać czegokolwiek. Ja osobiście nie wierzę że każdy nawet
zdiagnozowany dyslektyk może sobie pozwolić na nie czytanie, tym bardziej że
wiem iż trudność to jedno a zasłanianie się diagnozą to drugie.
Już w samolocie okazało się że los nam sprzyja, akurat we "Wprost" był artykuł
o muzyce i muzykach hiphopowych. Niby tylko zapuszczając żurawia na początek
wnuk zaczął czytać artykuł. Później niby to z nudów, w końcu lot trwa 9 godzin
przeczytał cały artykuł. Już wiedzieliśmy że jest nasz.
Na miejscu najpierw był zachwyt, ale zaraz potem opór. My uczestniczyliśmy we
wszystkich proponowanych grach i zabawach, on stał naburmuszony z boku.
Wszelkie próby namowy spełzały na niczym, było tylko "nie, bo nie". Wkoło
mnóstwo młodzieży w jego wieku, wielojęzyczny tłumek, on pomimo że potrafi
posługiwać się angielskim z nikim nie chciał się zaprzyjaźnić. Jak grać w
piłkę, pływać, grać w piłkarzyki, ping-ponga to tylko z mężem. Zaciskaliśmy
zęby i robiliśmy dobre miny. Chciał jeść obiad "do góry nogami" czyli
zaczynając od deseru nie problem. Wydawało nam się że szuka punktu w którym nas
wyprowadzi z równowagi, że któreś z nas w końcu na niego huknie z góry, nie
było nam łatwo ale postanowiliśmy wytrwać.
No i jeszcze ta nieszczęsna lektura, cieniutka książka ale jednak książka (dla
niego brrrrrr). Kiedy przychodził czas na poobiedni odpoczynek i czytanie
książek on rzucał się na łóżko i stwierdzał że się nudzi, że tu nie ma w pokoju
internetu, że nie może pograć i w ogóle jest do d. Do rodziców słał sms-y że
jest bardzo nieszczęśliwy i że go zmuszamy, na pytanie zwrotne "do czego?" nie
potrafił już odpowiedzieć.
Wśród moich lektur był "Lesio" Chmielewskiej, najpierw czytałam sobie po cichu,
i pomimo że to już setny chyba raz zaśmiewałam się na głos, na to mąż prosił –
nie chichocz tylko przeczytaj głośno. Czytałam i kątem oka widziałam,
pokładającego się ze śmiechu męża i usiłującego tłumić śmiech wnuka. No to już
go miałam. Przerywałam czytanie w najciekawszym momencie. Robiłam sobie drzemkę
i już po dwóch dniach obudził mnie śmiech wnuka. Ten zdeklarowany dyslektyk
pochłaniał „lesia”. Udawałam że nic nie o tym nie wiem aż któregoś popołudnia
zapytałam „jak tam lesio” na co nasz nastolatek zaczął się tłumaczyć że on
tylko tak z nudów, żeby nam nie przeszkadzać, „paląc przy tym cegłę”.
Namówienie po tym do lektury (a był to „buszujący w zbożu” to już była
pestka. Zadanie numer jeden wykonane.
No to pora na sport. Co rano wszyscy mamy konkurs gry w bocce. Nasz wnuk stoi
naburmuszony. On nie gra – bo nie. Podpytaliśmy dlaczego gdy byliśmy sami (nie
docierało że nikt wokół nas nie rozumie), okazało się że facet boi się
przegrać. Zaczęliśmy chodzić wieczorami na placyk do bocce, potrenowaliśmy w
rodzinnym gronie. Już pod koniec nasz wnuk startował w porannych zawodach raz
wygrywając raz przegrywając a my mieliśmy satysfakcję, kolejny przejaw buntu
pokonany. Pływać owszem umiał ale lepiej powiedzieć że umiał nie tonąć. Tu
zadanie przejął mój mąż który w młodości trenował pływanie. Przez zabawę do
sukcesu, teraz raz w tygodniu basen ze zrywaniem się o 6 rano to nie jest żaden
problem, kiedyś wyjęcie go z łóżka podobno było wielkim problemem. Wie że nie
zostanie mistrzem ale ma satysfakcję.
Dotąd wychowany głównie przez mamę i babcię a my chcieliśmy go „oderwać od
mamczynej spódnicy”. Moment idealny mama daleko, wokół sami obcy ludzie tylko
jak pokonać opór buntującej się materii. Trzeba było wziąć się na sposób.
Dotychczas partnerem do siatkówki w basenie oczywiście byliśmy my. Mąż udał
kontuzję. Ja robiłam za papugę. Do gry dołączył rówieśnik wnuka z Niemiec,
słabo posługiwał się angielskim ale dzięki temu że ja jestem wielojęzyczna
przełamaliśmy lody. Od tego czasu stali się z wnukiem kolegami, mówili między
sobą murzyńsko-angielskim ale chyba im to nie przeszkadzało. Wspólne gry i
zabawy, chyba ich zbliżyły, korespondują ze sobą jest OK. A na początku było
tylko „ja tu się z nikim nie zaprzyjaźnię”.
Takich drobnych przemian było wiele. Pewnie trochę się krygował żeby pokazać
nam tak jak to robił rodzicom rogi, ale w końcu taki mieliśmy zamiar,
wyprostować chłopaka.
Dużo rozmawialiśmy ze sobą, najpierw był zszokowany wielością naszych
zainteresowań i zakresem wiedzy. Pierwsze pytanie było „po co wam tyle
wiedzieć ? na ten czy inny temat. Potem nagle ten niby niczym nie
zainteresowany zaczął zadawać pytania dodatkowe, dopytywać się o ciekawiące go
szczegóły. Dziś ten dotychczasowy ogon klasowy, sam zabiega o poszerzenie
swojej wiedzy, klepanie w kolejne gry komputerowe zamienił w naukę języka
programowania (nie jest geniuszem ale się stara, a my to doceniamy).
Młodszy braciszek który wydawał mu się tragedią życiową jest teraz powodem do
dumy, potrafi się nim zająć, ukołysać do snu, nakarmić. Jest dumny z tego że
pozwolono mu być starszym bratem. Pamiętamy o tym że mamy dwóch wnuków i
kolejne osiągnięcia jednego i drugiego napawają nas radością. Starszy zakończył
rok szkolny tylko z jedną trójką (postanowił że w tym roku już jej nie będzie,
ale to tylko i wyłącznie jego wybór), młodszy już wkrótce zacznie chodzić.
Lubię kiedy nasz starszy wnuk przesyła mi e-mailem wypracowanie z
prośbą, „sprawdź czy wszystko dobrze, mama właśnie śpi bo malcowi rosną ząbki i
mieli ciężką noc”, albo kiedy dzwoni i mówi „babciu mam doła podpowiedz coś
rozweselajacego do czytania”. Zniknęła gdzieś dysleksja, nie ma odburkiwania
rodzicom, poczuł się kimś bardzo ważnym dla wszystkich i bardzo się cieszy
kiedy syn wracając z zebrania mówi „no, chłopie muszę cię pochwalić” (gdyby
nawet było coś nie halo to nie spotkałaby go za to bura tylko propozycja
pomocy, taką mamy zasadę).
Owszem planujemy nadal kolejne wspólne wakacje, ale nie jesteśmy „dziadkami
kumplami”, jesteśmy tymi od zasad, mający lekarstwo

[inna57]

Owszem planujemy nadal kolejne wspólne wakacje, ale nie jesteśmy „dziadkami
kumplami”, jesteśmy tymi od zasad, mający lekarstwo na różne stresy i problemy.
Dziś ten kiedyś zbuntowany nastolatek śmieje się razem z nami jak go rok temu
przechytrzyliśmy. Dorósł, spoważniał z Maciusia stał się Maćkiem i jest z tego
dumny. A my dumni jesteśmy z dzieci że nam zaufały i z dwóch wnuków, tego
dużego i już całkiem mądrego i malca przed którym jeszcze tak dużo życiowych
lekcji.