Jak wyładować swoją złość na dziecko?

[esi1]

Witam,
Czytam sobie niektóre wątki dotyczące klapsów, złości, itp. i tak się
zastanawiam...
Mam 3,5 letniego synka. Ogólnie można się z nim spokojnie dogadać, nawet w
drażliwych kwestiach, ale czasem wpada w mega histerie. Staram się nie
stosować klapsów, bo widzę, że w przypadku mojego dziecka nie działają (krzyk
jest jeszcze większy). Staram się go przeczekać, spokojnie tłumaczyć.
Niestety jestem dosyć nerwowa i kiedy tak staram się być spokojna to w środku
mi się "gotuje" i niestety czasem eksploduję, do tego z większą siłą...
Np. przedwczoraj, kiedy mały miał taką mega histerię, naprawdę starałam się
spokojnie się z nim dogadać. Zero. I nie wytrzymałam i potrząsnełam nim trzy
razy, bardzo mocno... Było mi bardzo przykro, że tak potraktowałam swoje
dziecko (przestraszył się i krzyczał jeszcze bardziej).
No i właśnie. Zasadnicze pytanie: co robicie ze swoją złością na dziecko?
Tyle się czyta, żeby pozwolić dziecku okazać złość, smutek (oczywiście w
granicach normy), żeby nie tłumiło uczuć, a co z moimi? Co mam zrobić kiedy
kipi we mnie i czuję, że zaraz wybuchnę? Bić - nie, obrażać słowami - nie,
obrazić się, zamilknąć - nie, wrzeszczeć tak jak on?
Co o tym myślicie? Jak Wy dajecie sobie radę?
Pozdrawiam
esi1

[back_room]

- szybka rada - wyjdź do łązienki i przeczekaj złość, on niech też sobie
poszaleje, pokrzyczy, poczekaj aż przestanie (mój synek po paru chwilach
histerii pozwalał się przytulić i wytedy mu mijało)

Nie jesteś osamotniona w swych doświadczeniach.

- rada długofalowa
Byłam z takim problemem u psychologa dziecięcego - synek 3 lata wpada w złość,
histerię próbuje mną manipulować (np. podaj mi piłeczkę, już nie chcę piłeczki).
U psychologa dowiedziałam się że nie szanuję emocji dziecka, bo np. karcę go za
płacz. Wg psychologa sprawa wygląda następująco:
- dziecko nie radzi sobie z emocjami, sytuacją i wpadając w histerię chce nam
pokazać, że jest coś nie tak
- my (czyli rodzice) próbujemy go uspokoić, a powinniśmy zastanowić się czego
ono chce
- to tylko szczyt góry lodowej. Po wizycie poczułam się jak zbity pies. Co ja
nie pozwalam mu wyrażać emocji, przecież robię wszystko czego on zapragnie?!!!.

- zaczełam wprowadzać zmiany w komumikacji między nami - (problem pomaga
zrozumieć książka "Jak mówić żeby dzieci nas słuchały, jak słuchać żeby dzieci
do nas mówiły"
- uwież po paru miesiacach (2-3 mies) nie było problemu
- teraz nie mam napadów histeri i nie wchodzi mi na głowę

Pozdr

[esi1]

Dzięki za rady.
U nas z manipulacją małego jest tak samo (podałaś przykład z piłeczką, ale
mozna te przykłady mnożyć).
A propo emocji dziecka, to właśnie staram się to zmienić. Jeśli potrzebuje się
wykrzyczeć to mu na to pozwalam (ewentualnie w drugim pokoju, żeby nie
przeszkadzał innym), bo rozumiem, że musi jakoś swoje emocje wyładować. Ale
zupełnie nie wiem co zrobić ze swoimi ( Nie mogę zostawić go samego w innym
pokoju, bo wtedy jest jeszcze gorzej i zamiast wrzasków przez 5 minut, będzie
to trwało godzinę. Poza tym wiem, że radzenia sobie z emocjami, sposobu
wyrażania złości dziecko będzie się uczyć także ode mnie. I to jest właśnie dla
mnie problem. Jak się pozłościć skutecznie (aby trochę zeszło ze mnie) ale w
miarę cywilizowanie?

[blamblam]

opisałam juz to w którymś wątku. Jak mi puszczająnerwy wychodzę do
drugiegopokoju i klnę jak szewc (pod nosem) albo walę reką w co popadnie:
kanapę nawet ścianę. To świetnie rozładowuje. ale muszę przyznać ze kilka razy
krzyknełam już na mojego szkraba. Staram sie tego unikac jak mogę bo i tak
skutek jest zaden.

[esi1]

A co by było gdybym walnęła w kanapę czy ścianę przy dziecku?

[blamblam]

nie wiem. moze sie przestraszyć a moze tez nie zauważyć wogóle. Zawsze potem
mozesz wytłumaczyć ze się zdenerwowałaś bo .... i tu wyjaśnienie sytuacji. Ja
bardzo żadko stosuję wychodzenie do drugiego pokoju ale czasem po prostu czuję
że muszę żeby sie opanować. U mnie jednak działa to troche uspokajająco na
syna. mówię mu potem ze wyszłam zeby się uspokoić. Gdzieś kiedyś przeczytałam
że dziecko nauczy sie rozmawiać o uczuciach jeśli my będziemy mu mówić o
swoich, o tych dobrych i o tych zlych. wazne jednak zeby nie mówić że to
dziecko jest przyczyna złości ale sytuacja. Ja sie wciaż tego uczę bo to nie
jest proste. CZasem też stosuję inną metode. jak chcę go odciagnąc od rzeczy
która jest przedmiotem sporu i jednocześnie wyciszyć awanturę wychodze do
drugiego pokoju z synkiem. Zamykam drzwi i mówię mu ze wyjdziemy jak sie
uspokoi. cZekam aż przestanie krzyczeć i zaczynam spokojnie do niego mówić
tłumacze mu stuacje, dlaczego mu czegoś zabroniłam, ze jest mi przykro jak
placze i wolę jak sie smieje. jak sie uspokoi przytulam go mocno i staram sie
zająć czymś innym. to jest o tyle dobre ze w takiej sytuacji dziecko w gruncie
rzeczy bardzo Cie potrzebuje choć okazuje co innego. Wyjście więc z nim do
drugiego pokoju jest mniej drastyczne niż wysłanie go tam samego.

[wieczna-gosia]

Odpowiedz jest prosta NIE NA DZIECKU.
Tak jak i my sobie nie zyczymy by nas dziecko bilo, bo jest zle (nawet jesli zle
jest na nas).
Jak?
to juz zalezy od ciebie- do lazienki powrzeszczec, na balkon wyjsc ochlonac,
opowiedziec sobie w myslach, co temu gnojowi bys zrobila.... niektorym pranie
reczne pomaga )

Generalnie- jak czujesz zlosc na kogokolwiek, to co robisz? to to wasnie rob

kiedy czujesz sie blisko punktu zapalnego- wyjdz z pokoju o ile to mozliwe.
Pogadaj z mezem- od razu przez telefon, wygadaj mu sie na GG. Niech gdy to
mozliwe przejmuje dziecko, bo twoje nerwy sa w strzepach.

I najwazniejsze- dbaj o siebie. Jesli czlowiek ma poczucie "ja tu sie tak
poswiecam, nic dla siebie nie robie a ty gnoju...." to odpornosc na agresje mu
spada. Idz na basen. Na ploty. Wyjdz na spacer bez dziecka wieczorem.

[triss_merigold6]

Ooo właśnie. Telefon do przyjaciela pomaga, wyjście wieczorem samodzielne
połączone z drinknięciem pomaga, pobieganie z psem itd. Nie pomaga uczucie
poświęcania sie. D

[esi1]

Dzięki dziewczyny!
Od razu jest mi lepiej. Wiem, że dużo muszę nad sobą popracować i nie raz mały
doprowadzi mnie do szału (zwłaszcza, gdy jednocześnie rozpłacze się moja
półroczna córeczka) ale muszę też wrzucić trochę na luz. Moje męczennictwo
nikomu nie pomoże.
Staram się być wyrozumiała dla zachowań synka. Rozumiem go, że czasem swoim
zachowaniem po prostu stara się zwrócić naszą uwagę, że też chce być małym
dzidziusiem jak jego siostra. Tylko czasem po prostu wysiadam. No ale wypłaczę
się Wam i będzie lepiej )

[lidqa]

Ja bym wyszla i nie starala sie dogadac z rozhisteryzowanym dzieckiem. TO sie z
regoly potem przeradza w zwykly placz i wtedy mozna by negocjowac. Tez na mnie
zle to dziala, i mysle ze na prawie kazdego źle to dziala i wyprowadza z
rownowagi. Trzeba by być swiętym zeby sie nie zdenerwowac jak sie dziecko drze
histerycznie i nie da sie z nim dogadac. Wiec nie czuj sie winna tylko po
prostu wyjdz wstaw wode, zajmij sie czyms, posprzataj kuchnie ...

Być moze jak wyjdziesz pierwszy raz to wrzaski beda wieksze bo dziecko nei
zrozumie, ale to juz nie 2-latek ja bym powiedziala spokojnie acz dosadnie: NIE
CHCE TEGO SLUCHAC i wyszla.

[verdana]

A ja bym czasem - nie za często - pozwalała sobie wyładować emocje PRZY dziecku
(nie NA dziecku!). Tzn. walnięcie z całej siły ręką w kanapę (nigdy w scianę -
ręka kiedyś bolała mnie przez miesiąc!) i wrzask - jestem taka wściekła, że
chyba zaraz wyjdę z siebie, może i przestraszy dziecko, ale także uświadomi mu,
ze i matka ma emocje i ma prawo je czasem pokazać. Złość, płacz, smutek - to
emocje, ktore z przyczyn źle rozumianego "dobra dziecka" wiele rodziców stara
się ukrywać. A potem dziecko naprawdę nie wie, czym może matke rozzłościć czy
zasmucić - no bo skąd ma wiedzieć, kiedy mama prezentuje uroczy usmiech
niezależnie od sytuacji i najwyżej wychodzi do drugiego pokoju, skąd wraca
uspokojona i nadal uśmiechnięta?
Psycholog miał rację - ale nie tylko my musimy pozwolić dzieciom na wyrażanie
emocji, ale także nauczyć je, że same takze mamy uczucia. Nie zawsze pozytywne.
Oczywiście - to nie może zdarzac się za często. Ale nie jest źle, kiedy matka
jest normalną, czasem uroczą, słodką "mamusią", a czasem wredną, złoszczacą
się zołzą, a nie mechanicznie uśmiechnietym robotem.

[nangaparbat3]

Złosci wcale nie musisz wyładowywać. Sprobuj najpierw poomysleć sobie słowamni,
jaka jesteś wsciekła i dlaczego. I co bys najchetniej zrobiła. POmaga liczenie
od 20 (10) do zera. Pomaga kilka głębokich oddechów.
Mnie zawsze dobrze robi przyjrzenie sie całej sytuacji z lekkiego dystansu, a
zwłaszcza dostrzeżenie aspektu komicznego (prawie zawsze da się znaleźć, i to
prawdziwy balsam na zlość).
A jak Ci sie czasem zdarzy trzasnać pieścią w stół, wrzasnąć na dziecko czy
nawet dać klapsa, też nie wpadaj w otchlań poczucia winy, świat sie nie zawali,
byle to było wyjątkiem, nie codziennością.
I ksiażka, o której pisała back-room, naprawdę duzo tam świetnych sposobow

[andzia763]

Jestem na macierzyńskim, a w domu jeszcze dwoje starszych...Jak czuję, że nie
wytrzymam ani chwili dłużej ich wrzasków i bicia sie to im to mówie i wynajduję
koło ratunkowe- np farby, a sama dzwonię do męza, przyjaciólki, mamy, żeby
pogadac z kims dorosłym. Czasem jestem samolubna i zamykam się w łazience az mi
przejdzie, np robię sobie peeling twarzy a oni sie uspokajają sami. Kiedyś
miałam poczucie winy z powodu mych złych emocji, ale zrozumiałam, ze matka to
też człowiek i ma prawo do złości...Sama ta świadomość czasem pomaga.

[82nati]

ten post na dzień dzisiejszy to dla mnie zabawienie bo doszłam do poziomu
prania pupy, a to jest bezsensowne działanie jednak nerwy też się ma jedne,
jesteście super

[82nati]

wstyd się przyznać ale mi pomaga przeklinanie-używam tylko w naprawdę wściekłym
stanie ale to tak, ze na całą klatkę niesie, i jakoś to pomaga, szczególnie jak
mam doczynienia ze złośliwością rezeczy martwych lub moim psem który drze morde
gdy dziecko śpi, ale nigdy na dziecko, raz przeklnałam"wk**" mnie już i wyrzuty
mam do dziś, do tej pory moją radą na puszczające nerwy było przygryzanie z
całych sił zębów i pięści tak zeby mała nie widziała, ochłonięcie i zmiana tonu
z podniesionego na słodki wręcz usypiająco spokojny. też działa.

[rita75]

Staram się sobie wytlumaczyc, ze dziecko to istota badz co badz, niedojrzala,
glupiutka, niecierpliwa, poznajaca dopiero swiat i ktos tu musi, w tym
ukladzie, być i dojrzały i madry i cierpliwy i wykazać sie znajomością swiata

Oosbiscie mysle, ze otaczający nas swiat jest tak zly, nieprzyjazny, ze dom,
rodzice musza byc dla dziecka ostoją przyjacielskości, dobra i spokoju.

[rita75]

A co robie ze swoja zloscia na dziecko? To trudne pytanie...ide do kuchni
potrzaskac garami np.))))))Wychodze z zalozenia, ze empatyczne i inteligentne
dziecko i tak wie, ze cos jest nie tak- tak wiec apekt wychowawczy wyladowania
sie przy dziecku do mnie nie trafia.

[jola_ep]

> A co robie ze swoja zloscia na dziecko? To trudne pytanie...ide do kuchni
> potrzaskac garami np.))))))

Zawsze jest jednak dobrze wyjaśnić, dlaczego tak tymi garnkami rzucamy
Nawet empatyczny i inteligentny mąż nie zawsze chwyci związek )

Pozdrawiam
Jola

[rita75]

> Nawet empatyczny i inteligentny mąż nie zawsze chwyci związek )

troche tajemnicy w związku nie zawadzi)))))))))
On sie pyta, "o co ci chodzi?" a ja mu na to- "ty juz wiesz..." i rzucam
piorunami w oczach znacząco- moj jezyk ciala mowi sam za siebie ...

[edytka73]

Świetny watek na dzisiaj - bo właśnie dzisiaj złosć mi się wybitnie spiętrzyła
(wiecie, takie dokłądające się drobiazgi i coraz trudniej zachować racjonalne
myślenie) tak, ze nie zdążyłam pomyślec, że jestem dorosła, nie zdążyłam
policzyć do 5 nawet, nie zdążyłam nawet głęboko odetchnąć.
Walnęłam z całej siły... drzwiami od łazienki. Posypał się tynk, odpadł kawałek
gładzi, szcelina na całą wysokość ściany. Mam za swoje. Moje 4-letnie dziecko
popatrzyło i skwitowało "no i zobacz, co zrobiłaś". Małżonek zaś stwierdził, że
trzeba ponosić konsekwencje swoich zachowań i on tego nie będzie naprawiał.
Ktoś cos wie na temat gipsowania...?

Takie akcje zdarzają mi się raz na 5 lat (wtedy wyłamałam drzwiczki od szafki
na buty) i świetnie mnie rozładowują, ale są cokolwiek kosztowne. No i wstyd mi
potem.

Z Małym pogadalismy potem o uczuciach i że matka też człowiek.
Częściej, gdy rosnie mi złość - mówię o tym, mówię, że muszę się oddalić żeby
ochłonąć, żeby poczekał az mi przejdzie. Mówię, co w jego zachowaniu mnie
rozłościło, czego sobie absolutnie nie życzę i dlaczego. Ale złośc wynika
najczęściej nie z tego, że dziecko cos tam zrobiło /nie zrobiło itd., tylko z
tego, że takie jego zachowanie pojawiło się w niewłaściwym dla mnie momencie (w
tzw. niedoczasie)... A nad tym zapanować trudniej niż nad złością.

[rita75]

> Z Małym pogadalismy potem o uczuciach i że matka też człowiek.

Bardzo dobrze zrobilas, tym bardziej, ze zwazywszy na czestotliwosc twoich
wybuchów, dziecko i to zajscie musialo jakos sobie w swoim swiecie poukladac.
Rowniez i mi, rzadko , bo rzadko, ale zdarza sie wybuchnac, wtedy, gdy emocje
zapanuja nad rozumem- staram sie unikac tego jak ognia, ale czlowiek jest tylko
czlowiekiem. Podobnie jak ty, rozmawiam z dzieckiem- naswietlam problem i
mowie, ze to jest zle i absolutnie dziecko nie powinno czerpac z tego jako
wzoru zachowania.

[magswitch]

Mnie niestety dosc czesto zdarzaja sie wybuchy zlosci, zwlaszcza przed
miesiaczka, wtedy z malego problemu potrafi zrobic sie megakatastrofa.
Czasem siedze i placze, bo jest mi wstyd i zarazem bardzo przykro, ze nie
potrafie do konca panowac nad swymi emocjami. Najczesciej wyladowuje nerwy
poprzez krzyk, ale zdarzylo sie juz kolka razy ze nie wytrzymalam i mala
dostala solidnie w pupe ( na szczescie przez pampersa ) mimo wszystko pozniej
czuje sie fatalnie. I choc nie jestem zwolenniczka bezstresowego wychowania, to
jednak uwazam ze nie powinnam tak postepowac... szkoda tylko ze nie zawsze nad
tym panuje. Rozmowy u mnie chyba jeszcze nie skutkuja, zawsze najpierw
tlumacze , ale jak to dziecko...i tak zrobi po swojemu

przed miesiączką

[nangaparbat3]

magswitch napisała:

> Mnie niestety dosc czesto zdarzaja sie wybuchy zlosci, zwlaszcza przed
> miesiaczka, wtedy z malego problemu potrafi zrobic sie megakatastrofa.

Witamina B6 zazywana od połowy cyklu bardzo dobrze robi, polecam zwłaszcza w
Nowym Roku )))

[magswitch]

Wiesz...naprawde sobie kupie te witaminke ) bo szkoda i dziecka i mnie ( o
moim slubnym nie wspone )
Wszystkiego dobrego na Nowy Rok !!!

[mamaisynek2]

Hmm, mi jeszcze się nie zdarzyło, aby być tak wściekłą na dziecko, aby aż we
mnie kipiała jakaś wielka złość i abym musiała hamować niekontrolowany wybuch
agresji na dziecko. Za bardzo kocham swojego synka. Wprawdzie zdarzyło mi się
stracić cierpliwość i dać mu klapsa, kiedy np robił coś wyjątkowo szkodliwego
(np krzywdę pieskowi) a na słowa nie reagował, ale każda moja reakcja jest
kontrolowana. Nie byłabym w stanie zrobić dziecku krzywdy, bo np straciłam
panowanie nad sobą czy z jakiegokolwiek powodu. Ja nawet kiedy daję klapsy, to
daję je dlatego, bo uznaję, że tak trzeba a nie dlatego, bo nie panuję nad
sobą. Czasem kiedy dziecko robi coś bolesnego dla zwierzęcia czy innego
człowieka, daję mu nieprzyjemnego klapsa wzmocnionego słowem, aby zrozumiał że
nie wolno używać przemocy, krzywdzić, bo to boli i sam widzi, że nieprzyjemnie
jest kiedy coś zaboli. Zwykle ta metoda się sprawdza u nas bardzo dobrze.
Dziecko uczy się w ten sposób współodczuwać i rozumieć zasadę: NIE RÓB NICZEGO
CO TOBIE NIEMIŁE. Nigdy jednak nie nalezy używać przemocy psychicznej czy
fizycznej a jeśli nie jesteś w stanie zapanować nad sobą, radzę wybrać się do
psychologa, zanim całkowicie stracisz nad sobą panowanie. Mały klaps w celu
wychowawczym nie zaszkodzi, ale nigdy nie należy wyładowywać swojej złości na
dziecku. Możesz pokazać, ze jesteś zła za jakąś konkretną poważną szkodę, jaką
dziecko wyrządza, ale choćbyś nie wiem jak zła była nigdy się nie wyładowuj na
dziecku.

[joje]

jeju! jaka ty jestes wspaniala!!!!!!!!

[lolinka2]

Okazywać emocje, bo w przeciwnym razie umrzemy. Okazywać je tak, zeby nikomu nie
stała się krzywda.
Ja po prostu mówię; jestem na ciebie wściekła i za moment zacznę się drzeć,
uciekaj póki możesz. Młoda po kilkakrotnym ociaganiu się juz wie jak to wygląda
i teraz leci do siebie natychmiast. W biegu jeszcze pyta czy ją kocham i daje mi
10 minut.
Potem sobie obgadujemy konflikt obie, a kiedy ona już czuje ze się wścieknie,
czasem próbuje robić to co ja: A teraz jestem zła i zaraz cię stuknę więc idę do
siebie.
U nas istnieje jeszcze instytucja OPR - mówię co myslę bez krzyku i bicia,
stosują to wszystkie zainteresowane strony. Potrafię młodej ostro przygadać i
otrzymuję wzajemność.