titta

[titta]

Pod wplywem jednego z watkow na tym forum chcaiala bym zadac pytanie: czy
wogole mozna karac cudze dzieci?
Jaka forme kary zaakceptowalybyscie gdyby musiala byc wymierzona waszemu
dziecku np. przez opiekunke/w przedszkolu itp.?
Wiadomo, ze od wychowania sa rodzice. Gdy obce dziecko sie zle
zachowuje prosze, zwracam uwage dziecku, potem zwracam sie do rodzicow. I to
nie podlega dyskusji. Ale jak wg. was powinna postapic opiekunka grupy dzieci
w ekstremalnej sytuacji, gdy mowienie nie przynosi rezultatu, czy moze
zastosowac "kare"? Np. postawic dziecko do kata, zakazac mu cos robic: np.
bawic sie, zabrac zabawke? Czy brak kontaktu z rodzicami/brak zainteresowania
rodzica dzieckiem zmienia sytuacje? Ciekawa jestem waszej opini.

Czy mozna karac cudze dzieci...

[titta]

Taki mial byc tytul, oczywiscie wpisalam -jak zwykle- nie to co trzeba...

[jusiadyk]

Musimy się modlić o dobrych wychowawców dla naszych dzieci, w przedszkolu,
szkole, wszędzie. Moim zdaniem w sytuacji o której piszesz typu przedszkole,
brak kontaktu z rodzicami, wychowawca może zastosować karę (oczywiście nie
fizyczną) przy czym prędzej z dziećmi powinno to być jakoś omówione: co wolno,
czego nie wolno itd.

[gyokuro]

Ja myslę, że przedszkolanka musi mieć możliwośc ukarania dziecka w jakis
sposób, tylko ,że od początku dzieci powinny być zaznajomione z zasadami
panującymi w grupie. Czyli że robimy tak i tak, a jak ktos się nie
podporządkuje, to naturalna konsekwencja jest cośtam. Np. nie wolno bic innych,
a jęsli sie kogos uderzy, to wtedy np. nie bierzesz udziału w kolejnej zabawie.

[magdalena18]

Ja uważam, że dzieci nie należy karać, dzieci należy wychowywac. Jeżeli
nauczyciel musi się wspierać karami typu kąt, upokarzanie, straszenie, dla mnie
oznacza to że nie umie sobie poradzić z dziećmi oznacza ze brak mu u dzieci
autorytetu.
Czasami warto porozmawiać z rodzicami, oni znaja swoje dzieci i wiele wie jak
rozmawiać ze swoimi dziećmi. I nie robić wielkiego halo z tego że jakieś dziecko
raz czy dwa uderzyło inne. Powiedzieć w danym momencie nie, nie wolno tak,
rozumiem że się zdenerwowałeś, pogadać z dzieckiem o tym co czuje i tyle. Jeśli
trzeba to powtórzyć. Nie spodziewajmy się że dzieci zareagują natychmiast zmiana
postepowania.
Jeśli pojawia sie poważny problem, a rodzice nie chcą współpracować wówczas
warto z psychologiem przeanalizować co się dzieje i jak temu zaradzić.
To tak na predce sklecone kilka słów...

[scher]

magdalena18 napisała:

> Ja uważam, że dzieci nie należy karać, dzieci należy wychowywac.

Ja uważam, że te pojęcia nie stoją w opozycji.

> Jeżeli nauczyciel musi się wspierać karami typu kąt, upokarzanie, straszenie,
> dla mnie oznacza to że nie umie sobie poradzić z dziećmi oznacza ze brak mu
> u dzieci autorytetu.

W jednym szeregu stawiasz kąt, straszenie, upokarzanie... O ile straszyć i
upokarzać innego człowieka nie wolno, o tyle postawienie dziecka do kąta jest
to przecież po prostu time-out, dobrze opisany w literaturze metodycznej.
Pewnie, że trzeba z dzieckiem rozmawiać i mu tłumaczyć, ale wzmocnienia
negatywne też są w wychowaniu niezbędne, szczególnie gdy mamy do czynienia, z
_celowym_ nieposłuszeństwem.

> Jeśli pojawia sie poważny problem, a rodzice nie chcą współpracować wówczas
> warto z psychologiem przeanalizować co się dzieje i jak temu zaradzić.

Obserwuję tendencję do madmiernej wiary w cudowną moc sprawczą psychologów, do
rozwiązywania normalnych, codziennych problemów wychowawczych przy pomocy
psychologów.
Potem mamy syndrom dziecka przepsychologizowanego - i syndrom
przepsychologizowanego wychowawcy.

Sz.

[magdalena18]

Scher, mnie kat kojarzy sie własnie z upokorzeniem, bez wzgledu na to co pisze
na ten temat czytana przez ciebie literatura 'metodyczna'. Tzw. time-out nie
kojarzy mi sie niestety ze staniem w kącie, czy też wykluczeniem z zabawy jeśli
dziecko nie chce wykonywac poleceń nauczyciela. Jeśli dziecko nie chce słuchać
poleceń nauczyciela ( a jednoczesnie takie nieposłuszeństwo nie stwarza
zagrożenia dla dziecka tego i innego) to ten powinien wziąć pod uwagę że to
dziecko może nie mieć w danym momencie ochoty.Nie jestem zdania, że dzicko musi
byc bezwzglednie posłuszne, lecz że należy mu dać możliwość swobodnego
wypowiadania swoich myśli, a dziecko w tym wieku niestety nie potrafią
powiedzieć:'przykro mi proszę pani ale ta zabaw mi sie nie podoba i nie chce się
w nią teraz bawić', często posługuja się innymi kanałami przekazu.
Tak samo nie uważam żeby należało dziecko odseparowywać w momencie kiedy nie
radzi sobie z emocjami, lecz pomóc mu sobie z tymi emocjami poradzić. Inaczej
uczymy dziecko że okazywanie emocji to coś złego.

Ja natomiast widzę scher, sporą tendencje do podążania na skróty przez wielu
opiekunów i wychowawców. Nie widzę za to nic złego w korzystaniu z pomocy
psychologów. Korzystałam z tej pomocy, kiedy pracowałam jako nauczyciel w
szkole, korzystam z niej również jako rodzic - uważam że pomoc psychologa ale
także spojrzenie na sprawę z perspektywy innego człowieka przynosi wiele dobrego
w poszukiwania wyjścia z pozornie trudnej sytuacji.
Niw wiem co nazywasz syndromem dziecka przepsychologizowanego rodzica czy
wychowawcy i dziecka. Prawde mówiąc nie słyszałm o takim, ale chętnie o tym
poczytam jesli powiesz mi gdzie to znalazłaź.
Ja sama jako nauczyciel i rodzic nie musiałam się wspierać nigdy ani karą, ani
straszeniem zastosowania kary i nie narzekałam, ani nie narzekam na jakiś brak
autorytetu. Wg. mnie nie ma takich dzieci które nie uznają autorytetów, to są
dzieci którym nie daje się wypowiedzieć i których nie traktuje się z należytym
szacunkiem, tak samo one postępują wobec innych, bo nie znaja innego sposobu.
Nikt ich tego nie nauczył.
Dalej podtrzymuję opinie że jako rodzic nie życzę sobie żeby moje dziecko było
karane w przedszkolu.

[scher]

magdalena18 napisała:

> Scher, mnie kat kojarzy sie własnie z upokorzeniem

Kat czy kąt Ci się kojarzy z upokorzeniem?
Mnie się nie kojarzy. Postawienie do kąta nie ma na celu upokorzenia dziecka i
dzieci wcale tego tak nie odbierają (chyba że zostały potraktowane
niesprawiedliwie).

> Tzw. time-out nie kojarzy mi sie niestety ze staniem w kącie, czy też
> wykluczeniem z zabawy

Mnie się kojarzy i są to metody polecane w literaturze.

> Jeśli dziecko nie chce słuchać poleceń nauczyciela (a jednoczesnie takie
> nieposłuszeństwo nie stwarza zagrożenia dla dziecka tego i innego) to ten
> powinien wziąć pod uwagę że to dziecko może nie mieć w danym momencie ochoty.

Problem jest bardziej złożony. Z jednej strony trzeba szanować uczucia dziecka,
z drugiej strony trzeba uczyć dziecko stosowania się do poleceń i modyfikowania
swoich potrzeb w zależności od wymogów otoczenia.

> wypowiadania swoich myśli, a dziecko w tym wieku niestety nie potrafią
> powiedzieć:'przykro mi proszę pani ale ta zabaw mi sie nie podoba i nie chce
> się w nią teraz bawić'

Nie mówimy o odmowie uczestnictwa w zabawie, ale o poważniejszych problemach.

> Tak samo nie uważam żeby należało dziecko odseparowywać w momencie kiedy nie
> radzi sobie z emocjami, lecz pomóc mu sobie z tymi emocjami poradzić. Inaczej
> uczymy dziecko że okazywanie emocji to coś złego.

Wyraźnie pisałem nie o nieumiejętności radzenia sobie z emocjami, lecz o
celowym nieposłuszeństwie. Poza tym odziaływania behawioralne stosuje się nawet
przy pracy na emocjach właśnie, np. w celu panowania nad nimi i uczenia
zachowań prospołecznych.

> Wg. mnie nie ma takich dzieci które nie uznają autorytetów, to są
> dzieci którym nie daje się wypowiedzieć i których nie traktuje się z należytym
> szacunkiem, tak samo one postępują wobec innych, bo nie znaja innego sposobu.
> Nikt ich tego nie nauczył.

Nie spotkałaś się nigdy z celowym nieposłuszeństwem dziecko, wcale nie
spowodowanego złym traktowaniem go przez dorołych? Z dziećmi, które zdają się
mieć serce z kamienia, zdają się nie posiadać sumienia - a mają całkiem
normalnych, kochających je rodziców?

> Dalej podtrzymuję opinie że jako rodzic nie życzę sobie żeby moje dziecko było
> karane w przedszkolu.

Dalej podtrzymuję opinię, że nie rodzice o tym w przedszkolu decydują.

Sz.

[magdalena18]

Nie, nie nie ja jestem zdania że trzeba uczyć dziecka umiejętności swobodnego
manifestowania siebie, swoich opini, chęci, w sposób który nie krzywdzi
pozostałych jednostek, nie do 'modyfikowania swoich potrzeb w zalezności od
otoczenia'.
Nie powiem Ci, że nie spotkałam nigdy w zyciu dziecka, nawet człowieka, który
miałby tzw. serce z kamienia, a w swoim zyciu bardzo wiele dzieci, bo 15 lat
pracowałam z dziećmi - teraz mam chwilową przerwę ale dalej mam kontakt z
dziećmi, nie tylko własnymi. Niewielu też spotkałam rodziców o których mogłabym
powiedzieć ze nie kochają swoich dzieci. Zawsze, nawet jeśli ich stosunek
pozostawiał wiele do życzenia kierowali się miłością najlepiej jak w danym
momencie potrafili. Nie ma ani złych rodzców ani złych dzieci. Są ludzie
skrzywdzeni i zaslepieni, ale to tylko ich postepowanie i zachowanie budzi pewne
obiekcje. pod spodem są zazwyczaj jednostki skrzywdzone iu zranione, nie
koniecznie przez rodziców, chociaz niestety głównie przez nich.
Scher, nie wiem jaka literature czytasz, ale nie koniecznie tę sama co ja.
Zresztą, dla mnie nie tylko literatura jest wytyczną w postrzganiu świata i
rzeczy i to że o czymś literatura pisze wcale nie znaczy że jest to coś
wartosciowego. jestem przekonana o tym, że niejedna pozycja traktuje o tym, że
np. faszyzm był słuszny, konieczny i potrzebny.

[scher]

magdalena18 napisała:

> Nie, nie nie ja jestem zdania że trzeba uczyć dziecka umiejętności swobodnego
> manifestowania siebie, swoich opini, chęci, w sposób który nie krzywdzi
> pozostałych jednostek, nie do 'modyfikowania swoich potrzeb w zalezności od
> otoczenia'.

Ja uważam, że trzeba uczyć i tego, i tego.

Sz.

Karać

[joakal]

A co zrobić z dzieckiem które nie uznaje autorytetów (bo rodzice tego nie nauczyli)????
Uważam że nauczyciel czy opiekun powinien mieć możliwość ukarania dziecka - oczywiście dzieci powinny wiedzieć co grozi za dane zachowanie.
Karą można nazwać po prostu wykluczenie z zabawy, odseparowanie dziecka od innych w momencie gdy dziecko nie radzi sobie z emocjami.
Dzieci powinny wiedzieć co to jest dyscyplina - oczywiście na poziomie dostosowanym do wieku dziecka, powinny też wiedzieć że same ponoszą konsekwencje swoich czynów (uderzyłeś kolegę - musisz się bawić sam, nie słuchasz poleceń opiekuna - siedzisz przy stoliku do końca zabawy)

[joakal]

ciekawe co byś zrobiła jeśli to twoje dziecko byłoby regularnie uderzane przez inne, a rodzice tego innego nie reagowali (bo to tylko dziecko i kiedyś z tego wyrośnie)????
tłumaczyłabyś agresorowi, czy jednak odseparowała go od swojej pociechy???

[magdalena18]

joakal napisała:

> ciekawe co byś zrobiła jeśli to twoje dziecko byłoby regularnie uderzane przez
> inne, a rodzice tego innego nie reagowali (bo to tylko dziecko i kiedyś z tego
> wyrośnie)????
> tłumaczyłabyś agresorowi, czy jednak odseparowała go od swojej pociechy???

Ja miałam taka sytuacje, moja córka wróciła z przedszkola z siniakiem pod okiem,
innym razem w innym miejscu. Oczywiście, że mnie to wkurzyło i to strasznie. jak
zareagowałam, najpierw upewniłam sie czy to moja córka nie jest prowokatorem,
później nprzeprowadziłam rozmowę z pania w przedszkolu, bo to się stało w
przedszkolu i to ona musi sobie poradzić z tą sytuacja.Okazało się że dzieciak
został niedawno obdarowany rodzeństwem i jego frustracja i agresja była
spowodowana tym właśnie. Mama chłopca miała cięzki okres i niestety troche go
zaniedbywała. Sytuacja sie zmieniła, ale pani nie karała tego malca za jego
zachowanie, upominała go owszem, ale pokazywała też inne sposoby rozładowania
emocji i dużo znim rozmawiała na temat tego co on czuje.

Patrzac np. na moje pociechy można dojść do wniosku, że synek jest większym
agresorem niż córcia (bliźniaki). Jednak patrząc uważnie, widać jak na tacy, że
córcia lubi go od czasu prowokowac i to rzeczywiście mocno i wystawia w ten
sposób na próbę jego cierpliwość. A on nie wytrzymuje tej próby i ... wszyscy
wiemy co dzieje sie dalej.
Tak więc powodów agresji mogą byc tysiące, wcale nie serce z kamienia.
Oczywiście każdy z tych problemów można uciszyć stawianiem do kąta, ale
rozwiązać ich sie w ten sposób nie da.

[joakal]

odseparowanie niekoniecznie musi polegać na stawianiu do kąta - chodzi mi raczej o rozdzielenie dzieci, można to zrobić w inny sposób

[magdalena18]

Tak w rzeczywistosci, to wszystko zależy od nastroju jaki wokół tego panuje, czy
jest to stanie w kącie za karę, czy może 'kącik przemyśleń', kacik wyciszenia,
czy dziecko jest potepione za swoje zachowanie, czy przypomina mu się taktownie
aczkolwiek zdecydowanie.