nie słucha się

[ullena2]

mój 4-latek nie reaguje na moje polecenia. może to taki etap ale
bardzo uciążliwy. gdy poproszę np żeby umył ręce przed obiadem
patrzy na mnie ze swoim usmieszkiem i nie reaguje.

jak mam egzekwować posłuszeństwo?

[olamazur]

A jak Ci się wydaje, dlaczego nie słucha?

[kaania80]

Hmmm... trochę mało podałaś przykładów. Co to znaczy dokładnie "nie
reaguje na moje polecenia"? A jak się zachowuje w sytuacjach gdy mu
czegoś zabaniasz, odmawiasz? Albo mu tłumacz do upadłego dlaczego ma
myć ręce itp. albo... czy on dostał kiedyś klapsa?

[scher]

ullena2 napisała:

> mój 4-latek nie reaguje na moje polecenia. może to taki etap ale
> bardzo uciążliwy. gdy poproszę np żeby umył ręce przed obiadem
> patrzy na mnie ze swoim usmieszkiem i nie reaguje.

Albo metoda "iiczę do trzech" (potem koniecznie zapowiedziana
konsekwencja), albo technika upewniania się ("Czy słyszałeś, co
powiedziałam? powtórz, o co cię prosiłam"), albo metoda "ja
wychodzę, za trzy minuty sprawdzę twoje ręce", albo kombinacje tych
metod.
Dziecko cię testuje, chce rządzić, to celowe nieposłuszeństwo, a
więc bardzo poważny problem. Jak sobie z nim nie poradzisz teraz,
będziesz lekceważona.

[olamazur]

> Albo metoda "iiczę do trzech" (potem koniecznie zapowiedziana
> konsekwencja), albo technika upewniania się ("Czy słyszałeś, co
> powiedziałam? powtórz, o co cię prosiłam"), albo metoda "ja
> wychodzę, za trzy minuty sprawdzę twoje ręce", albo kombinacje
> tych metod.

Fajne. A dla 2-latka co byś polecił?

[scher]

> Fajne. A dla 2-latka co byś polecił?

Im młodsze dziecko, tym wyższa szkoła jazdy
Z moimi już trochę zapomniałem, jak to było, ale chyba próbowałem
wszystkiego. Obracałem sytuację w zabawę, mówiłem zmienionym głosem,
robiłem wyścigi, pomagałem sprzątać klocki (ja garść, i ty garść),
stosowałem metodę zdartej płyty (dwulatek rozumie już więcej niż się
wydaje), stanowczy (nawet ostry) ton i tzw. "uporczywe
spojrzenie", prowadziłem za rękę albo przenosiłem na "front robót"
(- Będziesz tu siedział, aż to zrobisz!), eksperymentowałem z metodą
przerwy (time-out), nazywałem uczucia dziecka (Faber, Mazlish), ale
też jasno przedstawiałem swoje zdanie i swoje oczekiwania...

No i w przypadku dzieci do 2-3 roku życia ja jestem umiarkowanym
zwolennikiem klapsa w sytuacjach wyjątkowo rażącego, _celowego_
nieposłuszeństwa, pod warunkiem, że okazujemy dziecku wiele miłości
i stanowimy dlań rzeczywiste wsparcie (to widać, bo dziecko pięknie
potrafi okazać dorosłemu zaufanie).

Nigdy nie karciłem (i nie karcę) dziecka, gdy jego nieposłuszeństwo
wynikało z niewyspania, choroby, zmęczenia, gorszego dnia czy
samopoczucia.

[ullena2]

> Albo metoda "iiczę do trzech" (potem koniecznie zapowiedziana
> konsekwencja), albo technika upewniania się ("Czy słyszałeś, co
> powiedziałam? powtórz, o co cię prosiłam"), albo metoda "ja
> wychodzę, za trzy minuty sprawdzę twoje ręce", albo kombinacje
tych
> metod.
> Dziecko cię testuje, chce rządzić, to celowe nieposłuszeństwo, a
> więc bardzo poważny problem. Jak sobie z nim nie poradzisz teraz,
> będziesz lekceważona.
>
no własnie brakuje mi pomysłów na te konsekwencje
np wczoraj gdy była juz pora kolacji a mój syn biegał ciągle po
dworze na moją prośbę żeby już wrócił do domu to oczywiście
odpowiedział "jeszcze dwie minutki" powiedziałam że dobrze ale za
dwie minutki waracamy. po chwili znowu chciał dwie minutki na które
oczywiście sie nie zgodziłam.

wymysliłam konsekwencje że ide sama do domu ale on sie własciwie
ucieszył z tego i bawił sie dalej. moja konsekwencja była
nietrafiona i tylko spowodowała że za kilka minut byłam już wkurzona
i gdy dopiero zaczełam tłumaczyć groźnym głosem że nie chce na niego
krzyczec ale zaraz bede jak nie wróci to przyszedł.

nie chce krzyczec i nie chce sie złoscic ale czesto sie to zdarza
niestety.
prosze o pomysły na trafione konsekwencje. dzieki

[madzioras]

moj 4-latek tez tak robi. tez mam klopot. mam sposob choc nie zawsze
mam sile i chec go stosowac. 'zle duszki', 'diabelki', 'bakterie'
(czyli ja ze zmienionym glosem) zaczynaja mu szeptac "dobrze Filip,
to my bakterie, zmecz mame to bedzie miala oslabiony organizm i
latwiej go zaatakujemy, hehe, tak, trzymaj z nami, no dalej, bardzo
dobrze, nie myj rak, wrzeszcz glosno..." itp. zadziwiajace ale moj
syn na to calkowicie zmienia zachowanie mowiac "nie, nie poslucham
Was, wlasnie ze umyje rece, gdzie jestescie?" to swietna zabawa choc
naprawde wymaga fantazji tez z mojej strony. jest skuteczna
wlasciwie w 100% choc nie wiem czy tak naprawde dobra to metoda. no
ale raczej lepsza niz klaps, prawda?
dzieki tej metodzie, moj synek duzo sie tez uczy i sam coraz
czesciej pamieta o umyciu raczek itd.
jest tez aniolek, lagodny i mily... ktory czasem po prostu prosi o
cos spokojnym glosem (ten tez ma wieksza sile perswazji niz moja
osoba).

[ullena2]

ogólnie jestem konsekwentna i do niedawna jak wydałam polecenie czy
prośbę, np chodzmy do domu to słuchał a jesli nie brałam za rękę
albo powtarzałam dobitniejszym głosem i działało.

teraz testuje moją konsekwencje i wydaje mi sie ze celowo robi mi na
przekór. mówi "nie" i robi swoje, kiedy powtarzam dobitniej ignoruje
mnie gdy np chce wziac za rękę ucieka albo wyszarpuje ją.

nie używam siły wobec moich dzieci wiec nie chce sie z nim szarpać
albo do czegoś zmuszac.

czytałam o metodzie zdartej płyty, gdzie trzeba powtarzac kilka razy
to samo zeby dotarło ale z poleceniami to troche błędne koło bo ile
razy mozna cos powtórzyc żeby dziecko w koncu posłuchało.

[scher]

ullena2 napisała:

> teraz testuje moją konsekwencje i wydaje mi sie ze celowo robi mi
> na przekór. mówi "nie" i robi swoje, kiedy powtarzam dobitniej
> ignoruje mnie

Rób swoje, nadal bądź konsekwentna, to taki etap, dziecko sprawdza,
czy jesteś silnym dorosłym i można mieć do ciebie zaufanie.

> gdy np chce wziac za rękę ucieka albo wyszarpuje ją.
> nie używam siły wobec moich dzieci wiec nie chce sie z nim szarpać
> albo do czegoś zmuszac.

Ja - bywa - używam w takich wypadkach siły. Jak wezmę za rękę, to
dziecko nie ma szans.

> czytałam o metodzie zdartej płyty, gdzie trzeba powtarzac kilka
> razy to samo zeby dotarło ale z poleceniami to troche błędne koło
> bo ile razy mozna cos powtórzyc żeby dziecko w koncu posłuchało.

Ja powtarzam maksymalnie trzy razy. Za każdym razem nieco bardziej
stanowczym tonem, już za drugim albo trzecim razem uprzedzam o
nieuchronnych konsekwencjach. Przyzwyczaiłem dzieci, że potrafię być
stanowczy, więc teraz często wystarczy:
- Moja cierpliwość przed chwilą była wielkości brzoskiwini, ale
teraz jest już jak pestka od wiśni. Jeszcze sekunda cię dzieli od
mojego zdenerowania!

Niejednokrotnie przekonałem się, że stanowczość i zdecydowanie w
wychowaniu to dobra droga. Dzieci mi ufają, szukają u mnie pomocy i
sprawiedliwości, gdy dzieje im się krzywda.

[kropkacom]

scher napisał:
> Niejednokrotnie przekonałem się, że stanowczość i zdecydowanie w
> wychowaniu to dobra droga. Dzieci mi ufają, szukają u mnie pomocy i
> sprawiedliwości, gdy dzieje im się krzywda.

Taki domowy szeryf jesteś. Jedyny sprawiedliwy. Wybacz ironie ale jakoś po
Twoich postach narzuca mi sie to skojarzenie))

[jola_ep]

> Taki domowy szeryf jesteś. Jedyny sprawiedliwy.

A nie czytałaś w dzieciństwie książek z dzikiego zachodu? Fajnie mieć pod ręką takiego szeryfa

A z tym - akurat - postem Schera się zgadzam
Sama zauważyłam, że rozwiązania siłowe (a więc np. wzięcie pod pachę i ciągnięcie do domu) 2-4 latka nie jest takie złe. Nawet odniosłam wrażenie, że robiło dobrze mojemu synkowi Zamiast wrzeszczeć jasny komunikat: i tak zrobisz, to co Ci kazałam, ale albo zrobisz to po swojemu (tu szerokie pole do negocjacji), albo po mojemu W zasadzie wystarczyło przez parę chwil przytrzymać, aby mój wrzeszczący parolatke nie stwierdzał nagle spokojnym głosem np. "ale najpierw skończę rysować" Ja się zgadzałam, a on kończył i spokojnie wracał ze mną. W jego przypadku było to coś w rodzaju "wyjścia z twarzą"

Oczywiście to tylko malutki fragmencik metod wychowawczych. Na przykład mój synek nie lubi być zaskakiwany. Jeśli coś jest nieprzyjemne, to mówię o tym wcześniej. On marudzi, narzeka itp. Ja wysłuchuję. Za jakiś czas znowu przypominam. A jak przyjdzie pora to robi, co do niego należy. Mam wrażenie, że te parę drobnych demonstracji poparcia czynem słów są ważne dla przyszłych stosunków matki i dziecka. Szczególnie jak się bardziej uparty egzemplarz trafi Nie zawsze jestem konsekewntna, nie każę dzieciom wypełniać natychmiast moich poleceń, nie oczekuję bezwzględnego posłuszeństwa. Ale są takie chwile, gdy moja cierpliwość jest na wyczerpaniu i moje dzieciaki świetnie je wyczuwają

Pozdrawiam
Jola

[kropkacom]

> A nie czytałaś w dzieciństwie książek z dzikiego zachodu? Fajnie mieć > pod
ręką takiego szeryfa

Nie czytałam. Mnie trochę inne lektury fascynowały i nie były to też ckliwe
romanse Co do metod przedmówcy to sama mogłabym piać w nieskończoność ze
konsekwencja jest najlepsza. Trochę śmieje się z tonu postów.
Ja wolałabym mieć w domu kochanego tatę niż szeryfa.

[scher]

jola_ep napisała:

> przytrzymać, aby mój wrzeszczący parolatke nie stwierdzał nagle
> spokojnym głosem np. "ale najpierw skończę rysować" Ja się
> zgadzałam, a on kończył i spokojnie wracał ze mną. W jego
> przypadku było to coś w rodzaju "wyjścia z twarzą"

Dokładnie tak mam z młodszym

> przykład mój synek nie lubi być zaskakiwany. Jeśli coś jest
> nieprzyjemne, to mówię o tym wcześniej. On marudzi, narzeka itp.
> Ja wysłuchuję. Za jakiś czas znowu przypominam. A jak przyjdzie
> pora to robi, co do niego należy.

Dokładnie tak mam ze starszym

> Mam wrażenie, że te parę drobnych demonstracji poparcia czynem
> słów są ważne dla przyszłych stosunków matki i dziecka.
> Szczególnie jak się bardziej uparty egzemplarz trafi Nie zawsze
> jestem konsekewntna, nie każę dzieciom wypełniać natychmiast moich
> poleceń, nie oczekuję bezwzględnego posłuszeństwa. Ale są takie
> chwile, gdy moja cierpliwość jest na wyczerpaniu i moje dzieciaki
> świetnie je wyczuwają

Mam podobnie

[weronikarb]

Powtarzam jeden raz, drugi i za trzecim mowie "jak nie np. umyjesz
rak to ja to zrobie na sile - co wolisz??"
Na ogol dziala, bo lubi miec wolna wole

[ullena2]

sama wiele razy robiłam tak, że jak synek był mniejszy i nie chciał
czegoś zrobić to brałam pod pache i w taki sposób stawiałam na
swoim, jednak mój młody ma 4 lata jest dość wysoki i silny i takie
metody troche zahaczają o siłowanie sie z nim.

na dłuzą mete tak sie nie da po prostu tym bardziej że mam jeszcze
córe wiec pełne ręce roboty

[novembre]

Ja mojemu (4,5) mowie, ze jak nie umyje rak, to bedzie szlaban na bajki np.
przez 1 czy 2 dni. Na ogol idzie potulinie umyc ("no dobra juz, dobra.."), a
jesli nie - szlaban na bajki a mamusia prowadzi do lazienki i myje rece. I jest
potem bardzo zagniewana na synka.
Taka zimna atmosfera dobrze mu czasem robi, widzi, ze z mama to nie przelewki i
ze sie naprawde zdenerwowala.
Konfliktow mamy niewiele, srednio 1-2 dziennie , przy porannym myciu na czas
itp. No ale ja wredny charakter mam i nie pozwole sobie, zeby mna mlody rzadzil.
Rzadze ja .
Co do powrotu do domu - moze mu pokaz zegarek i powiedz, ze jak beda takie
cyferki to wracacie, albo budzik nastaw, albo niech on nastawi a potem wylaczy,
odciagnie to jego uwage od przykrego zejscia z placu zabaw.
Ja przed zejsciem z placu uprzedzam mlodego, ze za 10 minut idziemy, on pyta,
ile to jest na palcach, potem podbiega, pyta ile jeszcze itd.
Moze ten bunt 'czterolatka' dopiero przede mna..?

Pozdrawiam,
nov.

[ullena2]

konflikty 1-2 dziennie to spoczko ))
u nas przy każdej okazji i dodam że to się nagle zaczęło a nie w
wyniku pozwalania na wszystko po prostu wczesniejsze działajace
motowowanie nie działa teraz

[mama303]

ullena2 napisała:

> mój 4-latek nie reaguje na moje polecenia. może to taki etap ale
> bardzo uciążliwy. gdy poproszę np żeby umył ręce przed obiadem
> patrzy na mnie ze swoim usmieszkiem i nie reaguje.
>
> jak mam egzekwować posłuszeństwo?

U nas gorzej bo mała /4,5 roku/ dyskutuje, pyskuje i wymądrza się
tryskajac elokwencją.
Często /własciwie nie wiem dlaczego/ działa liczenie do trzech albo
nastawienie minutnika. Jakos to na nią działa i jeszcze moja
naprawdę surowa mina lub zapowiedź że jeśli tak będzie reagować na
wszystko słowem NIE to odemnie także niczego innego nie usłyszy.

[ullena2]

nastawianie minutnika jest super, dzieki za ten pomysł )

[neomia]

Stosuję metodę liczenia do trzech, czasami pooprostu biore pod
pachę i wędruję z uparciuchem ( metoda ostateczna, a waga dzieci
piorkowa). W momentach, gdy wiem, że mogą chcieć przedłużyć np.
zabawę, kąpiel, itp.. wcześniej informuję, że jeszcze mają np. dwie
minuty . Przy sprzątaniu zastosowaliśmy opcę z workiem zabawek dla
dzieci - które zabawki nie są na półkach, zapewne nie są potrzebne
moim dzieciom, a inne dzieci bardzo się ucieszą z nowych zabawek.
Teraz działa, ale jako trzylatek mój synek zaczął pakować wszystkie
zabawki do worka dla innych dzieci.
Jasne zasady, konsekwencja i cierpliwość są kluczem do opanowania
rozbrykanych czterolatków i nie tylko.
Skąd ja znam ten szelmowski uśmieszek i iskierki w oku...
U młodszych dzieci sprawdza się odwrócenie uwagi od istoty problemu.