Moi rodzice chcą adoptować dziecko!

[czarnoruda_mysz]

Mam 16 lat i niedawno dowiedziałam się, ze rodzice myslą o adppcji dziecka. Jednak oczywiście kompletnie nie licza się z moim zdaniem. A ja nie chce zeby jakis obcy dzieciak platał sie po moim domu i grzebał w moich rzeczach! mamy 3 pokojowe mnieszkanie, ale jeden pokoj jest dzienny taki salon z tv, drugi jest sypialnią rodzicow, no a 3 jest moj wiec dzieciak trafi do mnie. a ja nie chce dzielic pokoju z kims obcym. Pozatym pewnie bede musiała uzerać sie z tym dzieciakiem całe wieki, bo dopiero jestem w 1 LO, a na studiowac bede w rodzinnym mieście. Wiem, ze moi rodzice marzyli o drugim dziecku, ale dlaczego ignorują mnie?

[salommea]

Wiesz, straszny jest sposób, w jaki wypowiadasz się na temat, w
którym mało masz do powiedzenia. Rodzice decydują, bo dlaczego Ty
miałabyś? przecież za jakiś czas wyprowadzisz się z domu. Moze
pomyśl bardziej o plusach całej sytuacji, bo plusy są zawsze
(chocby to, że Twoja rodzina bedzie mogła pomóc dziecku, które
naprawdę nie marzy o niczym bardziej niz znaleźć dom. Będziesz
miała szansę, jeśli oczywiście złość na świat nie zaślepi Cię
zupełnie, pokazać temu dziecku jak to jest mieć rodzeństwo (no i co
z tego że przybrane), nauczyć je wielu rzeczy. To daje satysfakcję,
uwierz.
Rozumiem, że obecnie nie podoba Ci się ten pomysł, ale jeśli
decyzja juz zapadła, postaraj się podejść do sprawy bardziej
pozytywnie.

[buzka25]

jestes bardzo mloda osoba, w okresie dojzewania, wiec nie dziwie ci sie ze
nielubisz jak ktos ci grzebie wrzeczach, ale to nie ejst powiedziane ze mały/a
tak bedzie robić,zreszta mozesz zamykac szafki, czy jakos tak. Sprobuj
porozmawiac z rodzicami i postaraj sie takze ich zrozumiec,zapytaj dlaczego chca
miec kolejne dziecko?? zapewne z milosci,a ze adoptowane?nie znaczy ze gorsze bo
obce, kazde dziecko potrzebuje milosci

[czarnoruda_mysz]

Wyprowadze sie z domu po studiach. A na studia chce isc do Katowic czyli miasta w którym mieszkam obecnie. Chce isc na medycyne a w Katowicach nie wymagają fizyki na maturze.
Moja koleżanka nazywa to syndromem jedynaczki. Zawsze byłam sama, a teraz ma ktoś wpakować sie w moje życie. Podeszłabym to tego odrobine inaczej gdybyśmy mieli inne warunki mieszkaniowe. Miałam własny pokój, taki mały azyl, a teraz to sie zmieni bo będę mieć cały czas dzieciaka na głowie. Poprostu nie jestem w stanie sobie tego wyobrazic. Nie jestem zazdrosna o rodziców, nawet ich podziwiam, że chcą w domu kolejne dziecko. Ale ja nie chce
I nie jestem zadnym trolem. ;/ Pisałam o moim problemie na jednym forum młodziezowym, ale po za komentarzami w stylu "ojej jak mi przykro" lub "tez bym tak nie chciała" nikt mi nie powiedział niczego co by mi pomogło. Pozatym wy jestescie dorośli więc macie na ta sprawe inne spojrzenie.

[czarnoruda_mysz]

a co jeśli to bedzie chłopak? To by już zupełnie strasznie było.

[kasnova]

A może rodzice biorą pod uwagę przekazanie swojej sypialni na pokój
dla tego dziecka? Rozmawiałaś z nimi o tym? A może powiedz im o
swoich obawach, na pewno podczas spokojnej rozmowy rodzice rozwieją
wiele Twoich wątpliwości.

[ik_ecc]

czarnoruda_mysz napisała:

> a co jeśli to bedzie chłopak? To by już zupełnie strasznie było.

Ty na prawde masz 16 lat??? Brzmisz tak na jakies 12, gora...

Mialam 16 lat kiedy urodzila sie moja siostra. Bardzo sobie to
chwalilam - rodzice byli zaaferowani maluchem, nie wtracali sie w
moje zycie. Siostre uwielbialam (chociaz z zasady dzieci nie lubie)
i dalej ja uwielbiam - ma dzisiaj 19 lat, jest jedna z
najfajniejszych osob jakie znam. Nie pamietam zadnego grzebania w
moich rzeczach, byc moze byla wyjatkowo niegrzebalska. Nie
przypominam sobie w ogole zadnych starc, same dobre rzeczy. Ale
zdaje mi sie ze jak jednak troche bardziej dojrzala bylam niz Ty w
wieku tych 16 lat, do glowy by mi nie przyszly takie histerie.

Jak Ci tak koszmarnie bedzie przeszkadzac mieszkanie z malym
dzieckiem, zawsze sie mozesz wyprowadzic...

[hanna26]

Powtórzę to, co już napisała Bi_scotti: Twoim rodzicom bardzo trudno będzie adoptować dziecko. Naprawdę nie sądze, żeby otrzymali kwalifikację. Dziecko to nie lalka, po którą się idzie do sklepu i nikt nie pyta, w jakim pudle będzie leżeć w domu. Dobro dziecka jest tu najważniejsze, a z tego co piszesz jasno wynika, że w Twoim domu nie będzie adoptowanemu dziecku najlepiej.
Tak jak pisała Bi_scotti, ludzie zanim zaadoptują dziecko muszą przejść szereg testów, badań psychologicznych, wizystacji domu, rozmów itd. Po prostu muszą udodnić, że dziecko, już i tak pokrzywdzone przez los, znajdzie u nich bezpieczny azyl, spokojne, ciepłe schronienie. Twoi rodzcie przed podjęciem decyzji powinni przeprowadzić z Tobą szereg rozmów, zrozumieć Twój punkt widzenia, uspokoić obawy, wyłożyć swoje racje itd. Jeżeli Twoi rodzice nie rozmawiają z Toba na tak zasadniczy temat, trudno mi wyobrazić sobie, żeby ktoś zapropnował im adopcję.
I nie opowiadajcie bajek, że to to samo co ciąża, bo naprawdę trudno tu porównywać.

[the_rapist]

Dosknale Cie rozumiem. Moze to i prawda, ze masz syndrom jedynaczki, moze to i
prawda, ze ''jestes smarkata'' i g.. masz do gadania. Jednak rodzice kompletnie
ignorujac Twoje zdanie dali Ci do zrozumienia, ze nie jestes dla nich czlonkiem
rodziny, tylko ...no nie wiem, tu sobie sama dopowiedz. sprobuj z nimi
porozmawiac zanim bedzie za pozno.

[nsc23]

Yyy, moi rodzice nie konsultowali ze mna plodzenia kolejnego potomstwa, czy to
znaczy, ze nie jestem czlonkiem rodziny?

[pos3gacz]

>>>Ale ja nie chce
I nie jestem zadnym trolem. ;/ Pisałam o moim problemie na jednym
forum młodziezowym, ale po za komentarzami w stylu "ojej jak mi
przykro" lub "tez bym tak nie chciała" nikt mi nie powiedział
niczego co by mi pomogło.<<<
--------------------------------------
Mało ważne, że Ty nie chcesz.
A pomogło by Ci solidne lanie,chociaż nie jestem zwolennikiem
tłumaczenia przez przemoc.
Jesteś bezduszną, zarozumiałą "pannicą", która uważa, że Świat

[pos3gacz]

pos3gacz napisał:

> >>>Ale ja nie chce
> I nie jestem zadnym trolem. ;/ Pisałam o moim problemie na jednym
> forum młodziezowym, ale po za komentarzami w stylu "ojej jak mi
> przykro" lub "tez bym tak nie chciała" nikt mi nie powiedział
> niczego co by mi pomogło.<<<
> --------------------------------------
> Mało ważne, że Ty nie chcesz.
> A pomogło by Ci solidne lanie,chociaż nie jestem zwolennikiem
> tłumaczenia przez przemoc.
> Jesteś bezduszną, zarozumiałą "pannicą", która uważa, że Świat
=============
Coś ucięło zakończenie po słowie ""Świat""
-------------
Świat powinien się krecić wokół Twojej osoby, a nigdy odwrotnie.
I jeszcze jedno, -=- piszesz, że masz lat 16[chociaż to bardzo
wątpliwe], a zachowujesz sie jak nie przymierzając ""rozwydrzony
bachor"".

Skoro nie umieli wychować jednego dziecka...

[prakseda2]

...to jaki sens brać kolejne?????

Toż ta pannica jeszcze nie zakończyła swojego procesu wychowawczego.

16 lat? Masakra, i pomyśleć, że taka już sama mogłaby być matką.

Współczuję temu dziecku, mieć taką "starszą" siostrę to chyba gorsze niż dom
dziecka!!!!

[hrabina_feu]

A co Ona takiego napisała, że w Twoich słowach jest tyle jadu? Ma prawo nie
chcieć, ma prawo obawiać się. Do tej pory była jedynaczka, teraz cały świat wali
Jej się na głowę. Ma prawo chcieć byc wciąż być jedynaczką. Nie wszyscy muszą
zbawiać świat, nie dołujcie Jej i nie piszcie, że musi byc pomagać innym. Jej
pomoc dla świata może wyrażać się też w innej postaci.

To co napisałes brzmi mało dojrzale. To nie Jej a Tobie przydało by się to
lanie. I to naprawdę solidne, bys nauczył się empatii i od razu nie atakował
każdej osoby, która śmie się przyznać do swoich obaw. To, że ona nie chce i boi
się, nie oznacza, że jest zarozumiała i rozpieszczona, takie obawy miał by każdy
nastolatek.

[skjende]

A Ty kolego nie masz wyobraźni jak widać. Nie potrafisz się postawić w sytuacji tej dziewczyny. Nie wszyscy muszą być tak heroiczni żeby nieba uchylać obcym ludziom. Bez sensu jest Twoja wypowiedź, bo prawdopodobnie nigdy nie byłeś w takiej sytuacji. A dziewczynie w trudnej sytuacji radzę szczerą rozmowę z rodzicami. Jeśli nic nie zdziałasz, poszukaj może pomocy u reszty rodziny?

[srebrzysty_zmierzch]

O to, że dziecko ewentualnie wyląduje w Twoim pokoju, nie masz się co martwić. w
Polsce są takie przepisy adopcyjne, że "świeżo adoptowane" dziecko MUSI mieć
swój pokój.

[fiolka691]

Czy ty w ogóle rozamiałaś z rodzicami na ten temat? Ale tak
spokojnie i rzeczowo. Jestem jedynaczką i chyba chociaż troche zdaję
sobie sprawę z twoich odczuć. Pomyśl jednak, że nowy członek waszej
rodziny zaabsorbuje twoich rodziców dośc znacznie - zyskasz więcej
swobody. W kweistii pokoju - nie zakładaj z góry że rodzice ci go
dokwaterują, może ten 3. pokój da rade jakoś przerobić i wydzielić
kącić dla dziecka?

nie karmic trola! n/t

[mruwa9]

[kasnova]

A jeśli Twoja mama planowałaby zajść w ciążę, to też powinna
skonsultować to z Tobą?
Rozumiem, że nie podoba Ci się to, że Twoje życie diametralnie sie
zmieni, że przestaniesz być dla rodziców najwazniejszą osobą. Ale
spróbuj dostrzec w tej sytuacji pozytywy: możesz stać się dla kogoś
kimś wyjątkowym, wręcz autorytetem, będziesz mieć świadomość, że Ty
i Twoi rodzice mogą zmienić komuś życie, dać mu miłość i poczucie
bezpieczeństwa.
Wierzę, że teraz jesteś rozgoryczona, ale myślę, że po pewnym
czasie, gdy przyzwyczaisz się do tej myśli, zmienisz zdanie.
Pozdrawiam

[bi_scotti]

Jesli nie jestes trollem i Twoja historia jest prawdziwa, to
podniose Cie na duchu. Aby moc adoptowac dziecko, Twoi rodzice beda
musieli przejsc przez serie roznych testow spolecznych, rozmow z
psychologami zajmujacymi sie adopcja i poniewaz masz juz 16 lat i
wciaz mieszkasz w domu, Twoje zdanie bedzie tez brane pod uwage.
Szczegolnie zas fakt, ze Twoi rodzice z Toba o swoich planach nie
rozmawiaja i nie traktuja Cie w tym momencie jak pelnoprawnego
czlonka rodziny. Tak wiec, jesli wszystko co piszesz jest prawda,
Twoim rodzicom ciezko bedzie udowodnic, ze naprawde stworza
szczesliwy i bezpieczny dom dla adoptowanego dziecka jesli ze swoim
wlasnym o sprawach tak zasadniczych nie rozmawiaja.

[czarnoruda_mysz]

To nie jest tak, ze nie rozmawiają, rozmawiają tylko nie potrafia zrozumiec, ze ja nie jestem do tego tak optymistycznie nastawiona jak oni. Rozmawialiśmy o tym tylko, że teraz ruszyły przygotowania do tej adopcji (nie wiem o co dokładnie chodzi bo nie interesuje sie), co wpedza mnie w lekka panikę. Z mnieszych dzieciakow znam tylko moje kuzynki istoty z gatunku tych co grzebia po szafkach Złe doświadczenia mam. A perpsektywa dzielenia pokoju z obcym chłopakiem byłby krepujaca, dziwnie tak jakoś. ;/ Czy Ci lubie od adopcji beda rozmawiac tez ze mną? Po jakim czasie nasepują takie rozmowy z cała rodziną? Ja już z faktem powiększenia naszej rodziny jestem pogodzona i przy ewentualnej rozmowie świstw rodzicom robić nie będe. Zła jestem o to, ze zdecydowali sie na to mimo mojej niecheci i martwi mnie to jak sie wszystko teraz ułozy...

[hanna26]

Oczywiście będą z Tobą rozmawiać, ponieważ chociażby przy wizycie domowej rozmawiają ze wszystkimi domownikami. Rodzina jest prześwietlana na wylot, to jest konieczne dla dobra dziecka. I tu nie chodzi o żadne świństwo, tylko raczej trudno Ci będzie ukryć swoje uczucia i udawać co innego niż myślisz. Twoje obawy będą widoczne, obojetnie co powiesz. Dodam jeszcze, że panie z Ośrodka Adopcyjnego będą się oczywiście pytać, gdzie dziecko będzie miało swój kącik i raczej nie poprzestaną na suchej informacji, że tym, kącikiem będzie pokój starszej córki. Takie dziecko musi mieć poczucie bezpieczeństwa, trudno sobie wyobrazić poczucie bezpieczeństwa w pokoju obcej nastolatki. Dla mnie raczej oczywiste jest, że jeżeli (w co prawdę mówiąc nadal wąpię) rodzice dostaną kwalifikację, dziecko nie będzie mieszkało w Twoim pokoju.

W ogóle pociesze Cię, że adopcja to bardzo długa droga, dzieci z uregulowaną sytuacją prawną nie jest tak wiele, chętnych do adopcji sporo. Życie samo rozwiązuje problemy, a może Twoi rodzice otrzymają kwalifikację i telefon z propozycją np. za dwa, trzy lata - kiedy Ty już będziesz pełnoletnia? Może nawet mieszkać już z nimi nie będziesz? Życie pisze różne scenariusze, chcesz rozśmieszyć Pana Boga, powiedz mu o swoich planach.

[pklimas]

Uffff. Dobrze ze nie mielismy z zona problemow ze "zrobieniem"
drugiego dziecka. NIe mamy dla "nowgo" dziecka osobnego pokoju, wiec
bedzie dzielic pokoj ze starszym synem. Jak widac akie warunki sa
wystarczajace do wychowania własnego dziecka lecz zbyt małe dla
adopcji.

[mmaupa]

A w jakim wieku mialoby byc to dziecko?

Szczerze mowiac, to ci wspolczuje. TAKA decyzja podjeta bez twojej zgody i
checi? Rodzice sa malo powazni.

[kotkowa1]

Ludzie to TROLL !! nie warto pisac, wy sie wysilacie, a on/ ona /
smieje z Waszych wpisów.

[czarnoruda_mysz]

Raczej takie większe, na pewno nie niemowlak. Raczej takie w wieku szkolnym. Z tego co podsłuchałam z rozmowy mojej mamy i jej koleżanki ona twierdzi, ze to normalna reakcja na to, ze strace swoje uprzywilejowane miejsce jedynaczki. Postaram sie spokojnie pogadać dzis z rodzicami.
I prosze zrozumcie nie jestem trolem

[prawdziwy.optymista]

Kochana, a pomyśl sobie, że nagle zaliczysz wpadkę, ze swoim facetem. I gdzie
zamieszkacie? Pewnie u Ciebie w domu, jak myślisz czy rodzice będą namawiać
Ciebie do aborcji, bo nie będzie chciało im się dzielić małego mieszkania z
jeszcze innymi osobami?
Nie myśl tak o sobie, pomyśl, że to może być wspaniały lekcja dla Ciebie. Twoi
rodzice muszą być wspaniałymi osobami, niewiele rodzin decyduje się na adopcje.
Szkoda tylko, że pod bokiem rośnie im taka mała egoistka.

------------------------

Czytam i popieram: kierowcatira.blox.pl

Zrob taka awanture - ciagla awanture, by im przesz

[speer]

W oczywisty sposob jest to idiotyczny pomysl twoich rodzicow. Zrob
taka awanture - ciagla awanture, by im przeszlo. Po prostu dostawaj
takich spazmow, codziennie, przy sniadaniu, obiedzie kolacji, by
mieli dosc samej mysli o sprowadzeniu obcego bachora do twojego domu.

Zaproponuj im psa.

[kamil922]

speer napisał:

> W oczywisty sposob jest to idiotyczny pomysl twoich rodzicow. Zrob
> taka awanture - ciagla awanture, by im przeszlo. Po prostu
dostawaj
> takich spazmow, codziennie, przy sniadaniu, obiedzie kolacji, by
> mieli dosc samej mysli o sprowadzeniu obcego bachora do twojego
domu.
>
> Zaproponuj im psa.


Ach, ubiegłeś mnie

To raczej nie adopcja

[miluszka]

Jeśli dziecko, jak piszesz , ma być w wielu szkolnym, prawdopodobnie
nie chodzi o adopcję a o przyspobienie, czy też stanie się rodziną
zastępczą. Ja właśnie tak przysposobiłam dziewczynkę w wielku lat 9.
Miałam starszą córkę, która akceptowała układ, a nawet się cieszyła.
Właściwie to ją przysposobiłam dopiero poźniej, najpierw dziewczynka
odwiedzała nas tylko w weekendy i jeżdziła z nami na wakacje. Po
jakimś czsie jednak tak tęskiniliśmy za sobą, że przeprowadziliśmy
przysposobienie ( o adopcji nie było mowy, bo rodzice nie mieli
odebranych praw rodzicielskich). Może zaproponuj rodzicom taki
okres próbny, nie zawsze bowiem z wzajemnym dogadywaniem się bywa
różowo. Dyrektorka domu dziecka wręcz powiedziała mi, że "mają 50%
zwrotów", czyli co drugiemu kabdydatowi na rodzica się nie udaje.
Nie muszę dodawać, że to dopiero jest bolesne i dla potencjalnych
rodziców i dla dziecka.

Przestańcie karmić trolla!

[peteraski]

LUDZIE! OPAMIĘTAJCIE SIĘ!

To jest najzwyklejszy w świecie forumowy TROLL. On/Ona (może zmieniać tożsamość,
raczej na pewno to robi) tylko was podpuszcza i żeruje na waszej niewiedzy
(poświęcacie się, piszecie szczere posty, a ona śmieje się wam w twarz pisząc "a
co jak to będzie chłopak" itd.)

Ogólnie zapomnijcie, że taki temat istniał, po prostu olejcie usera. Wam i temu
trollowi dobrze to zrobi!

NIE KARMIĆ TROLLA!

[kawka74]

> nie chodzi o adopcję a o przyspobienie,

adopcja to to samo, co przysposobienie
rodzina zastępcza to oczywiście co innego

[fiolka691]

NIe to nie to samo. W przypadku adopcji dziecko staje sie twoim
dzieckiem, w p5zysposobieniu jest dalej dzieckiem swoich rodziców.

[magdalaena1977]

prawnie nie ma czegoś takiego jak adopcja. To tylko taka potoczna nazwa
przysposobienia (jak rewizja jest potocznym określeniem przeszukania).
Jest kilka rodzajów przysposobienia i różnie wygląda kwestia praw jego dawnych
rodziców.

[j.k.k]

Peteraski to ty sie opamiataj!!
O co ci chodzi??????
Nie masz ochoty pisac, czytac albo komus cos doradzic to nie rob
tego.
Nikt cie nie zmusza
Moze dziewczyna naprawde ma problem i potrzebuje rady kogos
bezstronnego
Dlaczego jej nie pomoc????
Bo co, bo ty uwazasz ze to trol????
Glodnego tez nie nakarmisz a biednemu nie pomozesz bo wg ciebie
wszyscy to oszusci???
Przestan ogladac filmy szpiegowskie.

[lejdiczek]

No wlasnie, a co do zalozycielki, to moze zamontuj zamek w pokoju. Wtedy
wychodzac bedziesz miala zamkniety pokoj i nikt ci tam nie bedzie grzebal.

[magdalaena1977]

Wcale Ci się nie dziwię, że cierpisz, kiedy Twoi rodzice chcą adoptować dziecko.
Przecież to zupełnie coś innego niż ciąża - z ciąży nie można zrezygnować nie
zabijając dziecka , niemowlę byłoby Twoim bratem albo siostrą, weszłoby do
rodziny jako maleństwo.

A Twoi rodzice chcą adoptować starsze dziecko, prawdopodobnie z patologicznej
rodziny (no bo skąd ?), które ma określone zachowania, przyzwyczajenia.
Oczywiście ono także potrzebuje pomocy, ale taka pomoc wymaga ogromnej pracy i
poświęcenia ze strony nowej rodziny. I to poświęcenie zdecydowanie powinno być
dobrowolne.
IMHO nie ma najmniejszych szans, żeby korzystne było dla dziecka wejście do
rodziny, gdzie potencjalna starsza siostra jest nastawiona na nie. A rodzice
nie potrafią z nią rozmawiać i nie rozumieją jej problemów.

Przecież Twoi rodzice nie muszą atoptować dziecka - takich nadających się pod
względem prawnym do adopcji wcale nie jest tak dużo, to raczej rodziców mocno
się prześwietla.

[clementinne]

Dużo osób porównuje tutaj adopcję do ciąży i narodzin nowego członka
rodziny.

To nie jest to samo. Nowy mały człowieczek istnieje w rodzinie od
pierwszego dnia swojego życia, razem z nią się rozwija i rośnie.
Natomiast adoptowanie dziecka starszego, to przyjęcie pod swój dach
człowieka już w jakimś stopniu ukształtowanego (często z różnych
powodów źle ukształtowanego), z całym bagażem przyzywczajeń,
nawyków, doświadczen etc. Wzajemne docieranie się może być bardzo
trudne.

Do tego, w tej rodzinie nie spytano drugiego dziecka o zgodę,
procedurę rozpoczęto bez zgody całej rodziny. Pytanie teraz brzmi,
jak będzie traktowane to nowe dziecko? Decyzje dotyczące jego też
będą podejmowane bez jego zgody?

Szczerze mówiąc, mam duże obawy co do tego, czy taka rodzina jest w
stanie przejść pomyślnie całą procedurę adopcyjną. Tak właściwie, to
oby się nie udało.

Wydaje mi się też, że ten bunt autorki wątku jest bardziej buntem
przeciwko temu, że nie wzięto jej zdania pod uwagę, że postawiono ją
przed faktem dokonanym, a nie przed nowym dzieckiem jako takim. Dużo
w tym winy rodziców niestety. Nie było rozmowy-dialogu o tym, czy
ona też jest na to gotowa, czy chciałaby etc. tylko raczej
informowanie o podjętych już decyzjach.

[literka_m]

>> Chce isc na medycyne a w Katowicach nie wymagają fizyki na maturze.

nie jesteś w stanie zdać fizyki na maturze ? zapomnij o medycynie

[czarnoruda_mysz]

Zadać, zdam, ale po co sobie utrudniac skoro pod nosem mam uczelnie na której nie wymagaja fizyki na maturze. Nie przepadam za tym przedmiotem, i dosc sporo musiałbym nad nim posiedzieć. Z resztą jesli zdecyduje sie zdawać i na inna uczelnie to bede zdawac i fizyke.
Pogadałam w koncu na powaznie z rodzicami. I jest lepiej, z reszta, postaram się o tym napisac jutro bo paam teaz ze zmeczenia. Dziekuje tym ktorzy zainteresowali sie moim problem i dziekuję za wszystki wypowiedzi. Takze te w których mnie zjechano i zwyzywano od egoistek 9bo cos w tym jest) a ja dzieki temu mogłam spojrzeć na siebie od innej strony.
dzieki raz jeszcze
PS: Psa mamy

[nomina]

Autorko, mam nadzieję, że przez trzy lata dojrzejesz emocjonalnie. Bo jakkolwiek
rozumiem Twoje stresy - przeraża mnie myśl, że osoba z takim podejściem miałaby
zostać lekarzem...

do czarnorudej-myszy :)

[rrosemary]

A skąd się dowiedziałaś w końcu, że twoi rodzice chcą adoptować dziecko i czy
poczynili już jakieś kroki w tym kierunku? Może to czyjaś złośliwa plotka?
Rozumiem w pełni twoje obawy, mam 25 lat, ale jeśli ktoś z kim mieszkam
(załóżmy: rodzice) bez mojej wiedzy chciał adoptować dziecko i wsadzić je do
mojego pokoju lub po prostu miałoby mieszkać w tym samym mieszkaniu to uważam,
że mieliby obowiązek skonsultować to ze mną, poznać moje zdanie. Tym bardziej,
że jesteś integralną częścią rodziny i z pewnością część obowiązków i
odpowiedzialności spadłaby na Ciebie.
Być może twoi rodzice w ogóle jeszcze nie podjęli decyzji a ich rozmyślania są
czysto teoretyczne i dlatego nie rozmawiali jeszcze z Tobą, chcieli to zostawić
jeśli braliby na poważnie takie zobowiązanie.

To co możesz zrobić:
1. Spokojnie zapytać ich o co chodzi, jak poważnie do tego podchodzą, co już
załatwili, jak wyobrażają sobie życie we 4 osoby itd.
2. Wyrazić swoje zdanie nt temat, powiedzieć czego się obawiasz (wulgaryzmy i
bunt będą działały na twoją niekorzyść, jeśli wyrazisz swoje argumenty spokojnie
to oni docenią twoją dojrzałość, więc argumenty mogą do nich trafić)
3. Procedura jest skomplikowana, trzeba mieć odpowiednie warunki lokalowe,
dochody na odpowiednim poziomie, wszyscy muszą przejść badania psychologiczne i
kursy. Też będziesz musiała takie przejść (jakaś rozmowa), jeśli psycholog się
dowie że nie zgadzasz się na to to wątpię by dali Wam dziecko. Minus jest taki,
że twoi rodzice (jeśli będą bardzo pragnęli tej adopcji) mogą mieć do Ciebie
bardzo dużą pretensję, nawet wieloletnią urazę.

Życzę powodzenia w rozmowie z rodzicami. Pamiętaj, że rozmowa, bez zbędnych
emocji naprawdę dużo daje.

[camparis]

Czytam i niedowierzam własnym oczom.

Masz 16 lat. Za dwa lata będziesz pełnoletnia, mając 20-21 możesz
nagle sama wpaść na pomysł założenia rodziny. I co? Zostawisz
rodziców z syndromem pustego gniazda? Kiedy oni tego nie chcą? Mają
nadmiar uczuć, które chcą przelać na inne dziecko, a Ty czynisz
fochy?

Na Twoim miejscu spokojnie przedyskutowałabym z rodzicami miejsce
gdzie maluszek będzie mieszkał. I wspierała rodziców w miare
możliwości. To dobrze, że w wieku dojrzałym chcą się angażować w
świat właśnie w taki sposób. Chyba to lepsze, niż znudzeni mieliby
wykonywać "skoki w bok". A tak może się zdarzyć, że kiedyś dowiesz
się, że małżeństwo Twoich rodziców się rozpada, bo nie mają
wspólnych celów. A takie dziecko jest wspólnym celem, które łączy
małżonków.

I trochę koleżanka Twojej mamy ma rację - to są zwykłe fochy
rozpieszczonej jedynaczki. To że chcesz studiować w tym samym
mieście nie oznacza, że musisz mieszkać z rodzicami. 24 lata na
dosyć późno jak na usamodzielnianie się.

PS. Twoi rodzice popełnili jeden zasadniczy błąd - za późno
zainteresowali się adopcją. Gdyby to zrobili 6 lat temu - miałabyś
tylko 10 lat i g... do powiedzenia. Natomiast za 2 lata mogą Ci
otworzyć drzwi i wyprosić z domu. Zdajesz sobie z tego sprawę?

[speer]

Dziewczyno, nie poddawaj sie. Nie chcesz bachora w domu, to nie
bedziesz miala, musisz tylko zrobic odpowiednie pieklo rodzicom,
ktorym wyraznie odbilo. I nie wierz w pieprzenie jakis Camparis i
inne umoralniajace bredzenie. Ty jestes wazna. I tylko ty.

[camparis]

Jasne - wbijaj jej trolu do głowy takie teksty.
A na pewno powiedzie jej się i na studiach i w przyszłej pracy ;/

[niekarmictrola]

ja nie rozumiem najezdzania na dziewczyne
tak wam lezy na sercu dobro tego kandydata do adopcji ze chcecie poswiecic i byc
moze zniszczyc jej zycie i rodzine?
jezeli ona czuje ze nie chce to rodzice powinni wziac to pod uwage
no chyba ze wydaje im sie ze sobie zamienia 16-letnia panne na slodkiego maluszka
w takim razie to nie ona ale jej rodzice sa potworami

[krc0]

Natomiast za 2 lata mogą Ci
> otworzyć drzwi i wyprosić z domu. Zdajesz sobie z tego sprawę?

Ha ha ha. Wielu by tak chciało ale obowiązki rodziców względem dzieci nie ustają
w chwili uzyskania pełnoletności. Ale łatwo straszyć ludzi, którzy nie są
świadomi swoich praw.
Dziecko jako recepta na wierność małżeńską? Dziecko będące jedynym celem
małżeństwa czy receptą na jego trwanie? Popierasz patologiczne rozwiązania
niestety. Powinno być ODWROTNIE. Owocem miłości i bliskości między ludźmi jest
dziecko . I nieważne czy rodzone czy adoptowane.
Spróbuj na chwilę postawić się w sytuacji autorki wątku. Cieszył(a)byś się gdyby
w twoim domu (pokoju) zamieszkał nagle ktoś obcy, kto niekoniecznie przypadłby
Ci do gustu? A co czuło by to dziecko wiedząc, że "siostra" go nie akceptuje i
daje mu to odczuć?

[camparis]

Miałam taką sytuację w życiu, kiedy mój tato ożenił się z kobietą
która posiadała dwoje dzieci. Nie pytał się mnie i siostry o zdanie.
Po 2 latach małżeństwa urodziło im się wspólne dziecko. Dlatego
doskonale wiem o czym piszę.

Można nie akceptować wyborów rodziców, ale jeśli się ich szanuje, to
wystarczy pomyśleć o ich przyszłości. Nie tylko o sobie. Patrząc
teraz na mojego tatę wiem, że miał rację. Ja, moja siostra i dzieci
tej kobiety mamy własne rodziny. A oni mają swoją nową rodzinę i
synka, który absorbuje ich wspólnie. I nie jest to rozwiązanie
patologiczne. Jeżeli małżonkowie się kochają - dziecko łączy. Ale
jeśli nie ma wspólnych celów i zainteresowań - łatwiej o zdradę
partnera.

[speer]

camparis napisała:

> Nie pytał się mnie i siostry o zdanie.
>
> doskonale wiem o czym piszę.
> wiem, że miał rację.

Tak jakby tu byla jedna racja! Tu chodzi o szczescie tej rodziny i
tej dziewczyny. Rodzicom wyraznie odbilo i jedyna trzezwo myslaca
osoba w tej rodzinie jest ta dziewczyna. Dlatego ma moralne prawo
zrobic wszystko by otworzyc rodzicom oczy i nie storpedowac ten
szalenczy pomysl!!!

[stypiara]

jeżeli w relacjach małżeńskich jest coś nie tak, to dziecko tego nie naprawi,
tylko jeszcze samo na tym ucierpi.

motywacją do adopcji nie może być też "leczenie" syndromu pustego gniazda! jeśli
ktoś nie ma pomysłu co robić na emeryturze, to jszcze nie powód żeby sobie
adoptować dziecko! potem się będzie oczekiwało od tego dzieciaka wdzieczności,
to jest chore. dziecku trzeba dać miłość bezinteresowną. a nie "my cię
wyciagneliśmy z domu dziecka, daliśmy ci szanse, to ty masz być taki taki i taki"

tak naprawdę nie wiemy w jakim wieku są omawiani rodzice, ani też nie wiemy
jakie są ich pobudki. wiemy tylko, że pomysł nie podoba się czarnorudej myszy, i
to jest w wieku dojrzewania NORMALNE. rozmowa całej rodziny z psychologiem wiele
załatwi. problem grzebania w szafkach naprawdę da się łatwo rozwiązać. jakiś
czas musi minąć, żebyś oswoiła sie z tą myślą.

[brak.slow]

camparis ale z ciebie su.ka

[kawka74]

litości, co za bzdury

Adopcja NIE jest po to, żeby rodzicom było miło. Nie jest po to, żeby zaspokoić
ich ciągoty do zbawiania świata, nie jest formą działalności charytatywnej i nie
jest po to, żeby zapełnić dom.
Do domu przybywa mały (albo większy) poraniony człowiek, który potrzebuje
szczególnych warunków. Nie jest on lekarstwem na samotność ludzi, którzy muszą
sobie znaleźć jakieś zajęcie, żeby im nie było smutno, jak starsze dziecko
założy własny dom.
Adopcja dotyczy CAŁEJ rodziny, a już na pewno kogoś, kto jest tak ściśle
związany z przyszłymi rodzicami adopcyjnymi, i bez jego zgody i woli raczej nie
ma mowy o adopcji.

[chomsterek]

Dziecko to nie żaden "wspólny cel", czy też źródło zajęcia albo
rozrywki. To żywa istota. O tym pamiętajmy przede wszystkim.

[m_zonka]

mając 20-21 możesz
> nagle sama wpaść na pomysł założenia rodziny. I co? Zostawisz
> rodziców z syndromem pustego gniazda?

To chyba jakies rozwojowe nieporozumienie. Gdyby "pozostawienie
rodziców z syndromem pustego gniazda" było takim wielkim "grzechem",
który sugerujesz, to chyba nie byłoby juz gatunku ludzkiego bo nikt
nie zakładałby rodzin.
Niestety, taka jest kolej rzeczy - odpępowienie i pójście w świat.
Po to ma się dzieci.

Mają
> nadmiar uczuć, które chcą przelać na inne dziecko, a Ty czynisz
> fochy?


Dorośli ludzie są odpowiedzialni za swoje nadmiary uczuć i fajnie
jesli potrafia tymi emocjami zdrowo zarządzać. A posługiwanie się
np. adoptowanym dzieckiem, czynienie z niego narzędzia do
zaspokajania "nadmiaru uczuc" czy wypełnianiu luki po odchowanym
dziecku - jest egoizmem. Czyli stoimy w rozwoju jako ludzie bo nie
umiemy pogodzic się z nieuchronnością faktów.

A tak może się zdarzyć, że kiedyś dowiesz
> się, że małżeństwo Twoich rodziców się rozpada, bo nie mają
> wspólnych celów. A takie dziecko jest wspólnym celem, które łączy
> małżonków.

Jak wyżej - dorośli ludzie odpowiadają za swoje emocje. Nie -
dzieci, które się juz ma, i nie - dziecki, które chce się adoptować
by spełniały rolę "scalającą".
Małzonkowie SAMI odpowiadają za swoją wzajemną relację.

Takie motywy predzęj czy póżniej wyjda w kwalifikacji na rodzinę
adopcyjną.

24 lata na
> dosyć późno jak na usamodzielnianie się.


Doprawdy? W takim razie dlaczego prawo rodzinne w Polsce przewiduje
obowiązek utrzymywania dziecka do czasu ukończenia przezeń edukacji
(w systemie dziennym)?

PS. Twoi rodzice popełnili jeden zasadniczy błąd - za późno
> zainteresowali się adopcją. Gdyby to zrobili 6 lat temu - miałabyś
> tylko 10 lat i g... do powiedzenia.

Duzo większy bład popełniliby pracownicy ośrodka adopcyjnego nie
diagnozując więzi rodzinnych z 10-latką przejawiających się w
szacunku do jej potrzeb. Czy Ci się podoba czy nie, ośrodki
PRZYGOTOWUJĄ dzieci bedące juz częścią rodziny, na pojawienie się
kolejnego członka rodziny bo to jest w interesie CAŁEJ rodziny.

Natomiast za 2 lata mogą Ci
> otworzyć drzwi i wyprosić z domu. Zdajesz sobie z tego sprawę?

Jesli córka nie będzie sie uczyć dziennie, to tak. Teoretycznie.
Zdajesz sobie sprawę z tego?

Tak nie zachowują sie rodzice, którzy zdrowo kochają swoje dzieci. I
te biologiczne, i te adopcyjne.

[krociech]

No niestety, takie jest życie. Obcy dzieciak to połowa spadku mniej. Połowa forsy mniej. Połowa miejsca mniej. Połowa czasu mniej. W ogóle połowa wszystkiego. Może poproś ich, żeby na razie wzięki pół dzieciaka. Albo chociaż trzy czwarte.

[miss_a]

Nie sluchaj idiotow ktorzy pisza ze jestes rozwydrzona egoistka itd. Ciekawa
jestem, jakby sie Ci panowie/panie czuli gdyby ktos im bez uprzedzenia
zakomunikowal ze wkrotce beda dzielic pokoj z obcym dzieckiem i nie beda mieli
na ten temat nic do powiedzenia. Niestety, jesli rodzice tak ignoruja Twoje
uczucia, byc moze po prostu naleza do gatunku toksycznych i wtedy nawet zadna
spokojna i wywazona argumentacja z Twojej strony nie pomoze. Pozostaje Ci wtedy
tylko poczekac az skonczyc 18 lat, albo najlepiej do konca liceum, zdac mature i
sie wyprowadzic. Moja kolezanka "obdarzona" toksycznymi rodzicami tak zrobila i
bardzo dobrze na tym emocjonalnie i zyciowo wyszla. Minus jest taki ze
ucierpiala jej kariera akademicka (a szkoda, bo byla bardzo zdolna), no ale cos
za cos. Powodzenia zycze.

[subintabulat]

poza wszystkimi dobrymi - naprawdę! - radami, że warto całą sytuację
omówić itd. jest jeszcze jeden punkt widzenia, dla Ciebie akurat
baaardzo korzystny. Jesteś jedynaczką, a to oznacza, że rodzice
skupiają się wyłącznie na Tobie, a młodsze dziecko w rodzinie
oznacza, że rodzice będą mniej skoncentrowani na Tobie i Twoim
życiu, co w okresie wchodzenia w dorosłość może być dla Ciebie
zbawieniem. Nie będą mieli syndromu opuszczonego gniazda, jak
zechcesz się wyprowadzić lub usamodzielnić (a w każdym razie będą
mieli w mniejszym stopniu).

[masandra6]

szczerze współczuję ci myszo. Trzymaj się może przysposobienie nie dojdzie do
skutku.

[kawka74]

Nie mogą tego zrobić wbrew Tobie, a przynajmniej będzie im bardzo, bardzo
trudno. W postępowaniu kwalifikacyjnym pracownicy ośrodka będą rozmawiać również
z Tobą i Twój sprzeciw raczej nie wróży dobrze adopcji.
Adopcja jest przeprowadzana dla dobra dziecka adoptowanego, a trudno
przypuszczać, że będzie mu dobrze w rodzinie, w której przynajmniej jedna osoba
go nie chce.

[deela]

a co cie to obchodzi? za dwa lata zapewnie wyfrunisz z chalupy a twoi rodzice
maja prawo miec jeszcze jedno dziecko, tobie nic do tego

[kawka74]

guzik prawda
bardzo dużo jej do tego i ma prawo protestować

[deela]

wiesz kawka
bratu mojej kolezanki tez sie nie podobaly uklady w domu, ze musi dzielic pokoj
z siostra (wlasna) wiec w wieku 16 lat wzial sie i wyprowadzil, znalazl prace i
utrzymywal sie sam, wynajal jakis pokoj i zyl jak chcial
mysle ze mloda ma w tej sprawie NIEWIELE do powiedzenia - domu nie utrzymuje,
dzieciaka wychowywac nie bedzie, jest PRAWIE dorosla wiec zaraz droga bedzie
wolna - moze ruszac w swiat, ale jak znam ten wiek to ona zapewne nawet nie da
sobie nic spokojnie wytlumaczyc - jest zwyczajnie obrazona ze ktos moze chcec
burzyc jej wygodny swiat - wygodny dla niej

[kawka74]

ale to nie jest dziecko biologiczne
to jest adopcja
ADOPCJA
ADOPCJA
warto o tym pamiętać

[deela]

e tam
ja tez chce adoptowac i nie zamierzam z moim obecnym dorobkiem ani z przyszlym
podejmowac szczegolnych negocjacji w tym temacie :F

[kawka74]

to znaczy, Deela, że do adopcji jesteś kompletnie nieprzygotowana...

[m_zonka]

i pewnie u deeli na planach się skończy. Oby!

[kawka74]

pewnie i tak
o adopcji ludzie wiedzą tyle, co z programu 'kochaj mnie' czyli nic

chyba nie jest tak zle

[ciociacesia]

w koncu konsekwentnie niesiesz kaganiec oswiaty w tej kwestii za co jestem ci
bardzo wdzieczna

[kawka74]

sama taka mundra nie byłam, dopóki nie zaczęliśmy się starać o adopcję, musiałam
bardzo gruntownie przemeblować sobie światopogląd
ale ludzie do tej pory wierzą, że wystarczy iść do domu dziecka i pokazać palcem
wybrane, i po sprawie

[iwa.65]

Rozumiem, że jest to dla ciebie trudne, popieram twoje zdanie, że
rodzice zrobili bład nie rozmawiajc z tobą na temat planu
adopcji.Jednak zastanów się , dlaczego tego nie zrobili? Być może
nie chcieli, abyś się zawiodła, gdyby się nie udało i planowali ci
powiedzieć później. Najlepiej jest o tym porozmawiać. Patrząc z
twojego punktu widzenia pomyśl, że dając coś innym sami też
zyskujemy. Pomijam już to , jak możesz się zmienić mając
rodzeństwo /na dobre/, ale pomyśl, co będzie jak rodzicow już
zabraknie, będziesz całkowicie sama/ róznie w zyciu bywa/ i wtedy
siostra lub brat będzie dla ciebie najważniejszy. Od ciebie zależy,
czy wasze relacje będą dobre. I nie słuchaj ludzi, którzy mówią, że
będzie to obcy człowiek, przecież z mężem też nie będą cię łączyły
więzy krwi...

[kawka74]

Jednak zastanów się , dlaczego tego nie zrobili? Być może
> nie chcieli, abyś się zawiodła, gdyby się nie udało i planowali ci
> powiedzieć później.

Później? To znaczy kiedy? Podczas procesu kwalifikacyjnego pracownicy ośrodka
przychodzą do domu i rozmawiają ze wszystkimi jego mieszkańcami.

Patrząc z
> twojego punktu widzenia pomyśl, że dając coś innym sami też
> zyskujemy.

Adopcja dziecka nie jest szczebelkiem na drabinie niebieskiej.

Pomijam już to , jak możesz się zmienić mając
> rodzeństwo /na dobre/,

A jeśli nie? Jeśli stanie się jeszcze gorsza?

co będzie jak rodzicow już
> zabraknie, będziesz całkowicie sama/ róznie w zyciu bywa/ i wtedy
> siostra lub brat będzie dla ciebie najważniejszy.

Litości.
Adoptować dziecko tylko po to, żeby mieć towarzystwo na starość, to jakiś obłęd.

[k1234561]

Bardzo autorce wątku współczuję.Ja na Twoim miejscu porozmawiałabym
z rodzicami szczerze,spokojnie i rzeczowo.Przedstawiłabym swoje
obawy i żal,że nie angażują mnie w tak ważne przesięwzięcie
rodzinne.Nie pytają o zdanie itp.Myślę,że powinni rzeczowo
odpowiedzieć co i jak.
Doskonale Cię rozumiem,też jestem jedynaczką i nie chciałabym aby
rodzice sprawili mi (kiedy jeszcze byłam w Twoim wieku)
taki "prezent".
Może jestem egoistyczna,ale ja ze swoim jedynactwem czuję się nadal
bardzo dobrze i nigdy przenigdy nie chciałam mieć rodzeństwa.
Przy czym co innego jest rodzeństwo prawdziwe,a co innego
adoptowane.Wiadomo z jakiej rodziny to są dzieci,jakie mają
geny.Jeszcze gdyby chodziło o adopcję niemowlaka to tu na kwestię
pochodzenia i geny można przymknąć oko,bo to kwestia wychowania
byłaby,ale z tego co mówisz dziecko ma być w wieku szkolnym,czyli
już z mniej więcej ukształtowanym charakterem,już pewnie tez
napatrzyło się na pijanego,bijącego matkę ojca i inne tego typu
atrakcje ma za sobą,lub było od małego w róznych placówkach
adopcyjno-opiekuńczych,co jak wiadomo poprawnemu rozwojowi
emocjonalnemu też nie służy.
Mam nadzieję,że do adopcji nie dojdzie,bo pierwsze z tego powodu,że
droga prawna(te wszyskie wizyty,testy dla rodziców)jest długa i
kręta.Jak tu juz poprzednicy pisali nie tak łatwo załapać się na
adopcję czy nawet przysposobienie dziecka.
Ponadto u Was jest jeszcze problem lokalowy.Dziecko owo musiałoby
mieć swój pokój,a tego jak piszesz nie ma.
Cóż,gdyby moje spokojne perswadowania rodzicom,że nie chcę aby
dziecko adoptowali nie pomogły( bo rodzice głęboko mają odczucia
swego rodzonego dziecka i mało ich obchodzi czego ono chce a czego
nie),niestety ale podczas rozmowy,czy wizyty pani z ośrodka
adopcyjne nie kryłabym swych uczuć i obaw,ani tego ,że rodzice mało
interesuja się moim zdaniem w tej sprawie.Sorry,ale Ty masz
absolutne prawo decydować również w tej kwestii,jesteś pełnoprawnym
członkiem rodziny.Nie zapominaj o tym.
Życzę aby do tej adopcji nie doszło.Tu ewidentnie widać,że ta
rodzina na rodzinę adopcyjna się nie nadaje.Rodziców nie obchodzi
nawet zdanie własnej córki,prawdopodobnie wiedzą,że ma ona inne
zdanie na ten temat,a mimo to nie robią nic aby córkę przekonać do
swoich racji,ani wczuć się w jej położenie.Myślę,że żaden rodzic
naprawdę kochający nie mógłby unieszczęśliwic swego dziecka.Prędzej
poświęciłby swoje plany i marzenia,aby tylko mieś radosne i
szczęśliwe dziecko w domu.Szkoda,że rodzice autorki wątku takimi
kochającymi mimo wszystko i bezgranicznie rodzicami nie są.Dlatego
też nie zasługują na to aby być rodzicami adopcyjnymi.
Mi ta sytuacja wyglada na to,że oni zdają sobie sprawę,że córka
dorosła i zaraz opuści dom rodzinny,a oni chcą mieć jeszcze jakieś
dziecko w domu,ale zapomnieli,że dom dziecka to nie sklaep z
zabawkami.To bardzo poważna decyzja dla każdej ze stron.
Autorce życzę dużo szczęścia,silnej woli i optymizmu mimo wszystko.

[szekiera]

iwa.65, kto robi swojemu nastoletniemu dziecku "niespodziankę" w postaci nowego członka rodziny? Rozumiem jeszcze nieplanowaną ciążę, ale zamiar adopcji kilkulatka w tajemnicy przed przyszłą siostrą kojarzy mi się z podarowaniem pieska na Boże Narodzenie...
Więzy krwi z mężem nie łączą, fakt, ale mąż to prywatna decyzja kobiety a nie narzucony towarzysz

[soffia75]

Czy ta sytuacja ma tylko złe strony? Spróbuj dostrzec te dobre: może w tym
dziecku zyskasz przyjaciela na lata, kogoś, z kim będziecie się wspierać, kiedy
już rodziców zabraknie? Ja też jestem jedynaczką i to się już nie zmieni; zawsze
zazdrościłam innym dzieciakom rodzeństwa i zawsze czułam, że na swój sposób
jestem "sama".
Nowe dziecko, nowe rodzeństwo, biologiczne czy adoptowane, to nie tylko
przegrzebane szuflady i dzielenie z kimś pokoju. To mnóstwo nowych emocji, także
tych dobrych, nauka bycia razem, akceptowania się nawzajem. Szkoda się tak
zamykać w swoim świecie, tylko dlatego, że boisz się o zawartość swoich szuflad.

[kicia031]

Rodzice nie maja obowiazku uzyskiwania zgody starszych dzieci na
posiadanie kolejnych, niezaleznie od tego, czy sa to dzieci rodzone
czy adoptowane.
Pomyslalas o tym, ze prawdopodobnie twoi rodzice przez lata starali
sie o dziecko bez skutku zanim zdecydowali sie na adopcje? Moze
sprobuj choc przez chwile pzestac myslec o sobie i pomyslec o
cierpieniu najblizszych ci ludzi.

Twoj egoizm mnie przeraza.

[kawka74]

> Rodzice nie maja obowiazku uzyskiwania zgody starszych dzieci na
> posiadanie kolejnych, niezaleznie od tego, czy sa to dzieci
rodzone
> czy adoptowane.

Zdziwiłabyś się.

Moze
> sprobuj choc przez chwile pzestac myslec o sobie i pomyslec o
> cierpieniu najblizszych ci ludzi.

Ale dlaczego ma przestać myśleć o sobie?

[k1234561]

Zgadzam się z kawką.
Kochający rodzice pytają starsze dzieci co sądzą o powiększeniu się
rodziny niezależnie czy w sposób adopcji czy naturalny.Wystarczy
tylko przejżeć inne fora.Przeciez już małe dzieci przygotowuje się
na przyjście na świat braciszka czy siostrzyczki poprzez opowiadanie
jak to dzidzuś rośnie w brzuszku mamusi jak to będzie fajnie mieć
braciszka czy siostrzyczkę,to oczywiście na poziomie kilkulatka.16-
letnią pannę,można już w naprawdę dojrzały, partnerski sposób spytać
co sądzi o posiadaniu brata czy siostry,a jeśli chodzi o adopcję to
uważam,że oczywistym jest zapytać ją o zdanie i uszanować je.
Ja również uważam,że autorka ma prawo myśleć i skupiać się wyłącznie
na sobie.Ma prawo nie chcieć mieć brata lub siostry,tym bardziej
adoptowanej.Tak jak ma prawo nie lubić cioci Jadzi,kotletów
schabowych czy np.jazdy na deskorolce.
Powinna myśleć o sobie.Powinna znać swą wartość.Powinna oczekiwać,że
dla rodziców zawsze będzie ukochaną córeczką,niezależnie od tego ile
będa mieć dzieci.Rodziców psim obowiązkiem jest traktowanie każdego
ze swych dzieci tak aby czuły się kochane,wyjatkowe i
zrozumiane.Nawet jeśli mają ich dziesięcioro.

[malila]

kicia031 napisała:

> Rodzice nie maja obowiazku uzyskiwania zgody starszych dzieci na
> posiadanie kolejnych, niezaleznie od tego, czy sa to dzieci
rodzone
> czy adoptowane.
> Pomyslalas o tym, ze prawdopodobnie twoi rodzice przez lata
starali
> sie o dziecko bez skutku zanim zdecydowali sie na adopcje? Moze
> sprobuj choc przez chwile pzestac myslec o sobie i pomyslec o
> cierpieniu najblizszych ci ludzi.
>
> Twoj egoizm mnie przeraza.

Mnie przeraża egoizm rodziców. Dzieci nie służą do zapychania dziury
emocjonalnej dorosłych. To dzieci są słabszą stroną, rodzice - tą
mocniejszą. Jeśli ktoś powinien służyć wsparciem emocjonalnym, to
rodzice dzieciom, nie na odwrót. Oczekiwanie, że szesnastolatka się
poświęci dla niezaspokojonych emocjonalnie rodziców, jest - że tak
się eufemistycznie wyrażę - nieporozumieniem. I nie będzie to trwało
chwilę, tylko kilka ładnych i ważnych, szczególnie z punktu widzenia
intymności, lat.

REasumując

[kawka74]

Jakieś 80% z Was nie ma pojęcia, czym jest adopcja i dla czyjego
dobra jest przeprowadzana.
Mało komu z Was przyszło do głowy, że to adoptowane dziecko jest
najważniejsze i wątpliwe jest, żeby dobre dla niego było wrzucenie
go w rodzinę, w której jedna trzecia tejże go nie akceptuje.
Takie sprawy załatwia się całą rodziną, a nie planuje za plecami
jednego z jej członków.

[k1234561]

Zgadzam się!!!!
Takie zachowanie rodziców jest samolubne i niedopuszczalne.
Ja można tak potraktować własne,rodzone dziecko.Tylko dlatego,że już
jest dorosłe i prawdopodobnie będzie z rodzicami kilka lat jeszcze,a
rodzice mają nadmiar uczuć rodzicielskich i muszą je gdzieś
ulokować,więc sobie zaadoptują kolejne, mając w d. własną córkę i to
co ona myśli i czuje.
Już takie podejście powinno ich zdyskwalifikowac jako rodziców
adopcyjnych.

[gazdziikowa]

dlaczego wszyscy oczekują od 16 letniej dziewczyny dojrzałości 35 latki?
Dlaczego przeraża was fakt, że chce zostać lekarzem z "takim" podejściem do
ludzi? Nie należy jej współczuć, ale rozumieć, że jest wieku, w którym zaczyna
się wchodzić w dorosłość. Wszyscy lekarze mieli kiedyś 16, ale to nie oznacza,
że w czasach wczesnej młodości wykazywali się wielką odpowiedzialnością i nie
wiadomo jeszcze czym z racji tego, że marzyli o zawodzie lekarza.
Wymagacie od dziewczyny super zrozumienia dla rodziców i sytuacji, w której się
znalazła. A to nie jest jeszcze w pełni dorosła osoba.

[gazdziikowa]

A co ją to obchodzi? Dużo ją to obchodzi, zwłaszcza, że będzie musiała mieszkać
z tym dzieckiem w jednym pokoju i silić się na uprzejmości.
Co to za upychanie dzieci w jednym pokoju? Nawet jeżeli ludzie decydują się na
trójkę dzieci to powinni uwzględnić, to czy mają warunki do ich przechowania.
Rodzice są bardzo zaskoczeni, kiedy rodzeństwo ma sie ochotę pozabijać, a każdy
najchętniej zagarnął by pokój dla siebie.
Marzenia rodziców o wieleodzietnej rodzinie są często od czapy i tak sie sklada,
że dzieci często mają inne wizje rodziny od wizji rodziny rodziców na paru metrach.

[aduerin]

ooo nie! niby dlaczego *obcy* wchodzacy do rodziny mialby byc
wazniejszy od rodzonego dziecka tych rodzicow? Na pewno nie jest
najwazniejszy! Autorke doskonale rozumiem i zgadzam w 100% z jej
obawami, choc mam jakies 20 lat wiecej niz ona. Tez by mi sie nie
podobalo jakby ktos mial wkroczyc nagle w moje zycie, i zupelnie co
innego gdyby urodzil sie brat czy siostra, a co innego gdy do
rodziny zostaje przyjety decyzja rodzicow obcy. Jesli rodzice chca
sie bawic w samarytan to bez udzialu corki, jesli ona sie nie
zgadza. Niech poczekaja az skonczy 18 lat i wynajma/kupia jej
kawalerke na czas studiow.
Nie wyobrazam sobie jak beznadziejni sa ci autorzy wpisow, ktorzy
domagaja sie , zeby dziewczyna sie poswiecala i cierpiala meki we
wlasnym domu dla czyjegos dobra. A jej dobro niby dlaczego ma sie
przestac liczyc? "Obcy" ma miec dane cielpo rodzinne, milosc itd a
ona? Nie kazdy jest samarytaninem z zamilowania i ma ochote
rezygnowac ze swojego szczescia po to, zeby zadowolic kogos innego.
Moim zdaniem zreszta to idiotyczna postawa... Jesli samemu nie zadba
sie o wlasne szczescie, nikt nam go nie da.

[verdana]

Kiedy zaliczyłam wpadke nie upchałam niemowlęcia w pokoju 11-to i 8
latki, tylko we własnym.

[villianna]

Dziewczyny, macie racje!

Włos się na głowie jeży gdy się czyta pierwsze odpowiedzi na posta autorki
topicu. Żeby w rzeczywistości wszyscy byli tacy nieegoistyczni, wspaniałomyślni,
samodzielni. Może sami zaadoptują jakieś dziecko i dopiero wtedy zaczną pouczać
innych jakie powinny być ich odczucia na ten temat?

A wracając do tematu. Nie wiem na ile relacja autorki topicu to lekka histeria,
a ile fakty. Jedno jest pewne: rodzice nie skonsultowali z nią swoich radosnych
planów, zasiali w jej głowie niepewność, poczuła się przez nich odrzucona,
nierozumiana. Nie wiem czy ten pomysł z mieszkaniem w jednym pokoju 16 córki i
adoptowanego dziecka to pomysł jej rodziców, czy tragizowanie autorki topicu,
które wynika tylko z jednej rzeczy - rodzice nie omówili z nią sprawy adopcji! Z
niewiedzy bierze się ta pesymistyczna wizja rodziny wzbogaconej o adopcyjne
dziecko, a przecież wcale tak nie musiało być. Wątpię, żeby autorka topicu
celowo kłamała na forum, więc albo pisze prawdę o swojej rodzinie, albo taka
wizja jej rodziny wynika ze zwykłego niedoinformowania.

W ogóle jak to brzmi, że informacje o tej adopcji zdobywa z podsłuchiwania
rozmów swojej mamy z koleżanką? Chyba najpierw rozmawia się na ważny życiowy
temat z osobą zainteresowaną, a nie pytluje o tym z psiapsiółami...

Jak dla mnie to ci rodzice są nieodpowiedzialnymi ludźmi, którzy nie potrafią
zapewnić swojemu rodzonemu dziecku poczucia bezpieczeństwa, że jest chciane i
kochane. Może niech najpierw popracują nad relacjami z jedyną córką, która
odpowiedzi na tak poważny problem szuka na forum u obcych ludzi, a nie swojej
rodziny?

Mam nadzieję, że ośrodek adopcyjny nie pozwoli skrzywdzić kolejnego dziecka tym
ludziom.

a wiesz ...popre cie

[camel_3d]

bo jestem sobie w stanie wyobrazic, ze to koszmar dzielic pokoj z kims o XX lat
mlodszym kto potrzebuje sie np wyszalec, kiedy ty zamierzasz sie uczyc..

porozmawiaj z odzicami i zaproponuj im, zeby dziecko zamieszkalo w ich pokoju,
bo oni juz nie musza chodzic do szkoly i sie uczyc.. wiec nie bedzie im
przeszkadzalo.
A twoj pokoj dostanie za 10 lat, kiedy ty sie wyprowadzisz a ono bedzie akurat
musialo zaczac sie przykladac do nauki

99% ze nie dostana dziecka

[camel_3d]

bo nie macie warunkow meiszkaniowych..

[anasz]

chyba, ze ją wykopią.
Młoda dobrze ci radzę ty się obraź. A oni niech żałują, ze sie
obraziłaś.

Ty sie zacznij martwić.

[grogreg]

Adoptowane dzieci mają te same prawa do spadku co rodzone.