"natręctwa" pięciolatka

[mamabuberka]

Witam, mam problem ze swoim pięcioletnim synkiem. Wpada w szał w takich
sytuacjach jak np. wyjście z mieszkania lub z pokoju: gdy pierwsza przekroczę
próg mieszkania, złości się, że to on miał wyjść pierwszy. Gdy nacisnę klamkę
jest awantura, że to on miał ja nacisnąć. Gdy odkręcę wodę przy kąpieli,
krzyczy że to on miał ją odkręcić pierwszy. Przy zdjęciu ręcznika po kąpieli
też jest awantura, przy wyjściu z łazienki też, bo to przecież on pierwszy
miał wyjść. Ostatnio zezłościł się jak wrzuciłam papier toaletowy do kibelka,
bo to on miał wrzucić. Nie wiem, może to jego droga do nauki samodzielności,
ale ja naprawdę nie jestem w stanie pilnować się na każdym kroku, żeby czasem
przed nim np. nie przekroczyć progu mieszkania. Każdy taki incydent kończy się
ogromną awanturą. Każda moja czynność może skończyć się kłótnią: nalanie mleka
do szklanki, wyjęcie czegoś z szuflady, włączenie zmywarki, pralki,
odkurzacza... Można by pisać w nieskończoność. Czy to normalne zachowanie w
tym wieku? Poradźcie.

[mama-123]

COs podobnego pojawilo sie u naszego trzeciego dzieciecia, tylko w
wieku ok 2.5 lat. Dziecie chcialo zebym to ja mu cos podala albo
innym razem zeby ojciec. Albo zebym to ja z nim gdzies poszla, a
nastepnym razem np musial to byc tata. Kilka innych rzeczy podobnie,
czyli to albo musialam byc ja albo moj maz.
POstanowilismy jednak cos z tym zrobic. WZdecydowalismy wiec juz nie
sluchac dzieciecia i koniec. Na poczatku byl bunt i placz, ale w
koncu to zniknelo. Teraz ksiazke podaje komu pasuje, czy tez mleko
czy inne rzeczy. Dziecko mialo w glowie swoje widzimisie, ale juz mu
przeszlo, bo zauwazyl, ze nie ma zmiluj sie. Trzeba byc
konsekwentnym w takich sytuacjach. Twoje dziecko jest starsze, wiec
chyba bedzie w stanie to zrozumiec, nawet jesli swiadomie tego nie
zaakceptuje. WYrpobowalabym wiec takiej taktyki przez tydzien i
zobaczyla czy zadziala.

[lidia.d]

Potwierdzam słowa poprzedniczki.
Mój 5-latek się tak nie zachowuje, chociaż do ustępliwych to on nie należy. Z oboma naszymi synami przyjęliśmy taką strategię: jeśli nas o coś proszą, to albo dostają to od razu bądź po krótkich (i miłych) negocjacjach, albo nie dostają wogóle.Im bardziej agresywnie próbują postawić na swoim, tym mniejsze są szanse na ustępstwo z naszej strony.
W takich sytuacjach, jak opisane przez Ciebie, nie ustępowałabym. Za każdym razem starałabym się podkreślać, że to wszystko jedno, kto otworzy drzwi i jeśli już Ty je otworzyłaś, to nic tego nie zmieni. Niech protestuje ile chce, ale Ty czasu nie cofniesz.

[agnieszka_gk]

Ja tak mam z moją 5-latką. Wcześniej się denerwowała w stylu, że ona
pierwsza musi zapalić światło, wejść do domu itp. Teraz swoją
samodzielność demonstruje poprzez histerię przy kazdym
poleceniu/zdaniu jej wydanym, np. proszę załóż okulary, trzeba
posprzątać te kredki, weż sobie szklankę do soku itp. Reakcja jest w
stylu "głupia mama", ja chciałam zrobić niespodziankę, o nie, teraz
już mi się nie uda itd. Wszystko to wypowiedzane w krzyku i płaczu.
Ponadto, chcąc pokazać ile sama juz potrafi zrobić, wydaje polecenia
żeby zamknąc oczy i nie patrzeć, albo nie wchodzić do pokoju, gdzie
robi niespodziankę (np. sprząta albo się ubiera). Ma to swoje plusy,
bo rzeczywiście zrobiła bardzo duże postępy w samodzielności, ale
jest też bardzo często uciążliwe, bo 1) ciągłe krzyki o wszystko są
wykańczające, 2) na zrobienie "niespodzianek" potrzebuje znacznie
więcej czasu a nie mozna jej poganiać, bo jest kolejna histeria,
wiec poranne wybieranie się do przedszkola jest trudnym sprawdzianem
mojej cierpliwości. Tylko świadomość, że jest obecnie na wyjatkowo
burzliwym emocjonalnie etapie rozwoju pozwala mi jakos przetrwać,
ale szczerze powiem, że mam czasami dość i nie mam pomyysłu jak to
zmienić.

[mamabuberka]

Zapomniałam wspomnieć, że mój synek też robi "niespodzianki" np. z ubraniem się
do przedszkola albo ubraniem w piżamkę. Każe wtedy wychodzić z pokoju, najlepiej
schować się do łazienki i mówi, że zrobi nam niespodziankę. Ze dwa pierwsze razy
mi się to podobało, ale jak np. robiłam obiad na następny dzień albo kąpałam
młodsze niemowlę, a starszy histerycznie dopominał się wyjścia, bo musi zrobić
niespodziankę to już mi się przestało podobać. Teraz nie pozwalam sobie na takie
zabawy.

[agramax]

Tzn. w jaki sposób nie pozwalasz ? Wyprowadzasz siłą do innego
pokoju czy działają inne argumenty ?

[mamabuberka]

Staram się ignorować histeryczne zachowanie mojego syna. Ostatnio wychodząc z
przedszkola "wkurzył się", że wyszłam przed nim. "To ja przecież miałem wyjść
pierwszy, wejdź do środka i ja pierwszy wyjdę!!" i zaczęła się ogromna histeria.
Po prostu nie zwróciłam na niego uwagi i zaczęłam iść do domu, udał się za mną.
Co prawda powrót do domu przez jakieś 20 minut nie był miły ale histeria przeszła.

[mama-123]

Mysle, ze postepujesz wlasciwie. Ja jeszcze , gdyby sytuacja
zagalopowala sie za daleko zagrozilabym kara. Sa takie sytuacje,
kiedy nie ma czasu na fochy. Kazdy czasem sie pozlosci, ale jesli
niema na to czasu, np spieszysz sie gdzies, to powiedzialabym wtedy,
ze"Idziemy, bo nie ma czasu, a jesli bedziesz wariowal, to w domu
nie bedziesz mogl dzis ogladac TV, albo jesc slodyczy". tu pisze o
sytuacjach, w ktorych ziecko przesadza, a my naprawde nie mamy czasu
na czekanie. I zadnych krzykow, podnoszenia glosu, ale zdecydowanie
stanowczosc.

[agramax]

Ignorowanie OK, ale mi chodziło co robisz, gdy on sie zamyka w
łazience i robi "niespodziankę", a ty musisz wykąpać dziecka -
rozumiem, że wtedy nie masz czasu na ignorowanie i musisz go jakoś
stamtąd wyprowadzić.
mama123 - moje dziecko ani nie je słodyczy w domu, ani nie oglada TV
(nie interesują ją to), więc taka kara nie zadziała. Biorac pod
uwagę, że wychodzimy do przedszkola rano a kara miałaby być
wieczorem, to też ewentualny efekt żaden, bo ten związek przyczynowo-
skutkowy juz sie rozmywa.
Czy macie jeszcze jakieś inne sprawdzone rady ?

[mama-123]

Ale Twoje dziecko ma zapewne inne zainteresowanie i rzeczy, ktore
dlan sa wazne.
W jakim wieku jest Twoje dziecko? Rozumie, co mowisz do niego czy
nie? Ma 2 czy 5 lat czy ile?
Moze sprobuj odwrocic ta sytuacje i wymysl system nagrod. Mozesz
nagradzac za dobre zachowanie, za "dobra wspolprace" z mama albo cos
innego. Wtedy dziecko poczuje, ze znacznie lepiej umiec sie
zachowac, bo nie dosc ze nikt nie krzyczy, nie pogania, czy ze nie
jest nieprzyjemnie, to jeszcze mama ma czas i sily sie ze mna
pobawicalbo cos w tym stylu.
Ogolnie mysle, ze dziecko musi wiedziec, ze mama jest szefem, ze
mama ustala reguly gry i jesli dziecko je zna i bedzie przestrzegac,
to wszyscy beda bardzij szczesliwi.
W konkretnej sytuacji wyjscia do przedszkola, co akurat dziecko
robi? Zaamyka sie w lazience, nie ma ochoty sie ubrac, czy co?

[jagabaga92]

Gdy mój synek (troche ponad 4 lata) usiłuje robić awanturę z wymienionych przez
Ciebie powodów, to kwituję to krótkim: trzeba było mnie wyprzedzić, albo: trzeba
było powiedzieć wcześniej, że ty chciałes to zrobić; albo: na drugi raz
wcześniej zadbaj o swoje interesy itp. - wtedy synek tylko popatrzy na mnie
(widzę, że przemyśliwuje to, co powiedziałam) i do wybuchu gniewu nigdy nie
dochodzi Ewentulalnie powie "Oj, mama, mama"

[tawananna]

Zgadzam się z radami z tego wątku, ale myślę też, że zachowanie Twojego synka (czyli "ja pierwszy" i te "niespodzianki") to niekoniecznie straszna opartość, tylko trochę takie "dopominanie się" o samodzielność. Wydaje mi się, że dobrze byłoby mu częściej dawać samodzielne zadania, np. "teraz ja pójdę wykąpać braciszka, a Ty już jesteś duży i przebierzesz się sam w piżamkę, przyjdę do Ciebie, jak skończę". Jeśli przybiegnie do Ciebie wcześniej, zignoruj (miał poczekać), natomiast jak już pójdziesz do niego, pochwal wykonaną czynność.