Lekcewaga

[tou]

Po pierwsze ta odpowiedź była z przymrożeniem oka

Po drugie ja kiedyś znalazłam się w takiej dość kłopotliwej sytuacji.
Otóż kiedy to ja przyszłam do tej rodziny w odwiedziny, to miałam dla matki tego dziecka upominek, za wcześniejszą przysługę. Wpadłam tam tylko przelotem, w godzinach rannych więc domniemałam, że latorośl jest w przedszkolu (bo chodzi do przedszkola)
Jednak dziecko było w domu. Nie było też mamy tylko tata.
Położyłam więc upominek dla mamy na wysokim kredensie, aby maluch tego nie zniszczył.
Przy czym powiedziałam mu wyraźnie, że nie może tego ruszać, bo jest to rzecz dla dorosłych, a nie dla dzieci (Były to kosmetyki dla kobiet).
Po czym zaczęłam rozmawiać z tatą. Wtedy dziecko notorczywie próbowało schowaną rzecz dosięgność. Stawało na taborecie, podskakiwało. Ja za każdym razem, grzecznie tłumaczyłam, że to nie jest żadna zabawka, ani słodycze i, ze to nie dla niego.
Pokazałam mu to wielokrotnie, żeby się o tym przekonał. Jednak on nadal z uporem maniaka chciał ową rzecz koniecznie dosięgnąć. Wpadł w histerię, zaczął płakać.
W końcu dałam mu te kosmetyki do rączki, aby mógł się nimi nacieszyć.
Jednak gdy zobaczyłam, że je otwiera i trochę niszczy zabrałam spowrotem.
Wtedy dosłownie wyrywał mi je z rąk. Ojciec powiedział tylko : "przestań. Jesteś niegrzeczny"
Dziecko nie zareagowało. W końcu przyszła mama. A maluch rozpłakał się jeszcze bardziej i powiedział, że ja mam prezent tylko dla mamy, a dla niego już nie i zaczęły się wielkie gorzkie żale... Mama udobruchała dziecko dając mu na poczekaniu jakiegoś cukierka i jakoś udało się malca uciszyć.
Ale jak się tu obca osoba, czyli w tym przypadku ja miała poprawnie zachować i nie zwrócić uwagi temu dziecku, skoro ono wręcz terroryzowało, a ojciec nie reagował.

Poczekałabym z prezentem

[sir.vimes]

na osobę dla której był przeznaczony nie robiąc całej zbędnej afery z
wyjmowaniem prezentu, podkreślaniem, ze to prezent, dawaniem dziecku (bogini wie
po co) na chwilę rzeczy kompletnie dla niego nie przeznaczonych.

I tak czekałaś aż przyjdzie koleżanka, zatem mogłaś się wstrzymać z wyciąganiem
prezentu.

A dziecko zareagowało jak dziecko - krzyki odniosły skutek (bo dałaś kosmetyki
do ręki) więc eskalowało sobie sprawdzając czy dalszy krzyk da pożądany efekt.

Zachowanie ojca to inna sprawa - ale sama nie wiem co miał zrobić w tej
sytuacji. Koleżanka żony przynosi coś, niby chowa, potem dziecku podaje, potem
zabiera i znów podaje. Wyrwać jej i schować? Kazać jej chować do torby?
Niegrzecznie, prawda?

> Położyłam więc upominek dla mamy na wysokim kredensie, aby maluch tego nie znis
> zczył.
> Przy czym powiedziałam mu wyraźnie, że nie może tego ruszać, bo jest to rzecz d
> la dorosłych, a nie dla dzieci (Były to kosmetyki dla kobiet).
> Po czym zaczęłam rozmawiać z tatą. Wtedy dziecko notorczywie próbowało schowaną
> rzecz dosięgność. Stawało na taborecie, podskakiwało. Ja za każdym razem, grze
> cznie tłumaczyłam, że to nie jest żadna zabawka, ani słodycze i, ze to nie dla
> niego.
> Pokazałam mu to wielokrotnie, żeby się o tym przekonał. Jednak on nadal z upore
> m maniaka chciał ową rzecz koniecznie dosięgnąć. Wpadł w histerię, zaczął płaka
> ć.
> W końcu dałam mu te kosmetyki do rączki, aby mógł się nimi nacieszyć.
> Jednak gdy zobaczyłam, że je otwiera i trochę niszczy zabrałam spowrotem.

[julamimi]

> sytuacji. Koleżanka żony przynosi coś, niby chowa, potem dziecku
podaje, potem
> zabiera i znów podaje. Wyrwać jej i schować? Kazać jej chować do
torby?
> Niegrzecznie, prawda?

dlaczego kolezanka przynoszac cos chowa to w nieswoim domu? jest u
siebie czy u kogos? jesli zadnej doroslej osoby by nie bylo,
przyszlabym z upominkiem innym razem. Jesli jest inna dorosla osoba
(a byl tata dziecka), to zostawiam mu paczuszke do przekazania i
koniec. I to juz jego broszka, jak sobie poradzi z dzieckiem.

Przychodze do kogos i chowam cos u niego po katach, zgroza. Jest
gospodarz, to przekazuję mu do rąk własnych i już. I niech on chowa,
w koncu on jest u siebie...

> > Położyłam więc upominek dla mamy na wysokim kredensie, aby
maluch tego ni
> e znis
> > zczył.

[sir.vimes]

> dlaczego kolezanka przynoszac cos chowa to w nieswoim domu? jest u
> siebie czy u kogos?

To tez ważne spostrzeżenie. I w sumie to małe bardziej ma prawo się rządzić u
siebie i handryczyć z własnym ojcem niż obca kobieta chować coś po szafkach.

[ik_ecc]

Najbardziej niepokojace i niepoprawne jest zachowanie tej osoby. Co, to
test? Machanie dziecku cukierkiem przed nosem po to zeby mu przywalic?

"Dziecko uśmiecha się ironicznie"

[felindra]

Tylko już mówiłam: wybrałam się do znajomej z rana, bo byłam wręcz pewna, że
malec będzie w przedszkolu. W związku z czym upominek miałam w ręce. Bez
niczego. Żadnej torby. Nic.
Wzięłam go do ręki, ponieważ znajoma mieszka kilka pięter niżej w tym samym bloku.
Wiec wiadomo, że jak się odwiedza dobrą sąsiadkę, to się nawet w kapciach idzie...
No chyba, że niektórzy nawet spontaniczne odwiedziny u sąsiadów traktują Bóg wie
jak, w związku z czym ubierają się w kreacje i fraki

[ik_ecc]

Na 3 nickach jedziesz? tou, piernikowa6 i felindra? To rzeczywiscie
trudno pamietac co sie pod ktorym pisalo...

[morekac]

jedna zagadka rozwiązana... to nie założycielka wątku była Obcą
Osobą. To dobrze wychowana sąsiadka z góry... trzeba było zadzwonić
i upewnić się, że młodocianego przestępcy nie będzie w domu...

[anmasok]

nie wiem co tu tak bronią tego dziecka. Po paru postach widać, że
rozpuszczony bachor. I już nie chodzi o same cukierki- tu można nie
być pewnym, ale grzebanie gościom po torbach, histerie, że dla niego
nic się nie przyniosło. Jak wyraźnie się powiedziało, że prezent nie
dla niego to taboret, sięga, próbuje a ojciec nie ma autorytetu. Ja
nie wyobrażam sobie takiej sytuacji, dzieci to dzieci można im
pobłażać, ale ja histerią na głowę nie daję sobie włazić.

[crusk]

> nie wyobrażam sobie takiej sytuacji, dzieci to dzieci można im
> pobłażać, ale ja histerią na głowę nie daję sobie włazić.

A czy wyobrażasz sobie, kto jest odpowiedzialny za taką sytuację. Dziecko chyba
najmniej. Niestety wielu rodziców traktuje do 4 roku dzieci jak
maskotki-dodatki, którym wszystko wolno, a w wieku 4 lat rozpoczynają "tresurę"
bo "bachor rozwydrzony".
Smutne, że tak jest w wielu domach i że niestety w wychowaniu własnych dzieci
najłatwiej powielać wzorce z własnego dzieciństwa.

[morekac]

A to dziecka wina? Tak jak żadne dziecko nie rodzi się dobrze
wychowane, tak samo żadne nie rodzi się rozpuszczone ani z wrodzoną
lekcewagą. Zresztą w początkowych postach była mowa o cukierkach, z
tego co pamiętam nie było napisane, że to on grzebał gościom po
torbach (był to chyba hipotetyczny przykład), a informacja o
histerii pojawiła się dopiero na końcu, celem udowodnienia tezy, że
problem z cukierkami jest dowodem na totalne rozpuszczenie
dzieciaka.
U mnie w domu dwa bezpańskie cukierki zniknęłyby zapewne w
tajemniczych i niewyjaśnionych okolicznościach poza sytuacją, kiedy
zostałoby określone, żeby ich nie ruszać. Czy myślisz, że moje
nastolatki w gościach wyjadają słodycze z szafek i sieją ogólne
spustoszenie na stole, urządzają histerie z powodu braku prezentu,
wsadzają nauczycielowi kosz na głowę badź też znęcają się nad
zwierzętami? Chociaż nie określiłabym moich córek jako grzecznych w
rozumieniu założycielki wątku - z reguły nie spopielają się ze
wstydu na uwagi dorosłych i są raczej z tych rezolutnych, by nie
rzec pyskatych. Miewały zresztą akcje dużo gorsze niż opisany
czterolatek...
A Tou zdecydowanie chłopca nie lubi i w dodatku uwielbia stawiać
jego i siebie w trudnych sytuacjach - jakby nie majtała mu
kosmetykami przed nosem, nie chowała i nie zdejmowała, tylko od razu
dała ojcu - on miałby problem, nie ona. Mogła jeszcze postawić na
kredensie i powiedzieć, że to dla mamy i po prostu nie zdejmować. I
tak już ryczał i nie ona musiała go uspokajać. Gdyby też po prostu
zadzwoniła do koleżanki i spytała się, czy może wpaść na chwilę -
też by jej korona z głowy nie spadła. Dla mnie takie wpadanie bez
uprzedzenia, niezależnie od pory dnia (poza sytuacjami wyjątkowymi)
jest właśnie przejawem braku taktu i dobrego wychowania.

[pasozyta]

Was już naprawdę ostro pier.dziel.nęło? Ja rozumiem, że można się czepiać
sytuacji z cukierkami, bo z opisu nie wyglądało to na jakieś dramatyczne
zaniedbanie wychowawcze, ale sytuacja z kosmetykami - wstyd i hańba dla rodzica,
a tau jak najbardziej normalnie się zachowała, podając dziecku na chwilę te
kosmetyki - też, bo może myślała, że w ten sposób trochę to dziecko udobrucha,
dla mnie to raczej dobra intencja, ale Wy już się doszukujecie u niej
wszystkiego, co najgorsze. Co jest? Jak przychodzę do kogoś i mu podrzucam
prezent w podzięce za przysługę albo np. sól, bo mu zabrakło, to mam się z tym
kryć przed dzieciakiem, bo mam "prezent dla mamy" a nie dla niego? A może za
każdym razem też mu prezent przynosić? Pewnie, że dziecko jest zainteresowane
taką rzeczą, ale wystarczy wyjaśnić, pokazać i jest w porządku, nie wpada w
histerię. I jeszcze jedno - szczerze wątpię, że Wasze dzieci tak się zachowują,
bo brzmicie na rozsądne mamy, więc tym bardziej się dziwię, że nawet tak
ewidentny przykład niewłaściwego zachowania dziecka, a w zasadzie rodzica,
traktujecie jakbyście same u swoich dzieci takie zachowania pochwalały.

[morekac]

Tou zaczęła chyba całą dyskusję z tezą 'bachor jest rozpuszczony do
niemożności' - od cukierków. Potem dorzuciła przerażającą historię o
prezencie dla mamy - z tą samą tezą. Z pokazywaniem prezentów z z
reguły bywa tak jak piszesz - wystarczy pokazać i odstawić - ale
omho tou - prawdopodobnie mimowolnie - skonectrowała uwagę dziecka
na prezencie (nie ruszaj, to nie dla ciebie, zdejmowała kilka razy
itp)
Skąd wiemy, czy dzieciak nie był zmęczony/rozdrażniony itp. Moje
dzieci - mając 4-lata - czasami dostawały jakiś histerii z powodów
dla mnie nie odkrytych. Przeminęło z wiatrem.
Co do niewłaściwego zachowania rodzica: co miał ojciec zrobić w
chwili dostania histerii przez dziecko? Wlać w tyłek? Nawrzeszczeć?
Zignorować? Postawić do kąta? Tylko dlatego, że sąsiadka patrzyła z
dezaprobatą? Bo ja z rozhisteryzowanymi dziećmi nie robiłam
dokładnie nic...

[pasozyta]

"Co do niewłaściwego zachowania rodzica: co miał ojciec zrobić w
chwili dostania histerii przez dziecko? Wlać w tyłek? Nawrzeszczeć?
Zignorować? Postawić do kąta? Tylko dlatego, że sąsiadka patrzyła z
dezaprobatą? Bo ja z rozhisteryzowanymi dziećmi nie robiłam
dokładnie nic... "

Po pierwsze, z opowieści wynika, że chwilę zajęło zanim dziecko wpadło w
histerię, był czas na reakcję, po drugie, skąd w zasadzie sąsiadka ma wiedzieć,
jak ma się zachować wobec dziecka, tu jest chyba rola rodzica. Z opisu wynika,
że rodzic nie zrobił nic, tylko właściwie tau się miotała, nie wiedząc co z tą
sytuacją począć. No i wreszcie - w tej opowieści dla Was zdaje się być ważne to,
że jakaś tam obca baba z dezaprobatą patrzy na dziecko, ale dla mnie akurat to
jest mało ważne, martwiłoby mnie to zachowanie 4-latka, bo z relacji wynika, że
to nie jest odosobniony przypadek. I absolutnie nie jestem za tym, żeby dzieci
terroryzować, ale samowolka też nie przynosi niczego dobrego.

[morekac]

Po pierwsze, z opowieści wynika, że chwilę zajęło zanim dziecko wpadło w
> histerię, był czas na reakcję,
Może mogłaby być to reakcja niegrzeczna względem tau...

skąd w zasadzie sąsiadka ma wiedzieć,
> jak ma się zachować wobec dziecka,
Bo przecież zna dobrze to rozpuszczone dziecko...

>martwiłoby mnie to zachowanie 4-latka, bo z relacji wynika, że
> to nie jest odosobniony przypadek
Z relacji wynika jedynie, że młody tak często się zachowuje w jej obecności
(dopuszczam nawet tezę, że może sąsiadka - poprzez swoje reakcje - jest idealną
publiką ); Nie wynika, że dziecko źle się zachowuje przy każdym, nie wynika,
czy są goście, przy których młody zachowuje się dobrze, nie wynika - jak często
(kilka razy w ciągu tygodnia/miesiąca/roku?) dziecko się źle zachowuje i w
jakich sytuacjach. Jest postawiona za to teza: ten 4-latek to rozpuszczony
bachor, lekceważąco i ironicznie traktujący dorosłych. Moim zdaniem: dziecko 4-5
letnie ma jeszcze prawo do takich zachowań (od czasu do czasu), ale takie
histerie u 7-latka wzbudziłyby mój niepokój....

[pasozyta]

Jak widać można stawiać różne tezy, każdy ma swoje. Jałowa dyskusja, moje zdanie
dołączam tylko dlatego, że drażnią mnie takie kółka wzajemnej adoracji. Rodzicom
życzę więcej obiektywizmu względem swoich i cudzych pociech a dzieciom rodziców
bez klapek na oczach.
Pozdrawiam.

[tou]

A dla mnie odwiedzanie sąsiadki z którą się przyjaźni i jest się w bardzo dobrych i bliskich kontaktach z pewnością nie jest brakiem taktu.

[morekac]

tou napisała:

> A dla mnie odwiedzanie sąsiadki z którą się przyjaźni i
jest się w ba
> rdzo dobrych i bliskich kontaktach z pewnością
nie jest
> ] brakiem taktu.
Normy dobrego wychowania są rzeczą bardzo umowną, jak widać. W
Chinach np się beka po posiłku - i to jest norma dobrego wychowania,
u nas niekoniecznie.
Ale skoro jest to twoja dobra przyjaciółka, to wybacz, dla młodego
jesteś też osobą dobrze znaną i być może wykorzystuje twoje
odwiedziny celem tzw."strzelenia focha" - dzieci tak potrafią
(zwłaszcza że sama sobie stwarzasz trudne sytuacje)...Nie mówiąc o
tym, że dostają histerii jak są głodne czy zmęczone. Poczytaj sobie
o małych dzieciach, przestaną cię szokować i nie będziesz musiała
zachowywać się przy nich jak pies przy jeżu (oraz przewracać
oczami "Znowu spotkałam potwora").
Ja w każdym razie zadzwoniłabym. Wiesz, ktoś może byc zajęty
robieniem kolejnego egzemplarza w miejsce tak nieudanego
prototypu... z nadzieję, że będzie bez lekcewagi wrodzonej...

[jakw]

tou napisała:

> A dla mnie odwiedzanie sąsiadki z którą się przyjaźni i
jest się w ba
> rdzo dobrych i bliskich kontaktach z pewnością
nie jest
> ] brakiem taktu.

Ale opisałaś też sytuację, w której odwiedziłaś męża sąsiadki pod
jej nieobecność - i może dobrze, że ten młodzieniec był w domu jako
przyzwoitek...

[1szenia]

A wasze dzieci to tak mogą zajadać słodycze bez ograniczeń?????
Jak to czytam to dochodzę do takiego właśnie wniosku.
I wolno im brać ze stołu czy biurka co tylko zechcą?
nie wiedząc do kogo to należy????
I tak uczycie dzieci ????
Zeby się kiedyś nie okazało ze weżmie taki brzdąc tabletkę bo będzie wyglądała
jak cukierek, a my tego nie zauważymy bo akurat coś z podłogi podnosimy np...
niektóre tabletki są słodkie, a takiemu dziecku mogą wyrządzić dużo krzywdy...
takie to nie możliwe?????

UCZYĆ DZIECI PYTANIA O TAKIE RZECZY!!!!!!

a nie pisać jakieś bzdury co moje a nie
mój dom czy nie
moja sąsiadka cudzy mąż....

pozdrowienia

[morekac]

Tabletki i inną chemię to się pod kluczem trzyma...

[iin-ess]

1szenia napisała:

>
> nie wiedząc do kogo to należy????
>

zagladając do swojej lodówki pytasz się kogoś do kogo to należy??

[1szenia]

ja się nie pytam
ale moje dzieci pytają sie o to czy mogą coś wziąć

np w lodówce skoro o niej mowa przechowuję różne rzeczy,
niektóre leki również
i o zgrozo ....
mam jedną lodówkę i do tego nie zamykaną na klucz

dużo ludzi tak ma.

szokuje mnie wasze podejście
tou zarzuca lekceważenie 4 letniemu dziecku
większość wypowiadających się osób zarzuca owej damie z cukierkami
brak ogłady i skłonność do sadyzmu
a ja zarzucam tejże większości LEKKOMYŚLNOŚĆ

tak jesteście mocno przekonane o własnej doskonałej opieki matczynej
niezawodnej i jedynie słusznej, że nie dopuszczacie widzę nawet myśli , że coś
może zawieść, że wy nawet przez pomyłkę coś postawicie na stole czy włożycie do
lodówki.
Pytając dziecko w pewien sposób upewnia się że wszystko jest ok

i oby was ta doskonałość nie opuszczała....
dla dobra dzieci

[morekac]

>że wy nawet przez pomyłkę coś postawicie na stole czy włożycie d
> o
> lodówki.
Jeśli zostawię coś na stole czy nie powiem, że coś w lodówce jest 'czasowo nie
do zjedzenia' (bo u mnie obowiązuje taka właśnie zasada) i to coś zostanie
zjedzone - to najwyżej poniosę konsekwencje własnego
roztargnienia/gapiostwa/zapominalstwa. Mogę z się z tym żyć.

[iin-ess]

1szenia napisała:

>
> np w lodówce skoro o niej mowa przechowuję różne rzeczy,
> niektóre leki również
> i o zgrozo ....
> mam jedną lodówkę i do tego nie zamykaną na klucz


moje dziecko wie co to są leki czy chemia i wie,że tego ruszać nie wolno!!!
>
> dziecko trzeba uczyć

uwaznei czytalas tak?

[camel_3d]

bo ten przyklad byl w ksiazce opisany...

[asia_i_p]

Czy gdyby dorosła osoba poczęstowała się cukierkiem, też by została
tak zjechana? Ale dziecko można?
Dziecko pomyliło sytuację, bo zazwyczaj pewnie to co na stole, było
poczęstunkiem. Kiedy mu zwrócono uwagę, ratowało twarz i radziło
sobie ze wstydem tak, jak potrafiło.
Ale oczywiście uczucia są całkowicie nieważne. Dziecko może mieć w
tyłku i grzecznie przeprosić, to jest grzeczne. Może też być
zawstydzone do granicy łez i nie umieć tego okazać, wtedy się
zachowuje niepoprawnie.
Takie zwracanie uwagi dziecku czteroletniemu - to wrażliwy i ambitny
wiek - publicznie i w zasadzie dla sportu - uważam za autentycznie
okrutne. To była sprawa dla rodziców tego dziecka - dyskretnie
zwrócić uwagę potem. Kulturalni ludzie nie zwracają innym uwagi w
sposób demonstracyjny.

[mama_miko]

Przeprowadzasz na dzieciach testy "z pianką"???????????

www.youtube.com/watch?v=wWW1vpz1ybo

[mama_miko]

mama_miko napisała:

> Przeprowadzasz na dzieciach testy "z pianką"???????????
>
> www.youtube.com/watch?v=wWW1vpz1ybo

Oburzonej autorce suchego wątku polecam film, by zrozumiała dziecięce widzenie
świata: jakie to jest wielkie poświęcenie dla dziecka, jakie cierpienie, jakiej
ogromnej wytrwałości wymaga wyzwanie, jakim jest niemożność poczucia na
podniebieniu rozpuszczającego się czekoladowego ciasteczka czy pianki czy mamby???

Bosz, czy naprawdę tak trudno chociaż na chwilę spojrzeć na świat w niedorosły
sposób.

[iin-ess]

mama_miko napisała:

> mama_miko napisała:
>
>super malo się nie posikałam ze smiechu. Biedactwa, to tak jakby polozyć psu
przed nosem kielbase i nie pozwolić mu jej zjesc. takie lekcej maja psy policyjne

[jkl13]

Pomijając kwestie pytania/niepytania 4-latek i tak zachował się
wspaniałomyślnie, zjadając tylko JEDNEGO cukierka. Przecież nie
wziął wszystkich, a jedynie poczęstował się jednym. A że były tylko
dwa... kto przychodzi do dziecka z dwoma cukierkami? ;p

dzisiejsza młodzież schodzi na psy ;)

[shamsa]

czterolatek może popełniać błedy. jeżeli nie został nauczony pytania o
pozwolenie, to nawet nie był jego błąd.

może też okazać niezrozumienie o co kaman. to tylko czterolatek. dzieci radza
sobie z trudnymi sytuacjami jak potrafia, wykorzystujac cechy osobowosci, ktore
im natura dala. jeden padnie trupem z poczucia winy, drugi uda, ze nic sie nie
stalo, trzeci jeszcze inaczej. po co to potępienie, po co babcine "ja w twoim
wieku...", po co od razu przylepiac etykietke lekceważenia.

dyskusja powinna sie toczyc na savoir vivre, co jest ęą a co nie. kogo tym
watkiem chce się wychowywać?