Lękowy czterolatek

[monikamw3]

Witam
Mam problem z moim czterolatkiem. Od samego początku był bardzo wrażliwym i
nieśmiałym dzieckiem, ale to co się dzieje ostatnio powoli zaczyna nas
przerastać. Synek często w nowych miejscach, gdzie są dzieci których nie zna
dostaje histerii. Np. dzisiaj byliśmy w centrum handlowym gdzie był plac zabaw
dla dzieci. Ponieważ musiałam wejść do apteki, a synek chciał iść się tam
pobawić to mąż zabrał go i naszą 20-miesięczną córkę i poszli. Wracam po 15
minutach a synek stoi na placu i płacze. Pytam go co się stało a on zaczyna
histeryzować. Zabraliśmy go i poszliśmy do samochodu.Mąż twierdzi że nic się
nie stało tylko marudził że nie chce bawić się z innymi dziećmi i wszyscy mają
sobie iść. Kiedy dopytywałam go co się stało to powiedział że nie lubi się
bawić z obcymi dziećmi i chce mieć wszystko dla siebie. Takie sytuacje
powtarzają się ostatnio dosyć często. Staramy się z nim dużo rozmawiać,
tłumaczymy że jak byliśmy dziećmi to też najpierw musieliśmy kogoś poznać żeby
się z nim bawić, ale to wszystko na nic. Czasami brakuje nam już sił i
reagujemy krzykiem. Najbardziej martwi nas to jak wykrzykuje do dzieci że chce
je wyrzucić przez okno, albo mają wszyscy iść stąd.
Dodatkowo synek się jąka i okresowo ma tiki więc to wszystko nie ułatwia mu
kontaktu z dziećmi. Zastanawiam się jak mu pomóc bo przecież nie przeprowadzę
się do lasu i nie pozbawię go kontaktu z innymi żeby wyeliminować sytuacje
stresujące. Doradźcie coś bo mam wrażenie że tracę dystans. Pozdrawiam Monika

[anna-mama]

A przedszkole? Zachowuje się podobnie?

[monikamw3]

W przedszkolu też jest ciężko. Ponieważ jest na diecie bezglutenowej mieliśmy
problem z państwowym przedszkolem i wysłaliśmy go do prywatnego na 4 godziny.
Chodził przez rok i każde wejście do sali kończyło się tym że moje dziecko stało
około 15 minut pod ścianą, z tego co wiem jak jakieś dzieci bardzo głośno się
zachowywały to potrafił schować się pod stolik. Były momenty że chętnie szedł do
przedszkola jak i takie ze płakał że nie chce iść. Każdy konflikt z dziećmi
potrafił odreagować moczeniem się w nocy. W grupie jest około 10-15 osób więc
nie wyobrażam sobie jak zachowywałby się państwowym przedszkolu gdzie jest
dzieci dwa razy tyle

[anna-mama]

A pytałaś o zdanie przedszkolanek? Co o tym sądzą, czy spotkały się już z takim zachowaniem? Warto spytać
Poza tym sytuacja według mnie niepokojąca gdyż może twojemu synkowi ten "lęk" przejść albo niekoniecznie może pójść jeszcze dalej
Moja córa reagowała podobnie ale nie krzyczała do dzieci tylko w nowym miejscu (nowy plac zabaw, zbiorowisko obcych dzieci, początki przedszkola) zazwyczaj chowała się w kąt, pod stół, za firanki xD Przechodziło gdy tylko oswajała się z otoczeniem
Spróbuj wypytać przedszkolanek o wyjście z sytuacji, może warto też spytać psychologa
Pozdrawiam i powodzenia

[sowanka]

leki są odpowiedzią na pewne sytuacje, które są w rodzinie. Byc może
jest wynikiem silnej więzi z matką. a jak dziecko się zachowywało,
gdy małej nie było. być może fakt, pojawienia się rodzeństwa bardzo
się na nim "odbił", bo juz nie miał "rodziców" dla siebie. a jak wy
reagujecie w róznych stresowych sytuacjach? co może być przycyzną,
że dziecko nie czuje się bezpiecznie? czy była jakas "wazna"
sytuacja?

[monikamw3]

Od urodzenia był raczej lękowym dzieckiem. Jak miał rok nie pozwolił się
postawić gołymi stopami na piasku, ani na trawie. Na placu zabaw zawsze chodził
za rączkę. Dopiero od niedawna sam zjeżdża na zjeżdżalni.
Jak się pojawiła siostra to oczywiście jest o nią zazdrosny. Potrafi powiedzieć
że chce aby Emilka umarła, albo ma iść sobie.Staramy się poświęcać czas i jemu i
siostrze osobno np. Przed spaniem mąż czyta synkowi książki i z nim rozmawia.
Niestety tego czasu nie jest za dużo bo mąż wraca do domu z pracy około 18 a ja
cały dzień jestem sama z dziećmi i muszę ugotować, posprzątać. Byliśmy z
Frankiem u neurologa, psychiatry i psychologa głównie z powodu tików i w sumie
nic nowego się nie dowiedzieliśmy. Mamy bardzo wrażliwe dziecko i mamy mu
poświęcać jak najwięcej czasu. Psychiatra chciała mu dać lek psychotropowy ale
się nie zgodziliśmy. Sama już nie wiem czy dobrze.
Dziękuję wszystkim za odpowiedź i pozdrawiam Monika

[sowanka]

A jak znosiłas ciązę? Czy mialas jakies silne leki, eewntualnie
dlugotrwaly niekoniecznie silny stres?
Ja też pewnie bym się nei zgodziła aby moje dziecko leciało na
prochach. CHyba niestety pozostaje metoda "małymi kroczkami",
delikatniedziecko, powoli przystosowywac do zmian i moze mu pozwolic
na przezywanie takich emocji, nie uspokajac od razu- chwileczke
poczekac. Moze same poczucie lęku go roztrząsa, nie sytuacja a
emocja. pewna niewygoda. No nic, ja moge się "madrzyć" ale tak
naprawde trudno jest cos powiedziec, poradzic. Moze warto pojsc do
drugiego psychologa, ew terapeuty dzieciecego. na zwykla
konsultacje. jak nie jedna to moze 3. wiem, ze za to trzeba bulic
troche szmalu, ale sa poradnie, gdzie mozna skorzystac uslug
bezplatnie.

[monikamw3]

W ciąży miałam cholestaze i z tego powodu ostatni miesiąc leżałam w szpitalu,
poród miałam prowokowany. Mały urodził się owinięty pępowiną i strasznie
fioletowy, chyba był trochę podduszony. Ja też odnoszę wrażenie że on już na
zapas się martwi. Teraz jak byłam u rodziców przez miesiąc tak samo początkowo
reagował na nowe dzieci, ale jak już je poznał to chętnie się z nimi bawił.
Rodzice moi jednak mieszkają w małym miasteczku i tam łatwiej można pokierować
sytuacją tak zeby czuł się bardziej bezpiecznie. My mieszkamy we Wrocławiu i tu
niestety dzieci są uczone że mają rozpychać się łokciami nawet na placu zabaw a
z tym mój synek sobie nie radzi. Ostatnio była sytuacja że jak przyszliśmy na
plac zabaw dwóch chłopców w wieku Synka powiedział że nie może usiąść na
huśtawkę bo to ich. Oczywiście zwróciłam im uwagę że plac zabaw jest dla
wszystkich dzieci i jeśli oni się teraz nie huśtają to my zajmiemy huśtawki.
Niestety nie dotarłam do huśtawek bo Franek zaczął płakać że wszyscy mają wyjść
z placu zabaw, że on nie lubi tych chłopców i chce żeby umarli. Starałam się mu
wytłumaczyć że rozumiem że jest mu przykro, że chłopcy brzydko się zachowali,
ale nic do niego nie docierało. Dopiero jak krzyknęłam że albo się uspokoi albo
wracamy do domu to się uspokoił.

[anna-mama]

O jej! To rzeczywiście nie jest miło
Z tej sytuacji którą opisałaś wydaje mi się, że tu nie chodzi o "lęk" lecz brak wiary w siebie i nie radzenie sobie z przeszkodami, które twojego syna napotykają Nie jestem psychologiem ale sama osobiście na twoim miejscu starałabym się by jak najczęściej serwować dziecku takie sytuacje! Spytasz dlaczego!? Odpowiem ci dla obycia i hartowania syna ale na pewnych zasadach Za każdym razem gdy przytrafi się coś nie tak starałabym się najpierw uspokoić dziecko a potem w spokoju pytać co się stało, co by zrobił w sytuacji której się znalazł, jakby postąpi i jeśli będzie to dobre wyjście zachęcałabym go do działania jeśli wybrałby źle to dalej pytamy dlaczego akurat tak by się zachował, następnie zaproponować swój pomysł na rozwiązanie problemu i co ważne nie uciekałabym dajmy na to z tego placu zabaw czy miejsca gdzie jest problem tylko zachęcamy do działania Wiem nie łatwe
A jak wygląda relacja ojciec-syn? Na podwórku przy tacie też tak jest? Mój mąż zawsze (może to trochę oschła metoda) każe moim dwóm młodszym synom wszystko robić samym! Gdy mieliśmy podobny problem co ty z huśtawką tylko u nas była to ślizgawka z relacji męża najmłodszy synek przyleciał do taty, że on chce do domu bo chłopcy zajęli ślizgawkę i nie można już się ślizgać 8/ Mąż się wkurzył i kazał synowi natychmiast powiedzieć im, że jak go nie puszczą to będą mieli przechlapane i pokazać im jaki jest zły Za to maż dostał ode mnie burę od stóp do głów ale w duchu byłam dumna, że synek sobie poradził.

[monikamw3]

Ja staram się bardzo dużo rozmawiać z Frankiem ,ale jak wpadnie w histerię to
nic do niego nie dociera. Oczywiście omówiliśmy tą całą sytuację z podwórka w
domu na spokojnie, wspólnie zastanowiliśmy się co można zrobić na przyszłość
gdyby coś takiego się powtórzyło. Jeśli pytasz o relację tata-syn to raczej jest
jej bardzo mało. Jak pisałam wcześniej mąż dużo pracuje i jest w domu około
18-19. Maluchy idą spać około 21 więc nie ma tego czasu za wiele. W weekendy też
nie jest super. Ostatni się pokłóciłam z mężem ponieważ podczas mojej
nieobecności jak mała spała to zamiast z nim w coś pograć, porysować to razem
oglądali bajki. Powiedziałam mu że to niewiele wnosi do ich relacji i niczego
nie uczy. Obraził się na mnie i powiedział że w takim razie on nie umie inaczej
zajmować się dziećmi i nie będzie. Normalnie czasami ręce mi opadają.

[anna-mama]

Nie chcę się mądrzyć ale może tu być problem Za mało czasu tak konkretnie syn
spędza z tatą i ma mało męskiego wzorca w postępowaniu po tatusiowemu Możecie
pomyśleć nad rozkładem obowiązków w taki sposób mianowicie mama jest cały
tydzień tylko dla dzieci (tata wieczorem) W sobotę istnieje tylko tatuś a
niedziela jest dla całej rodziny U mnie tak to funkcjonuje i dzieciaki
czekają na tą tatusiową sobotę zakreślając nawet dni w kalendarzu xD Czasem jest
mi trochę przykro ale wiem, że im go bardzo brak i chociaż tyle można zrobić!
Może jak synek zacznie spędzać cały dzień z tatą, będzie podpatrzał, naśladował
to coś się rusz a na pewno nie zaszkodzi Mój mąż nie gustuje w bajkach jednak
woli zabierać moją trójcę na wycieczki "paluchem po mapie" xD

[monikamw3]

Pomysł super, ale nie wiem czy mój mąż da się przekonać on jak ma dwie godziny
zostać z dziećmi sam to jest chory. Ostatnio jak pojechałam w niedzielę sama na
zakupy to po 1,5 godzinie dzwonił kiedy przyjadę bo dzieci tęsknią.
On sam jako dziecko niewiele czasu spędzał ze swoim ojcem i teraz trudno jakoś
odnaleźć się w relacji z własnym synem.

[anna-mama]

Cóż więcej mogę powiedzieć jak tak jest to nie wiem jak ci pomóc, naprawdę U mnie jest tak, że każde dziecko z problemem może pójść do każdego z rodziców ale zauważyłam, że jednak córka jednak częściej wybiera mnie a do męża lecą chłopaki Męża mam bardzo kontaktowego i pomysłowego no ale to nie czas na przechwałki
Musicie jakoś z tego wybrnąć a tata powinie tu być wiodącą postacią

[monikamw3]

Wielkie dzięki za zainteresowanie i podpowiedzi. W przyszłym tygodniu wyjeżdżamy
cała czwóreczką na tydzień w góry i mam nadzieję że tam będzie czas na
poważniejszą rozmowę no i więcej czasu tata będzie miał dla dzieci. Pozdrawiam
Monika

[maadzik3]

Nie chce sie madrzyc, bo przez internet trudno zaglebiac sie w szczegolowe
pseudodiagnozy, a jak napisalas pomocy fachowej juz szukaliscie. Ale
zachecalabym Cie do poszukania jeszcze raz dobrego dzieciecego neurologa. Ten
lek przed nowymi sytuacjami przejawiany tak skrajnie, wczesniejsze problemy z
kontaktem z roznymi substancjami, tiki... no, prosi sie o bardzo dobra
konsultacje. Czy syn bawil sie w blocie/ ciastolinie/ kremach itp. czy unikal
kontaktu z substancjami, w ktorych mozna sie "upackac"? Czy bardzo wazne byly/
sa dla niego rytualy i buntuje sie przeciwko zmianom w planie dnia? Czy jak
biega/ skacze masz wrazenie ze jest jakby mniej sprawny albo robi to inaczej
(takie malo uchwytne "cos" w sposobie poruszania czeste dla budowy atonicznej
lub obnizonego napiecia miesniowego). We Wroclawiu nie wiem do kogo moglabys sie
udac. Neurologa dzieciecego z kategorii "to tacy lekarze istnieja naprawde a nie
nie w bajkach" moge polecic w Tychach (Gorny Slask), ale wydaje mi sie ze bardzo
dobra konsultacja neurologiczna z pelnym wywiadem jest niezbedna.

[semi-dolce]

Powiem ci tak: ojciec mojego dziecka nie mieszka z nami. Ma dwoje prawie
dorosłych dzieci, z którymi, jak sam opowiada, bo jak było rzeczywiście to nie
wiem, kontakt gdy były małe, choć niby mieszkał z nimi, miał niewielki. Tzn jak
to mówił "małe dzieci to rosliny". Wiem, że jego własny ojciec w domu był
niewiele. Bardzo mi zależało by - choc my nie jestesmy razem - młody miał dobre
relacje z tatą, by miał tatę. Bardzo nad tym pracowałam i pracuję - zaczynając
od tego by regularnie i jak najczęściej ojciec przyjezdżał a konczac na tym by
umiał go przytulić. I widzę, że moja praca przynosi efekty. Sposoby pewnie są
specyficzne dla nas, dla tego jaka ja jestem i jaki on jest, ale jakos tak
chciałam ci je opisać, może i tobie pomogą. Przede wszystkim zauwazam i chwalę
to, co robi. Ale tak delikatnie, nie wylewnie, nie zawsze od razu - czasem
wracam do sytuacji z wczoraj chwaląc go za coś. Nie przeszkadzam im kiedy są
sami. Kiedy jednak widze, że ojciec sobie z czyms nie radzi i potrzebuje pomocy
dyskretnie i bez komentarza pomagam. Nie pouczam. Nie wtrącam się. Nie ingeruję
gdy robi coś inaczej niż ja. Nie mówię "daj, ja to zrobie lepiej". Nie poprawiam
po nim. Czasem po prostu olewam ich i wychodzę z domu, Niech sobie radzą.
Wracając nie wypytuja jak było, co robili, czy młody jadł, robił kupę, czy bóg
wie co. Opowiadam mu wszystko - co młody zrobił, czego się nauczył. Mówię mu (to
może banalne, ale działa), że młody jest mądry i ma to własnie po tacie.
Opowiadam mu także takie rzeczy bardziej teoretyczne, w ramach normalnej rozmowy
- a to, że ktoś robił badania i wyszło, że niemowleta costam. A to o tym jak
rozwijaja się konkretne umiejetności u człowieka. A to o tym, jak pewne rzeczy z
dzieciństwa odbijają się na dorosłym życiu. Czasem podsyłam różne ciekawe
artykuły na ten temat. Aranżuję różne zabawy i wspólne wyjscia. Nigdy nie
obwiniam ojca o to, że młody się rozpłakał na przykład, gdy zostali sami. Nie
krytykuje jego metod, choć czasem są inne niż moje, natomiast rozmawiam z nim o
tych różnicach, nie starając się przeforsowac swoich racji i często się zdarza,
że jedno z nas zmienia zdanie. Widzę, że to wszystko (i pewnie jeszcze więcej,
ale to tak trudno pewne rzeczy sobie uswiadomic i opisac) przynosi efekty -
lubia byc razem, dobrze się razem bawią a ich kontakt jest z każdym dniem coraz
lepszy i blizszy. Uwielbiaja się. Może jakos te moje metody i tobie pomogą, może
natchną do wypracowania własnych.

[monikamw3]

maadzik3 masz na myśli jakieś konkretne schorzenie?
Faktycznie synek nigdy nie lubił zabaw w błocie, plasteliną czy w piasku. Jest
też raczej dzieckiem niezdarnym, często o coś się uderza, czy przewraca. Czasami
ma jakby szeroko rozstawione palce u rąk. Pewnie ma jakieś mikrouszkodzenia
mózgu spowodowane niedotlenieniem podczas porodu. JA w sumie byłam u 2
neurologów i żaden nie powiedział mi nic konkretnego. Pierwszy stwierdził że
może to być zespół Touretta, natomiast druga lekarka nakrzyczała na nas że nie
zajmujemy się dzieckiem i dlatego ma tiki. Jeśli masz namiary na jakiegoś
dobrego neurologa dziecięcego to byłabym wdzięczna.
semi-dolce dzięki za twój post, może faktycznie za dużo mu zwracam uwagi a za
mało chwalę. Jeszcze raz pozdrawiam Monika

[maadzik3]

Jest to charakterystyczne dla problemow z integracja sensoryczna. Mozna to
korygowac - im wczesniej tym lepiej, szukaj dobrego dzieciecego neurologa i
terapii zajeciowej (na walkach, plyktach i hustawkach, biofeedbacku itp. ale
wyraznie co i w jakich ilosciach powie ci neurolog)

[maadzik3]

Co do neurologa napisze na priw

[sowanka]

hmmm, a jak czesto podnosisz głos? i czy wlasnei dochodzi do
sprzeczek pomiedzy toba a mezem przy dziecku. male dzieci idealnie
wyczuwaja nastroje rodziców, gdy cos jest nie tak i tak naprawde
najlepiej sie przyjzec relacji mama-tata

[monikamw3]

Nie kłócimy się nigdy przy dzieciach, zawsze staramy się wyjaśniać sobie różne
sprawy wieczorem jak już dzieci śpią. Jeśli chodzi o krzyk to zdarza się jeśli
syn coś zrobi siostrze np. przewróci ją a ona się mocno uderzy. Staram się nie
krzyczeć ale czasami w zdenerwowaniu nie daję rady się już opanować zwłaszcza
jak syn coś robi na co mu wcześniej zwracałam uwagę kilka razy.

[iwszonek]

Z opisu zachowania twojego synka wynika, że moze mieć problemy z
Integracja Sensoryczną. Znajdź we Wrocławiu osrodek, gdzie mozesz
zdiagnozować go w tym kierunku. Czy coś jeszcze niepokoi cię w
zachowaniu synka, jakieś dziwactwa, przywiązanie do rytuałów, opór
wobec zmian?

[monikamw3]

Nie ma żadnych dziwactw ani rytuałów. Jeśli chodzi o nowe miejsca to jest
różnie, czasami nie chce jechać i płacze a czasami jest bardzo zadowolony z
wyjazdu ale sądzę że ma to raczej związek z tym gdzie jedziemy. Chyba faktycznie
muszę kogoś poszukać od integracji sensorycznej, dzięki za wskazówkę

[beata77_h]

Ja też zamierzam rozpocząć z synem terapię sensoryczną we Wrocławiu.
Właśnie dziś mąż zapisał nas na I wizytę (Przychodnia przy ul.
Dobrzyńskiej)... syn ma zalecenia z przedszkola, jest także mało
sprawny ruchowo, nie potrafi jeździć na rowerze (rower w ogóle go
nie interesuje), większość zabaw ruchowych także go nie interesuje.
Nie pozwala się dotykać obcym osobom (nawet pogłaskać), ma więc
nadwrażliwość dotykową. Mam nadzieję że zajęcia te pomogą nam
przezwyciężyć w pewnym stopniu, skorygować braki w umiejętnościach
naszego czterolatka.
Pozdrawiam i zapraszam do Przychodni na Dobrzyńską (trzeba mieć
skierowanie od lekarza pediatry dziecięcego DO PORADNI
REHABILITACYJNEJ i rejestrować dziecko osobiście.
Mama Tymka (18.07.2005)