Smutna ignorancja..

ancia11 Re: Smutna ignorancja.. 28.04.06, 20:43

Edytko i właśnie dlatego nikt z naszego bliskiego środowiska nie wie o tym, że
Daniel prawie nie widzi na jedno oko.
a co do tego co napisałas to identycznie sie tyczy do rodziców, którzy stracili
dziecko ( może myslą że jest to zaraźliwe??)
Ja cały czas myslami jestem z Wami
ania

driadea Re: Smutna ignorancja.. 28.04.06, 21:04

Kochana, bardzo mi przykro. Może porozmawiaj z radą pedagogiczną - rozumiem, że
tormister jest taki ciężki z uwagi na ilość książek, jakie zawiera? Może
możnaby je zostawić w szkole?

aaparzoch1 Re: Smutna ignorancja.. 29.04.06, 07:24

Witaj Edyto. Mogę sobie tylko wyobrażać jak bardzo Ci w takiej sytuacji jest
trudno. Ja z kolei pracuję zawodowo i wziąż mam problemy z czasem, który
powinnam poświęcać Radkowi. Na dodatek unieszczęśliwiłam go , bo jest
jedynakiem i strasznie tęskni za kontaktami z innymi dziećmi. Myślę, że w
obecnym czasie w Twoim życiu nagromadziło się tyle emocji, obaw, że miewiasz
chwile załamania. Pomyśl z innej strony. Owszem masz chore dziecko z wadą
serca, ale Twoja córka jest piękną, zdolnie rozwiniętą intelektualnie
dziewczynką ( i ileż osób Ci zazdrości tego ). Takich sytuacji jak ta w szkole
się nie uniknie. Niestety. Z autopsji wiem, że tornister drugoglasisty jest
ciężki i niestety nie da się za bardzo zostawiać podręczników w szkole, bo sa
one potrzebne w domu przy nauce. Edyto, a jak na taką sytuację reaguje
wychowawczyni Niki ? Może warto wytłumaczyć całą sytuację na zebraniu rodziców.
Porozmawiać. Ja całkowicie rozumiem Twoje pragnienia o powrocie do pracy
zawodowej. I wiem, że za jakieś dwa lata to dorastający koledzy Niki będą się
bili o to, kto ma tak pięknej dziewczynce pomagać dźwigać jej tornister.
Pozdrawiam serdecznie. Ola, mama Radka

basikrzy Re: Smutna ignorancja.. 29.04.06, 12:13

nie pocieszę i napiszę coś może niepopularnego, ale uważam, że zasada "umiesz
liczyć, licz na siebie" jest wyznacznikiem ludzkiej natury,
nazywasz egoistami rodziców, którzy troszczą się o swoje dzieci i cierpią z
powodu każdego dźwiganego przez nich kilograma,
a może egoistą jest właśnie rodzic, który oczekuje pomocy i być może pośrednio
narazi czyjeś dziecko na skrzywienie kręgosłupa
życie to dżungla, wygrywają najsilniejsi, a reszta może tylko zazdrościć
ja też zazdroszczę innym zdrowych dzieci
ale w Etiopii zazdroszczą tym z Europy, że mają życie jak w bajce i pewnie też
oczekują pomocy - smutna ignorancja...

gonis1 Re: Smutna ignorancja.. 29.04.06, 13:06
edytek1909 Re: Smutna ignorancja.. 29.04.06, 13:52

Masz racje!!Ja jestem egoistka poniewaz chce narazic wspaniale dzieci
wspanialych rodzicow na dodatkowy ciezar do uniesienia na zaledwie kilku
schodach.Oczywiscie,to ja ich nie rozumiem n9ie oni mnie.I malo tego te cudowne
dzieci jak ponisa 4 kg 1 raz w miesiacu to rzeczywiscie moga miec skrzywieniev
kregoslupa.Rozumiem to.
To byla oczywiscie ironia.A tak naprawde to serce mi sie kraja gdy patrze jak
znieczulica sie rozsiewa.I wiesz co nigdy nikomu zle nie zycze ale gdy slysze
podobne opinie do Twoich to tak na 1 dzien kazdemu z takich rodzicow
polecalabym znalezc sie na moim miescu i zyc z zasada "umiesz liczyc licz na
siebie"
Przepraszam za sarkazm ale tak wlasnie uwazam.
- izakam51 Re: Smutna ignorancja.. 29.04.06, 16:06
  
  Edytko w pełni cię rozumiem, że chcesz podjąć pracę zawodową. A jezeli chodzi o
  sytuację w szkole, a sama tam właśnie pracuję, to nie winiłabym dzieci, tylko
  rodziców, którzy bardzo często wiele wymagają, a nie potrafią zrozumieć pewnych
  sytuacji. Jak oni kształtuja postawę swoich dzieci, przecież pomoc koleżance
  napewno nie jest ponad ich siły. Jak te dzieci będą funkcjonować w dorosłym
  życiu, pewnie będzie pogłębiać sie ogólna znieczulica. Myslę, że rozmowa z
  wychowawcą rozwiązałaby problem. Przeciez nikt nie wie kiedy byc może będzie
  potrzebował czyjejs pomocy. Życzę ci, aby sprawa sie wyjaśniła i abyś mogła
  pójść do pracy. Pozdrawiam.
  Iza
  - edytek1909 Re: Smutna ignorancja.. 29.04.06, 18:15
    
    Izakam,masz racje wszystko powinna zalatwic postawa wychowawczyni,o ile zachowa
    sie jak nalezy w co wierze.Do dzieci nie mam zalu bo przeciez one moga jeszcze
    nie wiedziec co jest dobre a co zle.Boli mnie taka zwykla obojętność na cudze
    nieszczęście.Jest mi przykro gdyż uważam,że moje dziecko ma prawo do normalnego
    funkcjonowania w spoleczeństwie.Sądzilam iż prosta sprawa,nie wymagająca dużego
    wysilku wzbudzi aż takie kontrowersje u samych rodziców.Przykre i
    smutne....Niestety....
agabro Re: Smutna ignorancja.. 29.04.06, 16:02

Basiakrzy o czym ty wogóle piszesz?????
"umiesz
> liczyć, licz na siebie" jest wyznacznikiem ludzkiej natury"
Wyznacznikiem ludzkiej natury jest ludzkość - troskliwość, miłość itp., a nie
zasada silniejsi przetrwają.
Ludzie! Nie żyjemy w dżungli!
No, ale jak będziemy takie zachowania i przeświadczenia wpajać dzieciom, to
pewnie niedlugo one będą dawły nam "humanitarną" kulkę w łep, kiedy już nie
będziemy mogli sami zdobywać pożywienia.
Przepraszam, ale piszesz jakies totalne bzdury!
Życzę Tobie i rodzinie, żebyście nigdy nie potrzebowali pomocy.
- basikrzy Re: Smutna ignorancja.. 29.04.06, 19:29
  
  czy mamy uczyć nasze dzieci postawy: "jestem niepełnosprawny, więc oczekuję
  pomocy"?
  czy wtedy lepiej poradzą sobie w życiu?
  - thaures Re: Smutna ignorancja.. 29.04.06, 20:55
    
    Jestem matką zdrowego (odpukać) siedmiolatka. W razie takiej prośby w ogóle nie
    pomyślałabym,że ktoś może odmówić. Przeniesienie dodatkowego tornistra z
    drugiego piętra na parter co jakiś czas, nawet dla drobnego pierwszaka jak mój
    syn,chyba nie stanowi problemu. Ba, ja wręcz uważam,że w takim przypadku to
    jest jego obowiązek. Gdyby na zebraniu jakiś rodzic powiedział,że nie życzy
    sobie,żeby jego dziecko pomagało- to,aż się sama sobie dzieię-ale potrafiłabym
    powiedzieć co o tym myślę. Pozdrawiam!!
    - thaures Re: Smutna ignorancja.. 29.04.06, 20:57
      
      Odpowiednia postawa wychowawcy powinna wszystko załatwić
  - edytek1909 Re: Smutna ignorancja.. 30.04.06, 09:19
    
    Tak sobie myśle,że chyba nie przemyślaś do końca tego co napisalas.
    Moja Nika nie oczekuje pomocy,to ja jej oczekuje i uwazam ,że moge jej
    oczekiwac o ile sa chetni pomagac.Ja tez dzialam i jestem czlonkiem rady
    Funduszu na rzecz dzieci z wadami serca.Z Twoim podejsciem istnienie tegoz
    Funduszu nie ma racji bytu bo w imie czego pomagac rodzicom dzici z wadami
    serca.Niech sami sobie radza,tak????Zastanow sie raz jeszcze bo mam
    wrazenie ,iz zbyt pochopnie piszesz te posty.
    - basikrzy Re: Smutna ignorancja.. 30.04.06, 10:42
      
      jak sama stwierdziłaś jesteśmy po tej samej stronie barykady, więc nie
      potrzebna jest agresja,
      nie twierdzę, że to, co napisałam, jest moją życiową dewizą, to raczej smutna
      konstatacja rzeczywistości i wytłumaczenie postawy rodziców z Twojej klasy,
      nie przyjmujesz jej do wiadomości i twierdzisz, że ludzie są serdeczni, uczynni
      i gotowi do poświęceń, a tylko w klasie Twojego dziecka znalazły się same
      nieużytki?
      napisałam swojego posta, bo uważam, że niestety większość ludzi woli nie
      dostrzegać potrzeb innych, bo sami mają swoje problemy, ale nie winię ich o to,
      kiedyś przeczytałam o przerażającym porównaniu (nie pamiętam dokładnie liczb),
      ale podano tam ile milionów euro wydaje się rocznie w Europie na kupno lodów i
      ile tysięcy dzieci umiera w Afryce z GłODU,
      jak myślisz, co mówią o nas między sobą matki patrząc na agonię swych dzieci?
      
      Driadea w swojej stopce umieściła bardzo mądrą myśl: "bądź dobry, każdy, kogo
      spotykasz, też prowadzi ciężki bój" - przeanalizuj to i zastanów się czy
      postawa: "ja potrzebuję pomocy, więc mi się należy, bo dookoła są przecież sami
      szczęśliwcy, którym się świetnie powodzi, więc niech mi pomagają" - jest w
      porządku, czy można obrażać się, że ktoś pomocy odmawia?
      sądzę, że dobroczynność i chęć niesienia pomocy powinna być odruchem serca, a
      nie narzuconym obowiązkiem,
      my, z naszymi problemami, jesteśmy po prostu bardziej wyczulone na kwestie
      tolerancji, życzliwości i chęci niesienia pomocy, ale niestety większość
      społeczeństwa może mieć inne podejście,
      i oczywiście jestem za tym, żeby społeczeństwo edukować, mówić głośno, że są
      osoby słabsze, którym proste czynności przynoszą czasem wiele trudu i nawet
      niewielka pomoc może się okazać wielkim dobrodziejstwem, ale nie zgadzam się z
      potępianiem ludzi, że nie chcą pomocy udzielić - bo to zła postawa,
      niesprawiedliwa, jaką masz pewność, że wśród tych, których krytykujesz, nie ma
      osób bardziej potrzebującyh pomocy?
      niestety źle zrozumiałaś moją myśl, więc napiszę wyraźnie - nie jestem
      przeciwna pomocy, wręcz przeciwnie - sama zawsze starałam się być pomocna dla
      innych i tego uczę swego dziecka, ale niesmaczne wydaje mi się obmawianie
      kogoś, że odmówił pomocy bo wszyscy w pewnym sensie, w mniejszym lub większym
      stopniu, jesteśmy egoistami
      
      ale, jeśli nie znajdzie się nikt, kto by przyznał, że mam trochę racji i skoro
      oburzają Cię moje poglądy i uważasz, że ze swoją postawą roszczeniową jesteś tu
      bardziej na miejscu, to nie ma problemu - zniknę z forum i już
      - edytek1909 Do basikrzy 30.04.06, 11:27
        
        po 1: nie obmawiam ludzi tylko dlatego ze nie cha mi pomoc.Raczej dziwi mnie
        postawa takich osob,moge pomoc a nie chce.nie wydaje sie to dziwne??Wyadaj
        Po 2 :ja w zyciu mojej corki walcze o wszystko,o jej zycie,o je zdrowie,o
        leki,o koncentrator tlenu,o jej prawo bytu itd.Czy Wiec czy jestem nie normalna
        oczekujac nie wielkiej pomocy ktora moga niesc jej koledzy i kolezanki z kalsy??
        Tym bardfziej iz jest to pomoc nie materialna,ktora wowczas moglaby sie styac
        problemem dla osob z biedniejszych rodzin
        Po3:na forum napisalam post,ktory wydawal mi sie iz nie poruszy az tak zywej
        dyskusji.Raczej sadzilam iz my rodzice jadacy na tym samym wózku zrozumiemy
        sie,wesprzemy,podpowiemy sposoby rozwiązania sytuacji.
        Nie potepiam rodzicow dzieci zdrowych za to ,ze nie chca nam pomoc.Boli mnie
        jednak znieczulica,brak zrozumienia,brak checi pomocy.Czy nie jest to dziwne??
        Sadze iz jest.Bo jezeli wszyscy zaczniemy wychowywac nasze dzieci w mysl
        zasady "umiesz liczyc licz na siebie" to kimze one beda w przyszlosci??-
        POTWORAMI,ktore i nam nie podadza szkalnki wody na starosc no bo przeciez po
        co.Niech mamusia liczy na siebie skoro tak mnie uczyla..
        I jeszcze jedno-nie jestem agresywna tylko dlatego, ze wyrazam konkretnie
        swoje poglady.
        Uwazam iz czas zakonczyc dyskusje.Swoje zale napisalam.Lzej mi na sercu.A
        Ciebie prosze bys nie znikala z forum.Kazdy z nas ma prawo do swojego zdania.I
        tylko dlatego ,ze my sie nie zgadzamy nie jest powodem do opuszczenia
        nas.Pozdrawiam
        Edyta
kopacz_tej Re: Smutna ignorancja.. 30.04.06, 11:09

Przeczytałam post Basi dwa razy i nie moge uwierzyć co napisała.
"Umiesz liczyć,licz na siebie"
"Egoista rodzic,który prosi o pomoc..."
"Życie to dżungla..."
Kurcze dżungla to będzie jak więcej ludzi tak będzie myślało i tak wychowywało swoje dzieci.Nasze dzieci są niestety chore i potrzebują wsparcia,pomocy,akceptacji.Można to zrobić umiejętnie by nie czuły się inne i nie wykorzystywały tego,że są chore.Zależy to przecież od nas - dorosłych.Czy musimy udawać,że jest inaczej???Nie mówić,że nasze dziecko jest chore???Czy nasze dzieci nie powinny wiedzieć, że są ciężko chore,by poradziły sobie w tej"dżungli"??? My rodzice też w trudnych chwilach potrzebujemy wsparcia,pomocy i akceptacji.Ewa

kasia_ia Re: Smutna ignorancja.. 30.04.06, 12:09

gdzieś tu może jest jakaś niespójność... jeśli stan Twojego dziecka jest na
tyle poważny, że wchodzenie z tornistrem jest problemem, to dlaczego nie
wystąpisz o nauczanie indywidualne, inna możliwość - klasa integracyjna (ze
względu na stan zdrowia), kolejna - wzmianka o konieczności pomocy w opinii z
poradni. Jak widzisz możliwości jest wiele (a to też nie są wszystkie)! Nie
wiem tylko czy sytuacja jest tak poważna (co mówi lekarz, czy rzeczywiście
chodzenie z tornistrem jest niebezbieczne dla Twojego dziecka). Wydaje mi się,
że często rodzice są nieco przewrażliwieni, wolą chuchać na zimne, a to nie
zawsze jest dobra metoda, można działając w dobrej wierze zrobić krzywdę
własnemu dziecku (jaką postawę wobec problemów, jaką ocenę własnej osoby sobie
wypracuje?)Pozdrawiam

edytek1909 Re: Smutna ignorancja.. 30.04.06, 14:33

Wchodzenie z tornistrem po schodach to dla ojej corki wyzwanie.Nie ma kloptu z
poruszaniem sie ale dodatkowy ciezar jest problemem.Nauczanie indywidualne
miala od pazdziernika do marca wlacznie w domu.Wyobraz sobie jednak ,ze masz
chore serce a zdrowy umysl i ktos chce Cie zamknac w domu...Nie da sie
tak.Lekarze uwazaja iz jak najbardziej niech sie integruje z dziecmi,przeciez
nie wiadomo jak to bedzie dalej ze stanem zdrowia.Nadcisnienie plucne to
wstretne i podstepne chorobsko.Szukam rozwiazań,a przy pomocy malej,kolegow z
klasy życie mojej corki moze byc prostsze i bardziej kolorowe.
Nie jestem raczej przewrazliwiona na punkcie mojego dziecka,wymagam od niej
bardzo duzo,jednakze wiem gdzie koncza sie granice!!
Czy zamkniecie Jej w domu pomoze komukolwiek a zwlaszcza JEJ??Nie sądze.
Wiem,ze to trudne ale mozliwe,by uczniowie Jej pomagali.Goscilam niedawno u
siebie osobe z identyczna wada serca jak Nika tyle ze juz 26 letnia.I wlasnie
ta osoba pow mi ,ze ona tak miala w szkole i dzieki temu chodzila do niej
normalnie,bez nauczania indywidualnego.I stad tez moza wizja.Skoro 20 lat tem w
pewnej szkole dzieci pomagaly kolezance to dlaczego i w dzisiejszych czasach
nie moglyby pomoc????
- kasia_ia Re: Smutna ignorancja.. 30.04.06, 19:41
  
  Napisałam, że nauczanie indywidualne to tylko jedna z możliwości. Nie doskonała
  jak każda pozostała. Musisz mieć jednak świadomość, że nie ważne jak bardzo
  wydaje się to złe, nie można kogokolwiek przymusić do czegokolwiek. Jeśli
  wychowawca w odgórny sposób narzuci obowizek pomocy koleżance, to dzieci czy
  ich rodzice pokażą w okrutny sposób, że im się to nie podoba. Może lepiej jest
  znaleźć kilka osób, które będą to chciały robić z własnej inicjatywy. Próbuj,
  ale nic na siłę!
- gawgosia Re: Smutna ignorancja.. 30.04.06, 20:44
  
  Witaj Edytko!!!
  Od lat pracuję w szkole. Miałam dzieci z różnymi problemami zdrowotnymi i zawsze
  staraliśmy się aby uczestniczyły w zajęciach. Nigdy nie było problemu aby jedne
  drugim pomagały. Najważniejszy jest podejście i właściwe przedstawienie problemu
  przez wychowawcę nie wyznaczenie osób tylko prośba skierowana do nich. Ale jeśli
  i to nie pomoże Nika przecież nie musi nosić książek, tylko zeszyty a
  ćwiczeniówki podziel na kartki i niech nosi po 2 lub 3 kartki. Przecież w każdej
  szkole jest ksero nauczyciel może kserować, więc jeśli nawet Nika nie zabierze
  odpowiednich stron zawsze może pani jej pomóc. To tylko dobra wola nauczyciela.
  Ostatnio mam w klasie chłopca, który zachorował na stawy, aby tylko mógł być z
  nami dzieci nie tylko noszą mu zeszyty ale również zapisują w nich
  najw3ażniejsze wiadomości robią to same z chęcią, a nauczyciele doskonale
  rozumieją problem, więc spróbuj jeszcze raz prośbą Uwierz w innych bo są
  wspaniali ludzie tylko trzeba z nimi właściwie rozmawiać nie załamuj się pozdrawiam
  Małgorzata mama Filipka(HLHS)

malgosia347 Re: Smutna ignorancja.. 30.04.06, 23:09

Edyto
Wiesz w jakiej jestem sytuacji.Od małego starałam się by Madzia chodziła do
normalnego przedszkola, potem do klasy integracyjnej a nie do placówek
specjalnych. Walczyłam o to dlatego by mogła naśladować praidłowe wzorce
zachowań społecznych.Z Madzią miałam nieco inny problem, potrzebowała stałej
kontroli, nawet na przerwach, ponieważ potrafiła wyjść ze szkoły i iść przed
siebie.Nauczyciel dyżurujacy nie był w stanie stale jej pilnować. Rozwiązanie
było jedno-opieka koleżanek i kolegów. W młodszych klasach nie można było
liczyć na pomoc rówiesników. Oni nie są jeszcze na tyle dojrzali i
przygotowani. Oni dopiero uczą się tych kontaktów.Natomiast hasło pomocy Madzi
w starszych klasach spotkało się z niespodziewanym oddźwiękiem.Już do końca
szkoły podstawowej Madzia miała wokół siebie dużo koleżanek, a nawet
kolegów.Nie trzeba było prosić rodziców.Mamy naprawdę fajną młodzeż. Wiadomo,
ze znajdą się zawsze wyjątki, ale i oni czegoś się uczą chociaż nie uczestniczą
bezpośrednio.
Myślę Edyto, że zwróć się z prośbą do wychowawczyni i niech ona rzuci hasło
pomocy Nicol starszym uczniom.Ich naprawdę nie trzeba prosić. Powodzenia.
Całuję Cię i ściskam Nicol

Najnowsze z forum Zdrowie dziecka

Zaloguj się