"wypadający" łokieć

[kaska791]

witam!!
mam pytanie czy ktoś z was spotkał sie z takim schorzeniem jak wypadający
łokieć ze stawu łokciowego. mój syn ma dwa lata skończone i od września
praktycznie co miesiąc mu sie po zdarzadwa razy to jak go trzymaliśmy za rękę
to sie szarpną, a raz to jak sie normalnie sam w domu bawił. jestem
przerazona. za każdym razem mu nastawiałą on wyje z bólu i ja razem z nim.
lekarka mówi że z tego wyrośnie. on już ma jakąś blokade w głowie bo bardzo
uważa na tę rękę. co tu zrobić? czekać czy konsultwać sie z kimś?
pozdrawiam

[czarna.perla]

moja siostra, która teraz ma 15 lat też tak miała jak była dzieckiem,
wystarczyła naprawdę błachostka i już trzeba było jechać na pogotowie, ból
musiał być naprawdę straszny...
moge Cie jedynie pocieszyć tym, że nawet niewiadomo kiedy łokieć przestał
wypadać, już od wielu lat wszystko jest ok.

[wiga1968]

Coś takiego zdarzyło się kilka razy mojemu synkowi (2,5 roku). PO raz pierwszy,
gdy miał ok. 6-7 mies. Wylądowaliśmy oczywiście na pogotowiu. Lekarz dyżurny
wezwał ortopedę, ale sam zaczął obracać lekko rączkę na boki. Zanim przyszedł
ortopeda, mały już się uśmiechał i machał rączkami. Od tej pory zdarzyło się to
jeszcze kilka razy, ale sama obracam rączką na boki i za chwilę jest wszystko
dobrze. Na szczęście zdarza się to coraz rzadziej i cieszę się, że z tego w
końcu się wyrasta.

do wiga 1968

[kaska791]

Wielkie dzięki za odpowiedzi. czyli nie ma sie co do lekarza specjalisty
wybiera? a czy lekarz powiedział ci jak to sie robi? mój synek nie daje sie
dotkną w tę rączkę, a jak lekarz nastawia to jest taki trzask jakby ktoś łamał
kij. nie wyobrażam sonbie sama tego robi. szczęście w nieszczęściu mamy dwa
przystani do szpitala gdzie jest dyżur chirurgiczny.
no to czekamy, żeby z tego wyrósł.
pozdrwaiam
kaśka

[wiga1968]

Lekarz nie pokazywał mi, jak to się robi. Poruszał rączą małego, jednocześnie
drugą ręką przytrzymywał rączkę powyżej łokcia. Słyszalny był lekki chrzęst i
za chwilę było po wszystkim. Kolejnym razem spróbowałam zrobić tak samo i udało
się. Nie namawiam absolutnie do naśladowania mnie. Być może u mojego synka było
to mało bolesne, gdyż nie płakał nigdy zbyt mocno (albo jest bardziej
wytrzymały na ból). Może, gdybyśmy mieli blisko szpital, nie próbowałabym nic
robić sama.