Pamiętnik Michałka

[izabela1976]

Postanowiłam napisać pamiętnik o Michałku, o ciąży, o porodzie, jego chorobie, rehabilitacji i ogólnie o jego życiu...

Ciąża cz.1

[izabela1976]

Decyzję o dziecku podjęliśmy m-c przed ślubem. Stwierdziliśmy, że nie ma na co już czekać, co będzie to będzie. Bo na dobrą sprawę odpowiedniej chwili ma bejbusia długo by nie było. Bo powinniśmy poczekać na odbiór mieszkania, wykończyć je, odkuć się finansowo itd. A tak zdaliśmy się na to co przyniesie nam los.

Na to, że spóźniał mi się okres nie zwróciłam zbytnio uwagi. Akurat byliśmy na Majorce. A tu wiadomo, zmiana klimatu, odpoczynek po długim stresie. Byłam pewna, że dostanę po powrocie do kraju.

A jednak nie. Mąż kupił mi test i kazał od razu go zrobić. Chciałam go wziąć trochę na przetrzymanie, ale nie mogłam przecież być taka okrutna :)

Upragnione dwie kreski pojawiły się bardzo szybko. Bardzo się z tego cieszyłam, bo ostatnie miesiące wcale nie były dla mnie łatwe. A tu zdarzył się cud. A był to właśnie maj. Dziecko poczęliśmy prawie natychmiast po podjęciu decyzji.

Teściom powiedzieliśmy parę dni później (nie mieliśmy jeszcze potwierdzenia oficjalnego, tylko test), cieszyli się bardzo.

Na początku czerwca pojawiły się u mnie mdłości. Nie były jakieś tragiczne, ale wypadało pójść już do lekarza by wypisał zaświadczenie o mojej ciąży dla zakłądu pracy. Tak na wszelki wypadek, by mnie nie zwolnili.

Lekarz wysłał mnie na USG, bo samo badanie nic jeszcze nie wykazywało. Usg zrobiłam jeszcze tego samego dnia, prywatnie, bo tak nie cierpliwie czekałam na potwierdzenie, że już za parę m-cy będę mamą.

Ciąża cz.2

[izabela1976]

Tyle, że po USG wcale nie było mi tak wesoło. Fakt, byłam w ciąży. To się potwierdziło. Ale badanie wykryło coś jeszcze. Torbiel. Obrzydliwą torbiel na lewym jajniku. Lekarz stwierdził, że on na to nic nie poradzi i dał mi skierowanie do szpitala.

Przelatywały mi po głowie straszne scenariusze. To, że poronię. To, że torbiel będzie śmiertelna dla mnie. To wszystko było dla mnie jak wyrok. Mój mąż cały czas mnie pocieszał, a ja po prostu przeryczałam cały wieczór i całą noc. Przez to wszystko nawet nie miałam siły się cieszyć, że noszę pod sercem swojego własnego prywatnego dzidziusia. Cały czas bałam się, że go stracę, zanim tak naprawdę zaczęłam go mieć.

W szpitalu na Karowej trafiłam na świetnego lekarza. Świetnego pod każdym względem. Jego podejście do pacjentek, kompetentność, umiejętność odpowiadania na głupie pytania. Dopiero on mnie uspokoił. Powiedział, żebym sie nie martwiła. Taka torbiel może się wchłonąć podczas ciąży. A gdyby nawet urosła do rozmiarów zagrażających dziecku, to istnieje mozliwość przeprowadzenia zabiegu niezagrażającego dziecku. Trzeba to poprostu monitorować.

Dopiero wtedy sie uspokoiłam i zaczęłam myśleć optymistycznie o moim dzidziusiu. Pierwsze co zrobiłam to podjęłam decyzję o zaprzestaniu ubierania się na czarno. To było co prawda tylko 3 m-ce od pogrzebu mojej Mamy, ale myślę, że by zrozumiała moją decyzję. Nie chciałam już ubierać się w czarne kolory bo to działało na mnie przygnębiająco, a ja powinnam tryskać radością, żeby moje dziecko doświadczało tylko tych pozytywnych doznań. A żałobę nosiłam w sercu.

Ale tych negatywnych doznań było jednak dużo więcej niż bym chciała. I to przez cała ciążę. Cały czas mieszkałam w moim rodzinnym domu, wszystko dookoła przypominało mi Mamę. I fakt, że ona nigdy nie pozna mojego synka czy córeczki był dla mnie nie do wytzymania. Nawet nie dotrwała do mojej ciąży, nie doczekała do mojego ślubu.... A ona tak kochała dzieci. Odkąd tylko pamiętam dokoła niej kręciły się zawsze jakieś maluchy. One też ją uwielbiały. Nie zdążyła być babcią. Nie mogłam patrzeć na zdjęcia na których była z maluszkami, bo wiedziałam, że moje dzieciątko jest skazane na brak babci.

Dzięki torbieli na jajniku miałam robionych więcej zdjęć USG niż innne cieżarne. Mogłam podpatrywać jak rośnie mój maluszek. Po trzech m-cach już nawet mdłości nie miałam a i tak lekarz trzymał mnie na zwolnieniu. Mogłam w końcu leniuchować bez ograniczeń. Całymi dniami tylko laba i laba. I pewnie dlatego tak dużo przytyłam. Prawie 20 kg.

[gabrynio]

Ciekawie sie zaczyna i świetny pomysł.
A czy możesz zdradzić jak nazywa się ten lekarz z Karowej ja też tam trafiłam
na przedewszyszystkim człowieka z sercem w tychciężkich dla mnie chwilach

Czekam na kolejne części.

[izabela1976]

Z tego co pamietam to nazywał Tomasz Lipiński i na przełomie 2003-2004 był
kierownikiem przychodni.

Ciąża cz. 3

[izabela1976]

Około 22 tygodnia na USG już wyraźnie było widać płeć dziecka. Tak prawdę powiedziawszy to ja chciałam dziewczynkę. Ale mąż twierdził, że wiedział co robi i to napewno chłopiec. I wyszło tak jak on chciał. Chłopak. W sumie przy pierwszym dziecku to wszystko jedno co się się urodzi, dopiero przy drugim ma się jakieś preferencje. Ja tylko chciałam by urodził się zdrowy. Nie chciałam mieć niepełnosprawnego dziecka.

Zanim wyszłam od lekarza już wszyscy wiedzieli, że to będzie syn. Rozradowany tatuś obdzwonił wszystkich :):) Myslę, że z córeczki też by się cieszył.

Do wyboru dla synka dostałam dwa imiona. Michał i Konrad. Konrad odpadł w przedbiegach, bo mi się strasznie to imię nie podoba. Więc został Michaś.

Ale każdą radość musi coś zmącić. Na lewej nerce u Michasia pokazało się jakieś zwężenie. Lekarz znów kazał mi nie panikować, bo u wielu to dzieci wyprostowuje się do porodu. Ale trzeba monitorować.

A mojej torbieli już nie było. Wchłonęła się.

Ciąża cz.4

[izabela1976]

Uwielbiałam być w ciąży. Bez przerwy głaskałam mój brzuszek i obmyslałam sobie
jak to będzie jak mój synek się urodzi. Byłam dumną mamą i wszędzie wypinałam
swoje brzucho.

Koło 26-27 tyg. okazało się, że mam cukrzycę ciężarnych i muszę być na diecie.
I sprawdzać sobie poziom cukru - 4 razy dziennie. Masakra. Przez te parę
tygodni do porodu palce miałam tak strasznie pokłute, że prawie nie miałam w
nich czucia. Ale przecież robiłam to dla mego niunia, by był zdrowy.
Dodatkowo trafiłam pod opiekę pani dr od ciąż cukrzycowych. I przez ostatnie
tygodnie miałam dwóch lekarzy prowadzących.

Poziom cukru utrzymywał się stale w normie, nie było z tym problemu. Z nereczką
Michałka nadal nie było wiadomo co będzie, bo zmiany z każdego USG się ciut
pogłębiały. Lekarz kazał mi tylko pamiętać o tym problemie i przedstawić go
pediatrze. Bo w szpitalu w ferworze innych badań itd. mogą nie zauważyć tego
problemu.

Termin porodu miałam na 23 stycznia. A już w grudniu zaczęlismy robić
przygotowania, tak na poważnie. Kupilismy wózek, fotelik. Ubranka dokupilismy
do tych co już miałam (część dostałam po rodzinie), uprałam, wyprasowałam. Na
wszelki wypadek spakowałam torbę, bo a nuż...

Pojechaliśmy do znajomych obejrzeć ich nowonarodzonego bejbusia. I wtedy
stwierdziłam, że chyba boję się trzymać na rekach takiego malucha. Nie mówiąc
nic o ubieraniu go, czy przewijaniu. Do tej pory opiekowałam się raczej
starszymi maluchami, takim koło roku. Podniesiona na duchu, że jak urodzę swoje
własne dziecko, to cały strach przy pielęgnacji mi przejdzie, wróciłam do domu.

Święta spędziłam w domu, razem z mężem i moimi braćmi. To były pierwsze święta
podczas naszego małżeństwa i pierwsze święta bez Mamy. I wcale nie były łatwe.

W styczniu na wizycie u lekarki dowiedziałam się, że będe musiała znaleźć się w
szpitalu przed terminem i przed terminem urodzić. Z racji mojej cukrzycy.

Całą ciążę znosiłam bardzo dobrze. Nie mogłam tylko jeździć, ani samochodem,
ani komunikacją miejską. Poza tym OK. No i całą ciążę byłam na zwolnieniu. Do
końca nie wiem dlaczego lekarz po każdej wizycie wręczał mi zwolnienie pomimo
moich zapewnień, że czuję się dobrze. Ale wykorzystałam ten czas na odpoczynek.

Poród

[izabela1976]

Do szpitala trafiłam na 4 dni przed planowanym porodem. Na patologię. Nie
czułam ani żadnych skurczy przepowiadających ani nic.

Skierowanie miałam na Karową, ale tam jak zwykle nie było miejsc. Więc trafiłam
na Madalińskiego. I nigdy sobie nie wybaczę tego wyboru. Czasem się zastanawiam
co by było, gdybym wybrała inny szpital. Czy moje życie, a przede wszystkim
życie Michałka potoczyłoby się inaczej? Nigdy sie juz tego nie dowiem. I
staram się zbyt często nie zadawać sobie takiego pytania.

To był poniedziałek. Na oddział oprócz mnie trafiła ciężarna w 4 m-cu. Chora. Z
gorączką 40 stopni. Nie wiem dlaczego chorą położyli ze zdrową ciężarną. Leżała
ze mną jeden dzień, bo nazajutrz przenieśli ją do sali bliżej pielęgniarek.
Nigdy nie dowiem się czy to własnie to nie miało wpływu na mojego malucha. Nie
wiem na co była chora. Jej stan nie polepszył się po dostaniu leków i
kroplówek. To jest drugie pytanie którego staram się nie rozpamietywać. Co by
było, gdybym zaprotestowała by przebywac na jednej sali z chorą dziewczyną. Czy
zmieniłoby to nasze życie?

Porodu balam się strasznie. Już zawczasu z mężem ustalilismy, że wezmę
znieczulenie. Bo nimy dlaczego ja mam cierpieć. Ja jestem mało odporna na ból.

We wtorek wieczorem poinformowano mnie, że nazajutrz trafiam na porodówkę i że
będę mieć wywoływany poród.

Wiecie, co innego iść na porodówkę w bólach, bo juz się zaczęło i nie ma
odwrotu. A ja przecież nadal nie czułam żadnych skurczy. Dla mnie to było tak
jakbym miała isc na operację.

Owszem cieszylam się bardzo, bo nie mogłam już się doczekać maleństwa. Ale
balam sie strasznie.

Poród 2

[izabela1976]

Środa. Na porodówce byłam już o 8 rano. Położono mnie na łóżku, podano
oksytocynę i czekałam. I czekałam. W międzyczasie spałam, bo skurcze sie wcale
nie chciały pojawić. Później powolono mi łazić po korytarzu i tak czas mi mijał
aż do 13.

O 13 byłam badana przez panią doktór. I nie wiem czy to ona przebiła mi pęcherz
czy po tym badaniu sam pękł, w każdym razie odeszly mi wody.

Wtedy to nie omieszkałam uświadomić połozne, że ja mam mieć znieczulenie itd. i
żeby czasem o tym nie zapomniały. Przed 14 rozpoczeły się skurcze. I dopiero
wtedy poczułam ból. Zwijałam sie na tym łóżku i z niecierpliwością czekałam na
to 4cm rozwarcie. I tak przez półtorej godziny. Nad sobą miałam zegar więc
widziałam jak powolutku posuwa się czas... to było dobijajace.

W końcu rozwarcie było juz OK i przyszedł anestozjolog. Zaaplikował mi
znieczulenie i zrobiło mi się błogo. Znieczulenie miało mnie trzymać do 2 godz.
Więc co jakiś czas zerkałam na zegarek ile błogiego czasu mi jeszcze zostało.
Gdy mijał (a nie bołało mnie jeszcze) upomniałam sie o kolejną dawkę. I tak na
znieczuleniu pociągnęłam do końca porodu.

Przed 19 położne stwierdziły, że juz najwyższy czas bym urodziła. Bo przecież
nie na darmo chodziły koło mnie cały dzień bym miała urodzić dziewczynom na
kolejnej zmianie. Ubrały się nawet w specjalne fartuszki. Aż smiać mi się
chciało, jak tak zebrały się w kółeczku koło mnie. Niestety nie chciało mi sie
jeszcze rodzić. Żadna pozycja mi nie odpowiadała. Już od biedy najlepsza była
ta na leżąc. I oczywiście na tej zmianie nie urodziłam.

o 19 lekarz podjął decyzję. Jak nie urodzę w ciągu pół godziny to wyciągają
kleszcami. Musiałam się zmobilizować, bo taki poród to mi sie nie usmiechał. Bo
wielu trudach i męczarniach Michałek urodził się o 19.25, siłami natury. Dostał
8 pkt. Położono mi go na piersi, a ja byłam taka szczesliwa z mojego smyka.
Pamietam jaką czarną miał czuprynkę i to, że nie płakał.

Zabrali go go zważenia i zmierzenia. 3.950 kg i 58 cm. Duzy chłopak. Zabrali go
do inkubatora, bo jak stwierdzili, musi troszkę odpocząć po takim długim
porodzie.

I ja też musiałam dojść do siebie. Zaraz po porodzie dostalam wysokiej
temperatury. 40 stopni. Podali mi antybiotyk i jeszcze ponad 2 godz. leżałam na
porodówce. Potem przewieziono mnie na salę, to było już tuż przed północą. Całą
noc przespałam. Było mi trochę smutno, że nie miałam swojego synka, ale
obiecano mi, że dostanę go rano. Więc ta myśl trzymała mnie na duchu.

I doba zycia

[izabela1976]

Czwartek. Cały ranek z zazdrością patrzyłam na inne mamy, które zajmowały się
swoim dzieciaczkami. Poszłam w końcu się zapytać co i jak. I zobaczyć mojego
synka.

Leżal sobie taki biedny i sam w inkubatorze. Nawet nie mogłam go dotknąć.
Pilegniarki kazały mi czekać do obchodu lekarzy. Ale na obchodzie lekarze mi
nic nie powiedzieli, tylko tyle, że musi mieć zrobione jakieś badania itd.

Około 12 poszłam do lekarki by mi w końcu coś powiedziała. Dowiedziałam się
tylko, że czekają na wyniki i nic poza tym. I tak mi czas mijał, nakrótkich
odwiedzinach u Michałka, bo cały czas bylam tam zbędna.

Ok. 16 przyszla do mnie na sale lekarka i powiedziała, że stan Michałka jest
bardzo ciezki i że muszą go przewieźć do innego szpitala na OIOM, bo tu nie
maja specjalnej aparatury do ratowania życia dla noworodków.

I wtedy moje życie starciło sens. Ja byłam w jednym szpitalu, moje dziecko
walczyło o życie w drugim szpitalu. Byłam tak załamana. W jednej chwili
znienawidziłam matki leżące ze mną na sali. I ciągle się pytałam: dlaczego mnie
to spotkało, dlaczego spotkało to mojego synka?

[kaha1]

:(

[joanna273]

Super temamt.Musze sie zmobilizowac i tez napisac.
kaha czekamy z niecierpliwoscią na cd.

[kaha1]

to iza pisze :)

[joanna273]

Sorki za zamieszanie,ale oczywiście czekamy na cd. Iza

I doba życia 2

[izabela1976]

Tak byłam zrozpaczona tą sytuacją, że nie mogłam w ogóle trzeźwo mysleć. łaziłam do chwila do lekarki, która obiecała mi zadzwonić na OIOM i spytać się o stan małego. Cały czas było źle. Stan bardzo ciężki.

Przepłakałam wiele godzin. Wieczorem dzwonił do mnie mąż, a ja nawet nie byłam w stanie odebrać telefonu. Żadne słowo nie chciało mi przejść przez gardło. cały czas myślałam co będzie jesli go stracę. W końcu smsami przekazałam męzowi straszną wiadomość. Odpisał mi krótko: jadę do niego. Musiał się zwolnić z pracy (byl akurat na noc) i w ciągu 40 min miałam już informację bezpośrednio od niego. Owszem stan ciężki, ale stabilny.

II doba

[izabela1976]

Nastepnego dnia rano zostałam wypisana ze szpitala i od razu pojechaliśmy do Michałka na OIOM.

Stan bardzo cięzki. Posocznica, ropne zapalenie opon mózgowych, zapalenie płuc, anemia i wysoka gorączka. Lekarze zastanawiali się jak można było dopuścić do takiego stanu.
Lekarze na IOIM-ie byli dla nas bardzo mili. Objaśniali rzeczowo stan małego co i jak, co zamierzają robić i starali się pocieszać.

A Mały? Leżał biedny, nagusieńki w cieplarce. Pod respiratorem, z móstwem kroplówek, podłączony do cewnika. Uśpiony - dostawał leki nasenne, by odciążyć organizm. Łzy same leciały mi z oczu, gdy tak na niego patrzyłam. Tego widoku nigdy chyba nie zapomnę.

OIOM

[izabela1976]

Potem wróciłam do domu. Moja sąsiadka jak tylko dowiedziała się o moim powrocie od razu przyleciała z prezentem dla Michałka. Nie wiedziała jeszcze o tym, że on jeszcze długo nie zawita do mojego domu.

Wszyscy z rodziny dzwonili z gratulacjami z okazji urodzenia dziecka, a j anie byłam w stanie nawet odbierać telefonu. Nie chciałam z nimi rozmawiać. Bo niby co miałam mówić? Że nie wiem czy moje dziecko przezyje kolejną godzinę? Całe informowanie rodziny spadło ma mojego męża. Wiem, że jemu też było bardzo trudno, ale ktoś musiał to przecież robić, a ja nie byłam w stanie.

Od tej chwili nasze życie składało się z paru telefonów dziennie na OIOM i wizyt u Michałka. Każdego telefonu bałam się jak diabli i to też mąż musiał dzwonić. Ja się bałam.

W sobotę dowiedzieliśmy się, ze w poniedziałek Michaś będzie miał robiony badanie komputerowe i zastaniowią się czy podać mu tez wtedy nowy, silniejszy antybiotyk. Super drogi lek.

W międzyczasie teściowa uruchomiła swoje kontakty i okazało się, że teścia siostra zna ordynatora z OIOM-u i też postara się wszystko co się da maksymalnie przyspieszyć. I tak: badanie komputerowe miał w niedzielę, nowe leki (te super drogie) miał już zaaplikowane w niedzielę. Nigdy nie dowiem się czy gdyby nie było tej protekcji co stałoby się z synkiem. czy próbowali \by najpierw leków słabszych, a dopiero gdy te by nie pomagały uzyli by tych lepszych. Dziekowałam za tę ciotkę. Dzieki niej mieliśmy więcej informacji i pewność, że lekarze uczynią dla mego bobaska wszystko co będzie tylko możliwe.

OIOM 2 cz.

[izabela1976]

Stan Michałka był cały czas cięzki, mimo podawanych mu antybiotyków. Codziennie liczylismy ilość kroplówek. Osiem, dziewięć. Cały był pooplatywany kabelkami, w nosku też miał rureczki. Karmiony był przez rurkę, dojelitowo. I to nie moim mlekiem. Było zbyt duże ryzyko podania go, bo mały nawet ich mieszanki nie bardzo chcial trawić. Jadl po 3 ml, a czasem nawet i tego nie. A ja w domu walczyłam z utrzymaniem laktacji, dla niego, bo cały czas wierzyłam, że wygra tę walkę. Czasami delikatnie go głaskałam po główce i mówiłam mu jak bardzo go kochamy i żeby walczył, żeby się nie poddawał.

Jego cięzki stan utrzymywał się bardzo długo. Jak ja nienawidziłam słów lekarzy: stan cięzki, ale stabilny. Jego wyniki były caly czas złe. Leukocyzty w płynie mózgowordzeniowym oscylowały koło 12 tys., podczas gdy norma sięga maks. do 50.

W końcu wyniki zaczęły się polepszać. Cytoza zaczęła spadać, najpierw do 8 tys., potem jeszcze trochę w dół. Zaczął sam siusiać, już był w pampersie :) jego organizm zaczął trawić mleko. A gdy zaczeli go ubierać w jego ubranka to robiło mi się duzo lzej na sercu. Po ok. 10 dniach odłączyli go od respiratora, już rurek w nosku przynajmniej nie miał. Po ok. 14 dniach, w końcu odstawili mi leki nasenne.

Nie da się opisać co czułam, gdy w końcu mogłam mu popatrzeć w oczka. To właśnie wtedy lekarz powiedział nam, że teraz może powiedzieć nam, że dziecko pokona tę straszną chorobę, że wcześniej nie był tego pewien.

Pod koniec trzeciego tygodnia dostałam na ręce mojego upragnionego, wyśnionego synka. To nic, że cały był w kabelkach, ale mogłam trzymać go w ramionach i przytulać do siebie. I pozwolono mi go przystawić do piersi. dopiero wtedy poczułam się szczęśliwą mamą. Jak na szkrzydłach wracałam do domu, bo miałam sie przecież czym pochwalić.

Gdy przyszłam do Michałka 20 dnia jego pobytu na Oiomie - usłyszałam: Ale przeciez nie ma tu juz pani synka.

[sewerynki]

iza pisz pisz. choć prawie płaczę.

OIOM 2 cz.

[izabela1976]

Przez cały czas pobytu na OIOM-ie lekarze mówili nam, że będzie nas czekać
długa rehabilitacja i dużo pracy będziemy musieli poświęcić Michałkowi. Jego
rokowania na przyszłość oceniali w sposób porównując chorobę do MPDz. Są dzieci
z MPD, które chowają się zdrowo, nic im nie dolega ani fizycznie ani
psychicznie i tylk ojakiś tam papierek przypomina, że mają MPDz. A są też takie
dzieci z MPDz, które są całkowicie uzależnione od rodziców: nie poruszają się,
nie mówią, nie kontaktują z otoczeniem. I tak jak w MPDz jest szeroki wachlarz
stanu choroby, tak i u Michałka nie wiadomo jakie szkody poczyniła choroba i
jaki będzie jego stan w przyszłości.

W tym okresie dla mnie liczyło się tylko to by przeżył. W ogóle nie myślałam o
skutkach choroby, o rehabilitacji itd. To było poza mną. Nie docierała do mnie
informacja o tym, że moje dziecko może być upośledzone. Przecież nie moje,
ukochane i upragnione maleństwo. Czyjeś owszem tak, ale nie Michałek.

Ile ja łez wylałam przez te 20 dni jego pobytu na OIOM-e, ile nocy nie
przespałam...

Ola

[izabela1976]

Razem na sali z Michałkiem leżała mała dziewczynka, wcześniaczek. Miała na imię
Ola, ale o tym dowiedziałam się dopiero dużo później. Leżała sobie taka
biedniutka, też z różnymi kabelkami. I nikt jej nie odwiedzał. Nawet pani dr
się jej tak żałowała, że nie ma kontaktu z rodzicami za bardzo.

Zawsze będąc tam podchodziłam i do niej na chwilkę. Było mi jej żal, że mama do
niej nie przychodzi i dziekowałam w duchu, że mój Michałek ma taką dobrą
mamę :) która do niego przychodzi i się o niego martwi i bardzo go kocha.

I tak sobie myślałam, że nie chcę aby już na patologi noworodka leżała razem z
moim Michasiem na sali. Byłoby mi po prostu bardzo przykro patrzeć jak tak cały
czas leży samiutka i nikt jej nie odwiedza.

[anula_j]

Rany, skąd ja to wszystko znam... prawie jakbym czytała o sobie...

Oddział patologii

[izabela1976]

W 21 dobie Michaś trafił na patologie noworodka. To było to na co czekałam, bo
tu na oddziale mogłam już przebywać z synkiem cały czas.

Po odesłaniu mnie z OIOM-u na oddział weszłam do jego sali i wiecie co? Wcale
nie byłam przygotowana na bycie z Michasiem. Ani psychicznie, ani w ogóle. Na
oddział miał być przeniesiony 3 dni później, a tu takie zaskoczenie.

Usiadłam koło niego. Już nie miał tylu kroplówek. Tylko jedną, z glukozą. A
antybiotyk dostawał do żylnie kilka razy dziennie.

Jak dziś pamietam jak przyszło mi go przewinąć pierwszy raz. No bo ile mogłam
tylko przy nim siedzieć. Ręce mi drżały, denerowałam się czy to co robię robię
prawidłowo czy nie. I pielęgniarka przyniosła butlę dla niego. I stres był taki
ogromny, bo przecież dopiero teraz tak namacalnie poczułam się mamą, która musi
opiekować się swoim maleństwem. Siedziałam na oddziale do 22. Potem musiałam
pojechac do domu. trzeba było załatwić sobie fotel rozkładany do spania w
szpitalu, spakować parę rzeczy dla siebie. Cała byłam w euforii.

[kaha1]

jestem i czytam :)

[joanna273]

Ja też jestem..czytam i czekam na cd.

[ida191]

czekam z niecierpliwością na Cd. Sama jestem mamą synka z MPDZ ; 2 miesiące na
Neonatologii ; tragiczne przejścia , może też kiedyś opiszę ...Póki co jest mi
lżej jak czytam Twój pamiętnik i przeżywam pewne chwile raz jeszcze... I
uświadamiam sobie jak bardzo Go kocham ; mimo wszystko.... W końcu to nie Jego
wina ,prawda??? Dziękuję za te zwierzenia mimo że tak mi smutno .......

[gabrynio]

Iza
i w taki oto sposób zaśmieciłyśmy ci pamiętnik Michałka ale to naprawdę wciąga
i ja też czekam na ciąg dalszy
a co do tego lekarza z karowej to nam bardzo pomógł profesor Czajkowski
Pozdrawiam

[kasiamarysia1]

Twoje wspomnienia są bardzo podobne do moich.Moja córeczka to samo przeszła.Do
dziś nie wiem jak doszło do zakażenia posocznicą w rezultacie zapalenia ropnego
opon mozgowych.
Na tamten dzień nikt nie umiał nam powiedzieć jakie rokowania będą co
dorozwoju małej.Niestety w jej wypadku choroba ta pozostawiła trwały ślad do
końca życia.

[michalin_ka16]

Witaj, czytając Twój pamiętnik wszystko wraca, od chwili urodzin Agi aż do
końca naszych wizyt w szpitalu, może to kiedys też opiszę...
Serdecznie Cię pozdrawiam
Ola

[mamaboryska]

Czytam Twój pamiętnik i powracają do mnie takie same koszmarne wspomnienia, te
same emocje, bezsilność, ból, strach...Boże, jak to dobrze,że to już za nami.

Oddział patologii 2

[izabela1976]

I przeprowadziłam się do szpitala na stałe :) Pielegniarkom było to teżna rękę,
bo jedno dziecko do opieki mniej. Nie, żeby się uchylały od pracy, ale
obserwując je co musiały zrobić w ciagu dnia - to za nic w świecie nie
chciałabym pracować na takim oddziale. Na 40 dzieci było ich max 3, a dzieciaki
trzeba obrobić, wykąpać, karmić i przewijać co 3 godz., pobierac krew, mocz,
rozdzielać leki, podłączać kroplówki, latać z dziećmi (z tymi bez mam) a to na
usg, a to na rtg. Przechlapane.

Dlatego też były wdzięczne każdej mamie, która sama opiekowała się dzieckiem.

A moje dni od przeprowadzki wyglądały bardzo podobnie. Karmienie co 3 godz. -
flaszkę przynosili gotową (przez pierwsze dni nie mogłam karmić małego piersią -
odgórny zakaz by nie obciążać organizmu), spanie, przewijanie, przytulanie,
chodzenie z małym na badania itd. Codziennie na 2 godz. jechałam domu, by umyć
się i coś porządnego zjeść. Bo nawet w nocy byłam w szpitalu. MIałam taki
rozkładany leżak i od biedy dało się na nim przespać. A Michałek w nocy spał
idealnie, nawet musiałam umawiać się z pielęgniarką by mnie budziła na
karmienie :)

Igorek

[izabela1976]

Pisałam wczesniej, że nie chciałam by z nami na sali leżała Ola. I nie była. Za
to był Igorek. Wcześniaczek już mający 3 m-ce. Juz praktycznie zdrowy, poza
naczyniakami, które miał na główce i pleckach (takie nie za duże, więc go nie
szpeciły).

Igorek był z ciąży bliźniaczej, jego braciszek urodził się martwy. I juz na
samym początku życia został pozbawiony bliskiej osoby.

Do Igorka mama nie przychodziła. Przepraszam, raz była. Spędziła z nim godz.
Jedną godzinę podczas naszego wspólnego pobytu na sali trwającego przeszlo m-c.
I nie odwiedzała go nie dlatego, że miała np. drugie małe dziecko, była chora
itp. Nie odwiedzała go, bo nie chciała. Nie wiem, może skomplikował jej życie -
miała ze 20-22 lata.

Igorek całymi dniami byl sam. Jedyną jego rozrywką i zarazem przyjemnością były
chwile spędzane z pielęgniarkami podczas przewijania, karmienia, mycia itp.

Bywały chwile, a było ich bardzo dużo, że płakał. Nie dlatego, że go coś
bolało, tylko dlatego, że był sam. Nikt go nie przytulał, nie całował, nie
mówił jak go bardzo kocha. Było mi bardzo przykro patrzeć na jego cierpienie.
Nie miałam jak mu ulżyć. Pytałam się pielęgniarek czy mogę go czasami brać na
ręce. Odradziły mi to. Mówiły, że Igorek pewnie trafi do Domu Dziecka i
powinień przyzwyczajać się, że nikogo nie będzie miał na swoją wyłącznosć. Bo w
domu dziecka panie też nie będą miały dla niego czasu - nie będzie jedynym
dzieckiem.

Od jego lekarki wiedziałam prawie, że na bieżąco o staraniach by mały jednak
wrócił do mamy. Że chodziła do niej opieka społeczna itd.

W końcu mały Igorek trafił do Domu Dziecka. A mnie było przykro, że nikt go nie
chciał, że nikt go nie kochał. Zabrał ze sobą parę ubranek i zabawek, jedyna
pamiątka po tym, że miał mamę.

Oddział patologii 3

[izabela1976]

Najgorsze z całego okresu na patologii było cotygodniowe pobieranie małemu
płynu rdzeniowego. Zabierali go z sali do zabiegowego i tam nasza lekarka
pobierała mu płyn. Bałam się tego badania za każdym razem. Wystarczyło przecież
drgnienie ręki i nie wiadomo czym by to mogło się skończyć. Po każdym takim
zabiegu Michaś musiał leżeć na płasko przynajmniej przez godzinę, a ja
siedziałam koło niego i płakałam razem z nim.

W sumie spędziliśmy na patologii 40 dni. Już nawet parę razy mielismy wychodzić
do domu, ale wyniki płynu rdzeniowego cały czas były nie zadawalające.

Mąż codziennie do nas przychodził i tak sobie siedzielismy we trójkę.
Najpieknięszy widok to gdy mąż z dzieckiem w ramionach usnął na fotelu i tak
sobie spali wtuleni w siebie. Aż byłam zazdrosna, że Michałkowi nie tylko u
mamy jest tak dobrze.

Ola 2

[izabela1976]

Ola (ta mała dziewczynka z OIOMu) nie trafiła do nas na salę, tylko do sali
obok. A że ściany w szpitalach są szklane to miałam na nią podgląd.

Oli mama przyjechała nastepnego dnia po jej przejściu z OIOMu. Z leżakiem. I
zamieszkała z córeczką tak jak i ja.

I nawet się zaprzyjaźniłysmy (razem chodziłyśmy na obiady). I to od niej
dowiedziałam się dlaczego nie odwiedzała małej na OIOMie.

Trzy lata wcześniej starciła córeczkę, nawet nie tyle co straciła co urodziła
martwą. I dlatego też będąc w kolejnej ciąży robiła wszystko by z kolejnym
dzidziusiek było wszystko OK. Do Warszawy przyjechala na kontrolne badania
połączone z pobieraniem jakiegoś płynu (już nie pamietam dokładnie). W pewnym
momencie okazało się, że nie słychać tętna dziecka. Szybko na salę i
operacyjnie na świat przyszła Ola.

Oli mama po cesarce wróciła do domu, 100 km za Poznań. Kawał drogi. I to
właśnie ta odległość spowodowała, że nie mogła odwiedzać córeczki. A przecież
nie każdego stać na hotel itp.

Ola z mamą wyszły przed nami. Zresztą przed nami wszyscy wychodzili tylko nie
my.

Justynka

[izabela1976]

Za to na naszą salę trafiła trzymiesięczna Justynka, przewieziona z Karowej.
Urodziła się jako wcześniaczek. W 25 tygodniu i ważyła 630 gram. Istne
maleństwo.

Do Justynki rodzice przyjeżdżali tylko i wyłacznie w odwiedziny. I to nie
dlatego, że mieli jakieś zobowiązania, pracę, drugie dziecko. Mama Justynki
miała coś ok. 19 lat, tata chyba tyle samo. Oboje uważali, że to za ciężko
przebywać cały czas przy małej. Widać inne priorytety mieli.

Byli zresztą najbardziej nie lubianą parą rodziców przez cały personel.
Czepiali się, że za długo ich dziecko leży w szpitalu - lekarze cały czas
czekali na osiągnięcie przez Justynkę 2 kg i zrobienie pełnej diagnostyki płuc.
Mała miała cały czas problem z nauczeniem się pić z butelki, ciągle się
krztusiła.
Cały czas czepiali się pielęgniarek, że za dużo pieluszek idzie dziennie (całe
szesć, bo więcej nie zostawiali i na dodatek wszystkie były podpisane), za duzo
chusteczek do pupy. Pielęgniarki miały problem w co przebrać dziecko jak np.
się przesikało, bo zawsze był tylko jeden komplet ubranek w szafce i nic więcej.

Pamietam sytuację jak mała po narkozie (miała robione badanie komputerowe)
przestała oddychać. Oczywiście cała akcja lekarzy itd. Kiedy stan małej wrócił
do normy, rodzice odczekali słownie 5 minut i pojechali do domu.

Ja bym tak nie mogła zostawić swojego dziecka. Nawet nie mogę sobie wyobrazić
takiej sytuacji. Ale widać są rodzice i rodzice.

Justynka także wyszła ze szpitala przed nami.

Oddział patologii 4

[izabela1976]

Michałek następnego dnia po zapaści Oli też miał robione badanie komputerowe z
narkozą. cały czas o niego drżałam, bo widok zsiniałej Oli miałam świeżo w
głowie. Po badaniu gdy jeszcze spał cały czas wpatrywałam się w niego czy
oddycha. Moje wyjście do łazienki to była gehenna dla mnie. Biegiem wracałam na
salę. Oddychał.

Problem z Michałkiem zaczął się gdy się obudził. Głodny, bardzo głodny i z tego
powodu bardzo zły. A z jedzeniem miał czekać do 15 przynajmniej ( a jadło o 4
rano). Pół porcji glukozy wybębnił w minutkę i dalej darł się, że głodny. W
końcu dostalismy oficialne zezwolenie na jedzonko. Brzuszek był już pełny.
Michaś zadowolony :)

W końcu po wielu wielu dniach przebywania na oddziale pozwolono nam wyjść na
przepustkę - na całe 3 dni do domu by trochę zmienić klimat. Badania płynu
rdzeniowego nie były jeszcze najlepsze, ale pani ordynator stwierdziła, że
można spróbować zobaczyć jak organizm Michałka reaguje bez leków. Bo być może
organizm sam powolutku zwalczy podwyższoną cytozę płynu.

Oddział patologii - lekarze

[izabela1976]

Chcę tylko napisać, że na patologii mieliśmy wspaniałą opiekę lekarską. Michaś
był pod opieką przesympatycznej pani doktór i pod opieką pani ordynator. Czemu
miał podwójną opiekę nie wiem do tej pory. Obie doktórki tłumaczyły mi po co i
na co jest każde badanie. Kiedy będzie zrobione i czego po nim oczekujemy i co
zrobimy w przypadku pozytywnego czy negatywnego wyniku. Nigdy nie dały mi
odczuć, że się narzucam.

Z pielęgniarkami miałam tak samo. I do pogadania i do pośmiania się. Gdy o coś
pytałam w związku z pielęgnacją Michałka, zawsze mi odpowiadały. Gdy o coś
prosiłam, zawsze pomogły.

Także w całym tym nieszcześciu mieliśmy szczeście, że trafiliśmy na taką dobrą
kadrę.

[mamakk1]

Izo - dlaczego nie piszesz? zaglądam tutaj codziennie, z nadzieją na ciąg dalszy
Waszej historii, a tu cisza. Mam nadzieję, że wszystko u Was w porządku.
Serdecznie pozdrawiam

[kasia285]

Izo co u was slychac ?jak Michalek sie czuje? Napisz Czekamy

Witaj Izo

[dorisek3]

Napisz proszę ciąg dalszy Twojego opowiadania a w zasadzie pamietnika !!!
Już tak długo nic nie pisałaś, chyba nie stało się nic złego?? Mam nadzieję.

Pozdrawiamy.

[inga71]

o dalej?:((

Nareszcie w domku

[izabela1976]

Po dwóch miesiącach nareszcie jesteśmy w domu. Moja radość była przeogromna.
Mogłam go w końcu połozyć koło siebie na łóżku (mój biedny skołatany kręgosłup
już by pewnie więcej nie wytrzymał spania na rozkładanym krzesełku) i wpatrywać
się w niego. I zasypiać przy nim i budzić się mając go wtulonego w swoje
ramiona.

Michałkowi też się podobał nasz pokój, bo był zupełnie inny niż ten szpitalny.
cały kolorowy i pełen rózności. Oczka tylko biegały w każdą stronę, tak nie
mógł się napatrzeć.

Pierwsza kąpiel w domu oczywiście pośród krzyku i wrzasków, bo mój mały
meżczyzna nie był przyzwyczajony do wieczornej kąpięli. W szpitalu robiliśmy to
rano.

To były dla mnie najcudowniejsze dni. Gdzieś w sercu na dnie pozostał tylko
żal, że te dni tak późno nastały a powinny być przecież zaraz po urodzeniu.

I moje szczęście mąciła też mysl o nieuniknionym powrocie do szpitala. Lekarka
naszego synka zdążyła nawet parę razy do nas zadzwonić, czy aby z Michasiem
jest wszystko w porządku. Mimo, iż mieliśmy przykazane, że w razie czego
wracamy na oddział natychmiast. Myślę, że przywiązała się do naszego malucha,
bo chyba nie tak często zdarza się taki długodystansowy pacjent.

[dorisek3]

No wreszcie są wiadomości od Was !!! W dodatku DOBRE wiadomości !!! Cieszymy
się bardzo.
Powodzenia.
ps. Pisz dalsze odcinki pamiętnika, lektura to pasjonująca.

[mata811]

Przeczytałam Waszą historię jednym tchem. Bardzo, bardzo się cieszę, że
wszystko wporządku, bo chwilami miałam łzy w oczach. Cieplutko pozdrawiam
Michałka i rodziców:-)

[jakoma]

Ja również przeczytałam ze łzami w oczach,tym bardziej,że historia mojego synka
była podobna,nawet podobnych ludzi spotkałam.Choć już wszystko za nami
wspomniena wróciły.
Życzę Michałkowi dużo zdrowia.