Zastanawiam się czy to normalne

[zumaminka]

Właśnie do mnie zadzwonili z Prokocimia i gdyby nie to,że jutro kończymy
antybiotyk to już jutro leżeli byśmy na oddziale.Czy to normalne,że zachowuję
spokój,że nie płaczę,nie ubolewam?Tłumaczę sobie,że nawet jeśli ma być
źle,bardzo źle to wolę te ostatnie dni przeżyć jak najlepiej,najpogodniej,bez
stresu i niepotrzebnych emocji.Czy to normalne,że tak się od tego izoluję?Czy
ktokolwiek z was potrafił myśleć także o tym,że wszystko może pójść nie tak a
mimo tego zachować spokój??Wokół wszyscy się dziwią że żyję normalnie,dlatego
pytam was o zdanie i proszę o wasze wspomnienia.Jak wy przechodziliście ten
ciężki okres przed operacją??
Owszem jestem poddenerwowana ale raczej organizacją tego wszystkiego i myślą o
tym, że mój synek będzie cierpiał. Ale sama siebie przekonuję, że odwrotu i
innego wyjścia nie ma i tak musi być!
Proszę napiszczie czy ja aby nie zbzikowałam??

[jupora]

z mojego punktu widzenia - reagujesz prawidlowo. Histeria nic tu nie zmieni.
Lepiej byc przytomnym i spokojnym, zeby chociaz w ten sposob pomoc swojemu
dziecku. Rzeczywiscie nie ma innego wyjscia - Twoj organizm ubral sie w zbroje,
zeby przetrwac i pozniej - w razie potrzeby - walczyc. U mnie bylo podobnie i
nie mialam zadnych wyrzutow sumienia. W pelni zaufalam zespolowi CZD i uznalam,
ze trzeba sie im podporzadkowac.Nie denerwuj sie, nerwy sa zawsze zlym dotradca
i trzymaj tak dalej!
Pozdrawiam!!!

[izakam51]

Paulo, dobrze, że nie okazujesz zdenerwowania, chociaz wiem, ze się denerwujesz
i myslisz jak wszystko przebiegnie. Ale nasze zdenerwowanie udziela się tez
naszym dzieciom, więc myslę, że reagujesz prawidłowo. Wszystko bedzie dobrze i
juz niedługo będziemy czytali jak Błażejek powraca do zdrowia i sił po
operacji.Wiele osób bardzo pozytywnie wypowiadało sie o profesorze Skalskim, to
dobry fachowiec w swojej dziedzinie i pomoże twojemu dziecku, a to jest w tej
chwili najwazniejsze. Większośc z nas musi przyzwaczajac sie do mysli, że ktos
inny w razie konieczności musi zająć sie naszymi dziecmi.Bardzo mocno trzymamy
kciuki o pomyslny przebieg operacji i będziemy wspierac was modlitwa w tych
ciężkich chwilach. Wszystko będzie dobrze.
Pozdrawiamy Was.
Iza, Mariusz i Kacper.

[jukilop]

Nie , nie zbzikowałaś , chociaż przypomniała mi sie rozmowa kiedyś .... z Edytą
i powiedziała ona mądrą i chyba parwdziwą choć przerażającą rzecz
Otóż tak naprawde rodzice dzieci chorych są nienormalni - tak nienormalni i tu
zaczęłyśmy wymianę argumentów

bo czy to jest normalne
że co dzień się boimy o życie naszych pociech
że co noc z lękiem zasypaiamy
a rano nasze pierwsze kroki do dziecka - czy żyje?
że Bogu , losowi obiecujemy wszystko zamiast ....
że nasze największe marzenia to tylko i aż to związane z dzieckiem
że czasem nienawidzimy innych , siebie ,
że czasem pytamy za co ? dlaczego ?
że dla innych katar to pryszcz a dla nas czasem dramat
że nasz nocny koszmar to trumna
i jeszcze , jeszcze wiele innych ,,, każdy z nas pewnie choć po jednym mógłby
tu dopisać.

Ale i tak to nc nie zmieni i dlatego bardzo dobrze że piszesz o tym , to znaczy
że zdajesz sobie z tego sprawę , to znaczy że tak sie bronisz co wcale nie
znaczy że nie walczysz , że Ci nie zależy, że nie wierzysz
Ty masz nadzieję i ona się spełni
z całego serca Wam tego życzę

[gwiazdeczka69]

Gdy dowiedziałam się że będę miała operacje byłam zdruzgotana ta perspektywą-na
operacje czekałam rok,była planowa ja umówiłam się z lekarzami że jak zdam sesje
to zawitam do szpitala I przez cały prawie rok martwiłam sie, marudziłam,
wkurzałam, buntowałam...a gdy zostało parę dni przed operacją nagle poczułam coś
jakbym zaczęła bardzo intensywnie chłonąć życie- przy oglądaniu w szpitalu
serialu, przy czytaniu gazet ja tak bardzo sie z tego cieszyłam, pomyślałam ile
ja jeszcze w życiu mam rzeczy do zrobienia. Nagle przed operacją dowiedziałam
sie że może zostać odwołana i aż zdizwiłam sie swojej reakcji-przestraszyłam się
że tej operacji może nie być-że może nie być szansy na lepsze życie, na życie!
Ten spokój, to cieszenie się z życia przed operacją rzeczywiście jest
nienormalne-bo ilu ludzi jest się w stanie pochwalić że co kilka lat(jak m w
moim przypadku) dostaje w prezencie LEPSZE ZYCIE?