PORONIŁAM...

[patunia79]

W zeszły wtorek dostałam wyrok który zawalił mi świat na głowę. W dwunastym
tygodniu zrobiłam USG i okazało się że zarodek się wchłonął w 9 tygodniu.
Dlaczego?....... Rozpacz, ból, cierpienie....
Potem zabieg w szpitalu Bielańskim i jedyne co zaświeciło mi promyk to fakt
że moje wewnętrzne narządy są w porządku, mogę mieć dzieci.
Moja ciąża od początku była zagrożona. Brałam Duphaston 3 razy dziennie, co
mimo poronienia (bez krwawienia i bóli) sztucznie podtrzymywało mi ciążę.
Czekam na wyniki histopatoligiczne jeszcze tydzień. Potem zamierzam trochę
się poleczyć. Ale co dalej? Czy mi się uda zajść w ciążę? Od początku miałam
z tym problemy bez Duphastonu próbowaliśmy z mężem rok, po zaczęciu brania
leku (10 dni w cyklu) udało nam się po 5 miesiącach. Czy teraz będę też tak
długo czekała.
Proszę o wasze opinie. Może któraś z was przeżyła podobną tragedię. Napiszcie
kiedy mój cykl miesiączkowy wróci do normy, i po jakim czasie ponownie można
próbować odbudować swoje szczęście.

Pozdrawiam Patunia..((

[westena9]

Bardzo Ci współczuję, miej nadzieję i trzymaj się!!!! Będzie dobrze.
westena z 14 tyg maluchem

[alfa36]

Własnie wrociłam z kontrolnej wizyty u gina. Jestem 6 tygodni po zabiegu
łyżeczkowania. Szybko doszlam do siebie. W zasadzie fizycznie już następnego
dnia po zabiegu było w porządku. Teraz mam czekać Lekarz stwierdził, że 3
miesiące, ale kiedy my powiedxiałam, że jestem uczulona na pylki traw, to
zasugerował, abym przeczekała okres pylenia i starania rozpoczeła pod koniec
lipca (a będzie to juz ponad 6 miesięcy od zabiegu). Badanie histo. nie dało
odpowiedzi na nic, po prostu zastało potwierdzone, że ciąża byla. Lekarz
natomiast powiedzial, żeby przed kolejną ciażą zrobić (w moim przypadku
powtórzyć) toksoplazmozę i cytomelagię, a kiedy będe już w ciąży poda mi
progesteron , no i nie będe mogła pracować. To wszystko. Myślalam, że czeka
mnie o wiele wiecej badań. W sumie mogę je zrobić sama. Lekarze po pierwszym
poronieniu nie każą nic szczególnego badać. Po prostu pierwsze poronienie
traktują jako czysty przypadek. Nie jestem tylko pewna, czy to dobrze. Poczytaj
sobie posty,. Jest ich wiele na ten temat . Trzymaj się cieplo. Pamietaj czas
leczy rany. Nie jestes sama. asia

[anieszka76]

Witam Was serdecznie... ja miałam zabieg w ubiegłym roku w kwietniu okazało
się, że jestem w ciąży... odrazu po wizycie u lekarza udałam się na USG do
szpitala... no i niestety okazało się, że płód jest martwy... (dla mnie to już
było dziecko) i przeżyłam to strasznie.. pozabiegu jednak chciałam jak
najszybciej mieć dzidziusia i los chciał że półtora miesiąca później zaszłam w
ciążę... niesamowita radość no i niestety obawa czy nie za szybko...
jak do tej pory wszystko jest w porządku... dobre wyniki badań... żadnych
leków... nawet witamin... jedyna dolegliwość to zgaga... no i kostki troche
puchną... a dzidziunia ma się urodzić w marcu i nieźle dokazuje...
A więc głowa do góry...
Leżąc w szpitalu lekarze mi tłumaczyli że 3/4 pacjentek poroniło chociaż raz w
swoim życiu... ale oczywiście nie mają tego wypisanego na czole... więc nie
powinnam patrzeć na te z brzuszkami z zazdrością bo ja też będę tak
wyglądać... no i mieli rację

Pozdrawiam

Agnieszka

[memfis1]

Zrobiło mi się naprawdę przykro, kiedy zobaczyłam jakie dotknęło Cię
nieszczęście, bo właśnie Ty założyłaś SIERPNIOWE MAMY, do których zaglądałam i
właśnie Ciebie najbardziej zapamiętałam bo udzieliłaś mi nieocenionych porad.
Wczoraj dowiedziałam się, że moje maleństwo też jest zagrożone przez jakiś
krwiaczek i szczerze się tym martwię, choć póki co dzieciątko rośnie sobie w
moim brzuszku..
Baaaardzo Ci współczuję i życzę powodzenia, nie poddawaj się i bądź dobrej
myśli, mam nadzieję, że wszystko Ci się pomyślnie ułoży. Trzymam kciuki i
trzymaj się cieplutko.
Pozdrawiam

[aniutek]

glowa do gory, jeszcze bedzie dobrze
ja poronilam dwa razy i raz wbylam w ciazy pozamacicznej, swiat stracil wszystki kolory ....
ale teraz jestem w 24 tygodniu ciazy i nie moge sie doczekac na maj.
pozdrawiam Cie, i szczerze wierze ,ze i Tobie sie uda :))

[gosia.mama.wojtusia]

nie wiem co powiedzieć,bardzo mi przykro

[beatagl]

Boze tak strasznie Ci współczuję, nie mam takiego doświadczenia ale tak bardzo
mnie to poruszyło że musiałam napisać, bądz dobrze optymistycznie nastawiona to
napewno pomaga stres będzie gorzej wpływał na poczęcie czytałam gdzieś że
ludzie którzy długo się starają dużo z tego powodu się stresują, a to podobno w
jakimś stopniu negatywnie wpływa i przez to kobieta tym bardziej nie moze zajść
w ciąże. Mam koleżankę która poroniła 3 razy ale zawsze głęboko wierzyła ze
kiedyś się uda i urodzi zdrowe dziecko i miala rację ma śliczną córeczkę, więc
i Ty się pozytywnie nastaw i napewno wszystko bedzie ok czego serdecznie Ci
życzę
Pozdrawiam
Beata

[ulala72]

Będzie dobrze. Za jakiś czas poczujesz troszeńkę lepiej, potem jeszcze
troszkę, potem jeszcze i jeszcze. To trzeba po prostu przeżyć. Nie wiem, po
co, ale tak już jest.
Poroniłam dwa razy. Kto nie zna tego doświadczenia, niech lepiej nigdy nie
pozna. Jeśli płacz Ci pomaga, to płacz. Nie bój się swojego cierpienia. Ono
jest częścią losu.
Powiem Ci na otuchę, że teraz mam świetną dwójeczkę. Było trudno, jest dobrze.
Trzymam kciuki.

[kajoa]

Witam. Bardzo Ci współczuję. Wiem co przechodzisz, bo mi przytrafiło się to
samo 3 lata temu i to na podobnym etapie ciąży. Zabieg miałam też w Bielańskim,
a 1,5 roku później zostałam mamą ślicznego chłopczyka. Teraz czekam na drugie
maleństwo, które ma się pojawić w sierpniu. Po poronieniu odczekaliśmy 3 m-ce
zgodnie z radą lekarza i zaczęliśmy się starać. Nie robiłam żadnych
specjalistycznych badań. Drugą ciążę też niestety miałam zagrożoną ale wszystko
poszło OK. Wiem że to trudne ale bądź dobrej myśli. Jeśli chcesz pogadać
zapraszam na priva. Pozdrawiam, Asia

Do Kaojo

[patunia79]

Przepraszam jak źle napisałam twój nick. Mam do ciebie pytanie - co myślisz o
szp[italu Bielańskim, czy znasz może dr Jędre, a poza tym jak się tobą tam
zajęli? Interesuje mnie to bo tam mam zamiar wracać do kondycji i u tego
lekarza leczyć, poza tym mam w planach przy następnej szczęśliwej ciązy tam
rodzić. Proszę o twoją opinię.

[kasia9641]

Bardzo jest mi przykro, trzymaj się, los na pewno do Ciebie się uśmiechnie! Ja
też jestem po poronieniu, które miałam w 2001 roku. Wiem, że nie jest łatwo,
ale można się otrząsnąć, to prawda, że czas leczy rany...
Wydaje mi się, że minimum odczekania to 3 miesiące, u mnie zajęło to znacznie
więcej, bo postanowiłam załatwić "zaległe" sprawy i zabrać się ponownie do
sprawy bez żadnych obciążeń, typu uczelnia itp. Teraz jestem w 25 tygodniu i
cały czas modlę się, żeby wszystko było dobrze, czego i Tobie z całego serca
życzę. Nie możesz się poddać, walcz o to co Ci się słusznie należy

[jaga2003]

Też mam to za sobą - zabieg miałam w marcu '03. a w czerwcu okazało się, że
znów jestem w ciąży (nie ma jak wpadka ) Bałam się, że to trochę za wcześnie,
ale - poza 2 miesiecznym zwolnieniem na początku i plamieniami jest ok i już
raczej nic mi nie grozi (jestem w 36T )
Lekarz kazał czekać 3 miesiące, ale jak się okazało, że to już, to nie miał
uwag - za co jestem mu wdzięczna. Więc jeżeli wynik histopato nic nie wykaże,
to starajcie się znowu. Może teraz, po wcześniejszej kuracji, szybciej się uda?
U nas tak właśnie było )
Powtórzę za innymi dziewczynami, że poronienia to bardzo częsta sprawa - czasem
mam wrażenie, że giny nie wierzą w ciążę zanim nie zobaczą serduszka. Ale
najważniejsze - jak sama napisałaś - to to, że możesz zajść w ciążę. I na tym
buduj )
Strasznie Ci wspołczuję, bo bardzo dobrze wiem, co czujesz. Mnie pomogło
pożegnanie tego dzieciątka - opłakanie i żałoba. Ale najlepszym lekiem jest
kolejna ciąża - czego Ci z całego serca życze
jaga
ps. okres dostałam po około miesiącu od zabiegu - dla organizmu jak widać to
nie jest żaden problem. Trzymaj się

[anulka74]

Nawet nie wiesz jak dobrze Cię rozumiem!
Mam za sobą drugie poronienie (w sobotę!).
Na pewno się uda! Musimy być dobrej myśli.
Ja też nie mogę się pozbierać ale jakoś trzeba...
Pozdrawiam Cię i jestem z Tobą

[lidek0]

Musisz dojść do siebie psychicznie i fizycznie. Po 2 normalnych cyklach badania
a potem starania. To, że przed ta ciążą trwało to tak długo to wcale nie
musiało być za sprawą progesteronu. Może przyczyna leży gdzie indziej tylko nie
robiłaś badań. Poniżej podaje listę z maluchowego forum. Nie musicie oczywiście
od razu robic wszystkich, ale warto ją poczytać, zbadać hormony, choroby
oidzwierzęce, nasionka na początek. Kolejnym razem może być dużo
łatwiejpozdrawiam i życze powodzenia

[yousta1]

Patko
Moja historia jest praktycznie identyczna tyle że zdarzyła sie w 11 tyg i
staraliśmy się pół roku-reszta taka sama.
Wiem, że teraz nie jesteś w stanie w to uwierzyć ale ten ból naprawdę z każdym
tygodniem jest mniejszy. Tak się czasami zdarza, los decyduje za nas...
Podobnie jak Ty chciałam jak najszybciej zajść w ciążę i wiesz co-udało się juz
za pierwzym razem od momentu gdy p.dr pozwoliła "próbować" (3-m-ce od zabiegu).
To chyba tak jest, że za tyle cierpienia dostajesz szybko pocieszenie w postaci
brzuszka. Oczywiście strach pozostaje, on nigdy nie mija...
Myślę, ze dostaniesz miesiączkę jakiś miesiąc po zabiegu.
Słyszałam że są dziewczyny które zachodziły w nastepna ciążę nie doczekawszy
pierwszej miesiączki ale ja bym tego nie polecała chociażby ze względu na sferę
psychiczną. Jeśli chodzi o wynik hist-pat to najczęściej nic on nie wykazuje.
Pozdrawiam i ściskam bardzo mocno
justa

[patunia79]

Dziękuję wam wszystkim za tak wielkie wsparcie. Moja rodzina jest dla mnie
wielkim oparciem, ale osoby które przezyły to co ja w tej chwili daja mi wiele
otuchy. To jest dla mnie bardzo ważne co piszecie i bardzo mnie buduje do
dalszej walki. Czekam na wynik i wizytę u mojego nowego lekarza co otrzymam w
zamian nie wiem. Będę wam pisała na bierząco jak to dalej się potoczy. Jednak
wierze z całych sił że Pan Bóg da mi jeszcze dziecko, które będę mogła trzymać
w ramionach i jak tylko lekarz pozwoli zaczniemy razem z mężem nad tym
pracować.
Chciałabym tylko jeszcze was zapytać jak to jest z tymi hormonami, czy moja
niedomoga leutealna da się podleczyć dosyć szybko, czy któraś z was wyleczyła
niedobór progesteronu(niedomoga leutealna ale jajeczkuję), aha i czy bywają
przypadki zaniku jajeczkowania po poronieniu?

Jeszcze az dziękuję i pozdrawiam...

[dzunia]

Witam...jestem w szoku i jest mi cholernie przykro ze tak Ci się to wszystko
poukładało powiem tak nie potrafie tego zrozumieć ale byłam przy mijej kol
gdy spotkało ją coś podobnego.tylko że ona poroniła w 5 miesiącu i musiala
urodzić dziecko siłami natury.więc było trochę gorzej.tym bardziej że nic nie
zapowiadało tragedii.Ja z kolei też jestem w ciąży i też drże o swoje
dzieciątko bo jest to ciąża zagrożona i brałam progesteron w zastrzykach a
teraz luteina...żeby było całkiem żle to jeszcze dziś znowu zaczęłam plamić i
jest poprostu...mam nadz ze sie wszystko jakoś ułoży.I tego samego życzę Tobie
i Twojemu mężowi.Bądżcie dzielni inie poddawajcie się bez względu na wszystko
walczcie bo warto a wynik będzie waszą dozgonną radością,ja w każdym bądż razie
trzymam WIELKIE kciuki za Was zeby wszystko było OK,I będzie zobaczysz.Trzymaj
sie i nie daj sie zwariować,masz wierzyć że to czego pragniesz się spełni i nic
Ci w tym nie przeszkodzi.Trzymaj się ciepło.Pozdrawiam papa

[lidek0]

Przy niedomodze progesteronu podaje się atbletki od połowy cyklu do ok 26 dc i
tak w kolejnych cyklach. Po poronieniu ważne jest, żebyś zbadała hormony
ponownie, choroby odzwierzęce.
pozdrawiam

[olek771]

Witaj. Na początku napiszę - choć może wyda Ci się to teraz niemozliwe - ale
postaraj sie trzymac i jak tylko sie da, myślec optymistycznie.
Miałam sytuację podobną do Twojej w sierpniu - 10 tydzień, dziecko (bo tak chce
je nazywać) nie rosnie, powtórzenie badań i decyzja lekarza - zabieg. Pamiętam,
jak długo nie mogłam dojść do siebie psychicznie i chyba jeszcze nie jest ok.
Przede wszystkim bałam się, czy będe mogła mieć dzieci.
Co do badań - tez mi zrobili histopatologię, która nic nie wykazała. Potem
robiłam jeszcze morfologie krwi, toxo, cytomegalię, brucelozę i listeriozę, ale
te dwie ostatnie bardziej dla uspokojenia niz z faktycznej potrzeby.
Co do starań - zalecili mi 6 miesięcy odczekać (czyli do lutego), ale my
zaczęlismy juz w styczniu (nie jestem cierpliwa). Dziewczyny pisały też o 3
misiącach. Wydaje mi się, że to wszystko zalezy od Twojego organizmu.
Miesiączkę miałam 5 tyg. po zabiegu, ale obserwuję swój organizm io wiem, ze
cykl taki jak sprzed ciązy (dwufazowy, z odpowiednim śluzem płodnym, tak długi,
jak wcześniej) miałam dopiero teraz, w styczniu.
moja mama juz po wszystkim radziła mi, zeby (na ile sie da) nie stresowc się
cyklem, bo ja tak robiłam (czekałam w określonym czasie na owulacje, nie było
jej, byłam załamana, denerwowałam sie, wszystko się opózniał i takie błędne
koło).
Zrób badania, obserwuj swój organizm i staraj się jak najczęściej mysleć
optymistycznie.
Pozdrawiam.

[gandzia4]

Wiem co przeżywasz przeszłam przez to. Też w 12 tyg. po prostu dostałam
krowotoku. Odczekałam 3 miesiące i starałam się o synia jeszcze rok. Urodził się
dokładnie w dniu kiedy straciłam poprzednią ciążę tylko dwa lata później.
Fizycznie pozbierasz się szybko, wiem po sobie, że gorzej jest z psychiką
(przeszłam załamanie) może gdy będziesz już się czuła dobrze fizycznie to
zorganizujecie sobie z mężem jakiś wypad. Nam obojgu pomogło takie oderwanie się
od obowiązków. Trzymam kciuki za ciebie i z całego serca jestem z tobą.

[punka]

Cześć. Naprawdę wierz mi - nie jesteś sama. Kobiet które przeżyły tą tragedje
jest mnóstwo tylko się o tym nie mówi. Ja urodziłam w 24 tygodniu córeczkę
niestety troszkę za wcześnie. całe te 24 tyg przechodziłam rewelacyjnie
dzidziunia zdrowa, ja zdrowa, nic nie zapowiadało takiej tragedii. W pewną
sobotę na bieliźnie w opławach zauważyłam 2 nitki krwi, to było niepokojące,
zadzwoniłam do lekarza mówi że jak tylko zaróżowia się opławy mam się zgłosić
do niego. Następnego dnia dzwonię do niego bo w opławach widziałam mnóstwo
kolorów które mi sie mieniły, tak naprawdę były leciuteńko zaróżowione
zabrązowione. Nieststy nie odebrał telefonu. Za parę minut znalazłam się na
izbie przyjęć w szpitalu. Myslałam ze wszystko ok natomist lekarze odrazu
posadzili mnie na wózek i zakaz wstawania, okazało się że pęcherz płodowy w
pochwie. W poniedziałek dostałam krwawienia i po 15 minutach znalazłam się na
sepcie. Po 40 min urodziłam córeczkę 490gr. Jedynie się z nią porzegnałam przez
dotknięcie główki i uszka, bo lekarze odradzili patrzenia. Ja tez odradzam. Po
dwóch dniach pochwalismy maleństwo. Teraz jedynie mam tylko możliwość zapalenia
lamki i cieszę się ze dziecka nie zostawiłam w szpitalu, bo czuje żsię z tym
lepiej tak jakbym spełniła swój obowiązek i mam nadzieję że juz wkrótce bedę
mogła cieszyć się na nowo... Pozdrowienia (rodziłam 17.XI)

[patunia79]

[patunia79]

[dziurawiec80]

To najgorsze co może się przydarzyć kobiecie!Wiem,bo sama przez to przeszłam.W
12tyg.poszłam na usg i okazało się,że dzidziuś jest martwy.Było to tym bardziej
przykre,że 2tyg.wcześniej też miałam usg i wszystko było dobrze,widziałam jak
bije jego maleńkie serduszko...Potem był zabieg w CZMP,to wszystko było dla
mnie bardzo trudne.Leżałam na sali z kobietami w ciąży,które podłączali do
ktg.Musiałam słuchać bicia serca ich dzieci wiedząc,że mojego już nie ma.W
następną ciążę zaszłam 9miesięcy pózniej.Ciążą od początku była zagrożona.W
13tyg.miałam krwawinie i wiele razy leżałam w szpitalu w Szczecinie. Każdego
dnia bałam się o moje maleństwo,ale na szczęście wszystko dobrze się skończło.
12.12.2003r urodziłam w 36tyg.śliczną córeczkę! Tobie też się uda!Moja kuzynka
poroniła dwa razy,a teraz ma półrocznego synka.Wiem jakie to trudne,ale trzeba
mieć nadzieję!Będzie dobrze,ani się obejrzysz,a znajdziesz się na porodówce!
POWODZENIA!!!Trzymam kciuki!

[sugar_mama_danielcia]

Patuniu, trzymaj sie. Na pewno jest Ci bardzo przykro, zle, niesprawiedliwie.
Jakkolwiek dlugo ciaza trwa, utrata jej w ten sposob jest dla kobiety ogromnym
ciosem. JA stracilam swoja pierwsza fasolke tuz na poczatku 2 trymestru.
Lekarza cos nababrali, skan mialam pozno wyznaczony i moja niekomplikujaca sie
ciaza ulegla poronieniu dzien przed wyznaczonym skanem. Bylo pozno, nikt nic
nie wiedzial. Byly domysly, ze puste jajko, ze to, ze owo...bolalo jak diabli.
Bolalo jeszcze gorzej, bo wtedy wszyscy kuzyni ( a raczej ich zony), kuzynki,
znajome, przyjaciolki jakims cudem donosily swoje ciaze. I rodzily im sie
zdrowe, piekne dzieci. Ja z mezem po tym zajsciu bardzo dlugo nie moglam zajsc
w ciaze. Mysle, ze wszytsko przez stres, bo zzarlo mnie to cale zajscie
okropnie. Co noc rozmyslalam czy bede mogla miec dzieci czy nie. Dlaczego to
sie stalo, przeciez wszytsko byklo OK, czemu tak pozno???
Wreszcie udalo nam sie. Ciaza z krwawieniem na poczatku, bolami brzucha,
skurczami w 10 tygodniu. Dalsze miesiace znakomite. Ciaza
donoszona do 41 tygodnia! Urodzil sie przecudowny chlopak. Zdrowy, sliczny,
pogodny. Nigdy nie myslalam, ze los obdarzy mnie az taka nagroda za te
cierpienie jakie przeszlam. Dwa tygodnie temu dowiedzialam sie, ze ponownie
jestem w ciazy. Jest bardzo wczesnie, wiec tez sie boje czy aby tym razem
wszytsko bedzie dobrze. Chce tylko napisac, ze ta ostatnia ciaza to wpadka.
Jeden moment nieuwagi i...Wszystko dlatego, ze nie myslalam i sie nie
stresowalam faktem czy to teraz, czy tu juz....czy zajde, czy nie. Gdzies
przeczytalam, ze stres jest najwiekszym wqrogiem zaplodnienia.

Nie napisze Ci byc sie zrelaksowala. Bys o tym nie myslala. To nie mozliwe.
Prawdopodobnie poki nie bedziesz miala swojego rozowego malenstwa w objeciach -
bedzie Ci trudno uwierzyc, ze bedziesz mogla miec dzieci. Ale przyjdzie na
Ciebie czas. Tak jak i nadszedl moj czas. Czas radosci zwiazanych z
macierzynstwem. Zajmij sie soba,idz na basen, jak nie mozesz nic zrobic
z 'myslaca' glowa - rozluznij cialo, bierz witaminy, lykaj kwas foliowy,zrob
badania i za pare miesiecy proboj znowu. Uda sie, zobaczysz.

POzdrawiam
SUgar


Mama Danielka(13.01.03)
*it's the only thing no one really plans. you plan a baby, and get a person*

[aniao3]

Patunia!
wierz, ze bedzie dobrze i ze jesli mialo sie to stac, to lepiej teraz, niz za
kilka miesiecy. Wiem co przezywasz, bo przeszlam poronienie w 5 tygodniu, po 7
miesiacach bylam znowu w ciazy: blizniaki, ale jeden przestal sie rozwijac w 8
tygodniu. A teraz - w 27 tyg. okazalo sie ze drugie dziecko ma b. powazne wady
i nie przezyje porodu. Wiec jesli tak twoje dziecko mialo zapisane, by nie byc
z toba, to lepiej teraz, niz gdy wszyscy wiedza, dwonia jak dzidzia a ty
patrzysz na brzuszek z wyrokiem i jedyne co mozesz to plakac.
Tylko czas ukoi twoj bol i nastepne dziecko.
Wyjedz, odpocznij, zrob cos dobrego dla siebie i swego mezczyzny, a na pewno za
jakis czas bedziesz znowu szczesliwa mama - czego ci z serca zycze!
anka

[magdh26]

Witam.
Wiem coś o Twoich przeżyciach. Sama tego doświadczyłam. Poroniłam w 3
miesiącu. To był dla mnie szok. Pokochałam moje dziecko, bardzo pokochałam, a
tu okazało się... Tego nie da się opisać słowami i tego nie zrozumie ktoś, kto
tego nie doświadczył. Po zabiegu szybko doszłam do siebie, ale nie
psychicznie. Wiele razy płakałam... pytałam "dlaczego??"... Najcięższe chwile
pomógł mi przeżyć mój mąż. Od poronienia minęło już 3 miesiące, a ja pamiętam
jakby to było wczoraj. Ale mam nadzieję, że za 2 tygodnie okaże się, że
ponownie jestem w ciąży. I mimo tego, że boję się, aby ta historia się nie
powtórzyła, bardzo chcę abym była ponownie w ciąży
POZDRAWIAM.

[patunia79]

Choć to trudny temat dla nas wszystkich jednak ja również bardzo pragnę mieć
dziecko i cały czas czekam na dalsze badania, narazie znam tylko pobierznie
wynik bad. hist. który właściwie nic nie wniósł do mojego problemu ważne jest
tylko że nie ma zmian nowotworowych no i poza tym mogę mieć dzieci.
Chciałabym abyś napisała mi czy robiłaś jakieś badania i jak to się potoczyło.
Piszesz że możesz być w ciąży czyli zaczeliście się z mężem starać po dwóch czy
trzech cyklach. Jak to naprawdę jest, kiedy my możemy znowu spróbować dziś
słyszałam od lekarza że absolutnym minimum jest 6 miesięcy ale ja również nie
chcę tyle czekać. Czekam na twoją odpowiedź, bo każdy kontakt z osobami które
coś podobnego przeżyły bardzo mnie buduje...

Patunia i aniołek (14.01.2004)

[roksana78]

PATUNIU, JA TEŻ MAM ZA SOBĄ PORONIENIE. PORONIŁAM W LISTOPADZIE 2003 I NIE MOGĘ
SIĘ DOCZEKAĆ TRZECIEJ @, A TO JUZ ZA KILKA DNI, BO POTEM ZNÓW ZACZNIEMY Z MĘŻEM
STARANIA O NOWĄ, LEPSZA CIĄŻĘ.. O ZDROWĄ DZIDZIĘ...
PO PORONIENIU NIE ROBIŁAM BADAŃ, BO MOI LEKARZE U KTÓRYCH BYŁAM NIE ZALECAJĄ
BADAŃ PO PIERWSZYM PORONIENIU, TWIERDZĄ, ŻE TO NATURALNA SELEKCJA PŁODU.
CHOĆ Z DRUGIEJ STRONY WIEM, ŻE NA FORUM SA DZIECZYNY, KTÓRE BARDZO ZALECAJĄ
BADANIA.
CO DO TERMINU KOLEJNEJ CIĄZY, TO KAŻDY Z LEKARZY PODAWAŁ MI INNY OKRES
ODCZEKANIA. JEDEN ZALECIŁ ROK PRZERWY, DRUGI PÓŁ ROKU, A TRZECI TYLKO 3
MIESIĄCE... WIĘC JAK TU BYĆ MĄDRYM...
CZASAMI, TO NAWET NIE WIEM CO MAM ZROBIĆ, BO KAŻDY MA SWOJĄ TEORIĘ NA TEN
TEMAT... JA WYCHODZE Z ZAŁOŻENIA, ŻE CO MA BYĆ, TO BĘDZIE I W LUTYM ZACZYNAM
STARANIA!!!
PATUNIU MYSLĘ, ŻE I TOBIE SIĘ POWIEDZIE WSZYSTKO GIT I WKRÓTCE ZNÓW BĘDZIESZ W
CIĄZY POZDRÓWKA

[magdh26]

Witaj Roksano!
Chyba jesteśmy rówieśnicami (to tak na marginesie). Całkowicie się z Tobą
zgadzam. Życzę powodzenia!!!
Magda i Dzidzia(mam nadzieję,że się udało)

[magdh26]

Witaj.
Wynik badań hist. nic nie wykazał. Ginekolog nie zalecił mi żadnych badań,
gdyż stwierdził, że dopiero po ewntualnym następnym poronieniu (odpukać w
niemalowane) wskazane są badania.
Na początku, tan. tuż po poronieniu razem z mężem stwierdziliśmy, że należy
poczekać 6 miesięcy. Ale to nie takie łatwe, to czekanie Sprawdzałam w
różnych źródłach, jak to jest z tą ilością miesięcy, które należy odczekać. I
co się okazało... Niektórzy twierdzą, że 6, inni że 3. I co tu robić w takiej
sytuacji...hm... Moim zdaniem najlepiej słuchać siebie.
O następnego dzidziusia zaczęliśmy się starać w lutym, czyli po 3 cyklach.
Teraz pozostało nam tylko oczekiwanie. Bardzo pragnę tego, aby wszystko poszło
dobrze. Wiesz, wychodzę z założenia, że co ma się stać to i tak się stanie...
Aha! Jeszcze jedno: mój ginekolog powiedział, że miał parę pacjentek, które
już po pierwszym cyklu zachodziły w ciążę i wszystko było w porządku.
Głowa do góry!!! Trzymam kciuki za Ciebie i Twoją przyszłą dzidzię. Pozdrawiam
gorąco.

Magda i(mam nadzieję, że już maleńka) Dzidzia

[magdh26]

Upss... Do mojego listu wkradło się parę błędów, ale to z wrażenia
1. jest. "tan" ma być "tzn."
2. o Dzidziusia zaczliśmy się starać w styczniu, a nie w lutym
Pozdrawiam.

[roksana78]

Madzia, trzmam kciuki za Ciebie i liczę, że Dzidzia faktycznie jest ))
biegaj do doktora potwierdzić!!
ja własnie dziś dostałam te 3 @ i liczę, że luty będzie owocny, zwłaszcza, że
niedługo jest 14 luty - piękny dzień zakochanych!
Madga wierzę, że Tobie się udało, i że innym też się uda

[lidek0]

W/g mnie badania to podstawa do dalszych starań, moga wykryc przyczyne i pomoc
ją wyeliminować. Ja bez badań bym nie próbowała, wiem, że niektorym kobietom
się udało, ale ja osobiście musze mieć pewnośc, że zrobiłam wszystko co mogłam,
żeby się przygotować. U mnie niestety po poronieniu nie było tak różowo i
dlatego wiem jak wazne są badania. Nie będę wypisywac całej listy tutaj, podaje
link do niej
www.dzieckoinfo.com/forum/showthreaded.php?Cat=&Board=12&Number=350515&page=0&view=collapsed&sb=5&part=
. Poczytaj i nie musisz robić oczywiście do razu wszystkiego, na początek
hormony, choroby odzwierzęce, nasionka, mocz, morfologia, szczepienia.
Juz przed pierwszą ciążą lekarze powinni kierowac na badania.
pozdrawiam i życze powodzenia

[aklimaszewska]

Strasznie mi przykro, trzymaj się. Wiem, że to nie jest łatwe, ale czasem się
udaje. Ja też poroniłam w 12 tygodnu ,dwa lata temu. Masz dużo szczęścia. Mnie
przydarzył się to u teściów w Augustowie - koszmar. Nie zrobili nawet badania
histopatologicznego, przy okazji prawie przebili macicę - wylizywałam się z
tego pół roku. Do tej pory mam strasznie bolesne miesiączki.
Na szczęście udało się znaleźć przyczynę - toksoplazmoza.
Jeszcze nie zdecydowaliśmy się na kolejną próbę, dlatego bardzo podziwiam
wszystkie te dziewczyny, które się zdecydowały. Ja się boję, drugi raz bym tego
nie przeżyła.
Wracając do toksoplazmozy, dziewczyny, ostrożnie. Autorytet w tej dziedzine, dr
Dzióbek (przyjmuje w szpitalu zakaźnym w Warszawie i w spółdzielni przy Placu
Konstytucji) mówi, że jeśli ta choroba wywołała poronienie raz, może to zrobić
ponownie. Można zmniejszyć ryzyko przez absolutne wyeliminowanie zwierząt ze
swego otoczenia, żadnych surowych warzyw i owoców - ewentualnie sparzone i
obrane ze skórki. Oczywiście, żadnego surowego mięsa, najlepiej go wcale nie
dotykać. Właściwie, te wskazówki dotyczą każdej ciężarnej.
Wiem, że to brzmi strasznie, niektórym może się wydawać, że przesadzam, ale
zdrowa dzidzia warta jest każdego poświęcenia. Zauważcie, że opinie na temat
toksoplazmozy są podzielone - weterynarze ją bagatelizują, pediatrzy, dopóki
się z nią nie zetkną też, ginekolodzy ostrzegają, a specjaliści od chorób
zakaźnych biją na alarm.

[patunia79]

Ja nie sądzę, że u mnie poronienie spowodowała tokso ponieważ robiłam badanie
na tą chorobę na początku ciąży i wyszło że przeszłam ją (nie wiem kiedy, ale
przed ciążą) i teraz mam przeciwciała na nią. Tak mi to zostało wytłumaczone.
Czy zachorowałaś na tokso w czasie ciąży....?

Pozdrawiam Patunia- aniołak (14.01.2004) w sercu...

[mamafranka]

Dokladnie Cie rozumiem...
W kwietniu 2002 zaszlam w ciaze, cieszylismy sie jak wariaci. Pod koniec
czerwca wszystko sie skonczylo... kontrolne USG...martwa
ciaza...lyzeczkowanie...szok. Lekarz polecil odczekac pol roku ale nie
wytrzymalam. Tak bardzo chcialam miec dzieciatko... No i pod koniec
pazdziernika juz bylam w ciazy. Znalazlam swietny prywatny gabinet z jeszcze
lepszym lekarzem i to za smieszne pieniadze (30 PLN za wizyte). od poczatku
bralam rozne leki, zastrzyki na podtrzymanie itd, chodzilam do lekarza co dwa
tyg. No i udalo nam sie!!! Moj synus wlasnie smacznie spi. Urodzil sie
zdrowiutki duzy(4300g i 60cm) i jest fantastyczny!
Nie poddawaj sie.
Badz dobrych mysli. Trzymam kciuki.
A nasze malenstwa napewno gdzies tam w gorze czuwaja nad nami.
Pozdrawiam.
Kasia.

[magdh26]

Witaj mamo Franka
Ze mną było bardzo podobnie jak z Tobą. Też mówiono mi o tym, żeby poczekać
pół roku, ale ja nie moge tak długo. Mam nadzieję,że za 2 tygodnie okaże się,
że jestem w ciąży... Ciekawa jestem gdzie znalazłaś taki gabinet i takiego
lekarza.
Pozdrawiam Ciebie i Twojego Synka
Magda i mam nadzieję, że Dzidzia

[patunia79]

Ja nie sądzę abym czekała aż 6 miesiący, ponieważ wiem że mój ból może tylko
uleczyć nowy dzidziuś dlatego będę się starała zacząć "tworzyć" nową dzidzę
gdzieś koło kwietnia/maja. Nie jestem w stanie psychicznie więcej wytrzymać.

Czy odnalazłaś przyczynę straty dzidziusia? Co mówił twój lekarz? Ja dopiero
idę do doktora w przyszłym tygodniu? Wiem tylko tyle, że przyczyną mojego
poronienia nie były zmiany nowotworowe. Ale sądzę że po części przyczyniły się
do tego hormony ponieważ miałam znaczną niedomogę letealną przed ciążą a w
ciąży bardzo niski progesteron.

Pozdrawiam Cię i życzę powodzenia w wychowywaniu synka...

[mika79]

Kiedy pierwszy raz przeczytałam Twój post to pomyślałam, że chyba bym czegoś takiego nie przeżyła. A jednak, stało się. Plamienie w 10 tyg., szpital, potem USG, ciąża obumarła. Zabieg miałam w piątek, a teraz jestem juz w domu i powoli dochodzę do siebie, choć nie ma dnia zebym nie płakała. Ale cały czas wierzę, że jeszcze bedę mamą i że spotkamy sie na forum np. o karmieniu piersią.
Trzymaj sie wszystko bedzie dobrze

[magdh26]

Witaj,
nie jesteś sama. Ja poroniłam także w 10 tygodniu, w październiku. Nie było mi
łatwo. Tobie pewnie teraz też nie jest. Trzymam kciuki!!! Będzie dobrze.
Magda i być może maleńka Dzidzia.

[ada773]

Witajcie dziewczyny.
Niestety tez znalazlam sie tutaj. Poroniłam w 9 tygodniu. Powoli staram sie
dojsc do siebie ale nie jest latwo. Póki co czekam tez na wyniki histo-pato i
mam nadzieje ze za 3 miesiace znowu bedziemy mogli sie starac o dzidzie.
Trzymajcie sie ciepło i bądzicie silne a napewno spotkamy sie niedlugo na forum
o opiece na noworodkiem

[roksana78]

Magda i inne Dziewczyny, a robiłyscie jakieś badania po poronieniu?
dużo się tu naczytałam, że należałoby zrobić, jednak moi lekarze mi odradzali
po 1 poronieniu i jestem trochę tym zdołowana... choć z drugiej strony w lutym
chcę się znów postarać o dzidzię

[magdh26]

Witaj Roksano,
mój lekarz powiedział, że po pierwszym poronieniu zwykle nie wykonuje się
dodatkowych badań, no chyba, że była znana przyczyna poronienia. Ja poroniłam
w październiku. Trzy miesiące minęły w styczniu i mam nadzieję, że wkrótce
zobaczę dwie kreseczki na teście. Jeżeli nie jesteś pewna decyzji swojego
lekarza, to może wybierz się do innego. Ale ja spotkałam się z wieloma
opiniami, że po pierwszym poronieniu nie wykonuje się badań, dopiero przy
kolejnym - odpukać w niemalowane
Pozdrawiam i trzymam kciuki, Magda.

[roksana78]

dzięki Magda za odp
ja też byłam u kilku lekarzy, wszyscy jednogłośnie mówili, że nie robi się
badań, z resztą Tobie też to mówili
potrzebowałam jednak Twojej odp, bo myślałam,że mimo tych opinii lekarzy, Ty
jakieś robiłaś ... powodzenia życzę ))

[justyna1212]

Gdy czytam Wasze wypowiedzi często mam wrażenie, że ja sama to pisałam. Ja
straciłam moją kruszynkę w 12. tygodniu ciąży. Dowiedziałam się, ze przyczyną
była infekcja. "Infekcja" to dla mnie wielkie słowo, jaka, dlaczego? Nikt nie
odpowie mi na pytanie jaka zabójcza infekcja zabiła moje dziecko. Ja również
czuję ogromną potrzebę bycia w ciąży jak najszybciej. Wiem, że pośpiech nie
jest tu wskazany, mój lekarz powiedział, aby odczekać choć 3 miesiące od
zabiegu. Chciałabym, aby ten czas minął bardzo, bardzo szybko. To czekanie jest
okropne. Chcę znów mieć w sobie życie, tak bardzo tęsknię do mojej kruszynki,
do mojego rosnącego brzucha. Minęły ponad dwa tygodnie... Boli bardzo.

[moniqueee]

Tak bardzo mi przykro Wspoczuje z calego serduszka.
Zajrzyjcie na forum "Poronienie" forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=11916
Buziaczki dla Was wszystkich.

Moniqueee

[wilga_kasia]

Patuniu, bardzo, bardzo współczuję. Ja również poroniłam, w 8 tygodniu, w
czerwcu 2002 roku - to była druga ciąża, pierwsza minęła bez komplikacji.
Przyczyny nie znane. Nie robiłam żadnych badań.
Cykl wrócił do normy po 4 tygodniach. W ciążę zaszłam 2 m-ce po poronieniu i
mimo początkowych komplikacji - plamienie, skurcze, Duphaston, Nospa - w
czerwcu 2003 urodziłam zdrową córeczkę.
Bardzo przeżyłam to poronienie. Najbardziej pomogło mi szybkie zajście w
nastepną ciążę. Teraz...rana zaleczona...czasem myślę o tym dzieciaczku, który
miał urodzić się dokładnie cztery miesiące przed moją Majeczką...
Niestety, poronienia w pierwszych 12 tygodniach są bardzo częste ... Ja nigdy
nie przypuszczałam, że to może się mi przydarzyć. Bardzo serdecznie pozdrawiam
i wierzę, że nibawem zawita do Was szczęście.

[jagoda1977]

Patusiu nie jesteś sama.Jest nas bardzo dużo niestety nic nie pisze się na ten
temat.Wszędzie widać pulchne,różowiutkie bobaski i zadowolone matki.
Ja kiedy poroniłam myślałam,że jestem jedyną,której się nie udało coś co
przecież udaje się każdej kobiecie.Ale będąc już w szpitalu od dziewczyn na
sali dowiedziałam się,że prawie co druga ma coś podobnego za sobą.Dlaczego więc
nic o tym się nie mówi.Gdybym wiedziała,o tym wcześniej może nie przeżyłabym
takiego wstydu i upokorzenia.Tak,ja poprostu wstydziłam się tego,że jestem
gorsza,bo nie potrafię urodzić.Teraz znów jestem w ciąży ,w 20 tygodniu,ale
strach mnie nie opuszcza.Każde zakłócie dosłownie mnie paraliżuje.Ale już
wiem,że jest nas tak dużo,że dzięki takim stronom potrafimy się wspierać,że
naprawdę może być wszystko dobrze....
Tobie Patucha,mnie i wszystkim które to przeżyły uda się urodzić zdrowe i
śliczne dziecko.Całuję wszystkie oczekujące i te które już się doczekały.

[agablues]

Drogie emamy w żałobie. Ponawiam apel by stworzyć na forum kącik dla nas - tych
mniej radosnych.Czy zgadzacie się ze mną, że bardzo trudno z kimkolwiek
rozmawiać na temat tragedii, którą się przeżyło? Do głowy przychodzą tak
absurdalne myśli, poczucie winy -
co zrobiłam źle?
może za bardzo się cieszyłam?
może za bardzo się chwaliłam, że będę mamą?
może ja jestem gorsza od innych?
to wszystko moja wina
jak teraz powiedzieć to mężowi/rodzicom - babciom, dziadkom / rodzństwu
dzidziusisa - wszyscy tak się cieszyli
Te myśli są w głowach bez przerwy i tylko nie ma ich komu powiedzieć. Owszem
wszyscy starają się pocieszyć i to jest miłe, ale czy nie odnosicie czsami
wrażenia, że oni chcą pocieszyć siebie ( "jak to dobrze, że to nie mnie się
stało!" pewnie sobie myślą), szybko powiedzieć, że wszystko będzie dobrze i
jeszcze szybciej zmienić temat na bardziej bezpieczny.
Drogie emamy w żałobie, my mamy prawo przeżyć nasz smutek w pełni i to nie
jest nasza wina, że
- nie mogę zajść w ciążę
- poroniłam raz, dwa czy cztery razy
- urodziłam martwe dziecko
- urodziłam chore dziecko
Myślę, że tu nie jest dobre miejsce dla nas - tu gdzie inne mamy oczekują z
radością. Niech oczekują i myślą pozytywnie , bo nie ma sensu się zadręczać
zawczasu. My też przecież przez pewien czs - krótszy czy dłuższy byłyśmy
szczęśliwe i z dumą obnosiłyśmy nasz brzuszek. MOże jeśli odezwie się nas
więcej - udostępnią nam kawałek forum dla nas?
Czego sobie i Wam Zyczę - Mama chorego dziecka ( wada genetyczna, letalna)

[misiabela72]

Drogie dziewczyny.Po pierwsze dziękuję wszystkim,które mnie nie tak dawno
pocieszały na wątku,który stworzyłam,a którego nie mogę już znaleźć.Byłyście
bardzo kochane,dzięki za możliwość wyżalenia się i za słowa otuchy.
Ja też poroniłam,a lekarze beznadziejnie mnie olali,nie kazali robić żadnych
badań,na wizytę poświęcali 5 minut i nie widzieli żadnego problemu.
Za radą koleżanki poszłam w końcu do znakomitej pani doktor prywatnie.Teraz
wiem,że niektóre badania są jednak konieczne,bo np.toksoplazmoza,jeżeli była
powodem poronienia,doprowadzi do poronienia w kolejnej ciąży.Mój dzidziuś
przestał się rozwijać i pani doktor powiedziała,że po wykluczeniu
chorób,podstawową tego przyczyną bywa niedobór hormonu ciałka żółtego.A więc
będę brała luteinę.Okazało się przy okazji,że mam początki nadżerki.Pani doktor
zbadała mi też piersi,czego nikt z byłych moich konowałów nigdy nie robił.
Naprawdę,mój stan psychiczny się znacznie porawił,bo poczułam nareszcie,że
jestem w dobrych rękach.Pani doktor poświęciła mi 40 minut.
Jestem dobrej myśli.Myślę, podobnie jak agablues,że przydałby się kącik dla
mniej szczęśliwych,niedoszłych mam,lub mam z problemami.To duża pociecha
wiedziec,że można się wyżalić,że ktoś ci poradzi lub pocieszy.Pomoże to
podnieść się po załamaniu.

[justyna1212]

Ja także uważam, że powinno powstać na e-Dziecku podforum dla mam, które
przeżyły stratę swego dziecka.

[patunia79]

Jest to bardzo potrzebne dla wielu forumowiczek e dziecka. Mamy potrzebują
wsparcia do przyszłej walki o ich szczęście, a naprawdę pomaga kilka słów
kobiet które przeżyły stratę dziecka i teraz bez problemu (+-) oczekują swoich
pociech. Jeśli innym się udało to i nam się uda.
Jestem za formu dla nas, do pogadania i wyżalenia się.

Pozdrawiam Patunia
Aniołek (14.01.2004)

[stynka2]

Dziewczyny jest już takie forum, musicie wejść w "fora prywatne", potem
w "dziecko" i tam znajduje się forum "poronienie".
Droga Patuniu, życzę Ci żebyś doczekała się zdrowego dzidziusia, trzymam mocno
kciuki.

[kasia0707]

Ja również poroniał dwa lata temu , teraz jestem mamą 7 miesięcznego
chłopczyka, trzeba być dobrej myśli że wszysko będzie ok.
Po poronieniu musiałm wykonać badania na toksoplazmozę , poziom prolaktyny i
posiew czy przyczyną nie była jakaś bakteria, WAŻNE - jak powiedział lekarz
trzeba wykonać posiew nasienia mężczyzny , bo czasem przyczyną jest bakteria w
nasienu. Pozdrawiam

[agablues]

jUŻ wkrótce będzie oddzielne forum dla dziewczyn po poronieniach i innych mniej
szczęśliwych