Strach przed drugim porodem

[fasolka31]

Bardzo chciałabym mieć drugie dzieczko, ale strasznie boję się kolejnego
porodu, zapewne dla tego że pierwszy nie była ani krótki ani prosty. Szybko
na szczęście o tym zapomniałam, ale gdy teraz planujemy z mężem drugie
dziecko to ogrania mnie lęk i boję się ze znów przesunę decyzję o kolejny rok
(już mineło 2 lata o planowanego terminu). Chiałabym wpaść bo wtedy
przynajmniej nie miałabym wyboru a tak....co tu zrobić? Pocieszcie mnie
mamy ...pozdrówka.

[beciaw77]

Witaj!
Pewnie fatalny ze mnie pocieszyciel bo to moja pierwsza ciąża ale...spróbuję...
Byłam dzis zobaczyć porodówke w szpitalu w którym zamierzam rodzić i położna
powiedziała mi jedno gdy zaznaczyłam że to mój pierwszy poród..."tym lepiej bo
przynajmniej nie wie pani co pania czeka..." oczywiście powiedziała to pół
żartem pół serio z usmiechem na twarzy ale wiem że wiele w tych słowach prawdy!
Dlaczego o tym piszę? Bo Ty już wiesz co może -ale nie musi!- Cię czekać przy
porodzie! To że pierwszy był trudny i ciężki nie oznacza że kolejny będzie taki
sam a przynajmniej bedziesz przygotowana na najgorsze! Duzo czytam o porodach-
na forum i w gazetach-staram się oglądać wszystko co zwiazane z tym stanem-
wiadomo z ciekawości jak to bedzie ale wiem jedno nigdy nie ma dwóch takich
samych porodów!Nigdy!Nawet w przypadku tej samej kobiety! Więc jeśli bardzo
pragniesz kolejnego dziecka...zaryzykuj!Dziś-mimo że mam to przed sobą-wiem że
ja zaryzykuję bo pragnę miec dwoje dzieci(mam nadzieje że po też się pod tym
podpisze)!Uwierz -tak piszą dziewczyny które zostawały mamami kilka razy-że
może być inaczej niz przy pierwszym dziecku!Przeciez nawet pierwsza cesarka nie
oznacza kolejnej!
Nie potrafię Cię inaczej pocieszyć... mam nadzieje że odezwą się jakieś "już
mamy" i podbudują "teorie" o odmienności porodów własnym doświadczeniem...
Z mojej strony życzę przemyślanych decyzji i... odwagi! Dziś wiem że ciąża i
poród(o tym póki co z opowiadań)to wielkie wyzwanie!hehe chciałabym zeby ktos
je podjął za mnie (zwłaszcza to drugie) ale póki co... jestem już na końcu
prawie tej drogi i nie moge zawrócić!!!!
Trzymam kciuki i do miłego może kiedyś gdzieś znów na tym forum!
Pozdrawiam!
Becia i 35 tygodniowa Niespodzianka!

Dziewczyny...

[atlantis75]

beciaw77 napisała:
> Witaj!
> Pewnie fatalny ze mnie pocieszyciel bo to moja pierwsza ciąża ale...spróbuję...
> Byłam dzis zobaczyć porodówke w szpitalu w którym zamierzam rodzić i położna
> powiedziała mi jedno gdy zaznaczyłam że to mój pierwszy poród..."

Becia, podziwiam Twój optymizm. Jestem na początku 12 tc. Pierwszej ciąży. Do
porodu jeszcze daleko, ale... już myśle o tym jak o traumie. Już na samą myśl jakaś
cząstka mnie się buntuje. Lubię mieć kontrolę nad swoim życiem (m.in. ciałem), a
poród wydaje mi się czymś potwornym, bo związanym z ogromnym bólem i
męczarnią. Chcę urodzić dziecko, jestem szczęśliwa, że zaszłam planowaną i
oczekiwaną ciążę. Jednak jest w tym jakaś ambiwalencja, bo boję się utraty kontroli,
ubezwłasnowolnienia, znęcania się nad nami natury (ból, cała fizyczność). Do tego
dochodzi strach przed samotnością. Mąż będzie mi towarzyszył, ale tak naprawdę
tylko ja będę się z tym zmagać, a on będzie tylko obserwatorem (na pewno
pomocnym). Mam problem, prawda? Wiecie, nikomu o tym nie mówię, bo wydaje mi
się, że w ten spób okazuję swoją słabość. Trochę mi wstyd, że nie potrafię unieść się
ponad te obawy i roztoczyć wizji cudownych narodzin i poświęcania się w imię
fenomenu natury. Mam wyrzuty sumienia, że boję się cierpienia, które da mi dziecko.
Jeżeli macie podobne odczucia, to proszę, napiszcie. Może będzie mi łatwiej,
wiedząc że nie jestem sama z moimi myślami...

Ech... i nikogo nie pocieszyłam...
Atlantis

atlantis75:-)

[beciaw77]

atlantis75! Oj żebys wiedziała jak ja sie boje!Jestem przerażona!Dzis widziałam
samotna kobietę na kozetce, na korytarzu...stękała i jęczała z bólu... oblał
mnie zimny pot!Nie wiem co mnie czeka i nawet nie potrafię sobie tego wyobrazić!
Z natury jestem osobą opanowana i ciężko mnie wyprowadzić z równowagi...dlatego
obawiam sie tak jak i Ty utraty kontroli nad sobą...do tego jestem nieodporna
na ból...nie wiem jak temu podołam! Wiesz skąd mój optymizm(o ile to tak można
nazwać-ale nie polemizuję z takim stwierdzeniem)mąż który był dzis ze mna na
porodówce, powiedział mi coś co nabrało dla mnie ogromnego znaczenia... "będzie
bolało i musisz się na to przygotować...może będzie to największy ból jaki
przyjdzie Ci znieść w całym swoim życiu...ale pamiętaj, będe tam z Tobą i
zrobię wszystko żebyś sobie poradziła! myśl tylko o tym żeby mieć to wreszcie
za sobą,urodzic i wyjść ze szpitala...już nie sama ale z naszym dzieckiem...!"I
właśnie to sobie dzis postanowiłam!Zrobię wszystko zeby mieć to jak najszybciej
za sobą!Gdy braknie mi w pewnej chwili sił to to bedzie moim napedem! MIEĆ TO
JAK NAJSZYBCIEJ ZA SOBĄ!Mam nadzieję że mi to pomoże i że mnie optymizm nie
opuści....
Ściskam Cię z całych sił i zapewniam! nie Ty jedna jesteś przerażona! Podajmy
sobie rekę! Zawsze to raźniej jak boisz się z kimś a nie sama... no i...
nasi panowie może i rozumieja te lęki ale nik ich nie rozumie lepiej niz my
same i nam podobne "ciężarówki"...
Pozdrawiam!
Becia i 35 tygodniowa Niespodzianka!

RBecia

[atlantis75]

beciaw77 napisała:
> Ściskam Cię z całych sił i zapewniam! nie Ty jedna jesteś przerażona! Podajmy
> sobie rekę! Zawsze to raźniej jak boisz się z kimś a nie sama... no i...
> nasi panowie może i rozumieja te lęki ale nik ich nie rozumie lepiej niz my
> same i nam podobne "ciężarówki"...

Becia, dzięki :)

[atlantis75]

beciaw77 napisała:
> Ściskam Cię z całych sił i zapewniam! nie Ty jedna jesteś przerażona! Podajmy
> sobie rekę! Zawsze to raźniej jak boisz się z kimś a nie sama... no i...
> nasi panowie może i rozumieja te lęki ale nik ich nie rozumie lepiej niz my
> same i nam podobne "ciężarówki"...

Dziękuję za słowa wsparcia Ty masz już bliżej do rozwiązania, ja dalej. Mam
nadzieję, że gdy Twój Maluszek pojawi się na świecie, to podzielisz się
doświadczeniami
Pozdrawiam gorąco ))

[comevorrei]

cze. jestem swiezo po porodzie. moja dzidka ma 3 mies. i bardzo ilo wspominam
swoj porod. i nie byl latwy (prawie 24 goziny skurczy z tym 12 w szpitalu z
oksytocyna i ponad poltory godziny parcia) ale bylo warto. i juz planuje
drugiego dzidziusia. mam nadzieje ze za rok juz znow bede w ciazy. jedno wiem
napewno ze bede chciala zzo. mialam przy pierwszym porodzie. jak juz bede brala
znieczulenie to tylko to. bardzo polecam. i nie boj sie.

JA TEŻ SIĘ BOJĘ

[bluebaby]

Najbardziej boję się własnie tej utraty kontroli nad ciałem (o czym pisała
Atlantis).
Mam zamiar walczyc o nienacinanie z powodu głupiej rutyny!
To okropnie niesmaczna myśl, że ktoś ma mnie okaleczyć i nie wiadomo jak będę
się czuć w przyszłości jesli cos pójdzie z tym nacięciem nie tak!

Najchętniej zostałabym w domu i nie szła do szpitala na poród.
Mam duuuużą wanne! Ale niestety wiem, że to zbyt ryzykowne.

Wiem na pewno, że mozna rodzić bez rutynowego nacinania!
Mam koleżankę w Holandii, która urodziła troje dzieci we własnym domu, nie była
nacinana ami razu i wystarczyła jej do pomocy akuszerka!
Więc wiem, że to możliwe!
Tylko jak sobie to wywalczyć u naszych lekarzy?

[atlantis75]

bluebaby napisała:

> Najbardziej boję się własnie tej utraty kontroli nad ciałem (o czym pisała
> Atlantis). Mam zamiar walczyc o nienacinanie z powodu głupiej rutyny!
> To okropnie niesmaczna myśl, że ktoś ma mnie okaleczyć i nie wiadomo jak będę
> się czuć w przyszłości jesli cos pójdzie z tym nacięciem nie tak!

No, właśnie... nacięcia. Okaleczają, bo im wygodnie. Ech...
Blue, w którym tygodniu jesteś?

Do Atlantis75

[bluebaby]

Jestem w 33 tygodniu.

Nawiązując do tematu, pytałam lekarza o to okropne nacinanie.
Powiedział - jakby to było coś tak oczywistego - nie Pani pierwsza i nie
ostatnia, więc nacięcie musi być!
A ja juz wiem z tego forum, że nie musi jeśli nie wyraże zgody!
Rozumiem nacięcie z konieczności ale NIE z wygody!!!

Nie wiem skąd ten brak zrozumienia u lekarzy i u połoznych zresztą też!
Jakby mój gin zobaczył Edwarda Nożycorękiego pomiędzy swoimi nogami to ciekawe
co by powiedział?
A położne, które są złośliwe i potrafią powiedzieć "nie chce Pani nacięcia, to
niech sobie Pani popęka", zamiast zrobić masaż, pomóc, albo choćby spróbować
oszczędzić innej kobiecie nie zawsze potrzebnego bólu!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!


Atlantis75 w którym tygodniu jesteś?
Chłopiec czy dziewczynka?

[atlantis75]

bluebaby napisała:
> A położne, które są złośliwe i potrafią powiedzieć "nie chce Pani nacięcia, to
> niech sobie Pani popęka", zamiast zrobić masaż, pomóc, albo choćby spróbować
> oszczędzić innej kobiecie nie zawsze potrzebnego bólu!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Wiesz, ja jeszcze nie orientowałam się, jak wygląda sprawa z nacinaniem. Ale odkąd
pojawiłam się na forum, to już wiem, że to nie powinien być przymus. A kobieta leży i
nawet jej się nie mówi co i jak. Jak zwierzę prowadzone na rzeź


> Atlantis75 w którym tygodniu jesteś?
> Chłopiec czy dziewczynka?

Dopiero początek 12, tzn. 11 tydz. i 2 dzień (dobrze liczę?).
A płci jeszcze nie znam, ale znajoma wróżka przepowiedziała mi, że bądzie syn

Pozdrawiam. Atlantis

[asochac1]

dziewczyny, nie ma co wyzywac z gory wszystkich lekarzy od rzeznikow i nie
wiadomo czego. Naciecie jest potrzebne albo nie ale nie bedziecie o tym
wiedzialy (ani lekarz) do momentu az dziecko zacznie wychodzic...
Oczywiscie ze sa kobiety, ktore rodza bez naciecia, sa tez takie, ktore rodza w
pol godziny bez naciecia i znieczulenia oraz takie, ktore rodza 24 godziny i
koncza cesarka. Ja urodzilam z nacieciem, po 8 godzinach porodu, w tym przez 4
godziny moj 4-kg synek walczyl zeby sie przecisnac do wyjscia (jestem mala i
drobna). I momentu naciecia nawet nie pamietam, wiem ze bylo, bo po wszystkim
lekarz mnie szyl (tego tez nie czulam, lekarz mi powiedzial co robi). Zagoilo
sie i nie ma sladu.
Teraz jestem w 17 tyg z drugim dzieckiem. Byc moze urodze bez nacinania (bo w
koncu troche juz jestem rozciagnieta...) a moze w ogole bedzie cesarka, bo
dziecko jest od poczatku wieksze niz pierwsze. A moze nie, bo przy pierwszym
lekarze tez sie zastanawiali nad cesarka. W kazdym razie uwazam, ze to lekarz
odbierajacy jest odpowiedzialny za moje i dziecka bezpieczenstwo i to on
podejmie finalna decyzje jak mam rodzic.
A na pewno nie ma sensu rzucac sie i wygrazac "rzeznikom" pol roku przed czasem
bo jeszcze duzo moze sie wam do porodu wydarzyc, ja w kazdym razie zycze jak
najszybszego i najlzejszego porodu, bez nacinania, wielkiego bolu i komplikacji
(oraz bez zaperzania sie...),
pozdrawiam, Ania + Konrad (2 lata) i fasolka (17 tyg)

[fasolka31]

Dziewczyny dziękuję za odzew! Szczególnie Beciaw77. Szkoda że nie jesteście lub
będziecie mamami po raz drugi.
Wiecie, przed pierwszą ciążą w przeciwieństwie do Was, prawie niczego się nie
bałam (miałam nadzieję że tak jak moja mama urodze szybciutko), byłam pełna
optymizmu i wiary w lekarzy. Nie mogę powiedzieć że się srogo zawiodłam, ale
musiał mój mąż interweniować u mojego lekarza prowadzącego (akurat nie miał
dyżuru) bo chyba inaczej rodziłabym jeszcze raz tak długo. I wiecie nie ból był
najgorszy, tylko to że tak długo to trwało...wolę mocno a krótko. O dziwo zaraz
po porodzie zapewniałam wszystkich że mimo to chcę mieć jeszcze dzieci, ale
minęło już 4 lata a ja coraz bardziej się boję i do tego teraz już nie jestem
taką optymistką. Zapewniam was że gdyby nie mąż chyba uciekłabym z tamtąd a tak
było mi raźniej, pomagał i pocieszał. Krzyczeć nie krzyczałam, grałam
twardzielkę i tylko raz sie popłakałam ale za to z bólu wymiotowałam (nie
wiedziałam co mi było - i to było straszne). Nie chciałabym korzystac ZZO
ponieważ mój lekarz mi mówił że nie jest to tak całkiem obojętne dla naszych
organizmów (ostatnio też o tym czytałam) i skutki tego mogą wyjść nawet po
kilku latach (chodzi głównie o kręgoslup).
Także chyba pozostaje mi wytrzymać lub CC (co o mało mnie nie spotkało).
Również zapytam się mojego lekarza czy drugim razem też muszę być nacinana (za
pierwszym chyba nie było innej mozliwości bo mały był duży i z dużo główką a ja
straszna chudzina w biodrach), ale może za drugim razem nie. Przynajmniej to by
nie bolało (ale to był już pikuś, a szycie przyjemnością taka to była ulga).
Dobrze że chociaż parte nie bolą.

Pozdrówka

[mumin_ek]

Hej,

Od niedawna wiem, ze bede mama po raz drugi i sie ciesze. Pewnie ze sie boje
porodu jak nie wiem co, ale czy ten strach teraz cos zmieni. Balam sie przed
poczeciem, ale chcialam zeby Muminek mial rodzenstwo.

Bylam nacinana, trzeba bylo. POrod trudny i dlugi z zzo, ale co sie
nacierpialam przed zzo i jak przestalo dzialac to moje. A teraz ciesze sie i
czekam na porod, bo wtedy zobacze moje malenstwo po raz pierwszy. Pewnie maz
bedzie ze mna, pierwszy porod to byla dla niego ciezka praca - masowanie,
podtrzymywanie, wyklocanie sie z glupimi stazystkami, ktore sie do wszystkiego
chcialy wtracac.

Tez bylam pelna optymizmu przed pierwszym porodem, ale bylo trudno. Gin mnie
pocieszal, ze teraz musi byc latwiej, bo juz szlak przetarty (fizycznie i
psychicznie). Oby mial racje.

Nie dajcie sie psychozie. Po pierwszym porodzie przez rok twierdzilam, ze
Muminek bedzie jedynakiem, bo ja drugi raz rodzic nie bede. Mialam straszna
traume poporodowa, czulam sie jakbym cudem zywa opuscila rzeznie. A teraz nie
obchodzi mnie to. Oby bylo zdrowo dla mnie i Przecinka.

Powodzenia,
Kasia

[joanna_st]

nie ma jak cesarka. rozmawiasz sobie z lekarzem z mezem. uczucie jakby ktos ci
jakis odwaznik uniosl z brzucha i nagle krzyk. sama nawet robilam zdjecia.
podali mi dziecko od razu. zawiezli mnie i mala do pokoju. na nogach bylam po
trzech godzinach. porod jak w disneyland. a z pierwszym ponad 5 kilowym synkiem
po 10 godzinach rodzenia, rozczochrane wlosy wszystko obolale i i tak skonczylo
sie cesarka. ale bywaja i takie porody ze mama z usmiechem na twarzy wypcha
dziecko, nawet jej sie makijarz nie rozmaze. zwlaszcza te kolejne porody bywaja
coraz latwiejsze i krotsze. zreszta przeciez sa rozniste srodki przeciwbolowe.
nie lam sie tylko zachodz, wszystko bedzie OK ))

[marudzik]

Ja jestem świeżo po drugim porodzie.
Pierwszy był długi i ciężki (odejście wód bez skurczy, cały czas pod oksytocyną
z minimalnym postępem i bardzo bolesnymi wywołanymi skurczami, brutalne masaże
szyjki macicy). Po 21 godzinach urodziłam prawie 4kg dziecko, a ponieważ jestem
mała, miałam spore nacięcie, które uniemożliwiło mi siadanie przez 2 tygodnie
po porodzie. Dodatkowo miałam łyżeczkowanie pod narkozą, bo łożysko było
niekompletne. Wyszły mi też hemoroidy, którymi zachwycał się cały personel
szpitala, były bardziej bolesne niż szwy. Dziecko dostało 7pkt Apgar i spędziło
12 godzin w inkubatorze.
Drugi poród (po 2,2 latach) był dużo lżejszy. Regularne książkowe skurcze,
całkiem do zniesienia do rozwarcia ok. 8cm. Poród trwał o połowę krócej niż
pierwszy, 10 godzin od pierwszych skurczy, ale na samej porodówce spędziłam 3,5
godziny (na Izbie Przyjęć miałam już 5cm rozwarcia). Niespodziewanie dziecko
okazało się jeszcze większe niż pierwsze (4400) i w związku z tym znowu
cierpiałam z powodu dużego nacięcia, ale to dopiero po porodzie. Dziecko
dostało 9pkt i dostałam je od razu na brzuch i do karmienia. Tym razem byłam w
trochę gorszym stanie po porodzie, ale tylko przez tydzień.
Zazwyczaj drugi raz jest łatwiejszy, ale podobno kolejne dzieci do czwartego
coraz większe. Jeśli nie masz problemu dużego dziecka, to najprawdopodobniej
będzie dużo łatwiej. Mam nadzieję, że pocieszyłam...
Marudzik

[fasolka31]

OOOO....dziewczyny teraz to mnie pocieszyłyście mocno...miłe jesteście i od
razu mi raźniej. Licze na to że będzie szybciej. Mój mały ważył 3950 co na moje
wymiary było dużo za dużo, więc to może być problemem jak trafi się taka
kluseczka 4,5 kg-mowa. Z drugiej strony mam już świra, oglądam kobietki w ciąży
i w ogóle czytam, oglądam, namiawiam moje koleżanki do tego )).
Chcę chodzić do tego samego lekarza co poprzednio i mu się przypomnę i poproszę
o szczególną opieką, żeby było łatwiej, krócej.
A potem przytulę mojego bobaska. Mój synek jest taki udany że to tym bardziej
powoduje chęć posiadania małej kluseczki i nie chcę by był samotnym jedynakiem.
Pozdrówka dla wszystkich odważnych kobitek.
fasolka

[justysia25]

Witam.
Przeczytałam powyższe posty i widzę teraz że cię trochę pocieszyły.
Ale teraz widzę że już jesteś coraz bliżej podjęcia tej decyzji. Do dzieła.
co ja mogę dodać od siebie??
Mam parkę. Moje porody były bardzo podobne do siebie (ale nie identyczne).
Trwały krótko - 4 godz. ale bóle krzyżowe (2x) były prawie nie do wytrzymania -
ale przeżyłam. Znieczulenia nie chciałam bo się go po prostu bałam, a
szczególnie tego że wielką igłę będą mi wkłuwać w kręgosłup. I drugi dzidziuś
(synek) był mniejszy od siostrzyczki - tylko 2840. Ale było z nim o
tyle "ciężej" że nóżki zaplątały się w pępowinę i główka nie chciała zejść do
kanału. Na co lekarz uwalił mi się na brzuch i to pomogło (jemu nie mnie).
Średnia przyjemność gdzy przyciska cię do łóżka facet 2x cięższy.
Również się trochę bałam tego bólu - mimo że przy pierwszym położna mówiła że
nie za każdym razem są bóle krzyżowe. Ale bardzo chcieliśmy mieć dwoje dzieci i
wiedziałam że wytrzymam mimo wszystko. Warto było - pomimo tego że synek dał
nam od początku popalić. Najważniejsze było aby był zdrowy (obawiałam się
konfliktu serologicznego, mam HBS+, i od 5 m-ca miałam rozwarcie).
Z doświadczenia koleżanek wiem, że im później tym trudniej się zdecydować na
kolejnego dzidziusia. Tak więc do dzieła.
Pozdrawiam
Justyna

[fasolka31]

Justyna - dziekuję. Pocieszenie dobrze robi na samopoczucie. Dalej się boję,
ale wiem że nikt za mnie mojego dziecka nie urodzi. Tak jak już pisałam
wcześniej uczulę mojego lekarza na to i poproszę o jakieś wsparcie.
Znieczulenia również nie chcę, bo i lekarz mi to odradzał. Mam tylko nadzieję
że tym razem będzie szybciej. Ja osobiści nie miałam bóli krzyżowych - na
szczęście. Na duchu bardzo podtrzymuje mnie to znów nie będę sama ale z moim
mężem (i pomysleś że chciałam 3 dzieci...hihihi). Marzą mi się bliźniaki z
dwóch powodów: to że będę miała już docelową 3 bez tylu porodów i że
prawdopodobnie miałabym CC. Taka ze mnie kobita.
Czas zbliża się nie ubłaganie...i spać już nie mogę bo ciągle o tym myślę.
Dobrze że chociaż po porodzie wszystko szybko mija i są tylko takie małe
dolegliwości.
Pozdrówka

ps. A wiecie może co robić aby dziewczynkę począć? )))

[justysia25]

To życzę ci bliźniaków.
A czy teraz nie jest "sezon" na dziewczynki??
Jak rodziłam córcię to wszędzie do okoła same dziewuszki, a jak synka to przed
i po same chłopaki się rodziły. Tak więc może to jakieś "sezony" są??
A sowją drogoą to te dolegliwości po to u mnie np. były minimalne. Nie
odczuwałam szczególnie jakichś niedogodności. Starałam się siadać na "półdupku"
i jakoś karmić maleństwo (na leżąco nie umiem). I szybko się wszystko zagoiło i
po tygodniu normalnie siedziałam bez jakiegokolwiek dyskomfortu.
Pozdrawiam
Justyna

[fasolka31]

Dziekuję Ci za życzenia, bo ja naprawdę marzę o bliźnikach.
I najlepiej o 2 dziewczynkach.
Oby twoje słowa było prorocze i wszytsko się dobrze skończyło.
U mnie jakoś nie zauważyłam sezonowości, ogólnie wszędzie przewaga chłopców w
moim otoczeniu znajomych.

trzymaj się!

[black-cat]

Fasolka, jeżeli tak bardzo sie boisz, pomyśl o cesarskim cięciu albo zzo. Zzo
jest bezpieczne, dziewczyny nie żyjemy w średniowieczu, NIE MUSI boleć.
Anestezjolog musiałby byc niewidomy, żeby coś źle zrobić. Oczywiście, że mogą
być komplikacje ale to jest poród i mają prawo się wydarzyć niezależnie czy
będzie znieczulenie czy nie. Nie przewidzimy wszystkiego ale chociaż trochę
możemy zmniejszyc sobie stres. Znieczulona pacjentka dużo lepiej współpracuje z
lekarzem, jest bardziej odprężona i po wszystkim jest mniej zmęczona. Dzieci
nie rodzi się codzienne dlatego warto zrobić wszystko by ta chwila była
naprawde piękna. Jeżeli lekarz mówi, że zzo jest niebezpieczne to znaczy, że
trzeba go zmienić, bo jest niedouczony.