ILE LAT MA NAJMLODSZA MAMA???

[inez76]

Ja mam 28 lat (na co wskazuje mój nick), ale jeśli wytrwam do styczniowego terminu i nie "rozwiążę się" w grudniu, to rocznikowo będę mieć 29 lat. Rodząc pierwsze dziecko miałam 24 lata.

[ikw1]

JA MAM 30, I PIERWSZY DZIDZIUS W DRODZE- PLANOWANY!!! NIE CZUJE SIE STARO
WRECZ ODWROTNIE NIE WYOBRAZAM SOBIE SWIADOMEGO POWOŁANIA DZIECKA NA ŚWIAT BEZ
ZAPEWNIENIA MU/JEJ MINIMUM WARUNKÓW - TZN. MIEC WŁASNY DACH NAD GŁOWĄ I TROCHĘ
KASY NA TE MIESIĄCE KIEDY BEDZIEMY ZYC Z JEDNEJ PENSJI
IZA

[malaika7]

Ale kto tu mówi o świadomym powoływaniu dziecka na świat bez odpowiednich
warunków? To że ktoś ma 20 lat nie znaczy, że nie ma pieniędzy czy własnego
dachu nad głową. Jestem pewna, że młode mamy wpisujące się na ten wątek też
sobie nie wyobrażają świadomego macierzyństwa bez zapewnienia dzidzi warunków.
I nikt nie mówi, że 30-stoletnia mama jest stara!!

[aba001]

zgadzam się z tobą w całej rozciągłości!!!

Ania (20 lat) i Maleństwo (19tc)

[aaniagdynia]

Witam
Mam 25 lat i jestem szczęsliwą mama córci(7lat)i synka(3 lata),a w czerwcu
powiększy sie nam rodzinka(12tc).Trzeci dzidziuś nie był planowany ale chciany
i bardzo się cieszymy że już niedługo z nami będzie.Ja również uważam że
dzieciom trzeba zapewnić odpowiednie warunki,ale to ze jest się młodym nie
oznacza że się nie jest się w stanie ich zapewnić.Chociaż jesteśmy z mężem
młodymi rodzicami mamy własne mieszkanie,mąż ma dobrą prace.Naszym pociechom
nic nie brakuje.
Pozdrawiam wszystkie Mamusie

[unia78]

hmmm, uda mi się urodzić przed 27 Wiem, że nie jestem najmłodsza, ale
dzidzius jest planowany, baaardzo wyczekiwany i baaaardzo kochany od momentu 2
kreseczek na teście. Czuję się młodsza, miewam zwariowane pomysły, chęci do
życia, więc mam nadzieję, że z dziecinką będę ganiała, jeździła na rowerach,
sankach, łyżwach, turlała się w śniegu

[celka_s]

Ja jestem w 29 tc. i jak urodze bede miala 19 lat Oczywiscie jestesmy w
stanie zapewnic warunki dla dobrego rozwoju dzieciaczka

[iza0876]

A ja mam 28 lat i sama podobno wygladam jak dziecko, a synka urodzę w kwietniu.

[ap282]

Hej dziewczyny.Mam 28lat,w styczniu skończę 29.Również na styczeń mam termin
porodu. jest to moje drugie dziecko, a pierwsze urodziłam mając 26lat.Obie
ciąże planowane i bardzo oczekiwane.Mamy córeczkę, a teraz prawdopodobnie ma
być chłopiec.Trzymajcie się dziewczyny.Pa

[jeny11]

Ania 24 Pozdrawiam

Dobre warunki

[fumcia84]

Dziewczyny a ja tak czytam i się zastanawiam. Nie chcę tu nikogo broń Boże
oskarżać ani urazić, ale mam pytanie. Jak Wy Młode Mamy (wiek nascie - 20-21
lat) jesteście w stanie zapewnić maluchowi dobre warunki? Ja mam 20 lat i też
chciałabym miec dziecko, ale niestety ja nie mam warunków, bo dla mnie liczenie
na pomoc rodziców (moich bądź partnera) to nie warunki. Wiadomo że rodzice
pomogą, bo jesteście ich córkami (synami w przypadku teściów), ale czy to dobre
rozwiązanie zrobić dziecko, a później rodzice - niejako z przymusu, bo nie chcą
aby ich dzieci i wnuki mieszkały w przytułkach, bądź z nimi (rodzicami) jesli
mieszkanie jest małe - kupują mieszkanie, urządzają je, zapewniają maluchowi
ubrana i potrzebne sprzęty, a zięć (bądz synowa) idzie do pracy i jedyne za co
płaci to utrzymanie mieszkanie i jedzenie. Ja wiem że to super jeśli kogoś stać,
wiadomo że każdy rodzic chce zapewnić dziecku dobry start, ale czy Wasi rodzice
zapewniliby Wam to wszystko gdyby dziecko nie było w drodze?
Mam kilka znajomych par, które właśnie ze względu na dziecko wzięły ślub,
którego nie planowały, a ich rodzice pobrali kredyty na biegu, bo sytuacja taka
a nie inna.
Są też sytuacje kiedy Wasz partner juz pracuje i dobrze zarabia i tu nie mam
zastrzeżeń.
Nie chcę nikogo osądzać, mam nadzieję że nikt się nie obrazi, ani nie powie że
zazdroszczę, bo moich rodziców byłoby stać na kupno mi mieszkania, ale zdaje mi
się że to nie jest żadna samodzielność, że nie można wtedy powiedzieć że jest
się niezależnym.
Jeśli jestem w błędzie i rodzice nie fundnęli Wam mieszkania, nie wyprawili
wesela i jeśli tak naprawde to nie oni zapewniają wnuczkowi te dobre warunki to
powiedzcie jak to się robi? Skąd bierzecie kase na mieszkania nie pracując (bo
chyba 18-19 latka w ciąży nie pracuje, a często jest tak że niegdy wczesniej nie
pracowała), na lekarzy, na porody rodzinne, na potrzebne rzeczy dla maluszka
(ubranka, leki, pieluchy etc)?
Ja mam 20 lat, mój partner 25, nie pracujemy bo nie możemy znaleźć pracy, ja
studiuję on kończy studia dzienne, chcielibyśmy mieć dziecko, nie chcemy prosić
rodziców o pomoc, nie chcemy mieszkać z rodzicami, nie chcemy żeby rodzice
zostali przymuszeni do kupna nam mieszkania (to jasne że nikt im nie każe go
kupować, ale jestem pewna że większość rodziców kupuje w trosce o dobro dziecka
i wnuka, nawet za ostatnie grosze, lub biorąc kredyt na parenaście lat).
Oczywiście pytanie nie jest skierowane do dziewczyn których partnerzy dobrze
zarabiają (czyli nie 700 zł w supermarkecie, bo za tyle raczej nie zapewni się
dziecku wszystkiego co napisałam wyżej). Po prostu chciałabym wiedzieć w jaki
sposób młode mamy zapewniają swoim dzieciom dobre warunki i naprawde nie
traktujcie tego jak napaść na Was, albo ironię - nie chcę wywołać burzy na
Forum. Zwykła ciekawość - może sama spróbuję

do fumcia84, ja mam 19 lat!!! ;)

[niewiadoma20]

ok fumciu piekny wykladzik nam tu strzeliłas az nie chcialo mi sie do konca go
czytac, bo w swojej przewidywalnosci nie bierzesz pod uwage tego, ze dziewczyny
w wieku 18-19itp najczesciej nie planuja ciazy, tylko ich dzidzius jest
dzielem "przypadku".
Sama mam 19 lat i jestem w 21 tc ciąży, na poczatku załamalam sie itp ale
pokochalam juz swoje malenstwo i to jest najwazniejsze żeby dzidzius czul sie
kochany a to wspaniale uczucie nosisz w brzuszku najukochansza osobe.
Co do pomocy rodziców to nie mam zamiru sie od nich odcinac przez swoja głupia
dumę, zawsze mogłam na nich liczyc i mysle ze to naturalne nie tylko w
przypadku młodych mam ale ZAWSZE rodzice tak samo kochaja swoje wnusie i
pomagaja nam.
A jak ty bedziesz w ciazy to wtedy bedziesz robila co chciala ale to przykre ze
dasz rodzicom do zrozumienia ze nie potrzebni
Moi rodzice nie maja pieniedzy zeby kupic mi mieszkanie ale wspolnymi siłami
staramy sie zeby dzidzius mial wszystko czego bedzie potrzebowal, moj chlopak
pracuje ja narazie jestem na studiach i jestem optymistka,
to cudownie byc mloda mama

[fumcia84]

" A jak ty bedziesz w ciazy to wtedy bedziesz robila co chciala ale to przykre ze
>
> dasz rodzicom do zrozumienia ze nie potrzebni "

Wiesz mnie się po prostu wydaje, że moi rodzice całe życie pracowali na to żeby
mnie było dobrze, i w pewnym momencie wypadałoby ich odciążyć, bo jednak - nie
oszukujmy sie - wydatki związane z dzieckiem, z jego wychowaniem, wykształceniem
są duże, i wdzięczna jestem im za to co dla mnie robią i już zrobili, ale myślę
że mają prawo do odpoczynku. Jeśli dla Ciebie rodzic jest potrzebny żeby kupić
Ci mieszkanie (bądź dołożyć znaczną część) to gratuluje materialistycznego
podejścia. Moi rodzice będą mi potrzebni, żeby od czasu do czasu zająć się moim
maluchem, żeby na początku mama pomogła mi w podstawowych czynnościach, żeby
tata pomógł w remoncie etc, a nie po to żeby wykładać kase, na moje dziecko, za
które ja jestem odpowiedzialna, i nawet jeśli go nie planowałam, to nie mam
prawa wymagać od rodziców jakiejkolwiek pomocy finansowej, mogą mi jej udzielić,
ale nie chcę postawić ich w sytuacji że będą MUSIELI, bo inaczej będe głodować.
Myslę, że na tyle ciężko pracują, że mogą sobie odłożyć pieniądze na remont
mieszkania czy wakacje za granicą, albo nowe auto, bo im się należy. To że
jestem ich dzieckiem nie znaczy że każde odłożone pieniądze mogą wydać na mnie
(do końca życia, np. w przypadku kredytu) i np. na moje nieplanowane dziecko. Bo
jakby chcieli utrzymywać więcej dzieci niż mnie, to by sobie zrobili. Odchowali
mnie, i chcą abym się usamodzielniła, pomagają mi w szukaniu pracy etc. To że
jestem ich córką nie znaczy że mam byc pijawką, i nawet jak przypadkowo zajdę w
ciążę, to nie chcę wyciągac ręki po hajsik. Pewnie zaraz napiszesz że jakies
moralne gadki strzelam, ale pomyśl, co czują rodzice oprócz szczęścia że będą
mieli wnuka, pomyśl co ty byś czuła gdyby Twoja córka, ledwo mature zdała
przyszła i powiedziała ci że jest w ciąży, a jej (i jej chłopaka) sytuacja
materialna będzie nieciekawa. Co poczujesz, bo ja poczułabym strach że moje
dziecko sobie nie poradzi, że muszę mu pomóc i to nie tylko finansowo, a rodzice
młodych mam zwykle sami pracują i utrzymują jeszcze swoje mieszkanie i swoją
rodzinę (żonę/męża/inne dzieci). Nie potępiam Cię, ani innych młodych mam, w
sumie nie ma w takiej sytuacji wielu opcji do wyboru, często rodzice są jedyną
deską ratunku. Nie znaczy to że należy unieść się honorem i mieszkać w kartonie,
ale ja po prostu sobie nie wyobrażam i nie dopuszczam do sytuacji w których
zdarzyłoby mi się zajść w nieplanowaną ciążę, i żebym później musiała mieć na
sumieniu moich rodziców, którzy nie dość że zaharowywali się żebym ja miała w
życiu dobrze to jeszcze będą się zaharowywać na moje dziecko. Też im się coś od
życia należy. I nie odbierajcie mnie źle, bo jak już się zdarzy to trudno jakoś
trzeba sobie radzić, ale znam kilka par (nie piję do Was Młode Mamy) które nie
zabezpieczały się bo ON nie lubi prezerwatyw, a ONA nie bedzie brać pigułek, a
nic innego im do głowy nie przyszło i teraz mają dziecko, a rodzice płacą, bo
facet bez pracy (szuka od miesięcy), ona zajmuje sie dzieckiem, rodzice kupili
im mieszkanie i co? Nie dość że utrzymują swoje to jeszcze ich, fajnie?

[niewiadoma20]

Fumcia na nic sie tu zdadza twoje morały w zderzeniu z rzeczywistoscia. ja tez
myslalam kiedys tak jak ty i w ogole zycie mialam zaplanowane krok po kroku na
najblizsze ileś tam lat nie planowalam malzenstwa ani dzieci ani nic z tych
rzeczy.
Ale poprostu stało sie i musiałabys przezyc to co ja zeby mnie zrozumiec,
zostawily mnie kolezanki pozniej chlopak, jedyne co mialam to swiadomosc ze mam
kochajacych rodzicow i to mi NAJBARDZIEJ pomoglo. Teraz juz ten szok minął,
chlopak wrocil do mnie a nawet mi sie oswiadczył (wow!) kolezanki tez teraz
przychodza ale poprostu przekonalam sie ze jedynymi osobami na ktore moge
liczyc sa rodzice !
Co do mieszkania to moja mama nie pracuje a moj tato tez rarytasow nie zarabia
wiec nie mam nawet co marzyc zeby mi pomogli kupic mieszkanie. Bede mieszkac tu
gdzie mieszkam a moj chlopak ma sie zatroszczyc o to zebysmy mieli pozniej
gdzie mieszkac.
Nie chce byc dla moich rodzicow pijawką, to jest pewne, wiem jednak ze
szczegolnie na poczatku bedzie mi potrzebna ich pomoc, szczegolnie mamy.
Mam na mysli tu nie pomoc finansowa, bo to tylko w ostatecznosci, jesli sie
zdazy ze juz nprawde bede czegos potrzebowac to poprosze mame a tak to mysle ze
razem z moim chlopakiem damy rade,
najwazniejsze zeby maluszek byl szczesliwy i kochany !
Ale to tez duzo zlezy od rodziny z jakiej pochodzisz, bo np u mnie zawsze jak
ma sie urodzic jakis dzidzius to wszyscy daja sobie ciuszki po swoich dzieciach
albo kupuja zabawki, pieluszki itp wiec nawet gdyby moj chlpak byl Billem
Gatesem to i tak ciotki by swoje dorzuciły
pozdrawiam

[malaika7]

W moim przypadku dobre warunki to: dobra praca i płaca mojego 25-letniego męża
i nasze własne mieszkanie (jego rodzice do biednych nie należą i każdemu ze
swoich 3 synów podarowali na starcie w dorosłość mieszkanie - nie widzę w tym
nic złego). Przed zajściem w ciążę ja również miałam pracę, teraz z wiadomych
względów nie pracuję. Nasi rodzice nie "dokładają do interesu", nie płacą za
nas rachunków, nie kupują jedzenia, NIE UTRZYMUJĄ NAS. Robimy to sami. To są w
moim mniemaniu dobre warunki

[malaika7]

p.s. ja mam 20 lat. Zarabiam pieniądzę od 16 roku życia. W klasie maturalnej
pracowałam na etacie popołudniami, maturę zdałam z 3 wynikiem w najlepszym
liceum w Poznaniu. Można... trzeba chcieć.

[fumcia84]

I o to mi właśnie chodziło ! Życzę powodzenia

[fumcia84]

Aha malaika mam jeszcze jedno pytanie? Czy wyszłąś za mąż będąc już w ciąży?

[malaika7]

Mieszkanie mój mąż miał swoje jeszcze zanim mnie poznał, więc nasze dziecko
nie "zmusiło ich" do podarowania mu takiego prezentu. Za poród i wyprawkę dla
dziecka płacimy sami. Marek skończył prawo, ma dobrą pracę, robi studia
podyplomowe.
Co do Twojego pytania: tak, wyszłam za mąż będąc już w ciąży. Ja chciałam
poczekać ze ślubem przynajamniej do czasu kiedy dziecko będzie mieć kilka
miesięcy, ale mojemu mężowi bardzo zależało, żeby nasze dziecko urodziło się
już w małżeństwie, ponieważ jest katolikiem i osobą głęboko wierzącą. Nie
znaczy to, że przed ciążą nie planowaliśmy wspólnego życia, w tym ślubu.

[fumcia84]

Przepraszam, może jestem wścibska, ale interesuje mnie czy tylko ja miałam taki
odczucia. Otóż zdarzyła mi się jakiś czas temu sytuacja, kiedy spóźniał mi się
okres, jak się okazało było to po odstawieniu pigułek, a wiadomo że po hormonach
spóźnienia się zdarzają, ale mimo że się dobrze zabezpieczam przeszło mi przez
myśl, że to może ciąża. I wtedy pomyślałam, że jeśli będę w ciąży nie wiem czy
wyszłabym za mąż za mojego faceta. Mimo że planujemy wspólną przyszłość, to w
sytuacji: nieplanowana ciąża, chyba nie zgodziłabym się na ślub. Czułabym chyba
do końca życia że zrobiłam to w pośpiechu i niejako z obowiązku. Bałabym się ze
będę to sobie wypominać, jeśli coś by w naszym małżeństwie nie wyszło, albo że
wypomni mi to mąż/ rodzice, albo że obwinione o to zostanie Bogu ducha winne
dziecko. Taka była moja pierwsza myśl, pewnie po jakimś czasie, jakby dziecko
się urodziło, i byłabym nadal z moim facetem i byłoby ok, może bym zgodziła się
na ślub. A może jakbym dłużej o tym pomyślała to zgodziłabym się przed
narodzinami dziecka - nie wiem. Czy Ty nie miałaś takich obaw? Jak sobie z nimi
poradziłaś?

[malaika7]

Małżeństwo to nie to samo co zwykłe bycie razem. Wiele dobrych rzeczy, emocji,
uczuć, ominęłoby mnie, gdyśmy nie byli małżeństwem, a tylko zwykłą parą. To
przecież "wyższy stopień wtajemniczenia", jeśli chodzi o ludzką duchowość. I
właśnie taki aspekt duchowy mnie przekonał. Dla mnie małżeństwo to nie tylko
papierek, ale faktyczne bycie razem na innym szczeblu, jeszcze bliżej i
bardziej. I na tych dobrych stronach starałam się skupić. Moi rodzice raczej mi
tego wypominać nie będą, bo cieszyli się z naszej decyzji. Teściowie też, bo
ich najstarszy syn jest księdzem, średni nie ma rodziny, no a ten najmłodszy
dał im wyczekiwaną synową i wnuka
Piszesz, że gdyby coś w Waszym małżeństwie nie wyszło, wypominałabyś to sobie.
A ja bym się bała, że gdybyśmy nie byli małżeństwem i coś by nie wyszło,
wypominałabym sobie, że może gdybyśmy się wcześniej pobrali, trudności łatwiej
byłoby zażegnać.
A tak w ogóle, obawy ma chyba każdy przed podjęciem takiej czy innej życiowej
decyzji. Podobno mój mąż na 3 tygodnie zanim dowiedzieliśmy się, że będziemy
mieć dziecko, oglądał obrączki... Nie mam powodów, żeby mu nie wierzyć


src="lilypie.com/days/041227/0/21/0/+1" alt="Lilypie Baby Days"
border="0" /></a>

[fumcia84]

No wiesz różnie to bywa. Ja przestaję trochę wierzyć w instytucję małżeństwa,
nie wiem, może patrząc na moich znajomych, którzy po kolei się rozwodzą, kłócą ,
zdradzają (oczywiście nie wszyscy), a ślub wzięli w większości ze względu na
dziecko. Zaczynam myśleć, że małżeństwo daje tylko to, że trudniej się rozstać
(wiadomo rozwód, wspólne rzeczy, mieszkanie, dziecko etc) - oczywiście nie
zakładam już na początku że się rozstaniemy, ale różnie w życiu i w małżeństwie
bywa. Ja po prostu nie jestem pewna (nigdy nie będę, bo to niemożliwe) mojego
faceta, tego że mu nagle nie odbije, że nie zacznie pić, bić, że mnie nie
zdradzi, że nie wyjdzie kiedyś z domu i nigdy więcej nie wróci - dlatego chyba
nie zdecyduję się na ślub. Nic nie zapowiada tego żeby on miał się zmienić, że
miałoby stać sie coś złego, ale żyć z drugą osobą i kochać ją można bez ślubu,
tyle że wtedy gdy stanie się coś nieprzewidywalnego łatwiej odejść, nie ma
takich zobowiązań jak w małżeństwie. Poza tym nie czuję potrzeby przysięgania w
kościele przed księdzem i przed gośćmi wierności, miłości etc, przysiądz możemy
sobie we dwoje wobec Boga, a Bóg jest wszędzie

[malaika7]

No ale chyba zgodzisz się, że zaufanie jest ważne i potrzebne w każdym związku?
Dla mnie zaufania oznacza również to, że wierzę, że mój facet nie zacznie mnie
bić, pić i odejdzie. Ślub jest również po to, żeby utrudnić rozstanie, owszem.
Ja myślę o nim także jako o pewnym orężu w ewentualnej walce o kochaną osobę.
Każda para przechodzi kryzysy, ale dzięki temu, że wiąże ich przysięga
małżeńska, pokonują je razem, a nie rozstaja się przy pierwszej okazji. Wiem,
że wiele par łatwo daje za wygraną, ale patrzę na moich rodziców i widzę ludzi,
którzy są razem od dwudziestu paru lat, kochaja się, mimo że wiele przeszli,
nadal są razem i nie żałują Ja też tak chcę. Kocham faceta, który jest moim
mężem i dlatego nie miałam problemów z ogłoszeniem tego przed księdzem i innymi
ludźmi. To żadna tajemnica

[fumcia84]

Owszem zaufanie jest najważniejsze, ale jeśli obdarzasz kogoś zaufaniem nie
znaczy to że ten ktoś tego zaufania nigdy nie zawiedzie, niestety.
Natomiast jeśli zgadzamy się w jednym że ślub też jest po to aby utrudnić
rozstanie, to moim zdaniem nie warto go zawierać, po co urudniać? Jeśli ktoś
chce odejść, bo z jakichś powodów będzie szczęśliwszy z kimś innym/ gdzie
indziej itp, to po co mu to utrudniać? Jeśli się kogoś naprawde kocha, to
najważniejsze jest szczęście tej osoby, nawet jeśli by to oznaczało rozstanie
bolesne dla nas samych. Nie ma sensu walczyć o kogoś jeśli ten ktoś dokonał
wyboru, dla mnie argumentacja typu: bo mamy dziecko, bo jestesmy małżeństwem, bo
mieszkamy razem, to nie argumentacja. Osoba którą kochamy musi chcieć być z nami
z własnej woli, a nie z jakiegokolwiek przymusu lub z obowiązku - inaczej jest
to niezdrowy związek, jedna osoba się meczy i jest sfrustrowana, narasta w niej
złosć, a druga cierpi wiedząc że jej miłość pozostaje nieodwzajemniona, taki
związek nie jest szczęśliwy. Oczywiście są wyjątki że druga osoba się 'nawraca'
i znów sa kochającym małżeństwem, ale ja bym np. zdrady nie wybaczyła - nigdy,
tak samo nie dałabym na siebie podnieść ręki więcej niż jeden raz - to byłby
pierwszy i ostatni raz, nie ma przebacz, i co wtedy gdybyśmy byli małżeństwem?
Mąż byłby winny, ale to on nie dawałby mi odejść, nie dałby mi spokoju.
Utwierdzam się w przekonaniu że nie chcę ślubu, nie skusi mnie nawet piękna
suknia i ceremonia

[malaika7]

Masz do tego pełne prawo Suknia i cała piękna oprawa to najmniej istotne.
Nie mam nic przeciwko związkom nieformalnym, ale siebie widzę właśnie w
małżeństwie. Również nie pozwoliłabym podnieść na siebie ręki drugi raz. W
takich sytuacjach zwykle dochodzi do separacji. Kościół również jest zdania, że
jeśli wspólne życie i mieszkanie stanowi niebezpieczeństwo dla zdrowia lub
życia jednego z partnerów lub dzieci, wtedy trzeba się "odseparować" od siebie.
Ale jeśli decydujesz się na ślub z kimś, decydujesz się również na kryzysy,
kłopoty, burze. Miłość to nie sama słodycz. Ludzie się gubią, błądzą i właśnie
na takie złe chwile jest małżeństwo - nitka, po której można wrócić. Jasne, że
jeśli ktoś chce odejść naprawdę, po przemyśleniach, długim czasie, bo wie, że
będzie szcześliwy gdzie indziej, odejdzie i tak. Ale bezsensem jest pisać takie
czarne scenariusze, zaczynając życie razem. To jak będzie, w dużej mierze
zależy od naszej woli. Twój mężczyzna kocha Cię, chce dzielić z Tobą życie.
Dlaczego za ileś tam lat miałby Cię bić czy zdradzać? Bo różnie w życiu bywa?
Owszem, na tej zasadzie nie warto zaczynać studiów, bo możesz ich nie skończyć.
Nie warto szukać pracy, bo możesz jej nie znaleźć. W ciążę nie warto zachodzić,
bo możesz jej nie donosić. Z domu też lepiej nie wychodzić, bo dzić na ulicach
nie jest bezpiecznie. Wszystko może skończyć się źle, ale właśnie o to chodzi,
że NIE MUSI.

[fumcia84]

No cóż jestem pesymistką, wiem o tym
Po prostu staram sie uprzedzać fakty, dmuchać na zimne. Może przesadzam, a może
za kilka lat, albo gdy zmusi mnie sytuacja pomyślę o tym inaczej.
Dziękuję Ci tymczasem za miłą rozmowę.
Wiesz chyba zazdroszczę Ci trochę takiego podejścia do życia, tego że masz
warunki by mieć dziecko, ja niestety nie mam nie chcę mieszkać z rodzicami bo
mamy małe mieszkanie, z rodziną chłopaka też nie chce mieszkać, bo nasze
stosunki są w najlepszym przypadku poprawne - to byłby dla mnie koszmar. Może za
rok, może za dwa, gdy uda nam się znaleźć pracę weźmiemy kredyt i kupimy jakieś
mieszkanie, bo wynajmować, to troche wyrzucać pieniądze w błoto.

Może pogadamy kiedyś na GG lub przez maile. Napisz na priva gdybyś kiedyś miała
chwile Pozdrawiam WAS serdecznie

[malaika7]

Fart to kwestia podejścia i wiary, że się uda Mój gg: 5300385.
Również pisz śmiało, jeśli masz ochotę. Pozdrawiam

Do Fumci84

[mamapulpecji]

Piszę, bo bardzo mi się podoba Twoje podejście do życia. To pocieszające, że
jesteś rozsądną, młodą kobietą, która przewiduje skutki swoich działań i chce
być samodzielna.
To, co napisałaś jest mi bardzo bliskie, ponieważ ja też mam podobne podejście
do życia.
Mam 28 lat, kilka miesięcy temu urodziłam pierwsze dziecko. Od 20 rż jestem
samodzielna, pracuję na własne utrzymanie, nigdy nie prosiłam rodziców o pomoc
i jestem z tego dumna.
Nie wyobrażam sobie sytuacji, w której moi rodzice byliby zmuszeni do wzięcia
kredytu na mieszkanie dla mnie. Uważam, że dorosłość polega na tym, żeby umieć
polegać na sobie i pracy własnych rąk, a nie wychodzić z założenia, że rodzice
mnie kochają i pomaganie mi, w tym finansowe, to dla nich czysta przyjemność.

Kiedy jest się bardzo młodym, wydaje się, że macierzyństwo to czysta
przyjemność, że wszystko można zorganizować. Rzeczywistość weryfikuje nasze
wyobrażenia.
To oczywiście bardzo piękny stan, ale nie lekki łatwy i przyjemny.

Pozdrawiam Cię bardzo serdecznie.
Jestem pewna, że z tak rozsądną postawą życiową, zajdziesz daleko i będziesz
szczęśliwa.

[fumcia84]

Bardzo mi miło. Pozdrawiam serdecznie

[aba001]

Ja również mam 20 lat i jestem w 19 tyg. Jak wielu naszych rówieśników także ja
z chłopakiem nie planowaliśmy dziecka, chcieliśmy się jedynie pobrać ale stało
się jak się stało... Jedno jest pewne nie miałam wątpliwości czy urodzić. Od
początku pokochałam to maleństwo i bardzo go pragnę.
Na początku oczywiście bałam się ,że sobie nie poradzimy. Teraz wiem że mam
kochaną rodzinę i narzeczonego (w przyszłym tygodniu bierzemy ślub) oraz
teściów którzy są dla nas nie tyle wsparciem finansowym jak przede wszystkim
duchowym a to jest chyba najważniejsze. Wszyscy z niecierpliwością czekają na
narodziny naszego maleństwa i czuwają bym czuła się jak najlepiej.
Ja obecnie nie pracuje, mój chłopak też nie zarabia kokosów ale wiem damy sobie
radę.

Fumcia84 a ja 18 lat a dziecko nie "przypadek"

[natka000]

Mój chłopak pracuje wPOLSCE oprócz tego jeżdzi raz na jakiś czas do
Włoch,zarobi tam tyle w tydzień co tu w miesiąć,i proszę nie mów mi tu takich
bzdur ,że nie ma pracy?!!!praca jest!!tylko zarobki iitp nie wszystkim
odpowiadają,i co gość który ma 21 lat od 19 roku życia pracował nie myśli
realnie o przyszłośći.Owszem myśli a dziecko było planowane,i mam nadzieję ,że
niczego mu nie zabraknie.Acha dodam iż jego ani moji rodzice nam nie mają
zamiaru pomóc a tak wogóle to nie chcemy ich łaski(Pózniej wypominania przez
resztę życia,a tym bardziej mieszkać z nimi,nigdy!!

[fumcia84]

Nie denerwuj się, ja tylko zapytałam i dziękuję za odpowiedź. Przeczytaj moją
rozmowę z Malaiką, wiele się od niej dowiedziałam, naświetliła mi inny punkt
widzenia.
Bardzo cieszę się że Wam się poszczęściło, że Twój facet zarabia. My niestety
nie mamy wielkich szans na pracę. Jesteśmy z Warszawy, owszem można tu znaleźć
robotę, ale często pensja nie starcza na utrzymanie, które jest drogie w stolicy
Też chciałabym być młodą mamą, ale niestety nie stać mnie na to, mam tylko
nadzieję że w przyszłości równie mocno będe pragnęła dziecka jak teraz, a
wiadomo jak jest, jak już się gdzieś zaczepię i zacznę zarabiać, to chyba
postawię na karierę, zważywszy jak trudno jest w Polsce o pracę. Mój chłopak
kończy studia dzienne, do tej pory nie bardzo miał możliwość pracy - jedynie w
wakacje, no i nie ma wiele oszczędności.Jak już wspomniłam nie chcemy liczyć na
pomoc finansową rodziców, chcemy być niezależni.
No i dlatego chciałam się dowiedzieć jak to i Was jest, nie miałam nic złego na
myśli
Pozdrawiam ciepło Ciebie i Maluszka

[natka000]

rzeczywiście nie jest teraz łatwo w tym kraju wogóle nie ma żadnych
perspektyw,życie jest drogie niestety a dziecko to już duży wydatyek .Mam
nadzieję że dacie sobie radę i kiedyś będziesz mogła spokojnie zajmować sie
domem kiedy Twój facet bedzie zarabiał)Ja też bardzo chciałam iśc na studia
ale teraz niestety nie mam na to kasy ani nie pozwoli mi na to sytuacja wole
zajmować sie dzieckiem.Wiesz ja zawsze myślałam,że w większym mieście lepiej
sie żyję(Nie przejmuj się napewno wam się uda)a dziecka nie można nie
chcieć))pozdrawiam i przepraszam jeśli to co napisałam jakoś żle odebrałaś
nie chciałam ,trzymaj się

[fumcia84]

Nie ma sprawy, nic się nie stało. Ja po prostu jestem rozżalona że takie życie
jest cholernie trudne. Że tak trudno jest z pracą, z mieszkaniem, że aby zacząć
realizować jakies plany zwiazane z małżeństwem, wspólnym mieszkaniem, dzieckiem
potrzeba tyle pieniędzy i tyle lat starań i harówy aby te pieniądze uskładać. Z
jednej strony państwo narzeka że za mało dzieci się rodzi, a z drugiej same
utrudnienia dla tych młodych matek, coraz wyższe ceny, ze tyle pieniędzy państwo
ludziom kradnie z różnych podatków, opłat i składek - nie dziwne, że tak wiele
małżeństw rezygnuje z dziecka, jak ledwo im samym na chleb starcza. Tylko to
mnie chlernie smuci, bo ludzie chcą mieć dzieci, tylko w Polsce, żeby mieć
dziecko i żeby temu dziecku naprawde nic nie zabrakło trzeba naprawde dużo
zarabiać, bo często ceny (m.in koszty leczenia, jedzenie, ubrania), opłaty
(mieszkanie, gaz, prąd, edukacja, etc) itp przewyższają znacznie miesięczne
zarobki, a państwo jeszcze zabiera nam ich znaczną część - zwłaszcza jak w
rodzinie pracuje 1 osoba (chodzi tu o mężą, bo kobieta w ciąży, czy młoda mama
rzadko pracują, jeśli już to płatny urlop, o ile wogóle taki mają)

[lilithh]

Łolaboga, dziewczyny! Jak sobie tutaj przeczytałam że 28-latki uważają sie (lub
są uważane) za zbyt stare, to o mało z krzesła nie spadłam!!!! A byłoby to dla
mnie dość niebezpieczne bo za kilka dni urodzę moje pierwsze (i niekoniecznie
ostatnie maleństwo. Acha: lat mam 35, a macierzyństwo właśnie w tym czasie
było jak najbardziej zaplanowane.
Ostatnio parę dni spędziłam w szpitalu na obserwacji (żeby było śmieszniej
trafiłam tam nie z powodu jakiś powikłań ciążowych ale złamanej nogi - bo chyba
za bardzo brykałam...) i leżałam na sali z 15-latką w 8 miesiącu. Biedne,
nieswiadome dziecko w ciąży...
No, nie wiem jak Wy, ale ja chyba jednak wole moj model macierzynstwa

[malaika7]

Była już kiedyś cała dyskujsa na ten temat i nie ma sensu jej powtarzać:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=585&w=16660945
Powiem tylko tyle, powtarzając za jedną z forumowiczek: mądra matka natura tak
to jakoś wymyśliła, że z biologicznego punktu widzenia najlepszym wiekiem
rozdrodczym dla kobiety jest -mniej więcej- jej 23 rok życia. Nie 15, i nie 35.

[olcia1]

Hmm... Matka Natura owszem madra jest ale w czasach kiedy to wymyslala nie bylo
jeszcze szkol, uczelni, zakladow pracy, nie znane byly
pojecia 'wyksztalcenie', 'zarobki', 'utrzymanie rodziny' itd.
Czasy sie zmienili przez te tysiace lat i niekoniecznie calkowite poddanie sie
Matce Naturze wychodzi czlowiekowi na dobre.

pozdrawiam
Ola, l.31, 31tc

[jowa20]

Ja mam 20lat i jestem w 33tc i bardzo sie ciesze!!!!!!

[jowa20]

Aha i dodam,ze dzidzia jak najbardziej planowana,tak bardzo sie ciesze i nie
rozumiem czemu niektore z Was sadza,ze w tym wieku nie planuje sie
macierzynstwa,tylko zawsze sa to wpadki.Widocznie niektore kobiety dorastaja do
macierzynstwa wczesniej inne pozniej.Stanowczo wole miec dzidzie teraz niz za
np.10 lat to stanowczo za pozno,bynajmniej dla mnie samej...Jowa 33tc.

[motylek100]

hej ja mam skonczone 17 lat za 2,5 miesiaca urodze maleństwo . jestem z tego
bardzo dumna i kieruje słowa krytyki do osub które potępiaja nas młode mamy i
uważają że jesteśmy nieodpowiedzialne.To że ja jestem młoda osoba nieoznacza że
bede złą matką i niebede potrafiła wychowac własnego dziecka .

[owieczka_baran]

Pomoz mi,porozmawiaj ze mna.Jak masz gg to napisz do mnie moj nr: 2546746
Ja mam 17 lat,jestem w 3tc.

[owieczka_baran]

Chyba jestem najmłodsza..zaszłam niedawno w ciąże,trwa ona może już z 21
tygodni,idę w tym tygodniu do mojej ginekolog,boję się powiedzieć rodzicom,nie
wiem co mam robić,no może wiem,ze nie usune,nie moglabym.Boje sie i to
bardzo.POmozcie mi chociaz dobrym slowem...

[creolka]

nie martw sie na zapas, najwazniejsze jest to dzieciatko które zyje pod twoim
sercem!jak je zobaczysz przytulisz to zapomnisz o calym smutku.17 lat to nie
jest najlepszy czas na dziecko ale teraz nie ogladaj sie za sibie i z ufnoscia
patrz w przyszłość!trzmam kciuki!wszystko sie ulozy!

pierwsze dziecko urodziłam w wieku 23 latek...

[aluniaaa]

teraz spodziewam sie drugiego na 17 maja,a mam 25 latek

[martyna122]

Hej owieczka_baran!
Ja znam dziewczynę, która w wieku 16 lat urodziły dziecko.
Dziś ma 27 lat i wspaniałą 11-letnią córkę, na pewno lepiej ją rozumie,
bo pamięta jeszcze dokładnie swoje wybryki. Kontakt mają niesamowicie dobry.
Więc nie martw się, głowa do góry, to jeszcze nie koniec świata,
a dopiero początek prawdziwego życia i szczęścia.
Rodzice na początku będą zaskoczeni, ale z czasem zaakceptują i pokochają.

[mamaagusi]

Ja miałam 19 lat kiedy urodziła się moja córunia.

[m.nikla]

mam 21 lat- dzidziuś ma 18 tygodni, tatus ma 42 lata i bardzo się wszyscy
kochamy
Pozdrawiam

[ewa830]

Mama zostalam 23 wrzesnia 2004 roku w wieku 21 lat Pozdrawiam

[agniecha79]

Witam serdecznie wszystkie przyszłe mamusie Mam 25 lat i dopiero teraz
poczułam tzw instynkt macierzyński, wcześniej się zaklinałam, że nie bede
narazie miała dzieci. Maleństwo było planowane a z mężem staraliśmy sie...nie
długo, poprostu sie nam udało od razu, pomyśleliśmy że to juz i poszło za
pierwszym razem. Ze jestem w ciązy wiedziałam od samego początku

[joasiiik25]

Synka urodzilam rowno 2tyg po moich 25 urodzinach
Kacper ma obecnie skonczone 8 miesiecy (29.04.04)

szczesliwa mama

[niepytana]

pierwsza ciaza - 19lat synek urodzil sie jak mialam 20 (2lipca1996)
druga ciaza - 25 lat coreczka urodzila sie jak mialam 25 (6grudzien2001)
trzecia ciaza - 28 lat a baby urodzi sie jak bede miala 29 (termin 27lipiec2005)
Im mlodziej tym lepiej z mojego doswiadczenia.