Chciałabym zostać mamą...

[muneca_brava]

Witam wszystkich! Mam 18 lat i stałego chłopaka od ponad roku z którym
planuję przyszłość. Nigdy jednak nie ma mowy o dzidzi a ja coraz częściej
czuję potrzebę i wielkie pragnienie sprawdzenia się w roli mamy. Coraz
częściej o tym myślę. Chciałabym jednak przekonać do tego mojego chłopaka..
jak mam to zrobić i czy w ogóle powinnam?? Chciałabym porozmwiać z kimś
kompetentnym na ten temat..pewnie niektórym się wydaje że to głupota,bo
jestem zbyt młoda,ale naprawdę mam na tym punkcie ostatnio obsesję. Kilka
razy zdarzały się sytuację kiedy oboje z moim chłopakiem myśleliśmy że
będziemy rodizcami. W przeciwieństwie do mojego partnera nie bałąm
się "wpadki".Wręcz przeciwnie, modliłam się żeby to była prawda.Nirestety
zawsze się myliliśmy. Jestem niecierpliwa. Myślę że byłabym iealną mamą. Już
nawet wiem jak nazwałabym moje dziecko Mówię Wam mam na tym punkcie świra.
Chętnie porozmawiam z dziewczynami w podobnej sytuacji.Pozdrawiam serdecznie.

Motylek

[samki2]

witaj ja w chwili obecnej mam 21 lat a właściwie skoczyłm 4 maja. w
październiku ubiegłego roku urodziłam śliczna córeczkę też strasznie jej
chciałam. z moim obecnym mężem spotykałam się od lipca 2003 roku a w grudniu
juz zwariowałam i chciałam mieć dzidziusia i to własnie z ni. nie piszesz ile
lat ma twój facet u nich to ważniejsze niż u nas mój ma teraz 29 więc jest
jakby w odpowiednim iweku do bycia ojcem a jeśli twój jest np w twoim wieku to
może oznaczać że może bać sie bardziej niż ty. no w każdym bądź razie ja
strasznie chciałam dzidzię w styczniu mialam już nadzieje ze nie dostanę okresu
ale niestety natomiast w lutym już go nie było a w październiku urodzilismy
Zuzię . wiesz mój mąż zawsze pytał się podczas sexu ale nie będziesz w ciąży? a
ja się śmiałam i mówiłam nie jasne ze nie ale kochaliśmy sie ze dwa miesiące
dzień w dzień bez żadnego zabezpieczenia więc trudno nie zajść w ciążę w takiej
sytuacji. w każdym bąź razie jak już mu powiedziałam ze na pewno będziemy mieć
dzidzię ucieszył się bardzo. wiesz pewne obawy są do końca ciąży ale my niczego
nie żałujemy i jesteśmy szczęśliwymi rodzicami acha a tak w ogole to podam ci
mój numer gg4785000 jak możesz to napisz do mnie pogadamy o tym

[jolanta8]

Ja uwazam,ze instynkt macierzyński jest na tyle silny,ze nie warto go
powstrzymywać,jeżeli jesteście w stanie zapewnić byt dziecku ,spokojne ciche
przytulne gniazdko i będziecie nadal oboje tego pragnąc to jak najbardziej
Tylko zastanawia mnie Twoja dalsza edukacja szkola średnia i wyższe studia juz
odpadają? czy masz zamiar kontynuować naukę ,bo to ważna rzecz aby zapewnić
malenstwu dobra pzryszłosc

życzę powodzenia

[iziula1]

Dziewczyno masz 18 lat. I chcesz byc matką bo potrzebujesz sie sprawdzić?
Coś jest nie tak?!
Eksperymenty w roli mamy a może chcesz być kolejną mausią samotnie wychowująca
dziecko?
Nie przecze, możesz byc wspaniałą matką, czuła i dobra ale czy chcesz
koniecznie aby nastapiło to teraz gdy masz jeszcze przed soba nieuregulowana
przyszłość?
Co z praca, co z nauką?
Co się stanie,jesli twój facet nie jest gotowy do ojcostwa?
Co zrobisz sama, z brzuchem? Gdzie będziesz mieszkać, kto wam da na życie?
Myśle,że każda z kobiet pragnie mieć dzidziusia ale zaplanuj to
odpowiedzialnie, i napewno nie teraz.
Przed toba jeszcze mnóstwo wspaniałych chwil, wyzwań i kolejnych partnerów
zanim wybierzesz tego najbardziej odpowiedniego.
A w tej chwili zapraszam na forum Samodzielna mama i Oddam/przyjme i zobacz jak
życie potrafi być wredne.
Iza

[kapoosta]

Masz jeszcze czas na to żeby zostać mamą. Jeżeli tak bardzo chcesz dziecka, to
nie jest ci obojętna jego przyszłość. Skup się na nauce i daj swojemu facetowi
czas, żeby dorósł do roli ojca.
Dobrze się zastanów, od tej decyzji nie ma odwrotu.

[ruda_szczurka]

no jesli macie stale zrodla dochodow, mieszkanie i obydwoje chcecie miec
otomstwo to nie widze przeszkod....
chyba, ze chcesz zostac samotna mama bez wyksztalcenia, pracy, na utrzymaniu
rodzicow?

[muneca_brava]

kiedy zobaczyłam posty z odpowiedzią bardzo się ucieszyłam że są tu osoby które
chcą mnie wesprzec rozmową i dobrą radą..niestety nie każda z Was drogie
koleżanki była tak uprzejma..wybaczcie ale nie napisałam na forum żeby być
ofiarą kazań i wywodów jakie to życie jest wredne..wiem jakie ono jest mimo że
dla wielu z Was zapewne jestem gó..arą bez wyobraźni..moja potrzeba bycia mamą
to nie test spradzający ani żaden sprawdzian..ale ogromna potrzeba i swego
rodzaju marzenie..wiem że mam dużo czasi i wcale nie mówię że planuję być mamą
już dzisiaj,jutro..ale kiedyś na pewno..chcę po prostu żeby to kiedyś nastąpiło
możliwie jak najszybciej..na razie układam swoje życie,bo oczywiście wiem jak
ciężkie ono jest i dopóki nie będę samodzielna macierzyństwo odpada..samotną
matką na pewno nie będę..tego nie obawiam się w ogóle..mój chłopak jest
dorosłym i odpowiedzialnym człowiekiem..poza tym przeżylismy razem zbyt wiele
abym mogła zwątpić i przestać mu ufać..i jestem pewna że jest gotowy być
ojcem..to nie oto chodzi by ktokolwiek z nas do tego dorastał,ale o to byśmy
dla tego dziecka mogli zapewnić wszystko niezbędne,,tylko to chyba stoi na
przeszkodzie..jesteśmy odpowiedzialni i świadomi..chcemy się
ustatkowac,stworzyć rodzinę,a potem dzidziuś murowany..tylko że ja nie mogę
znieśc myśli o tym czekaniu..za każdym razem kiedy widzę kobietę z okrągłym
brzuszkiem strasznie się wzruszam i po prostu odczuwam wielką chęć przeżywania
tego wszystkiego sama..to musi być cudowne..możecie mi nie wierzyć,alle ja
cierpię z tego powodu,bo na razie nic nie mogę zrobić..czasem chciałabym żeby
los wziął wszystko w swoje ręce i zrobiła nam niespodziankę..wiem że
poradzilibyśmy sobie bo się kochamy..i naprawdę już tyle razy mieliśmy takie
sytuacje że byliśmy pewni że jestem w ciąży..w tych momentach zawsze
planowaliśmy jak to będzie...wbrew pozorom nie było w bnas strachu..może lekka
obawa,ale chwilowa..i byliśmy za każdem razem szczęśliwi..

[ruda_szczurka]

muneca,
po pierwsze piszac na forum musisz zalozyc ze nie kazdy bedzie ci
przyklaskiwal. Ludzie miewaja rozne zdania i opinie.
po drugie raz piszesz, ze obydwoje jestescie gotowi, raz ze on sie boi... to
roznica i to dosyc znaczna.
po trzecie zycie jest piekne, wyszalej sie jeszcze, poukladaj je sobie z
wieksza doza rozsadku. skoncz szkole, idz do pracy i wtedy pomysl o dziecku.
po czwarte - taki maly pomysl jakby tu poradzic sobie z nadmiarem instynktu
macierzynskiego: kup sobie lalke i budzik. budzik nastaw na "za 3 godz". jak
zadzwoni zajmuj sie lalka przez min 2 godziny (wlacz sobie do tego jakas
muzyke, moze byc ramsztajn lub cos rownie irytujacego, od razu przezyjesz
zajawke zabkowania). po 2 godz naswta ponownie budzik... itak w kolko przez
tydzien. zycze powodzenia
jak bedzie Ci sie podobalo takie zycie to szczerze zazdroszcze, bo ja mimo
zaawansowanej ciazy ciagle sie ludze, ze uda mi sie jakos od tego wykrecic

[iziula1]

A czego sie spodziewałaś? Poklasku dla pomysłu zostania mama w wieku 18 lat i
to na własne życzenie?Bo taka masz potrzebe?
Wiesz moge to zrozumiec,tęsknote za dzieckiem sama kocham dzieci.Mam 8 letniego
syna.
Uwierz mi,że ja wiem jak marzenia potrafia znikać jak banki mydlane.
Znasz swego faceta od roku czasu, to zbyt krótko by wyrokowac że bedzie na
dobre i złe,że nie odwróci sie od ciebie gdy zacznie być mu cięzko.
Pomysl,że na wszystko musi przyjśc czas.
Sama napisałas,że w przeciwieństwie do twego partnera nie bałaś sie wpadki.To
pierwszy sygnał który ty lekceważysz.On boi sie wpadki.
Napisałas,że chcesz Go przekonać a ja Ci powtarzam że jeśli podejmiesz decyzje
sama i teraz, bedziesz samotnie borykac się ze swoimi problemami i
macierzyństwem.
Iza

[muneca_brava]

widac że nie umiesz czytać ze zrozumieniem tego co napisałam... ale to Twoja
sprawa..poradzić zawsze możesz ale ja i tak nie muszę z Twoich rad
korzystać..tymbardziej że zaczynają się one przeradzać w pouczenia..jestem
dorosła i nikt nie będzie mnie uczył życia..a

[maja45]

Wiesz dziewczynkom w Twoim wieku czesto buzują hormony, to zupełnie normalne,
zwłaszcza wiosna...
Iziula ma niestety rację.Dziecko to zbyt powazna sprawa , by zdawac sie na
przypadek.Dobrze, ze zdajesz sobie sprawę z tego, ze to wielu wzgledów za
wcześnie na dziecko.Dobrze ,ze twój partner ma obawy, bo to swiadczy o tym,ze
to powazny facet.Skup sie na tym , by zapewnić dziecku godne życie, a to chyba
trochę jeszce potrwa, zważywszy na to że masz zaledwie 18 lat i chyba jesteś
jeszcze w szkole średniej.

[muneca_brava]

szkołe średnią mam już za sobą..teraz idę na studia ..wiele dziewczyn młodszych
ode mnie doskonale sobie radzi..ja także mogę..i wcale nie boję się być młodą
mamą

[ruda_szczurka]

muneca_brava napisała:

jestem
> dorosła i nikt nie będzie mnie uczył życia..a


takie zdanie w ustach 18-latki to najlepszy dowod na to, ze powinnas nadal brac
tabletki ))

[zonka5]

super , ze masz cel w życiu i , ze wszystko Ci się układa w pewną, fajną
całość..Jeżeli bardzo chcesz mieć dziecko..najpierw porozmawiaj o tym szczerze
z chołopakiem i ustalcie mniej więcej czas, kiedy chcielibyście rozpocząc
starania...może za 2 lub 3 lata. Wiem , ze to dla Ciebie pewnie teraz kupa
czasu, ale wcale nie jest...przez ten czas spróbuj sobie poukładać życie-
wszystko pod konto przyszłego dzidziusia...ustalcie, gdzie będziecie
mieszkać..moze tzreba by było się trochę urządzić, żeby dzidzi było
wygodnie..to wymaga czasu..trzeba by troche przyoszczędzić, popracowac...chocby
dorywczo...pamiętaj im więcej kupisz przed narodzinami tym lepiej.. moze
ywpadałoby jeszcze skończyć jakąś szkołe, albo jakieś kursy porobić...pamiętaj
wszystko dla dobra dziecka...na pewno chciałoby miec wykształconą mamusię,
która ,ma prace i którą będzie stac kupić mu jakies zabawki..itp. Mając cel w
życiu powinnaś mieć zapał do pracy..więc do roboty...stwórz mu świat na którym
będzie mu dobrze...powodzenia...za kilka lat przyznasz mi rację...nie trzeba
się spieszyć..

[olunia24]

Ale jesteście okrutne dla Niej ,ona chciała wsparcia a dostała tylko kopa w
tyłek

rób jak Ci serce podpowiada tylko pamietaj,że trzeba zapewnić dziecku normalne
życie bez wyrzeczeń

podr

[iziula1]

Olunia, gdybym była okrutna napisałabym
'to cudownie, powinnas miec dziecko skoro tego pragniesz i o nic sie nie martw"
Wtedy byłabym okrutna! I wyrafinowana a po poru miesiacach powitałabym ja na
forum Samodzielnej mamy.
Lub za kilka lat na forum kobiet po rozwodzie.
Lepiej,że dostała jak to napisałas kopa ode mnie niż od życia.
Skoro jej instynkt macierzyński jest bardzo silny niech spróbuje go
skompensowac i pomóc innym mamom przy dzieciach.
To czasem pomaga.
I powtarzam jeszcze raz- czytam ze zrozumieniem, autorka jasno napisała że jej
partner nie jest gotowy a Ona próbuje Go przekonac.
Z tej mąki nie bedzie chleba.
Bo ktos w takim układzie, gdy pojawi sie dziecko bedzie zawsze pokrzywdzony.
Iza

w 100% popieram izula1 dziecko to nie kaprys!!!!!!

[j04nn4]

[muneca_brava]

cholara ile razy mam to pisać?! nie chodzi o to że on nie jest gotowy!!
chciałby po prostu zapewnić mi i naszemu dziecku godne życie..wg mnie już teraz
jest do tego gotowy i dlatego chcę mu zaproponować dziecko za powiedzmy pół
roku..jego strach nie polega na tym że on tego dziecka nie chce!!!! wręcz
przeciwnie czasem sam mówił o tym i na pewno równie mocno jak ja czeka na
moment kiedy ten sen stanie się jawą..jest właśnie przeciwnie do tego co
napisałaś zbyt odpowiedzialny i chce zadbać o wszystko zanim dzidzi się pojawi
na świecie...poza tym mój chłopak nie jest z tych którzy odchodzą..jeśli nie
znasz mnie, jego i naszej sytuacji,życia to nie wchodź w nie z brudnymi
buciorami...

motylek

[muneca_brava]

dzięki za odrobinę otuchy..może należy mi się kopniak..chociaż szkoda mi że
nikt nie może mnie próbować zrozumieć i porozmawiać a nie krytykować i
ganić,nie znając mnie..

motylek

[muneca_brava]

dziękuję Ci! właśnie tego mi było trzeba..kogoś przyjaźnie nastawionego wobec
mnie,bo tak naprawdę oprócz mojego chłopaka nie mogę z nikim o tym
porozmawiać..chciałam tutaj z kimś,ale wszyscy mnie osaczyli..przecież to że
piszę że mam pragnienie bycia mamą, nie oznacza że jutro nią będę..nie
rozumiem dlaczego wszystkie osoby tutaj mnie pouczają i karcą za coś czego nie
zrobiłam..jestem mądra i na swój wiek dojrzała i doskonale wiem jak nie zajść w
ciażę..i dopóki się nieusamodzielnię nie będę miałą dziecka..to co wsyscy tu
piszą wiem już od dawna..i dlatego jest mi źle,bo pragnę czegoś choć wiem że na
razie muszę to odłożyć na później..

motylek

[j04nn4]

moim zdaniem jestes jeszcze troszke za młoda i twój chlopak też, rodzicielstwo
to nie zabawa na rok i ozniej nie wyrzucisz dziecka do piwnicy jak lalke, to
bardzo ważna decyzja trzeba ja podjąć WSPÓLNIE i ŚWIADOMIE zastanów sie bo jak
specjalnie zajdziesz to musisz liczyc się z tym, że on możę sobie pójść
pozdrawiam asia i 32 tyg Majcia

[biedroneczka83]

muneca_brava wcale ci sie nie dziwie. Ja mam w prawdzie 22 lata meza od 2ch lat
i teraz bedziemy sie starac o dziecko. I co moze drogie kolezanki tez powiedza
ze jestem gowniara Ale to nic ja sie wcale tym nie przejme. Ale czasem wiek
nie gra roli. Ja w wieku 22 osiagnelam dosc duzo, tak mi sie wydaje. Sami, bez
pomocy rodzicow (nie dlatego ze nie mieli jak nam pozmoc, ale dlatego, ze jej
nie chcilismy przyjac, chcielismy do wszystkiego dojsc sami) kupilismy dom,
mamy samochod, maz ma dobra prace, ja pracuje na 1/4 etatu. Jestesmy
szczesliwi. Powodzenia muneca_brava, zycze wszystkigo dobrego

do biedroneczka 83 ..

[j04nn4]

Moja droga skoro nie widzisz miedzy soba na nia różnicy to chyba jestes
ślepa!!!! Po pierwsze Ty masz 22 lata a nie 18 4 lata to
duuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuża róznica masz meża ona nie i jej chłopak nie jest
pewny czy chce mieć juz dzieci macie mieszkanie ona jest na garnku rodzicow
macie prace ona uczy sie TO TAKIE MAŁE RÓŻNICE!!!!!!!!! kobieta 18 letnia a 22
to róznica czasem jedna jest ofc bardziej odpowiedzialna niz inna starsza, ale
tu odpowiedzialnosci nie widze ja mam 23 lata w lipcu rodze nasza córunie
staralismy sie o dzidzie półtora roku. Jestem mężatką( chodz tu można życ na
kocia lapke) mamy mieszkanie prace oboje nie jestesmy ZALEZNI FINANSOWO od
rodzicow to taki mały SZCZEGÓŁ pozdrawiam Asia i 32 tyg Majcia

[olunia24]

jo4nn4 przecięz Ci napisała ,ze urodziła dziecko w wieku 20lat a teraz ma 22
lata!!!!czytaj uważnie
poza tym musiała zajsc w wieku 19lat chcąc urodzić w wieku 20 lat

myślę,ze nie powinnaś decydować za kogoś w podejmowaniu decyzji

wyluzuj!!!!!!!!!!!

[olunia24]

zresztą zakończcie ten temat bo robi się nerwowo .amen!!!!!!!!

do olunia24

[j04nn4]

przeczytaj dobrze potem porozmawiamy !!!!!! co napisała biedroneczka !!!

[olunia24]

AMEN!!!!!!!!!!!

[j04nn4]

AMEN to możesz mówić po wieczornym paciorku, jeżeli cos ci sie nie podoba nie
wchodz na forum, ono jest po to by każdy sie wypowiedział.

[olunia24]

hihihi ale nerwus a pacierz już zmówiłam Ty raczej nie zmawiasz bo czujesz
tylko nienawiśc do forumowiczek

AMEN dla Ciebie

[j04nn4]

buhahahhaha ale o czym ty możesz sie wypowiedziec, nienawiść nie po prostu
mówie swoje zdanie jak u kazdego jest czasem pozytywne a czesem negatywne.
Kwestie mojej wiary to pozostawmy w spokoju pokój tobie. Forum jest po to by
sie wypowiadac, tak i pozytywnie jak i negatywnie pozdrawiam Asia i 32 tyg
Majcia

[biedroneczka83]

droga Asiu! Naucz sie czytac ze zrozumieniem wcale nie mowilam o zadnych
roznicach. Mowilam, tylko ze sie jej wcale nie dziwie, ze chce miec dziecko. I
wcale nie jestem slepa, tylko poprostu powiedzialam, ze niektore kolezanki tez
moglyby mnie tu nazwac, ze tak powiem - gowniara, bo zazwyczaj o zalozeniu
rodziny mysla majac kolo 26 lat lub wiecej, nie mowiac juz o dziecku. A ja
mialam tylko 20 wychodzac za mąż, wiec i to wedlug co do niektorych bylo glupim
wybrykiem rozkapryszonej malolaty. Przepraszam, jesli wczesniej sie wyrazilam
zle, ale chcialam powiedziec, ze jesli dziewczyna ma 18 lat to chyba potrafi
podejmowac decyzje samodzielnie i skoro uwaza ze da sobie rade, co co stoi na
przeszkodzie? To jej decyzja, ona nie potrzebuje nagany ze strony innych tylko
zrozumienia i ja ja wpelni rozumiem.

[muneca_brava]

nie naskakuj proszę na wszystkich tu piszących jeśli możesz..a skąd Ty niby
wiesz że ja jestem zalezna całkowicie od rodziców??? znasz mnie na tyle by
oceniać?? wiesz tylko tyle ile tu napisałam a to jak kropla w morzu ..zastanów
się,bo możesz kogoś niesłusznie osądzić..

[muneca_brava]

bardzo Ci dziękuję biedroneczko! życzę udanego starnia o dziecko...podobnie jak
Ty uważam że te panie które się tu wypowiadają nie mają prawa by traktowac mnie
jak gó..arę..nie wiedzą czym się zajmuję,czego dokonałam w swoim życiu i czego
jeszcze dokonam..mam 18 lat ale to nie przesądza o niczym..znam mamy które
mając tyle samo lat miały już dwójkę dzieci i teraz wiodą dostatnie i
szczęsliwe życie..i wbrew temu co tu czytamy wszystkie te panie są nadal
szczęśliwymi mężatkami..ja także nie rozstanę się z moim chłoapkiem nawet jeśli
będęw ciąży bo łączy nas nie tylko łóżko ale i miłość..jesteśmy wobec siebie
poważni i równie poważnie myślimy o wspólnej przyszłośći..po swojej stronie
mamy rodziców,którzy w każdej sytuacji nam pomogą..
ale nawet bez tego damy sobie razem,bo jesteśmy razem bardzo silni ..dzięki za
odp..pozdrawiam..

motylek

[michalina761]

Jak czujesz potrzebę spełnienia się w roli opiekuna bądź rodzica, to kup sobie
psa. Nie tylko psychicznie nie jesteś gotowa na macierzyństwo, ale również
biologicznie.
A nie czujesz potrzeby spełnienia się w roli uczennicy czy też pracownika? A
potem opieka socjalna nie wyrabia, bo co niektórym się zachciało sprawdzenia w
roli...

[biedroneczka83]

Z tym psem to dobry pomysl. Sama zazyczylam sobie psa zaraz na poczatku
malzenstwa hi hi. No a teraz po dwoch latach jednak wole dzidziusia Mam
nadzieje ze teraz w majowych staraniach sie nam uda. Trzymajcie kciuki
Pozdrowienia dla wszystkich i dla naszego nerwuska Asi

[studentka83]

Witaj
Napewno nie będę prawić Ci kazań, bo uważam,że nie jestem od tego,zresztą
jestem za młoda,żeby Cię pouczać.Pozwól,że wyrażę tylko swoje zdanie.Wiesz,ja
mam 22 lata i też nie raz czułam to co Ty,strasznie pragnęłam mieć dziecko,taką
słodką,bezbronną kruszynkę,takiego małego człowieczka do kochania,dodatkowo to
uczucie podsysał fakt,że mam narzeczonego od 4 lat,że się kochamy,że mój P.robi
teraz doktorat i ma w perspektywie dobrą pracę,że mamy dom,że studiuję kierunek
z przyszłością itd.Jednak te sielankowe wizje przerywały myśli "a może jeszcze
za wcześnie?,a może mamy za mało kasy,że muszę skończyć studia,za które słono
płacą mi rodzice?!"I zawsze chęć posiadania dziecka przerywał rozum,bo sercem
chciałabym mieć maleństwo,tylko,że chciałabym mojemu dziecku zapewnić to
wszystko (z dóbr materialnych)co zapewnili mi rodzice.
Rozumiem Cię co czujesz,naprawdę,ale wdg. mnie poczekaj jeszcze,choć 3 lata a
wtedy będziesz mogła cieszyć się macierzyństwem w pełni, bez obaw o przyszłość
Twoją i Twego Małego Szczęścia...

[muneca_brava]

dzięki wielkie za ludzkie słowa..nawet nie wiesz ile to dla mnie znaczy w tym
roju os które się na mnie rzuciły na tym forum..i ze smutkiem musze stwierdzić
że doskonale sobie zdaję sprawę z tego że tę decyzje o byciu mamą odłożę na
bardzo późno mimo tego że czasem myślę że może uda się wcześniej nią
zostać..tak jak piszesz,ja też myślę o tym by coś przedtem zdziałać w swoim
życiu,by zdobyć dom,pracę..to jest ważne i ja o tym wiem..i dlatego będe się
uczyć i pracować,a wszystko dla tego nienarodzonego, ba! nawet nie
zaplanowanego jeszcze dzieciątka, aby było mu zr mną dobrze...mimo że czasem
cierpię że nie mogę jeszcze spełnić mojego marzenia, to ten cel powoduje u mnie
chcęć działania pozdrawiam Cię studentko..
ps.a co studiujesz?? ja właśnie wybieram studia i nie mogę się zdecydować
może coś poradzisz??

do michalina761

[studentka83]

"Nie tylko psychicznie nie jesteś gotowa na macierzyństwo, ale również
biologicznie."

A skąd te stwierdzenia?
Znasz ją,żeby stwierdzić,że nie jest psychiczna do roli matki????Może w życiu
przeszła więcej niż 35 latka w całym swoim życiu?!Osobiście znam 18 latki,które
są bardziej dojrzałe psychicznie niż nie jedna 50 latka.
A co do kwestii biologicznej,to....weź podręcznik do biologi....bo już nie mówi
z ginekologi i położnictwa,idealnym wiekiem (wdg.medycyny,z punktu
fizjologicznego)na urodzenie pierwszego dziecka jes przediał między 18 a 26
rokiem życia.

[jolanta8]

Nikt nie ma prawa Cię oceniać i robić kazań jestem ZA!!
a TAK PROPOS STUDIÓW:ja mam termin porodu 24.10 i wlasnie wczoraj złożyłam
papiery na studia ,wszyscy mi mówią,ze sobie nie poradzę itd....ale ja na
przekór ,wszytkom pokaże ,ze dam rade ,wybrałam
kierunek:dziennikarstwo,humanistyczny kierunek myślę,ze będzie mi z nim łatwo
szło
pozdrawiam

[muneca_brava]

dzięki Ci wielkie za poparcie gratuluję Ci dzidziusia i życzę udanego
rozwiązania. No i przede wszystkim tego aby dzidzia była zdrowa !!! Co do
studiów to też myslę czasem o dziennikarstwie, tylko nie jestem pewna czy sie
dostanę,ale chyba tam spróbuję..ja też jestem razem z Tobą i jestem pewna że
doskonale dasz sobie radę..będziesz miała dla kogo się starać...pozdrawiam i
cieszę się razem z Tobą..

motylek

[studentka83]

może chciałabyś porozmawiać na gadu-gadu o tym i nie tylko?jak masz tylko
ochotę to ja zprzyjemnością mój nr:8081037

[niepytana]

Moja sytuacja byla podobna tyle tylko co do wieku. Wzielismy slub jak mialam 17
lat a on 20. Juz wtedy bylismy finansowo niezalezni od rodzicow a to mysle jest
duza roznica. W ciaze wyczekana i zaplanowana zaszlam jak mialam 19 lat, a
urodzilam synka majac 20. Wtedy to mielismy juz wlasny maly domek, nowy
samochod, dwa lata za soba podrozowania i takich tam. Czego dzis zaluje?...
tego ze skonczylam studia i przez to dorobilam sie ponad 10tysiecy dolarow
dlugu; tego ze od razu po slubie nie zaszlam w ciaze... Wszystko co stalo
sie 'przed dziecmi' wydaje nam sie teraz takie niewarte pamietania, nie do
konca radosne. Z dziecmi to dopiero byly wycieczki, przygody... Dzis mam 29 lat
i jestem w ciazy z trzecim dzieckiem. Uwazam z wlasnego doswiadczenia ze to
wiek pozny na ciaze i fizycznie i psychicznie. Ze studiow mam tylko dyplom
gleboko w szufladzie i dlug juz splacony. Pracowalam jako 22latka w biurze
inzyniera jako projektant sieci elektrycznych i hydraulicznych (electrical and
mechanical designer) i mialam kupe fajnego czasu robiac to i z ludzmi z ktorymi
pracowalam, ale nic nie bilo bycia z moim mezem i synkiem. Wazne jest rowniez
to ze pracowalam dlatego ze maz mial pomysl zebym poszla 'sie rozerwac i pobyc
z innymi doroslymi', nie dlatego ze potrzebowalismy moj dochod. Faktycznie
poznalam super ludzi, ale kupe ludzi z moich znajomych najblizszych poznalam w
innych okolicznosciach i lubie z nimi spedzac wolny czas.
Patrze dzis na mojego prawie 9latka i sobie mysle ze w tym wieku dobrze jest
juz miec takie duze dziecko. Moge sie z nim powyglupiac i pogadac o wszystkim.
Jest duza czescia naszego zycia. Wie co sie dzieje. Jest nam z nim lepiej bo
mozna podyskutowac o waznych decyzjach podejmowanych przez nas jak
przeprowadzka, czy wyjazd na wakacje... Druga corka ma teraz 3 i pol roku i tez
juz wyrasta i moze byc na ostatni dzwonek hehehehe. Ale teraz ta ciaza mimo ze
jestem baaardzo szczesliwa z tej malej istotki, to przyslowiowy bol w tylku.
Czuje sie jakbym byla gdzies w polowie miedzy byciem mama a babcia.
A do Ciebie... Nie bede Cie oceniac ani dojzalosci emocjonalnej, ani stanu
psychicznego. Jak sama pisalas masz juz 18 lat i kazania sa Ci niepotrzebne. Ze
zdrowego rozsadku jednak trzeba pamietac ze faktycznie stabilnosc rodzinna i
materialna sa bardzo wazne i dla rodzicow i dla dziecka. Ja akurat to mialam w
wieku 17 lat ale niektore nie maja w wieku 40. Nastepnie chcialam Ci
pogratulowac tego silnego instynktu macierzynskiego. Nic tylko sie cieszyc i
miec nadzieje ze to wlasnie to i ze 'to' w Tobie przetrwa do ciazy, do
wychowania dziecka, do konca zycia. Uwierz mi ze jesli naprawde Cie ten
instynkt tak rozrywa w tak mlodym wieku to tylko powod do radosci. Spotkalam
sie na forum z wieloma osobami ktorym na macierzynstwo, ostatnie minuty
wymierza zegar biologiczny, a ktore do tego macierzynstwa nie moga sie
przekonac psychicznie czy emocjonalnie. To wedlug mnie duzy problem. Ja mysle
ze Ty nie masz problemu. Badz tylko rozwazna w swoich decyzjach. To tyle.
Powodzenia.

[muneca_brava]

strasznie Ci dziękuję za odpis..hehe nawet nie wiesz jak się wzruszyłam
czytając go naprawde!
dziękuję że jako jedna z niewielu nie skrytykowałaś tego co czuję...bardzo mi
ciężko z tym czasem..nie umiem sobie niekiedy poradzić..ja też się bardzo
cieszę że czuję tak mocno to powołanie do bycia mamą..jestem pewna ż nawet
gdyby przyszło mi czekać 10 lat to ono nie wygaśnie..tylko ja naprawdę bardzo
się męczę myśląc o tym jak o jakimś planie na przyszłość..denerwuje mnie to ze
pomimo iż jestem na to gotowa muszę o tym zapomnieć na razie...kobiety które
już są matkami na pewno tego nie czją,bo mają już swoje dzieci,często podobnie
jak Ty już odchowane..i może nie odczuwają takiej potrzeby jak ja bo już się w
roli mamy sprawdziły..ja czekam az sama bede mogla...oby nastapilo to jak
najwczesniej...pozdrawiam

motylek

[jakw]

Wiesz, skoro nie ma nigdy mowy o dziecku/dzieciach , to może jednak najpierw
pogadajcie. Jesteś pewna, że on jest już na to gotowy?
Inna sprawa to to, na ile jesteście już samodzielni. Mieszkanie w 1 mieszkaniu z
rodzicami (Twoimi czy Jego) to zupełnie co innego niż mieszkanie nawet w
niewielkim mieszkanku, ale własnym. Nie mówiąc o minimalnej chociaż
niezależności finansowej od rodziców. Zastanówcie się nad tym OBOJE. To fajnie,
że snujecie plany na przyszłość, ale może zacznijcie je realizować - od początku
typu ślub czy mieszkanie. Wtedy ewentualne dziecko staje się jakby wpisane w
Wasze życie i przestaje być "wpadką" (dla Ciebie czy dla ewentualnego Taty),a co
najwyżej zaskakującą niespodzianką.
I zastanów się, czy Twój "świr" na punkcie posiadania dziecka nie wynika trochę
z braku innych pomysłów na życie - w 1 z postów pisałaś, że właśnie wybierasz
studia i nie możesz się zdecydować.
A poza tym nie jestem pewna, czy byłabyś idealną mamą, skoro jesteś taka
niecierpliwa ).
Więc rozważcie z Twoim chłopakiem wszelakie aspekty powiększania ludzkości. Może
dojdziecie do wniosku, że to już; może , że jednak trzeba trochę poczekać. Z
2-giej strony, czekanie, aż będziecie mieli wszelakie potrzebne na dziecko dobra
materialne i środki też nie ma sensu - bo zawsze będzie za wcześnie i
nieodpowiednia pora.
Decyzja należy do Was - do Ciebie i Twojego chłopaka także.
Pozdrawiam

[muneca_brava]

dzieki za odpis..oczywiscie zgadzam sie z kazdym Twoim słowem w stu
procentach..zeby jednak bylo jasne,nie mam zamiaru zainicjowac wpadki z moim
chłopakiem co do tego dziecka..to jemu oddaje ostateczne słowo w tej
sprawie...i pomimo iz jestem niecierpliwa oczywiscie zaczekam tak długo jak to
bedzie konieczne...co do mieszkania to własnie jestesmy na etapie jego
szukania,bo odkad zaczne studia mamy zamiar mieszkac razem..co do niezaleznosci
fin. to wiadomo ze nie do konca jestesmy samodzielni..ja zamierzam zajac sie
szkola a mój narzeczony uczy sie jednoczesnie pracujac..nie jest tak
zle,naprawde..ale zanim dziecko,mamy w planie wszystko pozapinac na ostatni
guzik..tylko to czekanie jest taki wyniszczajace

motylek

[jakw]

No to fajnie, że zaczynacie realizować swoje plany. Myślę, że jak Twój
narzeczony skończy studia (mam nadzieję, że nie tak dużo mi zostało), to i wasza
sytuacja finansowa na pewno będzie w miarę sensowna i w miarę przewidywalna
(nawet jeśli rodzice od czasu do czasu wspomogą jakąś gotówką na nieco większy
zakup). I pewnie łatwiej będzie go nakłonić do decyzji zgodnej z Twoimi
marzeniami. Tylko może jednak nie czekajcie, aż będziecie mieli "wszystko
pozapinane na ostatni guzik", bo to może nigdy nie nastąpić .
Więc na razie się trzymaj i nie myśl tyle o czekaniu.
Pozdrawiam

[studentka83]

jesteś naprawdę dojrzała jak na 18-latkę,wierzę,że ten czas oczekiwania i
ustatkowywania się szybko Ci minie i za jakiś bliższy lub dalszy
czas...spotkamy się obie na tym forum...
A co do Twojego wcześniejszego pytania,ja studiuję prawo i chociażby z faktu
studiowania tego a nie innego kierunku muszę poczekać z dzidzią do końca
studiów czyli 3 lata albo i dłużej bo później czeka mnie aplikacja
adwokacka.Widzisz, to jest takie głupie,bo teraz mówię,że muszę poczekać 3 lata
do końca studiów,później,że 3,5 roku do końca aplikacji, później do końca
asesura a później aż się dorobię czegoś i tak będę mieć po 30