Decyzja o dziecku

[poola1]

Witam wszystkie mamy przyszłe i obecne.
Jestem ciekawa jak to było z waszą decyzją o dziecku, czy wiedziałyście na
100% że to właśnie dobry moment, czy nie miałyście żadnych wątpliwości?
Ja z jednej strony chciałabym mieć już dziecko, a z drugiej strony boje się
najbardziej złego samopoczucia w ciąży i nie panowania nad reakcjami własnego
ciała. Już sama nie wiem czego chcę. Mam takie wątpliwości, jak to przeżyć.
Jestem chyba nienormalna! A mam 28 lat, kochającego męża,który już chce, a ja
się boję niedogodności ciąży. Czy powinnam się leczyć? Napiszcie jak to było
u was.

[dosiamamafilipa]

no wiesz w tych kategoriach patrzac to nigdy nie ma dobrego momentu zawsze jest
jeszcze jakis kraj ktory chce sie swobodnie zwiedzic, zawsze jest chec np
powiekszyc mieszkanie lub cos nowego fajnijszego kupic czy zalatwic, jednak
patrzac w ten sposob to nigdy zadni ludzie nie byliby gotowi posiadac dzieci a
na starosc to mala pociech z dzieci z ktorymi np nie ma sie sily isc na rower.
pzdr i zycze podjecia slusznej decyzji
dorota

[monias3]

Bardzo dobrze Cię rozumiem, ja też miałam cały czas wątpliwości, bardzo
chciałam i bardzo się bałam (i do tej pory się boję). Rozmyslałm jak głupia nad
tym czy się "odważyć". I nic mi to nie dało bo wątpliwości jak były tak
zostały. I myślę ,że to nie jest zupełnie nienormalne, swiadczy o
odpowiedzialności za własne decyzje. Wię ja nie mam się zamiaru z tego leczyć
a i Ty nie masz po co. My slę, zę "strachy" miną jak już przytulisz swoje
maleństwo i wtedy pewnie obie pomyślimy: 'alez ja głupia byłam, że tyle
czekałam!!!"
Pozdrawiam, i nie czekaj za długo.

[asmi7]

Poola, masz prawo czuć, tak jak czujesz!
Ja też długo dojrzewałam do tej decyzji.
Teraz jestem w 22 tc i doświadczam ogromnej radości czekając na maleństwo
(zastanawiam się tylko dlaczego tak długo czekałam...)
Nie martw się na zapas dolegliwościami ciążowymi (ja na przykład prawie w
ogóle ich nie mam). Jeśli chcesz być spokojniejsza skonsultuj się ze swoim
gin. - może zaleci Ci jakieś szczepienia lub profilaktycznie folik przed
planowaną ciażą.
Daj sobie tyle czasu na podjęcie decyzji, ile potrzebujesz. Ale pamiętaj też,
że tej pełnej radości doświadcza się dopiero wtedy jak już nowe, małe serduszko
zacznie w Tobie bić (wcześniej trudno to sobie wyobrazić).
Pozdrawiam serdecznie!

[annam21]

ja mam 21 lat i umnie to byl instynkt,ale taki,ze chcialam juz jak mialam 17
latstarania zaczelam jak mialam 19,5 eszcze wtedy nie mielismy slubu,zaszlam
ale poronilam,wzielismy slub znowu zaszlam ,ale tez nie wyszlo,teraz jestem w
7tc,i lekarz mowi ze wszystko jak narazie rozwija sie dobrze,jestem szczesliwa
jak nigdy,ale jak pisalam juz w innym watku,targa mna 1000 emocji. I choc bylam
pewna przed zajsciem,ze chce miec dziecko,to tak jak ty widzialam tego tez zle
strony.... nie przejmuj sie,przyjdzie kolej na ciebie! Buziaki!

[marcia81]

Nie wcale nie jestes nienormalna. Takie obawy zdarzaja sie czesto. Ale pomysl
tak: 50% dziewczyn ciaze przechodzi bardzo dobrze (czyli nie ma wymiotow).
Czyli masz 50% szans. Drugi fakt to to ze 3/4 dziewczyn po rozpoczeciu 4
miesiaca juz nie narzeka na ww objawy. Wiec twoje szanse znowu wzrastaja. I
jeszcze jeden przekonywujaca rzecz. Otoz wiekszosc dziewczyn od 4 miesiaca
czuja sie i wygladaja przecudnie. Wiec glowa do gory i do dziela!!! ))

[smallwitch]

Hej
Ja bardzo długo zwlekałam z decyzją o dziecku, najpierw nie, bo studia, potem
nie bo pierwsza praca, potem dalej nie bo fantastyczne projekty w pracy i
wyjazdy zagraniczne. A tak naprawde, to po prostu nie byłam gotowa na
macierzyństwo, więc szukałam jakichkolwiek pretekstów... A potem przyszedł taki
moment, kiedy poczułam, że już teraz, natychmiast muszę zostać mamą. I nie
przeszkodził mi wtedy kapitalny wykjazd służbowy do Niemiec i udział w super
projekcie. Zostawiłam to bez żalu, bo czułam, że przyszedł ten moment, że
naprawde chcę dać życie nowej istotce.
Teraz od ponad roku jestem z moim dziecieczkiem w domu i jestem święcie
przekonana, że gdybym się zdecydowała na dziecko wcześniej (z powodów
rozumowych, a nie uczuciowych) to nie wytrzymałabym tyle w domu, nie miałabym
tyle cierpliwości i tyle radości z macierzyństwa.
Po prostu musiałam dojrzeć do tego cudu. A powiem Ci jeszcze, że rodząc Tomka
miałam skończone 30 lat, więc u mnie to dojrzewanie troche trwało...

[wlekliczka]

chciałabym napisać tak, żeby cię nie urazić.
Jestem zbulwersowana wygodnictwem i czarnowidztwem kobiet. Dlaczego w ciąży
masz się źle czuć? Jest sporo kobiet, którym nic właściwie nie dolega w ciąży,
czują się bardzo wyjątkowo i są radosne, a poród dla nich to niezbyt bolesne
przeżycie. Jeśli zakładasz czarne scenariusze, to na pewno się sprawdzą.
Nie tylko ciąża jest wyzwaniem. Po urodzeniu dziecka nie będzie sielanki.
Będziesz wykończona wstawaniem do dziecka, jego płaczem, ciągłym lataniem od
lodówki do pralki. To jednak przejściowe i można oprócz tego robić dużo więcej
rzeczy dla własnego rozwoju. Po odchowaniu dziecka okazuje się, że najbardziej
rozwojowy był właśnie czas ciąży, narodzin i wychowywania dziecka. Bo wszystko,
co rozwija najbardziej wymaga poświęcenia.
Tu poświęcasz swoje ciało i czas, a to niewiele w porównaniu z ogromem
pozytywnych emocji, miłych przygód i marzeń do zrealizowania, które na codzień
dostarcza dziecko.

[bramborek11]

Cześć,
ja nie napisze że nie ma czym się przejmowac itd.

osobiście mając 32 lata jeszcze nie wyobrażalam sobie bycia w ciąży , te
wszystkie opisywane dolegliwości napawały mnie obrzydzeniem, w dodatku wcale
nie czuję instynktów maciezyńskich.

W końcu jednak po roku namysłów podjęlam tę decyzję na tak , owszem pomogła mi
w tym beznadziejna atmosfera w pracy i jej z drugiej strony dobry socjal-
spokojnie mogę myśleć o powrocie z macierzyńskiego.
Nadal nie czuję tzw wzniosłych uczuć do tego stanu itd a moja świetna ginka
powiedziała, że to jest norma i nie ma co się przejmować, a takie mamy sa
zwykle bardzo dobrymi matkami, sama taką matke ma. Ja zreszta przed tą decyzją
pochłonęłam ogrom wiedzy na wiele tematów zw. z ciążą itp teoretycznej i
praktycznej od innych.
Obecnie czuję się dobrze, mam ogrom energii, rozwijam się zawodowo i
hobbistycznie i wcale już się nie przejmuje co będzie potem. wcześniej zadbałam
o super lekarza i opiekę medyczną-wiem ze zrobiłam wszystko co mogłam dla
siebie i tego bobasa.
a Ty sama musisz taką decyzję podjąc,żadne gadki cie nie uspokoją.

[maciopek1]

Ja też długo zwlekałąm z decyzją o urodzeniu maluszka - najpeirw studia,
praca.... ciagle coś, poza tym mój ukochany maz jkaos nie był gotowy a ja
baardzo chciałąm żeby to było nasze wspólne "chcenie") W końcu sie
zdecydowaliśmy, ale okazałao się, ze to wcale nie takie proste - staralismy się
o maleństwo ponad rok i z każdą chwilą chcieliśmy go coraz bardziej. W tej
chwili jestem w 24 t.c. i czuję się świetnie. Mdłości miałam może przez tydzień
i to wcale nie jakies straszne, może troszkę szybaciej się męczę, ale nie jest
to nic co byłoby bardzo uciazliwe. wcale jakoś strasznie nie przytyłam , tylko
mój brzuszek ślicznie się zaokrąglił, a kiedy kładę się wieczorem i czuję jak mi
fika w brzuchu fikołki czasem łży same ciekną mi po policzkach - ze szczęścia.
Acha - i wszyscy uprzedzali mnie i mojego męza , ze będę miaął zachcianki,
zmiany nastrojów etc... a to juz połowa 6 m-ca i nic - naprawdę!!! Nawet
przyznam , ze zaczęłam się zastanawiac czy to nie wymysł kobiet , które chcą
wykorzystać swój błogosławiony stan i podokazywac sobie sobie troszkę bezkarnie
( hihihi) - przepraszam jesli kogokolwiek tym uraziłam, wiem oczywiście, ze
różnie się to znosi i przeżywa.

[korniz]

Wiesz ponad tydzień zastanawialiśmy się z mężem czy się zdecydować na
drugie.Doszłam do wniosku takiego dziecko należy mieć wtedy kiedy się go
naprawdę pragnie a nie dlatego że trzeba bo to tamto .Jeśli nie czujesz tego na
100% to poczekaj jak stwierdzisz że bez dziecka nie możesz zyć .Jak tak czułam
zanim się urodzil syn -widziałam matki z wózkami to ja też tak chcialam.Zaszłam
szybko w ciążę i syn już ma6 lat.Od tej pory nie czułam tego tzn że pragnę
kolejnego dziecka ,na pewno nie zdecyduję się bo muszę czy tak trzeba ,ja to
muszę czuć chęć ,że chcę drugie.Jeśli chodzi o poród ciązę to powiem ci jedno
gdy naprawdę pragnie się dziecka to ciąża czy poród jest czyms szczegolnym nie
mysli się co to będzie jak to będzie tylko będziesz szczęśliwa że pod sercem
masz swoje dziecko-ja tak czułam.

[perse1]

oj tez długo zwlekałam,zawsze cos stało na przeszkodzie,a to studia a to
mieszkanie,wygoda itd w dodatku z tym instynktem macierzynskim tez nie
najlepiej,zdecydowałam sie po 30 tce i co?? No własnie,zakładałam ze to takie
proste zajsc w ciaze a tu minął rok i nic zaczęły się wędrówki po lekarzach
szpitalach,stosy badań moich i męża i zero odpowiedzi niby wszystko ok,wreszcie
po 2 latach ciąza i niestety raz poronienie,znowu ciąza i znowu ciąza
obumarła,znowu zadnych przyczyn nie ustalono,wszytskie badania
prawidłowe,dopiero wtedy strasznie załowałam ze nie zaczęłam nieco wczesniej
miałabym czas na jakąś diagnozę,powiem ci ze straciłam nadzieję zupełnie,a
wtedy oczywiście juz bardzo chciałam dziecka no i stał się cud za 4 tygodnie
urodzę dzidziusia,niestety lat mam juz 37,tyle zajęło mi to czasu,i mimo
zagrozenia ciązy znoszę ją fantastycznie(no moze koniec 8 i początek 9 m-ca nie
jest różowy)i dopiero po tym wszystkim dociera do mnie ile to jest warte,teraz
nie mogę się juz doczekać kiedy przytulę moją malutką.I zobaczysz ze jak się w
koncu zdecydujesz będziesz naprawdę szczęsliwa,powodzenia.

[agutek76]

watpliwosc sa zawsze - ciagle sie zastanawiam jak zmieni sie moje zycie i czy
sobie poradze- ale zawsze wiedzialam ze nie chce zyc tylko dla siebie- mam 28
lat, skonczylam studia, mam meza, prace, mieszkanie- do tego lekarze zaczeli
przebakiwac zebym zaczela sie starac o dziecko bo moze byc problem z zajsciem w
ciaze- moj maz tez juz byl gotow- chociaz jest rok ode mnie mlodszy- i tak
zaczynam juz 6 miesiac - ale wsrod szerokiego kregu znajomych jestesmy pierwsza
para, ktora porwala sie na dziecko

[wij-drewniak]

Do tego wszystkiego co napisały dziewczyny dodam jeszcze, że w takim momencie
jak ty (28 lat) zaczęłam starania o dziecko. Bałam się strasznie tycia i
puchnięcia (z tym mam kłopot i bez ciąży). W ciążę zaszłam i w 5 tygodniu
poroniłam. To niby takie poronienie samoistne, które zdarza się w 3/4 ciąż i
dziewczyny często nie wiedzą że były w ciąży, więc póki co jakiegoś wielkiego
problemu nie oznacza. Ale teraz mam gdzieś te obawy, to znaczy mam świadomość
że mogą wystąpić ale nie biorę ich do głowy. Po prostu wiem, że z poczęciem
dziecka nie jest tak prosto. Co z tego, że już w końcu się zdecydowałam,
odważyłam, jak moje plany pokrzyżował Bóg/natura. Nie da się wszystkiego
precyzyjnie zaplanować. Nawet jeśli uznasz, że na dziecko czas jest właśnie
teraz dobry to może się okazać że pojawi się ono za rok. Nie myśl, że chcę cię
jakość indoktrynalizować, że dziecko jak najprędzej czy coś takiego. piszę
żebyś wiedziała jak to jest z osobą, która byłą w podobnej sytuacji. Żebyć w
swoich rachunkach wzięła to pod uwagę

[jakw]

Zobaczyłam dziecko mojej siostry i stwierdziłam, że też chcę takie - między
dziewczynami jest 9.5 m-ca różnicy.
Przy 2-gim decyzję odkładaliśmy, nie mogliśmy się zdecydować, w końcu zadziałała
siła wyższa i dobrze, bo normalnie to nigdy byśmy się chyba nie zdecydowali.
Odnośnie samej ciąży - to jest to tylko 9 m-cy. To naprawdę niewiele w
porównaniu z wieloma latami wychowywania dziecka. I może niepotrzebnie
zakładasz, że będziesz czuć się fatalnie.

[anikraw]

Bardzo ale to bardzo pragnę zostać mamusią ale boję się,że to mnie przerośnie!!
Jestem bez pracy,mój mąż co prawda pracuje ale nie zbija kokosów-i tu jest
problem,co robić?Czy nadal szukać uparcie pracy i poczekać z dzieciątkiem?Czy
może zajść w ciąże i o pracy pomyśleć po porodzie?A co jeśli poczekam i pojawią
się problemy z zajściem? Kurde nie wiem co robić?!I mam strasznego muła

[evutek]

Dzieki za taki watek, pewnie wiekszosc kobiet ma podobne watpliwosci zwlasza ze
9-mcy minie szybko a ten maly ktos juz z nami zostanie. Najpierw troche
wiercilam partnerowi dziure w brzuchu, bardziej zeby wybadac nastawienie i
checi, a kiedy sie spytał czy rzucam w koncu pigułki to mnie zamurowało i mam
milion watpliwosci.

[olciablue]

witam wszystkich. To rzeczywiscie powazna decyzja, ale czasem pragnienie
posiadania dzicka jest tak wielkie, ze trudno mu sie oprzec nawet w bardzo
niesprzyjajacych okolicznosciach. Przebywamy z mezem w Kanadzie, niestety
chwilowo bez zadnych praw i uprawnien, co sprawia ze kazdorazowe badanie i w
ogole opieka medyczna kosztuje nas majatek. Mimo to nie mozemy przestac myslec
o dzidziusiu. Rodzi sie sporo watpliwosci, jednak pragnienie i instynkt
macierzynski dominuje. I mimo trudnosci bedziemy probowac. Chcialabym wiedziec,
czy ktos z uczestnikow Forum byl moze w podobnej sytuacji - przebywal nie do
konca legalnie za granica, i mimo to decydowal sie na dziecko? Pozdrawiam, i
nie moge oderwac sie od forum.

[sylwia7611]

Witam!
Mamusią jestem od niedawna )))))) ale też zawsze cos mnie trzymało przed
podjęciem decyzji o dziecku. Najpierw szkoła, praca, potem własne mieszkanko no
i potem dziecko a kiedy przyszedł ten moment to nie było tak łatwo
staralismy się o dzidzię ponad 7 miesięcy aż się udało )))) Teraz jestem
najszcześliwszą osaobą na świecie )) I bardzo ŻAŁUJĘ ze nie zdecydowałam się
wcześniej na dzidzie!!! Dodam ze zaszłam w ciażę mając tyle lat co Ty czyli
28 )) a moje koleżanki swoje dzieci do komunii wysylały w tym roku ))
Ale decyzję o dzidzi musisz podjac sama i jak uważasz że to nie pora to czekaj
a zapewniam cię Że ta chwila nadejdzie ))) I będziesz bardzo pragnąć takiego
słodkiego brzdąca ))) a 9 miesięcy to zleci jak z bicza trzasnął ))
Życzę słusznej decyzji !!!