Burza uczuć

[e_dzia1977]

JESTEM W 30 TYGODNIU CIĄŻY, JUŻ NIE MOGĘ SIĘ DOCZEKAĆ KIEDY BĘDĘ MIAŁA TO
MALEŃSTWO PRZY SOBIE, STRASZNIE SIĘ Z MĘŻEM CIESZYMY BO TO NASZE PIERWSZE
DZIECKO. JEDNAK NA POCZATKU NIE BYŁO TAK PIĘKNIE NA WIEŚC O DZIECKU TROCHĘ
SIĘ ZAŁAMAŁAM, BO MIAŁAM ZMIENIAC PRACĘ NA LEPSZĄ ZACZĘLIŚMY BUDOWĘ DOMU,
POPROSTU DZIECKO NIE BYŁO NAM "NA RĘKĘ". ALE PO PIERWSZYM USG JAK ZOBACZYŁAM
TEN MAŁY PUNKCIK PŁAKAŁAM ZE SZCZESCIA. OGÓLNIE CIĄŻĘ ZNOSZĘ BARDZO DOBRZE W
DRUGIM MIESIĄCU MIAŁAM LEKKIE MDŁOŚCI, NA POCZATKU MIAŁAM TEŻ NIEZŁE HUMORKI
BYŁAM WIECZNIE ZŁA I NADĄSANA, W CZWARTYM MIESIĄCU WSZYSTKO SIĘ ZMIENIŁO
JESTEM BARDZO SPOKOJNA WYCISZONA I CUDOWNIE UKŁADA NAM SIE Z MĘŻEM, POD
KAŻDYM WZGLĘDEM .

[panna36]

Spodziweam sie dziecka w tym tygodniu, jestem przygnebiona i smiertelnie
znudzona. To moje trzecie dziecko, wiem , co mnie czeka i nie idzie o kwestie
porodu, bólu itd, ale o to ,co bedzie poźniej- siedzenie w domu i obowiazki,
ktore spadna na mnie. Opieka nad noworodkiem, opieka nad starszymi dziecmi, ich
lekcje, ubrania, potrzeby, gotowanie, sprzatanie, zmywanie, prasowanie. Mąż
cały dzień w pracy, a ja uwiazana na smyczy, bo DZIECI!!! A CO ZE MNĄ, GDZIE W
TYM WSZYSTKIM JESTEM JA? Przez kilka następnych lat kłopoty z wy sciem czy
wyjazdem gdziekolweik, zero czasu dla siebie. Dopadla mnie jesienno-
przedporodowa derpesja.

[simonkapl]

Skoro tak do tego podchodzisz, to dlaczego zdecydowaliscie sie na 3 dziecko?
Przeciez to zupelnie bez sensu, jesli masz byc nieszczesliwa i skrzywiona ciagle.

[villem0]

Hm, no właśnie, dlaczego?

Nie możecie się dogadać z mężem aby np. raz w tygodniu zostawał z dziećmi a Ty
mogłabyś pójść do fryzjera, kosmetyczki, na plotki ze znajomymi, żeby się
chociaż trochę pobawić i odetchnąć?
Kończę 38tc, to moje pierwsze dziecko. Jestem świadoma tego co będzie, trochę
się boję tego uwiązania. Już dawno rozmawialiśmy z mężem o tym co będzie po. On
świetnie rozumie, że nie mogę siedzieć ciągle w domu, bo się wypalę i będę
chodzić tylko skwaszona. I nikt nie będzie zadowolony. Popiera moje wyjścia, bo
wie jak to jest ważne dla dalszego funkcjonowania.
Znajdź raz w tygodniu, czy ile tam chcesz i możesz poświęcić czasu jakieś fajne
zajęcie poza domem. Coś, co chciałąbyś porobić TYLKO dla siebie. Działalność
wolontarystyczna? Osiedlowy dom kultury? No nie wiem, ale możliwości jest trochę.
Nie wiem jak ciężko pracuje Twój mąż, ale niech też zaangażuje się w domowe
czynności. Przecież tak nie można funkcjonować.
Pozdrawiam

[panna36]

To nie jest planowana ciąża, ale nie narzekam, wiem ze nie bede świata widziala
poza maluszkiem, kiedy juz ze mną będzie. Łatwo mówić kiedy spodziewacie się
pierwszego dziecka. wyjść do kina- jak, kiedy najbliższwejest oddalone o 10 km.
zajmie to 4godz. a dziecko karmione na żądanie je co 1,5-2 godz. wyjść z
koleżanką i martwić się czy nie placze, czy starsze dzieci po powrocie z domu
zjadły ciepłe danie? Mieszkam na wsi, tu nie ma gdzie wyjść.Mąż wyjeżdża do
pracy o 5.30 a wraca ok. 20.00. Pomaga mi i mnie wspiera, jest dobrym ojcem.
Nie wiem tylko, czy wytrzymam całe dnie w tej monotoni pieluchowo-domowej. To
po prostu nie dla mnie, pracowalam zawodowo, swoje przy dzieciach odsiedzialam
i nie chcę znowu byc tak uwiązana. z drugiej strony nie umiem zostawić małego
bąka, no i zazdroszcze mojej poprzedniczce na forum dobrego nastroju. Nie chce
was straszyć ale dzieci to harówa, odpowiedzialność i zajęcie na 24 godz na
dobę.

[simonkapl]

O tym to my doskonale wiemy, i doskonale rozumiem jaka jets twoja
sytuacja.Dlatego pytalam, po co sie zdecydowaliscie na kolejne dziecie, skoro
wiesz jak to bedzie.Ale piszesz ze nie planowana, to zmienia postac
rzeczy.Wytrzymasz.Pozdrawiam

[villem0]

Teraz jak opisałaś dokładniej swoją sytuację, to przynajmniej wiem jak to
wygląda i co możesz czuć.
Do lipca mieszkaliśmy na wsi. Kolonia, 25 km do miasta i strasznie bałam się
tego o ze mną będzie po urodzeniu dziecka, bo bardzo potrzebuję kontaktu z
ludźmi. Na szczęście zapadła decyzja o przeprowadzce do miasta i oboje z mężem
odetchnęliśmy.

Hm, dobry nastrój. a co mam robić jak nie korzystać z niego póki jest? A z
innej strony, może robię dobrą minę do "złej" gry? Żeby było mi łatwiej.
Wiem że dzieci to harówka. Może nie zdaję sobie z tego sprawy w pełni, bo to
nastąpi po urodzeniu dziecka, ale wiem, ze nasze życie przewróci się do góry
nogami i trzeba będzie się przeorganizować. Przecież to nie jest tak, że ja
sobie teraz siedzę i myślę o niebieskich migdałach. Boję się tego życia po
porodzie, tych obowiązków do końca życia, ale o tym juz myślałam decydując się
na dziecko Trzeba będzie sporostać temu wszystkiemu, w końcu nie jestem
pierwszą kobietą, która będzie matką.

Jak czytam Ciebie to przypomina mi się moja teściowa. Pracowała do czasu
urodzenia pierwszego dziecka, była bardzo towarzyska, mieszkali w dużym mieście.
Potem posypały się dzieci (czwórka) i przyszedł kryzys lat 80-tych. Zapadła
decyzja o przeprowadzce na wieś z dala od wszystkich. Jakby tego było mało,
przyszło na świat piąte dziecko. Strasznie się męczyła w tym młynie domowym.

Może pomyślcie z mężem jakby urozmaicić w miarę możliwości Wasze życie. Może coś
się jednak da zrobić? Choćby w niedzielę, abyś mogła odetchnąć trochę i
podładować akumulatory.
A starsze dzieci w jakim są wieku?
Pozdrawiam Cię serdecznie

[panna36]

Starsze dzieci: syn-10 i pół, corka- 9. Dziekuje za mile słowa i pozdrowienia.
Po przeczytaniu artykulu "Burza uczuć" moge tylko potwierdzić,że wszystko, co
tam jest napisane jest prawdą. Dla mnie lekiem na hustawke nastrojow okazało
się "pomarudzenie " na forum i "popłakanie" męzowi w mankiet. Mam też przemile
kolezanki, które dzwonią, oferują pomoc, przynoszą rzeczy dla bobasa. Czasami
zapominam, że nie jesteśmy sami na swiecie. Dziś jestem w znacznie lepszym
nastroju. To , co napisalas o robieniu dobrej miny do złej gry nie jest
pozbawione sensu, myślę ze to lepsze niż zamartwianie się i płacz bez powodu.
Wiem ,żę kiedy bede wracać do pracy, ( a chciałabym wrócić, tylko może nie od
razu po macierzyńskim)znowu będe się zamartwiać, czy dobrze robię Wiem tylko,
że byłam w trudniejszej sytuacji finansowej, mieszkaniowej, mialam dwoje małych
dzieci i poradziłam sobie.To przecież i teraz sobie poradzę, czego i Tobie
życzę. Zawsze mozna przywolać przykład kogoś, kto ma więcej na glowie, jak
chociazby Twoja teściowa. A że nie pojedziemy w tym roku na narty- trudno, może
jeszcze kiedyś się uda.

[villem0]

Oooo to masz już duże i pewnie dość samodzielne dzieci ))

Opisując swoją teściową nie próbowałam Ci poprawiać nastroju, bo to akurat
kiepski sposób, powoływanie się na to, że inni mają gorzej, ale jeśli poprawiłam
to cieszę się
Myślę, że u Was będzie wszystko w porządku A z wracaniem do pracy to jeśli
tylko masz możliwość to się nawet nie zastanawiaj Jeśli będziesz miała
możliwość zostawienia malucha pod dobrą opieką to pracuj To nam dobrze na
psychikę wpływa, sama o tym pewnie dobrze wiesz A nasze dobre samopoczucie
wpływa na otoczenie i wszyscy są zadowoleni
Na narty możecie pojechać za jakiś czas, nic straconego W tym roku musieliśmy
darować sobie urlop nad morzem, ale jak trzeba to trzeba. W przyszłym też chyba
nie pojedziemy, bo to daleko a z maluchem półrocznym w domkach campingowych ze
wspólnymi łazienkami to tak chyba nie bardzo
Wymyślimy może coś gdzieś bliżej
Pozdrawiam ciepło i jak najdzie Cię gorszy nastrój to pisz

[panna36]

Byłam w tym roku nad naszym morzem i będąc juz w ciąży z dużą uwagą
przyglądalam się maluchom. Było ich mnóstwo, nawet kilkumiesięczne, jeszcze nie
siedzialy, karmione piersią w smazalniach ryb, inne były wozone w wózkach na
plażę, gdzie spędzały czas w namiocikach,( te nie raczkujace, bo raczkujące
szly prosto do wody, wzbudzając kupe śmiechu). Myślę więc, że wyjazd nawet nad
nasze zimne morze jest możliwy nawet z małym dzieckiem.

[aneta353]

Ja jestem w 5 miesiącu i jestem jeszcze gorsza niz na poczatku.Mało że mam huśtawkę nastroju od najlepszego do potwora to na dodatek nadal zdaza mi sie wymiotować ,puchna mi nogi,boli w krzyżu.wogóle wszystko mnie drazni jedno słowo mojego męża nie tak powiedziane powoduje że wydzieram ten swój pyszczek ile wlezie on biedny znosi to jak może choc zdaża mu sie płakać i pewnie w duszy przeklinać i modli sie zapewne niech to sie wreszcie skończy!!!! A ja po upływie jakiegoś czasu zastanawiam sie o co mi chodziło i jaki to biedaczek z mojego męża i zaczynam płakać jak mogłam go tak potraktować.Jednym słowem katastrofa .Moje koleżanki twierdza że porwali mnie kosmici a ja jestem nieudolnym klonem bez serca i pewnie poniekąd maja racje tylko że mnie nikt nie porwał ja poprostu jestem wstrętna i nie mam wpływu na to bo kiedy sie złoszcze Bóg jeden wie o co nie mogę tego w tym momencie powstrzymać.Ja sama siebie nie poznaje.Mam tego dosyć chce by było inaczej ,moje dzieci też czasem na tym cierpia bo tu tylko sie powstrzymuje tyle o ile i mówię żeby lepiej zostawiły mnie sama żebym nie powiedziała nic czego będę żałować .A potem przezywam strasznie że je odtrąciłam a one chciały pogadac albo się przytulic jak to zawsze było.Przejmuje się wszystkim na dodatek włączyłam mechanizm obronny i zaczynam radzic sobie ze wszystkim sama by potem nie musieć prosic o pomoc albo sie dopiero na nowo uczyć dawać sobie rade sama.Cały czas myślę by dać sobie tylko radę bez proszenia przecież jestem jak ten Robokop niezniszczalna ze wszystkim dam rade a tak naprawde jestem zmeczona na maksa i nie mogę podnieść nogi by buta ubrać a co będzie w 9 miesiącu chyba załatwie wyciąg bym wogóle dojzała moją nogę i sama nałożyła bucika ha ha Jestem 35 latka więc ja nie dam sobie rady ja cały czas mysle ze dam ale sprawy beda wyglądać zupełnie inaczej.Kiedy mąż chce mi pomóc odpyskowywuje ,, a co ty myslisz że jestem niedołężna,, i tak w koło Macieja .Kochani czy jestem jeszcze człowiekiem o zdrowych odruchach a może rzeczywiście porwali mnie ci nieszczęśni kosmici czy ja to ja czy inna ja juz sie pogubiłam.Jeśli chcecie odpisać chumorzastej ciężarnej to prosze krzyczcie ,gancie mnie ale napiszcie może jak zajme się czytanie rodzina ode mnie oddychnie pewnie z ulga że wreszcie na chwile nie jojcze i nie odzywam .Pa Zyczcie mi powodzenia bym przetrwała a mojej rodzinie by przy mnie nie wysiadła - Zreszta to jeszcze tylko 4,5 miesiąca ha ha ha Pa

[panna36]

Moze to małe pocieszenie i banał, ale wszystko sie ułozy, rozwiaze i bedzie
dobrze. Miesiac temu skarzyłam sie na tym forum, dzis mam zdrowe sliczne dzieco
(trzecie, jestem w twoim wieku), rodzina sie cieszy, dzieci sa zachwyconr i
mowia ze zadnych prezentow nie chca na gwiazdke bo maja najwspanialszy prezent
jakim jest mlodszy brat. Moze uda ci sie zmienic na troche otoczenie, pobyc bez
rodziny, chocby dzien, nie wiem, czy pracujesz, czy mozesz sobie na to
pozwolic. Mnie pomoglo wiec polecam .