24 lipca o 18:06 na dzień przed terminem urodziłam synka Adriana.
Polecam wszystkim szpital w Warszawie na Madalińskiego.
O 4 rano tego dnia dostałam skurczy, które były odczuwalne jak silny ból
miesiączkowy w różnych odstępach czasu, czasem co 7 minut, czasem co 30.
Mimo nieregularnych skurczy, zgodnie z wskazaniem położnej o 12.00 udałam się
do szpitala. Po godzinie czekania na izbie przyjęć zbadali mnie stwierdzili
4cm rozwarcie i kazali dzwonić po położną mówiąc, że poród jest już
wystarczająco zaawansowany.
Zabrali mnie do sali porodowej - miałam wersję płatną więc wszystko odbyło
się natychmiast i bez problemów w przeciwieństwie do dziewczyn, które na
korytarzach wyczekiwały na miejsce w salach bezpłatnych.
Sala super - z jazzuzi i wszystkimi wygodami. Rewelacyjne łóżko, radio
(trochę uspokajało) i w ogóle rewelacja. Co prawda z jazzuzi nie korzystałam -
nie zdążyłam.
Razem z położną - cudowna kobieta - polecam wszystkim Pani Wioletta Gwiazda -
zdecydowałyśmy o znieczuleniu. Przyszedł więc anastezjolog - Pan Jacek
Rechnio (rewelacyjny fachowiec) i zaaplikował znieczlenie. Nie ukrywam, że to
boli, do zniesienia ale boli. I rzeczywiście po chwili przestałam odczuwać
ból spowodowany skurczami.
Ponieważ miałam nieregularne skurcze podali mi oksytocynę... no i się
zaczęło... Na ostatnią fazę porodu znieczulenie przestało działać, więc o
bólu porodowym lepiej nie wspomnę - wciąż nie wiem jak to wytrzymałam i jakim
cudem łózko porodowe jest całe.
Ostatnia faza porodu trwała ok.40 minut - dlatego aż tyle bo położna chroniła
krocze. Nie mam ani kawałka nacięcia ani pęknięcia. Niestety decyzja ta była
okupiona potwornym bólem - nieustający masaż krocza przez położną jest chyba
gorszy niż bóle parte. Dlatego wszystkim chcącym chronić krocze mówię, że się
da ale przez to poród jest trochę dłuższy i bardziej boli. Mam nadzieję
jednak, że z tego powodu teraz mniej będę cierpieć.
W końcu dostałam na piersi upragnionego malucha - 10 pkt, waga 3375, 55cm.
Zdziwiona byłam tylko jego wyglądem - miał idealną cerę, skórę, żadnych
zniekształceń głowy - po prostu jak co najmniej miesięczne dziecko.
Mąż który przez cały czas mnie wspierał o mało się nie popłakał. To cudowne
uczucie rodzić razem i inaczej sobie tego nie wyobrażam.
Po 2-3 godzinach na sali poporodowej zawieźli mnie do pokoju. Miałam opłaconą
jedynkę. Warunki prawie domowe - tylko łóżko bardzo niewygodne. Poza tym
telewizor, fotele, łóżeczko bujane.
Ze względu na znieczulenie przez jakieś 4-5 godzin nie mogłam sama chodzić bo
nie czułam nóg. Pełną kontrolę odzyskałam dopiero nazajutrz.
W nocy mąż spał ze mną i robił wszystko przy małym (oczywiście oprócz
karmienia
Jego pomoc była naprawdę nieodzowna.
Po problemach z nauczeniem się karmienia przez piewszą dobę jakoś się
dogadaliśmy i teraz jest prawie idealnie (jeśli pominiemy ból jaki powoduje
ssanie piersi i czas - wydaje się, że karmię prawie 24h na dobę).
Po 3 dniach wypisali nas do domu.
Podsumowując - powiem Wam jedno - jeśli możecie to zapłacćie za poród. Za
salę, za położną, poród rodzinny (jeśli jest płątny). Opieka, komfort warunki
są nieporównywalne.
Czy robić znieczulenie - tego Wam nie podpowiem. Nie umiem tego ocenić.
Może komuś przydadzą się moje uwagi i spostrzeżenia.
Pozdrawiam wszystkie oczekujące mamusie. POWODZENIA!!!
BARDZO SZCZĘŚLIWA MAMUSIA
