Wróciłam do domu bez dziecka

[jakubisia]

z całego serca współczuję,bo to na pewno bardzo przykra sytuacja i więcej nic
nie można powiedzieć bo sama wiesz najlepiej co można czuć w takiej
chwili,ale po części byłam w podobnej sytuacji.Było to 2 lata temu
paxdzierniku,urodziłam przez cc pięknego synka ale po 10 minutach coś się
zaczeło dziać : panika wśród lekarzy,szlejące i biegające położne itd.Kiedy
mnie zawieziono już na salę to przyszedł ordynator i powiedział że stan
dziecka jest krytyczny bo się dusi.Dosłownie tak powiedział i szykują
transport na odział oiom bo tu nie dadzą rady Go uratować.Dla mnie szok
ogromny bo przed chwilą słyszałam jak płacze,dostał 9 pkt 3400 waga więc dla
mnie więcej nic nie było do szczęścia potrzebne.Zdrowy syn a tu jednak
nie.Okazało się że mały zachłysnął się wodami płodowymi i od razu obustronne
zapalenie płuc.Walczono o jego życie prawie 1 miesiąc.Dzisiaj jest wesoły 2-
latkiem,wspaniały dzieckiem,ale jak sobie to wszystko przypomnę to krew mnie
zalewa.Dla mnie najgorsza rzeczą było zostac na sali z dwójką innych mam,ze
zdrowymi dziećmi a ja sama czekająca tylko na wiadomośc od męza co z małym bo
był w innym szpitalu.Kiedy mąż poprosił lekarza aby mnie położono na osobnej
sali bo były też pojedyncze lub na ginekologi na piętrze niżej,to lekarz
odpowiedział ,nie przesadzajcie bo nie ona jedna w takiej sytuacji,lepiej
zrozumie macierzynstwo,nie zaniknie instynk itd dla mnie bzdury,ponieważ
spędzając czas w szpitalu wlepiałam oczy w zdrowe dzieciaki,w szczęśliwe
mamy.Bardzo się oczywiście z tego cieszyłam patrzac na więź matki z
dzieckiem,ale... ale w sercu rozpacz i walka sama ze sobą.Nauczyło mnie to
jednego -wytrwałości i wiary w to ze będzie dobrze bo musi być dobrze.
Życze Tobie z całego serca aby wszystko z kolejną dzidzią było dobrze i
pamiętaj że musi.W życiu widzisz tak niestety jest jedni z górki drudzy pod
górę ocierając litry łez.

pozdrawiam i życzę powodzenia.

[katarzynekok]

Urodziłam siłami natury dwóch chłopców (ważyli 4.120 i 4.880). Są zdrowi i
dobrze się rozwijają. Nie wyobrażam sobie, co by było gdyby...
Dziewczyny jesteście niesamowite, że dałyście radę przejść przez to wszystko.
Chylę przed wami czoła...

współczuję bardzo

[patinka6]

ale nie uważam, żeby to forum było odpowiednie do zamieszczania takich wątków.
Tu mamy czekają na swoje dzieci a wiem sama po sobie, że każda taka przykra
informacja dostarczała mi kolejnych leków, kolejnego niepokoju, kolejnych łez i
próśb do Boga, żeby wszystko dobrze sie skończyło.

[jakubisia]

ale nam absolutnie nie chodzi o to aby kogoś przestraszyć,tylko ukazać koleje
losu,.ze nie zawsze jest tak jak sobie to wymarzyłyśmy.Wiadomo że więcej rodzi
się dzieci zdrowych niż chorych,ale gdyby tak się którejś z Was przydarzyło to
należy walczyć z własnym niepowodzeniem,stawiać sobie kolejne cele ,mówić sobie
że wszystko skończy się dobrze.Piszę to jako matka dziecka które niestety tyle
przeszło,ale walka o jego życie była niekończącą się opowieścią tak dzisiaj o
tym myślę.


Pozdrawiam

[dorianne.gray]

Patinko, jeśli się o czymś nie mówi, to to nie przestaje istnieć.

[moni4444]

Popieram!!!!!!nie to forum!!!!

Wróciłam do domu bez dziecka

[panciulka1]

To co Pani przeżyła jest napewno bolesne. Jak czytałam to odniosłam wrażenie,
ze aby położna zainteresowała się Panią, chodz chyba też nie dokońca. A poza
tym nikt. To jest smutne, że jest taki opłakany stan służby zdrowia. W tym roku
będę studiować na akademi medycznej. I zastanawiam się nad tym czy będę
potrafiła współpracować z dzisiejszym personelem medycznym. Bardzo podoba mi
się ogólnie zawód, co najważniejsze chcę to robić, i służyć pomoca ludziom. Ale
jak można zostawić człowieka bez pomocy? Bo tak naprawdę powinna Pani
porozmawiać z psychologiem. Człowiek sam nie zawsze umie sprostać problemom
jakie ma. Warto z kims porozmawiać. Bardzo wspólczuję i serdecznie pozdrawiam.

[madjak]

witam...
mysle ze o takich rzeczach powinno sie wiedziec wczesniej....
ja mimo, iz wiedzialam ze nasz synek ma wade serca, wierzylismy ze przetrwa
operacje po porodzie i bedzie z nami...Jednak tak sie nie stało, w 36 tygodniu
ciazy dowiedzialam sie ze obumarł w moim łonie.... Szczerze mówiąc z
perspektywy czasu, nie mam pojęcia skąd wzięłam siły na przetrwanie,
podejrzewam ze sprawily to modlitwy bliskich i wsparcie rodziny...
Bardzo nam brakuje ciebie nasz kochaniutki Antosku(*) +19.06.2006
Madzienka mamka małej fasolki 20 tygodniowej i kochanego aniołka

[patrycja2222]

Wiecie co? Zaglądam na to forum w poszukiwaniu informacji o ciąży, zdrowiu ew.
zakupach dla malucha. I co? Natykam się na art. o śmierci dziecka. Tak, wiem,
mogłam nie czytać. Tak, wiem, to że się o tym nie mówi, nie znaczy, że się nie
zdarza. Ale to nie jest forum na takie historie!!! Lubicie się nakręcać
martwymi ciążami, paciorkowcem, pępowiną na szyi itp? To się dzieje, ale nie
znaczy to, że mamy się tu straszyć i ostrzegać non stop. Pierniczę, zostało mi
8 tyg. i WIERZĘ, że wszystko będzie dobrze. Dlatego nie zamierzam więcej tu
zaglądać. I tak przez tego typu historie, które tu krążą, pół ciąży straciłam
na zamartwianie się, zamiast się zwyczajnie cieszyć i czekać na dzidziusia.
Pozdrawiam przyszłe mamy i życzę zdrowych dziedziaczków.

[dragica]

Znam bol pustach ramion.Ponad dwa lata temu tez wrocilam do domu bez dziecka-cc
urodzilam marwtego Synka w 35tc. Przyczyna-blad lekarski. Rok pozniej-poronilam
druga ciaze. Patrycja-wiem, ze sie o tym nie mowi. I barzdo zle. Najbardziej
boli to niemowienie i obojetnosc...

[lena969]

Do wszystkich, którzy czytaj i oburzają się, że to nieodpowiednie miejsce.
Nawet jeśli Was to nie dotyczy bądz nie interesuję bo Wasze dzieci są zdrowe i
takie bedą czego życzę proszę wziąść pod uwagę fakt, że będziecie rodzić w
szpitalu a tam na sali może z Wami i Waszymi cudnymi pociechami leżeć może
mama, której dziecko nie żyje. Warto zadać sobie pytanie tu i teraz jak
zachowacie się w tej sytuacji czy będziecie obojętne, czy będziecie może
traktować ją jako nieudzacznice. A może żądać od personelu jej przeniesienia na
inną sale bo Wy szczęśliwe, a ona płacze.

[deela]

nie wiem co bym zrobila ale wiem jedno
NAJGORSZE jest to że wszyscy biegają panikuja i nic ci nie mówia
chyba bym kogoś zjadła

ja piernicze

[pati_234]

jak czytam takie rzeczy to mi sie same łzy do oczu cisną od dwóch miesięcy
zbieram sie na takie dokładne usg gdzie niby jakby co to wszystko wyjdzie ale
nie moge sie zebrać boje sie panicznie że dowiem sie o czyms strasznym zamiast
cieszyć sie że zobacze w końcu dokładnie moja dzidzie i lecieć tam jak na
skrzydłach ja jestem przerażona jakby mnie mieli ciąć żywcem... tyle jest
nieszczęść na tym swiecie...

[ekaczmarczyk]

Moja sytuacja była bardzo podobna. Bardzo.
Też wróciłam bez dzieciątka w 2004 roku.
Ale teraz mamy 10 miesięcznego Kubusia.
I to jest najważniejsze.

Ewa

[paulina812]

Przykro czytać niektóre komentarze, czy lepiej mieć klapki na oczach i ślepo
wierzyć, że wszystko będzie dobrze czy podeprzeć się rzetelną wiedzą i
sprawdzić czy maluszkowi nic nie zagraża? Lekarze też popełniają błędy i uczą
się na nas - pacjentkach.
(Też wróciłam do domu bez synka)

[ekaczmarczyk]

Masz racje Paulinko, przykro czytać niektóre komentarze.

Ewa

[ominika]

Nigdy tego nie zrozumiem, bo to nie do pojęcia jest... Gdzie w tym sens? Nawet
pytanie dlaczego trafia tylko w ciche niebo...
Wierzę, że osierocone mamy jeszcze będą tulić w swych ramionach maleństwa,
mimo wszystko szczęsliwe, mimo wszystko pamiętając...
Wszystkiego dobrego dla wszystkich mam...

[kasia2705]

Moj Olaf konczy dzis 15 miesiecy i jest calym moim zyciem. Nie wyobrazam sobie
takiej tragedii. Jestescie wielkie, Wy, mamy, ktore przezyly podobny dramat. I
choc takie historie, choc tylko czytane bola strasznie, dobrze, ze pojawiaja
sie raz na jakis czas. Docenmy nasze szczescie i nie badzmy obojetne na
tragedie innych.
Az lzy sie cisna do oczu.
sciskam
kasia

[szczesliwa_kobieta]

Ja też przeżyłam swoje "piekło na ziemi" , moja córcia żyła 6 dni,miałam c.c
z powodu silnej gestozy w 28 tygodniu ciąży.Życzę wszyskim kobietom , które
przeżyły koszmar -straty dziecka , aby miały dużo sił żeby dalej "żyć" jeśli to
można nazwać życiem i wiem z doświadczenia że człowiek nigdy nie pogodzi się ze
śmiercią dziecka!To nie prawda że czas leczy rany!Te rany zawsze będą.Drogie
kobietki i mężczyźni również (bo to też jest koszmar dla mężczyzn) trzymajcie
się!Od śmierci mojej Zuzi mija dzisiaj 1 rok i 4 m-ce(**)Tak na marginesie to
trudno mi czasami zrozumieć czemu Bóg tak nas sprawdza i doświadcza.

[blekitna_laguna]

Również wróciła do domu bez moje ukochanej córeczki, urodziła sie w 40,6tc, po
nagłym odklejeniu sie łozyska, żyła tylko 2 dni(
Każdy dzień to dla mnie ciężka próba przetrwania, to ból którego nic nie ukoi,
ale próbuje nauczyc sie z nim żyć.

Tak bardzo za moją córeczką tęsknię...(((

[kaska9943]

za kazdym razem jak czytam taki list placze. nic madrego nie moge
napisac tylko wielki zal. bede o Tobie myslec i modlic sie .

[tomsonek30]

Bardzo mi przykro, proszę się nie poddawać i postarac się przejść
przez trudny czas, wiem, że łatwo się mówi.
Jestem z Panią całym sercem!

[karolcia44]

Prawie też wróciłam do domu bez dziecka tylko, że mój synuś został
przewieziony do innego szpitala na oiom...Okazało się, że dostał
wylewu III stopnia.Też nie mogłam znieść tej obojętności, tego,że w
sali dwuosobowej zostałam położona ze szczęśliwą mamusią a ja nic
nie wiedziałam...Wypisałam się na drugi dzień na własne żądanie.
Sama nie wiem skąd miałam tyle siły aby codziennie jeździć do mojego
maluszka i głaskać go w inkubatorze przez wiele godzin. Oczywiście
lekarz tylko dobijał nas mówiąc, że może nie przeżyć.Teraz jest
przecudownym łobuziakiem Mój tata trochę z wisielczym humorem mówi
o nim, że "to ten, który uciekł spod kosy". Czasem mnie jeszcze dusi
coś w środku jak sobie przypomnę tamten miesiąc ale jest wszystko w
porządku. Można mówić nawet o cudzie. Trzeba mówić pisać o takich
sprawach. W czasie ciąży często tu zaglądałam ale nikt mi wtedy nie
uświadomił, że takie coś może się wydarzyć. Zyczę wszystkim
przyszłym mamusiom aby ich maleństwa szczęśliwie przyszły na świat.

[epreis]

moja koleżanka urodziła martwą córeczkę w sierpniu 2007, tydzień przed terminem
porodu..miała ciąże zagrożona i niestety złego lekarza..sama chuhała i dmuchała
na ta ciąże..ale jedyne czego nie mogła to zmusić lekarzy by uwierzyli w jej
intuicje, która niestety sie nie pomyliła..najbardziej przykre było to jak ja
później potraktowali w szpitalu....
strasznie to na mnie podziałało..ona wtedy miala urodzić sliczną oliwkę, ja
dopiero zaczynałam druga ciążę...i mimo, że ja problemów nie mam ciagle sie boję

[mada567]

Witam
Kochana wiem jak Ci ciezko ogromnie ci wspolczuje ale i dla Ciebie kiedys
zaswieci slonko zycze Ci tego z calego serca.
Ja tez stracilam moje dzieciatko i wiem co czujesz.
Czesc komentarzy boli, pokazuje, ze my mamy po stracie jestesmy gorsze nie
powinnismy pisac. Jakby mozna bylo sie od nas zarazic...
Mam nadzieje, ze nikogo nie urazilam.
Pozdrawiam magda

[moni4444]

Uwazam,ze bezsensu jest pisac na tym forum takie zeczy wszystkie
ciezarne sie zaraz wystrasza i beda schiziowac,bardzo wspolczuje
tragedii tej kobiety ale sa inne fora od takich zeczy.naprawde
bezsens.

[dragica]

moni4444 napisała:

> Uwazam,ze bezsensu jest pisac na tym forum takie zeczy wszystkie
> ciezarne sie zaraz wystrasza i beda schiziowac,bardzo wspolczuje
> tragedii tej kobiety ale sa inne fora od takich zeczy.naprawde
> bezsens.


Jakie fora mianowicie???Fora od takich RZeczy?

[manieczkagrosik]

ja tez u wazam,ze to nie jest odfpowiednie
miejsce....niestety...przykro mi....wspolczuje bardzo i dlatego,ze
tak wspolczuje i tak zstrasznie zmrozila mnie ta historia uwazam, ze
powinno sie pisac na temat smierci dziecka, nma forach ludzi po
stracie....jestem przerazona a przede mna 15 tygodni do porodu....z
wizja najgorszego....

[male-nam]

Każda z nas chciałaby przeżyć swoją ciążę pięknie i spokojnie, bez strachu. Ale
zdarzają się różne straszne rzeczy - rzeczy, których nikt nie chciał i nikt nie
planował. I chyba nikt, kto przez to nie przeszedł, nie zrozumie do końca.
Nie po to przecież ten temat się pojawia, żeby kogokolwiek straszyć. To jest
rzeczywistość, na którą można - oczywiście - zamknąć oczy. Jeśli chcecie, to
zamknijcie; to jest jakiś wybór. To, o czym nie mówimy i nie myślimy, nie
przestaje jednak istnieć. Ktoś tu słusznie napisał, że na pewno nas wszystkich
nie spotka strata, ale może na naszej drodze stanąć ktoś po stracie dziecka,
może nawet ktoś bardzo nam bliski. I co wtedy? Powiemy: "idź sobie na inne forum
i nie niszcz mojego szczęścia? Nie chcę Cię widzieć, rozmawiać z Tobą i pamiętać
o Tobie, bo przez to się źle czuję?" Tak też można. Ale zastanówcie się, czy -
jeśli naprawdę współczujecie - to jest takie traktowanie, jakiego same
chciałybyście doświadczyć. Żadnej z Was nie życzę przejścia przez doświadczenie
straty dziecka. To jest okropność nie do opisania i chciałabym, żeby już nikt
nigdy przez to nie przechodził. Ale ból jest jeszcze większy, kiedy całe
otoczenie próbuje zapomnieć, udawać, że nic się nie stało, każe "się trzymać",
itp albo ... ucieka, bo zbyt trudne okazuje się trwanie przy kimś, kto akurat
cierpi. Wydaje mi się, że współczucie nie polega na tym, że człowiek się boi o
własne zagrożone szczęście, ale raczej na tym, że stara się wspomagać osobę,
która tego nieszczęścia doznała, nie koncentrując się na własnych od odczuciach.

RE:male-nam

[dragica]

Pięknie to ujęłaś...Właśnie tak jest-ktoś, kto tego nie przeżył
nigdy nas nie zrozumie, a współczucie wyrażone poprzez myśl:"dobrze,
że mnie się TO nie stało" strasynie boli. Boli bardziej niż
obojętność.

[amelia_s]

Chyba każda kobieta pozytywnie myśli o porodzie, żadna nie zakłada z góry, że
wróci do domu bez maleństwa.
Ja urodziłam synka w czerwcu 2006, ciąża była zagrożona i przez 40 długich
tygodni każdy dzień był walką o życie synka.
Udało mi się donosić do terminu, a w dniu porodu okazało się, że zanika tętno
maluszka.
Ordynator nie wyraził zgody na cięcie bo miał taki kaprys.
Nasz maluszek żyje dzięki wspaniałej położnej, która stawała niemalże na głowie,
żeby przyspieszyć akcję porodową.
Synek urodził się owinięty pępowiną, był siniutki i prawie nie oddychał.
Tylko błyskawiczna reakcja mojego lekarza prowadzącego i położnej sprawiła, że
mały zaczął oddychać a ordynator stał z boku i przyglądał się.
A potem miał czelonść powiedzieć, że jestem przykładem na to, że trudny poród
może mieć pozytywny finał.

I myślę, że właśnie takie fora są miejscem na pisanie o takich przeżyciach, aby
młode , przyszłe matki wiedziały, że poród ma plusy i minusy, że może być dobrze
a może być źle.
A to, że kobieta sama się nakręca i myśli o najgorszym to jej sprawa, w każdej
dziedzinie życia trzeba myśleć racjonalnie.

[quajp]

tyle zalezy od ludzi na ktorych trafiamy przy porodzie. moja cora tez byla
owinieta pepowina, tetno zaczelo spadac, a reakcja mojego lekarza prowadzacego i
ordynatora w jednej osobie byla natychmiastowa-w ciagu trzech minut znalazlam
sie na stole i juz mnie kroili. potem uslyszalam, ze gdyby nie cc, moje dziecko
nie mialo praktycznie szans na szczesliwy porod. przy drugiem porodzie ten sam
lekarz uratowal tym razem moje zycie- w pore zauwazyl tworzace sie zakrzepy,
ktore grozily zatorem (wczesniej inny lekarz to zbagatelizowal). jestem mu
dozgonnie wdzieczna i wiem, ze lepiej trafic nie moglam