trzecie dziecko

[wega1975]

Witam. Jestem trzeci raz w ciąży. Mam dwóch synów 5 i 2 latka. Trzeci
dzidziuś nie był planowany. W maju tego roku ze względu na kłopoty ze
zdrowiem musiałam odstawić tabletki anty. Używaliśmy prezerwatywy, która
zawiodła i teraz mam trzeciego bobasa w brzuchu i w związku z tym wiele obaw.
Jak przebiegały wasze trzecie ciąże i porody? Cały czas myślę o tym czy
dziecko będzie zdrowe i czy dotrwam do końca ciąży /młodszy syn urodził się
miesiąc przed terminem, jakie są wasze doświadczenia z wychowywaniem trójki
dzieci? Dodam, że pracuję zawodowo i raczej nie mogę pozwolić sobie na
zrezygnowanie z pracy. Cały czas myslę o tym, że będziemy potrzebowali duży
samochód, duże mieszkanie itp. Jak to wygląda u was? Na koniec dodam, że
oprócz tych wszystkich wątpliwości to bardzo kocham swoją fasolkę i cieszę
się, że będę miała trzecie dziecko. Pozdrawiam Ewa.

[anngal]

urodziłam trzecie dziecko jak miałam 34 lata. Wszystko było podobnie jak
przedtem,i ciąża, i poród, chociaz może trochę gorzej ale myślę, że to z powodu
długiego odstępu czasu: chłopcy mieli 10 i 8 lat, ponadto ja tez nie jestem
najmłodsza a poza tym raczej wątła i bardzo szczupłej budowy. Urodziłam zdrową
dziewczynkę mimo że miałam podwyższony poziom cukru w czasie ciąży. Mogłam
sobie pozwolić na pobyt na zwolnieniu, ale jak bym nie mogła to bym musiała, bo
okropnie znosze każdą ciążę. Po macierzyńskim poszłam do pracy.Chcieliśmy
zmienić samochód - nie dało rady, chcieliśmy, aby mała miała swój pokój -też
nie wyszło. życie wszystko koryguje, dlatego się nie przejmuj. Na razie -mała
ma prawie dwa lata- specjalnej zmiany nie czuję . Jestem bardziej zmęczona , bo
prawie wszystko jest na mojej głowie. Chłopcy mi pomagaja. Po porodzie
potrzebowałam około miesiąca na przyzwyczajenie się do nowej sytuacji, po
urodzeniu małej mąż dojrzał, stał się bardziej opiekuńczy, troskliwy, więcej
niz wcześniej i bardziej cierpliwie zajmuje się małą, a ona jest największą
pociecha dla wszystkich a rozwija się dużo lepiej i zupełnie inaczej niż
chłopaki. Będzie dobrze. Trzymaj się.

[mysz56]

jestem w 22 tyg 3 ciąży mam33 lata,dzidziuś zdrowo się rozwija ja jestem dużo
spokojniejsza niż w poprzednich ciążach,choć tą fizycznie gorzej n początku
znosiłam,czekamy z radością planowaliśmy tego malucha od 2 lat,zobaczymy jak
poród czy będzie łatwiejszy mam taką nadzieję

[pimpusia81]

1 corka 6 lat ,2 corka 3 lata a teraz 24 tydzień ciązy.
Trzymajcie sie ciepło

[hmika]

choc w ciazy bylam jedynie dwa razy to dzieci mam troje-syn lat 5,5 a coreczki
2,5.Zawsze myslalam ze bede miala dwoje a teraz oczywiscie jestem ta moja
trojka zachwycona.Sama mam jedna siostre i zawsze mnie draznilo ze wszystko na
pol dzielimy,ze ona mamusi a ja tatusia.A jak sie ma troje dzieci to wszystkie
sa mamusi i tatusia-hihihi.Jest oczywiscie mase pracy i problemow dnia
codziennego ale jestem dumna mama w dobie jedynakow!!!trzymaj sie cieplo!pa

[doszysz]

Sytuacja Wegi przypomina mi moją - mam dwóch synów: 6 i prawie 4 lata,
kolejnego dziecka nie planowaliśmy, ale musiałam odstawić pigułki z powodu
nadciśnienia, inne metody zawiodły, na to nałożył się ogromny stres zawodowy
(egzaminy specjalizacyjne - jestem lekarzem)...no i 18.11 urodziłam śliczną
córeczkę. Tak jak w poprzednich ciążach pracowałam prawie do końca, tak tę
znosiłam fatalnie - ciągłe bóle brzucha. Na pewno nie byłam przygotowana
psychicznie na kolejnego bobasa - miałam pewne plany zawodowe, poza tym moja
ciąża została bardzo źle przyjęta w pracy: wiadomo - wypadłam z dyżurów, a
wcześniej miałam urlop naukowy na przygotowanie się do egzaminu. Ostatecznie z
powodu złego samopoczucia podjęłam trudną dla mnie decyzję o pójściu na
zwolnienie, dzięki czemu wreszcie przestałam się miotać między domem a pracą i
analizować wszelkie przykre gesty i słowa szefowej, a zaczęłam akceptować swój
stan. Jeśli chodzi o poród, w przeciwieństwie do poprzednich, ciężkich i
powikłanych (choć na szczęście wszystko się dobrze skończyło), to przebiegł
ekspresowo - od momentu wtoczenia się na izbę przyjęć do położenia córci na
moim brzuchu, minęło 15 minut - tego samego życzę Wedze, choć zdaję sobie
sprawę, że przyjeżdżanie prosto z ulicy w środku nocy z pełnym rozwarciem jest
nieco kłopotliwe dla personelu ):
Życie szybko niestety weryfikuje - tak jak napisała jedna z Forumowiczek -
plany o większym autku (w naszym trzeba tył dopychać kolanem, bo 3 foteliki
ledwo się mieszczą) i mieszkaniu. Najważniejsze to zaakceptować swój stan i
mieć wsparcie najbliższych. Jeśli chodzi o pracę, to nie wyobrażam sobie bym
miała zrezygnować z zawodu, który wykonuję z radością (poza tym nie możemy
sobie na to pozwolić), ale liczę się z tym, że będę musiała zmienić pracę na
mniej czasochłonną. Zobaczymy. Na razie "upajam się" prorodzinną polityka
Państwa i "mega" urlopem macierzyńskim.
Pozdrawiam wszystkie rodziny wielodzietne - Dorota

[16111976q]

Wega, witam w klubie! Też mam synków 5 i 2 latka i jestem w trzeciej ciąży (17
tydzień). Co prawda planowanej, ale to tak czy inaczej wyzwanie spore.
Największe wątpliwości co do słuszności decyzji miałam przez cały I trymestr. A
myślę, że to przez zmęczenie i ciągłe mdłości, króre bardzo źle mnie nastrajały
do życia. Ale teraz jestem dobrej myśli. Najważniejsze, że tak czy inaczej
akceptujesz tą ciążę. Życzę Wam powodzenia.
No i jeszcze zapraszam Cię na forum "Rodziny Wielodzietne z wyboru". Bardzo
fajne forum mam dużych rodzinek. Mamuski tam są bardzo mądre i nie są jędzowate
jak na innych forach się zdarza...