Czy walczylybyscie o dziecko do samego konca?

[gmyzka]

Pewnie wiekszosc z Was pomyslala od razu "Tak". Po co zadawac takie pytanie?
A jednak: Jak pisalam tu niedawno jestem w 14 (dzis w sumie zaczynam 15ty)
tygodniu. Moje malenstwo ma wade pecherza - nie ma on ujscia. Oproznili
pecherz mu w piatek w celu przebadania moczu, aby stwierdzic na ile
uszkodzone sa nerki. Jesli sa w miare na chodzie, to moga wkladac rurke do
pecherza do chwili porodu, a potem operacja (w miedzyczasie dosc wysokie
ryzyko powiklan). Testy genetycznie wstepnie wyszly ok, czekamy na koncowe
wyniki. Nawet jesli nerki sa ok, to jest wysokie ryzyko, ze pluca sa tez
uszkodzone, bo byly juz zgniecione nieco w klatce piersiowej... ale stanu
pluc podobno nie mozna ocenic dokladnie az do porodu.
Czy walczylybyscie o dziecko nawet gdyby statystyki pokazywaly, ze szansa, iz
przezyje jest niska? A jak sie urodzi to jest wysokie ryzyko, ze bedzie miec
powazne problemy?
Gdyby cos sie stalo mojemu mezowi, to walczylabym do samego konca. Czemu
niektorzy znajomi i lekarze twierdza, ze powinnam pozwolic malenstwu odejsc
(usunac ciaze), zeby sie nie meczylo!? Czy fakt, ze moj maz ma lat 40-ci, a
malenstwo 14tyg. powinno zmienic podejscie do sprawy??!!
Prosze podzielcie sie Waszymi przemysleniami...

[andaba]

Usunąć nie usunęłabym, ale też nie podtrzymywałabym ciąży w żaden sposób, jeżeli wiedziałabym, że dziecko nie jest zdrowe.

[dalloway]

To strasznie trudna sytuacja i bardzo Ci współczuję, że musisz miec takie
dylematy. Przyznam, że ja też nie bardzo rozumiem, dlaczego deklaracja o chęci
ratowania męża czy rodzica nie budzi zdziwienia, a o dziecku - tak. Ale to moje
własne poglądy.
Nie chciałabym Ci nic radzić, ale udzielic przestrogi. Pomagam kobietom po
poronieniach, terminacji ciąży i itp. Z doświadczenia wiem, że egoistycznie
musisz sobie zadać pytanie, czy jeśli zrezygnujesz z podtrzymywania ciąży, to
udźwigniesz ciężar poczucia winy. Ono się pojawia prawie zawsze w takich
sytuacjach, niezależnie od tego, czy ma uzasadnienie, czy kompletnie nie.
Dlatego ja na dzisiaj myślę, że co by się nie działo, ratowałabym ciążę jak
nadłużej i wszelkimi możliwymi sposobami. Ale oczywiście inaczej się o tym myśli
teoretycznie, a inaczej gdy sytuacja staje się realna.
Życzę dużo sił. Również na zmaganie się z niezrozumieniem otoczenia i lekarzy,
jesli podejmiesz decyzję o podtrzymaniu ciąży.

[maminek76]

Jestem z Toba!!!
Nie poddawaj sie i nie sluchaj tego co mowia lekarze...
Jesli Ty bedziesz wierzyc, wszystko bedzie dobrze!
Znam autentyczna historie kobiety, ktorej dziecko w 5 miesiacu mialo wg lekarzy
powazne wady narzadow,a urodzilo sie zdrowe!
Musi byc dobrze! Tak masz myslec!!!

[mamakrzysia4]

poprostu nie wiem co bym zrobiła
myśle o Was cieplutko i trzymam kciuki za Was

[lenazk75]

bardzo Ci współczuję... nie wiem, czy powinnam zabierać głos, ale dokładnie
wczoraj dowiedziałam się, iż córeczka znajomych- chora od urodzenia- min.
wrodzony brak pęcherza, niesprawne bodajże obie nerki, brak odbytu, urodzona w
30 tygodniu (musieli ją wyciągnąć, gdyż sama się zatruwała), cierpiąca na ataki
epilepsji i mające wiele innych problemów zdrowotnych (m.in. ciągłe zapalenia
płuc) -umarła...Umarła po 22 miesiącach cierpień, bo przecież te wszystkie
zabiegi, operacje ona odczuwała... sama jestem mamą i wiem, że nie ma nic
gorszego, niż patrzeć , jak własne dziecko cierpi!!! Ci moi znajomi, są bardzo
wierzący, wiedzieli o tych wadach (nie o wszystkich, bo nie które rzeczy wyszły
później) na bardzo wczesnym etapie ciąży, ale nie dopuszczali do siebie myśli o
aborcji, teraz stwierdzili, iż zrobią badania genetyczne i dopiero wtedy zaczną
starac się o drugie dziecko , a gdy badania będą niepomyślne, nie zdecydują się
na kolejne dziecko... weź pod uwagę ten fakt! nie to, że Ty będziesz miała
trudniejsze macierzyństwo (nie znaczy, że gorsze), ale to, że Twoje dziecko
będzie bardzo cierpiało, a Ty będziesz przeżywała potworne męki!ta moja znajoma
powiedziała, że gdyby mogła cofną czas, to by nie urodziła....

[pasieka77]

Pytasz o nasze zdanie, więc takie ono będzie - moje. Nie jestem żadnym
ekspertem, żeby dawać rady, ale swoje zdanie przekazuję.
Ja bym walczyła o dziecko do samego końca. I tak kropkę nad "i" nie nam
stawiać. Nigdy nie wiemy co może się wydarzyć. Może być wszystko w porządku i
nagle się skomplikować, a może być jakiś problem, często pozornie nie do
pokonania, a w efekcie okazać się najlepszeym dla nas wyjściem.
Ja bym walczyła. Nie ma gwarancji jak się wszystko rozwiąże, ale na pewno siły
nie zabraknie.
Możesz liczyć na moje wsparcie modlitwą.
Będzie dobrze.
src="<a
href="tickers.baby-gaga.com/p/dev223pr___.png""
target="_blank">tickers.baby-gaga.com/p/dev223pr___.png"</a> alt="pregnancy due
date" border="0" /></a>

[agulka1001]

tez o tym myslalam,co ja bym zrobila...
skoro lekarze widzą jedno wyjscie,to jaka dla nich roznica,czy bedziesz nosić
ciąze do konca czy ją teraz zakonczysz?chyba bym chciala byc ze swoim
malenstwem jak najdluzej...przepraszam,ze tak mowie,bo naprawde chce wierzyc w
to,ze sie pomylili,ze jednak wady bedzie mozna naprawic...dla mnie
swiadomosc,ze sama zakonczylam zycie dziecka bylaby straszna,chyba chcialabym
byc z nim nawet tydz dluzej...bardzo mi przykro...Boze,czemu nic nie robisz?

[ikw1]

chciałabym powiedzieć ze tak , ale naprawde nie podtrzymywałabym tej ciąży " na
siłę"

natura upomni się o swoje jak nie teraz to póżniej ale to póżniej może oznaczać
ze walcząc o to dziecko nigdy nie zdecydujecie się na drugie bo nie bedziecie
mieć ani czasu ani sił ani głowy, ani nawet pieniędzy - a niestety i pieniądze
mają tu znaczenie - wiem to bo moi bliscy znajomi mieli niepełnosprawne
dziecko wymagające rehabilitacji

myślę ze jestem w stanie Cie zrozumieć bo chociaż teraz jestem juz w 37 tc to
prawie do połowy ciąży lekarz nie chciał założyć mi książeczki ciążowej -
bo "nie ma sensu się łudzić ze coś z tego bedzie" i sama sobie musiałam
tłumaczyć ze może jak je stracę to będzie lepiej - ale takie tłumaczenie nic
nie daje jak już się kocha swoje dziecko

[agathea]

To są bardzo trudne decyzje. Ja będąc w podobnej sytuacji zdecydowałam się na
aborcję. Nie chciałam męczyć swojego maluszka.

[anulka59]

Trudna decyzja którą niestety musicie podjąć sami.Ja nie potrafiłabym zakończyć
ciązy bo badania coś wykazały. Nawet przed USG genetycznym zapytałam mojego
gina płacząc czy poprowadzi moją ciązę do końca nawet gdyby coś tam wyszło.
Nawet gdyby okazało śię ze dziecko będzie miało jakąś wadę urodziłabym ja bo
walczyłam o zajście w ciąże 2lata.Teraz zaczynam drugie leczenie i wiem jedno
do końca będę walczyła o donoszenie ciąży mimo wszystko.

[anja0123]

> Nawet gdyby okazało śię ze dziecko będzie miało jakąś wadę urodziłabym ja bo
> walczyłam o zajście w ciąże 2lata

Anulka, a czy nie uwazasz tego za za straszny egoizm?

[faustine]

To chyba raczej miłośc do dziecka ...

Ja też bym walczyła.

[czarny.kot997]

czasem miloscia jest pozwolic odejsc i oszczedzic bolu i cierpienia. dopiero co
bylym w ciazy i na samym poczatku przed pojsciem do lekaza zastanawialam sie co
bam zrobila gdyby...? mysle, ze bym nie walczyla....

[green_land]

Nie wiem co bym zrobiła i nigdy nie chciałabym byc w takiej sytuacji.

Czasami więcej miłości i bohaterstwa okażemy oszczędzając dziecku bólu, niż
walcząc do samego końca. Pozwolic odejśc - tego nie potrafimy...

Nikomu nie zycze byc w takiej sytuacji jak my...

[gmyzka]

I zanim w niej nie bylam, myslalam dokladnie tak samo jak Ty... jednak, gdy to
dotyczy mnie, mojego meza i naszego dziecka... zaczynasz myslec inaczej...

[bebe52]

Przenigdy nie usunelabym ciazy tylko czekałabym co czas przyniesie, czesto jest
tak ze lekarze niedaja rzadnych szans na przerzycie lub prawidłowy rozwój diecka
a dzieje sie całkowicie odwrotnie dzieci rodza sie zdrowe lub z małymi
komplikacjami które w niczym nie przeszkadzaja.Ja bym na twoim miejscu poczekała
co ma byc to bedzie.Pozdrawiam i powodzenia

[anulka59]

Nie wiem co miałoby być tak naprawdę egoizmem? Czy fakt ze mam synka po
2latach leczenia czy też fakt ze gdyby badania robione w ciąży(a robiłam tylko
USG) wykazały że jest chory to bym ciąży nie usunęła?Zaszłam w wyniku leczenia
w ciążę i mam dziecko na które czekałam .

[elza78]

ja mysle ze robilabym wszystko aby wyleczyc malucha - nie poddawalabym sie
poprostu, olej "niektorych znajomych i lekarzy" i rob to co dyktuje ci serce...
to nie znajomi i lekarze potem sie beda zastanawiac czy zrobili wszystko co
bylo tylko mozliwe aby malenstwo bylo zdrowe...

Dzieki za Wasze wypowiedzi, czekam na dalsze...

[gmyzka]

Moze to walka z wiatrakami, ale szukam w tym wszystkim jakiejs pewnie ciezkiej
do odnalezienia granicy, ktora rozdzielalaby walke o dziecko z milosci i dla
jego dobra a walke o dziecko z egoizmu i strachu... Za tydzien bede znac wyniki
testow genetycznych i wydolnosci nerek... Wtedy bedziemy musieli podjac
decyzje... Ale to za tydzien, narazie ciesze sie z kazdej chwili z moim
malenstwem

[kaasma]

I tak trzymaj, nie poddawaj się.Ciężko to pisać, ale życie i tak zweryfikuje
wszystko po swojemu...A może po Twojemu?
pozdrawiam ciepło.

[maminek76]

A tak w ogóle to zastanawiam się - jakim cudem lekarz w tak wczesnej fazie
ciąży może stwierdzić jakąkolwiek wadę?!!!
W 15 tygodniu to chyba się ocenia wstępnie stan dziecka - przecież maleństwo ma
jeszcze 20 tygodni na rozwój...
trzymam za Was kciuki!!

[blaszany_dzwoneczek]

Ja bym walczyła gdyby był cień szansy, że dziecko będzie zdrowe, albo nie tak
bardzo chore, jak by to się mogło wstępnie wydawać. Piszesz cały czas, że jest
wysokie ryzyko (a nie pewność) różnych wad - w takim razie jest też jakaś
szansa. Myślę, że uczepiłabym się tej szansy. Ale tak naprawdę to ciężko mi się
postawić w takiej sytuacji. W każdym razie, pozdrawiam bardzo ciepło Ciebie i
męża, i życzę podjęcia najlepszej w waszym przypadku decyzji, gdy już będziecie
musieli ją ostatecznie podjąć. I trzymam kciuki za Was i za maleństwo.

Walcz!

[marta_st1]

Cuda się zdarzają! Módl się gorąco. Przytoczę Ci taki artykuł. Niedawno miała
miejsce taka sytuacja: "Lekarze orzekli, że dziecko ma poważne wady i że dopóki
żyje w łonie matki to jest ok, ale przy porodzie umrze. Zalecili usunięcie
ciąży na etapie 18tc. Kobieta się zgodziła, gdyż wszystkie postawione diagnozy
to potwierdzały. I wyobraź sobie, że jak dziecko było już wyjęte z brzucha to
się okazało, że wszystko z nim jest w porządku! Żyło jeszcze 2 dni w
inkubatorze, bo dostało niestety szerokich obrażeń głowy w tym krwotok
wewnętrzny przy wyjmowaniu go z brzucha. Ale żyło! I żyć by mogło gdyby nie
lekarze. I jeszcze drugi oststnio przeze mnie czytany artykuł mówił o tym, że
przy USG wyszło, że dziecko nie ma pęcherza. Nie miało też podobno nerek.
Musieli lekarze wpąpować wody płodowe, bo jeśli dziecko nie oddawało moczu to
tym samym nie wytwarzało wód płodowych. Matka jednak nie usunęła ciąży i mimo
wskazań lekarskich postanowiła urodzić to dziecko. O dziwo dziecko ma już 2
lata i jest normalnym dzieckiem. Okazało się, że ma jedną nerkę i pęcherz. A
mama wymodliła ten cud.

[maminek76]

Wiara czyni cuda!
mnie lekarz kazał przyjsc na lyzeczkowanie bo stwierdzil w 6t5d ze ciaza
obumarla, a tymczasem bylam na usg i tak jak myslalam - bede miec dzidziusia!!!
poza tym, kTO bedzie dzwigal na swoim sumieniu te decyzje O ZABICIU DZIECKA?
Lekarze znajda medyczne argumenty na podparcie swojej racji - ale oni nie beda
sie zastanawiac do konca zycia - co by bylo gdyby....
Waszemu dziecku jest potrzebna wasza wiara, a nie fakty medyczne, ktore sa
wzgledne. W koncu genetyczne testy wyszly Wam dobrze!!!

[anaana2]

pisalam juz, ze mialam taki sam dylemat. noje malenstwo mialo smiertelna
chorobe, brak wielu narzadow i zatrzymalo sie wzrostem na 11 tyg. tez bylo mi
bardzo ciezko.juz po usg wiedzialm, ze dziecko nie ma szans na zycie, ale
jeszcze chodzilam z nim 4 tygodnie czekajac na wyniki amnio. zdecydowalam sie
przerwac ciaze. szczescie w nieszczesciu - Synus zmarl zanim otrzymalam wyniki.

do tej pory mam poczucie winy, ale kilka osob podnioslo mnie na duchu. moja
przyjaciolka powiedziala: "jesli zdecydujesz sie donosoc to dla kogo to zrobisz,
dla dziecka czy dla siebie - zeby miec czyste sumienie?" nawiazalalm te kontakt
z dziewczyna, ktora urodzila Synka z identyczna choroba jaka mia moj (tylko
troszke lagodniejsz w objawach). kochala go nd zycie le powiedziala, ze gdyby
jeszcze raz stanela przed wyborem - nie urodzilaby. przez kilka miesiecy
patrzyla jak maly walczy o kazdy oddech, nawet na chwile nie wyszedl ze
szpitala. nie mogli nic zrobic zeby mu ulzyc i czekali tylko az serduszko sie podda.

ja do niczego nie namawia. nawet piszac to czxuje, ze Bog sie na mnie gniewa.
ale czasem trudno uwierzyc, ze skazanie dziecka na cierpienie jest lepszym wyjsciem
chociaz jak napisaly dziewczyny, byc moze, ze wszystko zakonczy sie dobrze. u
mnie nie bylo szans. to byla smiertelna choroba.

[anaana2]

byc moze zdarzy sie cud, o ktorym pisza dziewczyny. ja tez sie o niego modlilam.
widocznie za slabo. a moze Bog nie dokonal tego cudu, ze wzgledu na decyzje,
ktora juz podjelam.

Trudna decyzja...

[sabka22]

Wiem ze jest ci ciężko,choć nie przeżyłam takiej sytuacji ale domyslam sie co
czujesz.Powiem tak gdybym miała pewnosc ze gdy dzidzius sie urodzi i przejdzie
operacje i byłoby wszystko dobrze albo chociaz zeby maluszek nie cierpiał przez
wiekszosc swojego zycia to donosiłabym ciąże ale gdyby lekarz mi powiedział ze
nawet jak dziecko dożyje porodu to bedzie cierpiało z tego powodu to głeboko
bym sie zastanawiała czy pozwolic dziecku życ w meczarniach albo skazac je na
wieczne szpitale i zabiegi,chyba sama bym psychicznie nie wytrzymała.Wiec
musisz dokładnie sie dowiedziec jakie są szanse na normalne życie twojego
maluszka,życze ci dużo cierpliwosci i wytrzymałosci,podejmij decyzje jaka jest
w twoim sercu.Pozdrawiam!

[kura17]

anaana2 napisała:

> byc moze zdarzy sie cud, o ktorym pisza dziewczyny. ja tez sie o niego
> modlilam.
> widocznie za slabo. a moze Bog nie dokonal tego cudu, ze wzgledu na decyzje,
> ktora juz podjelam.

Anana, nie pisz tak to bardzo smutne i, wydaje mi sie, niesprawiedliwe
wobec... Boga... gdyby cud zdarzal sie zawsze, gdy o niego poprosimy, to to juz
nie bylby cud, ale normalnosc, prawda? wiele, bardzo wiele goracych, szczerych,
wspanalych podlitw pozostaje BEZ odpowiedzi w postaci cudu. po prostu inaczej ma
byc, niz my chcemy. i siebie za to winic nie mozemy i nie powinnismy.
mysle, ze modlilas sie o cud najlepiej, jak potrafilas. ale Bog mial inne plany.
ja tez podlilam sie przez jedna noc, zeby jednak kolejne (trzecie) usg wykazalo,
ze moje dziecko (11 tc) jednak zyje, ze bije mu serce, ze nie trzeba robic
zabiegu... i tez nie wymodlilam cudu ale nie obwinialam siebie o "slaba"
modlitwe. nie mozna, naprawde nie mozna.

i napisze, ze zgadzam sie z Toba - trzeba myslec nie tylko o dziecku do czasu
urodzenia (walczenie za wszelka cene o utrzymanie ciazy, gdy jest powazna wada
rozwojowa/genetyczna), ale tez o tymze dziecko PO urodzeniu - ile i jak bedzie
zylo, czy bedzie cierplialo. to bardzo, ale to bardzo trudne decyzje. i
(nie)stety to wlasnie rozwoj medycyny stawia nas przed takimi decyzjami, dawniej
"nie byloby probolemu" czasem to blogoslawienstwo, a czasem przeklenstwo...

wiesz, co Ci jeszcze powiem? pisalas, ze w koncu nie musialas podjac decyzji o
zabiciu dziecka, bo synek umarl przed wynikami amnio... moze to byl wlasnie TWOJ
cud, ktory wymodlilas? moze w ten sposob Bog Ci pomogl, bo nie musialas
podejmowac tej decyzji??? popatrz na to w ten sposob i usmiechnij sie
strasznie mi sie smutno zrobilo czytajac Twoje posty, mam lzy w oczach caly
czas. 3maj sie. czy masz juz dzieci? starcie sie?

[dolores113]

Witaj. Bardzo trudne pytanie nam zadajesz, ale myślę, że jest ono potrzebne
zarówno Tobie, jak i nam. Może każda/y z nas powinna/nien sobie w sumieniu
odpowiedzieć na takie pytanie i zweryfikować własne poglądy...Gmyzko, gdy
przyjdzie dzień decyzji, myslę, że Ty i mąż będziecie wiedzieli, co zrobić i co
będzie najlepsze dla Waszego Dziecka. Dziś mogę napisać, co zrobiłabym albo
raczej co chciałabym zrobic ja. Po pierwsze zaznaczę, że wierzę w Boga ( nie
wiem, jak to u Ciebie wygląda), więc złożyłabym w Nim nadzieję i prosiła o
cud, by Maleństwo wygrało ze śmiercią i z chorobą. Po drugie za wszelką cenę
starałabym się nawiązać kontakt z rodzicami w podobnej sytuacji, którzy
urodzili, bądź pozwolili odejść swojemu dziecku z taką samą wadą. Po trzecie
skonsultowałabym to z kilkoma specjalistami ( o ile to realne - nie wiem, jak
wielu ich jest). W końcu dałabym szanse wciaż rozwijającej się medycynie i
technice medycznej. Przecież medycyna robi postępy też właśnie po to, żeby móc
ratować między innymi Twoje dziecko. Sam fakt, że można opróżniać pęcherz
takiemu maleństwu w łonie matki jest juz niesamowity. A inne precyzyjne
operacje płodów... No i jeszcze co do statystyki i co do rokowań. Zawsze może
okazać się, że znajdziesz się w tym 1 procencie. I to niezależnie w którą
stronę. O,7 procenta płodów ma pępowine dwunaczyniową zamiast prawidłowej -
trzynaczyniowej. I to właśnie mojej córeczce brakuje jednej tętnicy w
pępowinie. Przykład, jakich zapewne wiele, ale za to mój osobisty. Kto więc
może to przewidzieć, czy Ty i Twoje Maleństwo nie znajdziecie w tym
przysłowiowym jednym procencie szansy na wygraną walkę. Nie jest to żadna
sugestia dla Ciebie, bo nikt z nas nie ma prawa Cię do niczego nakłaniać. To
tylko moja refleksja. Chcę, żebyś wiedziała, że niezależnie od moich przekonań
religijnych, gdyby mojemu dziecku ewidentnie nie dawano żadnych szans, to do
tej trudnej decyzji też byłabym zdolna, choc okupiona byłaby ona depresją i
nieprawdopodobną rozpaczą.Podsumowując życzę Ci dużo siły, nadziei, wsparcia od
najbliższych i błogosławieństwa Bożego. Twojemu Maleństwu cudu i jak
najlepszych rokowań.

[dolores113]

I jeszcze jedna refleksja. Czy Wy też zauważyłyście ogromną przepaść między
dylematem Gmyzki a pytaniami typu " jaki krem na rozstępy" albo " czy mogę
rodzić z pomalowanymi paznokciami?"... Nie krytykuję tych osób ani ich pytań.
Po prostu zauważyłam tylko ogromną przepaść...

[anaana2]

gmyzko - dolores ma racje. mi najbardziej pomagal kontakt z rodzicami, ktorzy
przezyli cos podobnego. byc moze szanse Twojego Maluszka sa wieksze niz sie
wydaje lekarzom. czytajac Twoja historie na nowo przezywam to, co dzialo sie
jeszcze kilka miesiecy temu. tez cieszyla mnie kazda chwila z dzieciatkiem, mimo
sytuacji w jakiej sie znalazlam. dziwilo mnie skad ja biore na to wszystko
sile. nigdy wczesniej nie uwierzylabym, ze bede w stanie przezyc cos takiego i
nie zwariowac.

[anaana2]

dziekuje Ci za Twoja wypowiedz.

[dasiek77]

Zmarło dziecko, które przeżyło aborcję w 22. tyg.
cheko, PAP 2007-03-08, ostatnia aktualizacja 2007-03-08 16:44:42.0

W szpitalu we Florencji zmarło w czwartek dziecko, które przeżyło aborcję w 22.
tygodniu ciąży. Zabieg jej usunięcia był rezultatem tragicznej pomyłki w
badaniach USG, które błędnie wykazały poważne wady wrodzone płodu. To nakłoniło
kobietę do poddania się aborcji. Chłopczyk miał 25 centymetrów długości i ważył
pół kilograma i w zgodnej opinii neonatologów, którzy walczyli o jego życie na
oddziale intensywnej terapii, nie miał praktycznie żadnych szans. Sprawa ta
wywołała wstrząs we Włoszech i powrót dyskusji na temat artykułu ustawy,
zezwalającego w określonych przypadkach na aborcję także po trzecim miesiącu
ciąży. Dwukrotne badanie USG, jakiemu poddała się kobieta, wykazało, że płód
nie ma żołądka. Dokonanie aborcji w 22. tygodniu ciąży było możliwe na mocy
obowiązującej we Włoszech ustawy, zgodnie z którą ciążę można usunąć po 90
dniach w przypadku zagrożenia dla życia kobiety lub poważnych uszkodzeń i wad
płodu. Właśnie na podstawie tego przepisu i na mocy wydanego zaświadczenia
lekarskiego kobieta zdecydowała się na aborcję. Pięciomiesięczny płód przeżył
przeprowadzony w miniony piątek zabieg, ale w jego trakcie doznał wylewu krwi
do mózgu. Kiedy lekarze zorientowali się, że wbrew wynikom wcześniejszych badań
dziecko było zdrowe i bez wad, postanowili je reanimować. Dyrekcja szpitala we
Florencji, w którym kobieta poddała się badaniom ultrasonograficznym, broni się
przed zarzutami popełnienia błędu, argumentując, że badania przeprowadzone w
20. tygodniu ciąży jedynie sugerowały ryzyko wady wrodzonej płodu. To ciężarna
po prywatnych konsultacjach lekarskich zdecydowała się na aborcję -
poinformowali ginekolodzy. Solidarność z nimi wyraziła Izba Lekarska z Toskanii.

Śledztwo w sprawie błędu lekarskiego wszczęła prokuratura we Florencji

Otóż właśnie o tym wcześniej pisałam

[marta_st1]

[ominika]

Nie zrobiłabym nic celowego, ale nie starałabym się usilnie utrzymać ciąży...
Chyba, bo mogę tylko w takim trybie mówić.
Życzę Ci dużo siły - jakakolwiek decyzję podejmiesz, będzie słuszna...
Pozdrawiam ciepło,
D.

[martusia_25]

Ja walczyłabym o swoje dziecko do końca, tak samo jak o rodziców, męża czy
rodzeństwo.
Czy gdyby w wieku 5 lat zachorowało na raka, to poddałabym je "eutanazji" (na
wszelki wypadek, bo może będzie cierpiało, a może nawet umrze), zamiast zrobić
wszystko co możliwe, by je wyleczyć lub choćby poprawić jakość życia? Nie -
więc czemu miałabym to zrobić, gdy jest jeszcze w brzuchu? Miałabym swoje
dziecko potraktować jak psa, którego się usypia "żeby się nie męczył"? Nie
chciałbaym, żeby ktoś mnie zabił tylko dlatego, że mój pecherz nie ma ujścia.
Miałabym zabić swoje dziecko, tylko dlatego, że może umrzeć?
Dla lekarzy to tylko "materiał biologiczny", dla znajomych "kłopot na całe
życie" ale dla mnie to moje dziecko, mam je chronić, bronić i walczyć o nie.
Usunąć ciążę, to dla mnie nie to samo, co "pozwolić odejść". To tak,
jakby "pozwoleniem na odejście" nazwać uduszenie chorej babci poduszką, żeby
się nie męczyła.

[karola1008]

Gmyzeczko, w styczniu urodziłam córeczkę. W 15 t.c. wyniki badań poziomu AFP
wskazywały na możliwość rozszczepu kregosłupa u małej. Przez trzy koszmarne dni
zastanawiałam się, co zrobię, jesli to podejrzenie sie potwierdzi.
Zdecydowalam, że będę walczyć do końca, a jeśli walka będzie bez szans, to
zaczekam, aż maleństwo się urodzi-tylko po to by mogło ode mnie odejść. Nie
byłam w stanie podjąć innej decyzji.Okazało się, że wszytsko z dzieckiem było i
jest w porządku, a rzekomo złe wyniki, to po prostu pomyłka laboratorium. POdam
Ci inny przykład. Gdy leżałam na patologii ciąży poznałam dziewczynę, której w
19 t.c. odeszły wody. POzostała ich śladowa ilość, zaczął się ucisk na dziecko
i deformacje. Lekarze nie dawali dziecku żadnych szans. Moja koleżanka nie była
w stanie podjąć decyzji o zakończeniu ciąży. PO ok. dwóch tyg. wody przestały
odchodzić, a z usg wynikało, że dziecko dobrze się rozwija. PO jakimś czasie
wody znowu odeszły i znowu napłynely. I tak w kółko. W międzyczasie dwa razy
wdało się zakażenie, które po terapii antybiotykowej zostało zwalczone. Obecnie
koleżanka jest w 33 t.c. i usg nie wykazuje wad dziecka, choć oczywiście jego
stan będzie można ocenić dopiero po porodzie. Inna moja koleżanka w podobnej
sytuacji podjęła decyzję o zakonczeniu ciąży i po wywołanym porodzie okazało
się, że dziecko było rzeczywiście znacznie zdeformowane i nawet gdyby dotrwało
do końca ciąży, to jego życie byłoby pasmem cierpień. Cuda się zdarzają, ale
nie zawsze. Wydaje mi się, że w takiej sytuacji zarówno ci rodzice, którzy
podjęli decyzję o kontynuacji ciąży, jak i ci którzy zdecydowali o jej
zakończeniu, kierowali się nie egozimem, ale miłością, nadzieją, a czasem także
wiarą. Niestety każdy tę decyzję musi podjąć sam. MAjąc z jednej strony na
uwadze szanse dziecka, a z drugiej-fakt, że może ono ogromnie cierpieć po
urodzeniu. BArdzo bym chciała jakoś Ci pomóc, ale nic nie mogę zrobić. Bardzo
serdecznie Cię pozdrawiam. Katarzyna

[kmalina]

ja pozostawiłabym wszystko w rękach Boga. gdybym usunęła ciąże to pewnie przez
całe zycie zastanawiałbym się, a co jesli lekarze sie pomylili i dziecko było
zdrowe. Mi lekarz na poczatku ciązy nie dawał szans - miałam krwawienia,
żadnych objawów, testy ciązowe nie wychodziły. Juz chciał mnie umawiać na
łyżeczkowanie, ale ja pomyślałam, że nie dam mu wiary, odczekam i pójdę do
innego. I narazie wszystko jest o.k. co ma być to będzie. Pozwólmy działć
naturze i Bogu

[ariella]

Mysle, ze jedynym kryterium jest komfort zycia dziecka. Zbierz jak najwiecej
opinii co do jego przyszlosci, leczenia, powiklan, wszystkiego. I wtedy
zdecyduj. Nieurodzenie to bardzo trudna decyzja, choc czasem na pewno lepsza i
odpowiedzialniejsza niz urodzenie (to tak ogolnie, nie wiem jak to jest w twoim
przypadku). Pozdrawiam i zycze duzo sily.

Wlasnie wrocilam ze szpitala (kolejne testy)...

[gmyzka]

Musza pobrac malenstwu mocz z pecherza 3 razy, zeby postawic diagnoze a'propos
stanu nerek. Dzis byl ten drugi raz, w piatek 3-ci. Mili lekarze, czulam sie
objeta opieka przez cala wizyte. Mieli wstepne wyniki 1-wszej probki i podobno
mocz mial wysoki poziom sodium, a to oznacza, ze nerki nie maja sie dobrze.
Dlatego biora 3 probki, zeby porownac wyniki.
Ktos sie pytal, czy wierze w Boga. Wierze, choc nie praktykuje (nie ktorzy
powiedza, ze te dwa okreslenia sie wykluczaja, dla mnie nie). Czesto rozmawiam
z Bogiem po mojemu - gdzies na lace, w lesie, nad morzem, przed snem...
Ktos wspomnial, ze moj watek na forum jest taki inny od innych... a ja
zazdroszcze wszystkim, ktorych problemem w ciazy jest wybor kremu przeciw
rozstepom... Myslalam, ze tez tak bedzie w mojej ciazy... teraz rozumiem, ze to
takie niewazne... jesli moj dzidzius ma szanse i sie uda, to w ogole mnie nie
obchodzi, czy bede miec rozstepy, czy nie...
Cokolwiek sie stanie z moim malenstwem i jakiekolwiek decyzje dotyczace naszego
dziecka bede musiala podjac z moim mezem, po wydarzeniach ostatnich tygodni
inaczej patrze na zycie i problemy dnia codziennego... tak marze, by przed
zasnieciem moim glownym problelem bylo, co jutro zrobie na obiad... a nie, jaka
decyzje bede musiec podjac dotyczaca mojego malenstwa...

trzymaj sie,i dalej trwaj w sile!

[agulka1001]

mysle o Tobie codziennie,i zaglądam na wątek!czekam na każdą wiadomosc!
tak mądrze i rozsądnie piszesz,bedziesz cudowną mamą...juz nią jestes...

[asia19813]

nie wiem co powiedzieć... opowiem o moich znajomych. Kobieta wiedziała że
dziecko będzie chore, ale urodziła, dzieci z taką chorobą żyją do 7 roku życia,
jej syn żyje lat 11, często jeżdzili z nim do lekarza, miał dużo operacji i
różnuch zabiegów, nie jest w pełni zdrowy umysłowo. ma lat 11 a wygląda na 5.
Teraz od blisko 9 miesięcy jest w szpitalu, szkoda mi takiego dziecka bardzo
cierpi, jego bliscy tez, że nie są mu w stanie pomóc...

[dolores113]

> Ktos sie pytal, czy wierze w Boga. Wierze, choc nie praktykuje (nie ktorzy
> powiedza, ze te dwa okreslenia sie wykluczaja, dla mnie nie). Czesto
rozmawiam
> z Bogiem po mojemu - gdzies na lace, w lesie, nad morzem, przed snem...

To ja pytałam, a właściwie zastanawiałam się nad Twoją relacją z Bogiem. Dla
mnie też te dwa określenia się nie wykluczają. Nie trzeba praktykować, żeby
złożyć nadzieję w Bogu. Ja też napisałam, że jest ogromna przepaść między Twoim
wątkiem a dylematem dotyczącym wyboru kremu na rozstępy. Do momentu, gdy nie
dowiedziałam się, że moja córeczka ma pępowine dwunaczyniową, też miałam
problemy typu przebarwienia skóry, plamy na twarzy, rozstępy i inne. Dziś liczy
się dla mnie tylko życie i zdrowie mojego dziecka, które przyjdzie na świat na
początku czerwca. Bądź silna Gmyzeczko. Myślę, że nie tylko ja, ale wszyscy na
tym forum jesteśmy z Tobą!!! Daj znać po trzecim pobraniu moczu maleństwa.
Ściskam.

Dzieki...

[gmyzka]

Dolores... Wy sie tez cieplo i mocno trzymajcie... w piatek bede wiedziec
wiecej, ale w przyszlym tygodniu juz wszystkie wyniki beda znane... Tak sie
boje... Kocham mojego meza nad zycie, ale to malenstwo o niebo bardziej...
nawet nie wiedzialam, ze tak potafie kochac...

[dorciaz]

Po przeczytaniu Twojego postu od razu nasuneła mi sie myśl- "ma to samo co mój
Piotrek" czyli mój synek, który urodził sie z wadą wrodzoną tylnej zastawki
cewki moczowej.Była już niewydolność nerek,ale wszystko skończyło sie
szcześliwie!Dziecko również nie mogło opróżnić pęcherza,a wystarczył
nieinwazyjny zabieg-endoskopia.Chociaż każdy przypadek jest inny to musisz
wierzyć,że bedzie dobrze!Słuchaj dobrych i sprawdzonych lekarzy!konsultuj sie z
kim tylko możesz,a jeszcze wszystko bedzie ok!Medycyna jest na wysokim
poziomie...
Pozd.
PS.A tą wade o której pisałam maja tylko chłopcyGłowa do góry!

[gmyzka]

Chcieli nam powiedziec, czy to chlopiec, czy dziewczynka, ale my malenstwo
nazywamy Kropeczka (tudziez Blobie, bo moj maz jest Anglikiem) i niech narazie
tak bedzie... Nasze Kropeczka ma - jesli to chlopiec - zatkany poczatek pracia -
jesli dziewczynka - nieuformowana koncowke cewki moczowej. Jak sobie
poradziliscie z niewydolnoscia nerek synka po urodzeniu? Nam mowia, ze
transplantacja jest mozliwa dopiero po roku, a dializy nie sa zbytnio
mozliwe/wskazane od razu po urodzeniu przez rok (jesli wyjdzie, ze nerki sa
uszkodzone). Czy Wasz synek mial ten zabieg (endoskopie) po urodzeniu, czy
jeszcze jak bylas w ciazy? Prosze napisz. G.

[dorciaz]

U nas to troche trwało....Ta wada "dziwnie"późno sie ujawniła.Jak to lekarz
powiedział wraz ze wzrostem dziecka rosły zastawki,zatrzymując mocz zaczeły sie
refluksy (cofanie moczu do nerek)i stąd niewydolność nerek.Piotrus miał prawie
5 lat jak miał ten zabieg,a ile cierpiał ....chociaż nigdy nie było żadnych
zakażeń i nigdy sie nie skarżył na ból(dziecko rosło z bólem).Nerki były
zabliźnione ale bez obecności złogów...A teraz po przeszło 2 latach jest super,
(prawie zdrowym)facetem-chociaż cały czas bierze lekarstwa i jest pod
kontrolą.Nie trać nadzieji! Medycyna idzie do przodu-przyszłosci sie nie bój!
Ty dasz rade oby tylko maleństwo było silne i sobie z tym wszystkim
poradziło.Powinno być dobrze!
Pozdr.

[biedroneczka_24]

Wielki ciężar musisz dźwigać na serduszku i nikt kto nie był w takiej sytuacji
nie ma pojęcia jak to jest.Ja też nie wiem bo się w niej nie znalazłam, mam
jedno dziecko , a drugie w drodze i nie mam pojęcia jaka by była moja decyzja
gdyby.....,odpukać.Wiedz jedno że jeśli Bóg będzie chciał to sam zadecyduje o
tym czy donosisz ciążę. Tak było w przypadku mojej znajomej , postanowił zabrać
dzidzię w 6 mc.ciąży . więc powodzeni ci życzę z całego serduszka aby to przejść .

[anaana2]

Gmyzko - wybacz , ze sie powtorze, ale jak czytam Twoje posty, jak opisujesz to,
co czujesz, to czuje sie tak, jakbym to ja sama pisala jeszcze pol roku temu.
wszystko wraca.tez dziwilo mnie to, ze mozna tak bardzo kochac. Przytulam Cie
mocno i zycze duzo sily.

Wczoraj wieczorem zaczal mnie bolec brzuch....

[gmyzka]

I nagle dostalam stracha, ze to moze poczatek poronienia... Zaczelam plakac i
modlic sie, zeby Pan Bog nie zabieral mi Malenstwa... po kilku dobrych minutach
dalszego lezenia i nasilajacego sie bolu... poczulam, ze to tylko zapowiedz
naglej wizyty w toalecie...
Przez to wszystko zdalam sobie sprawe, ze nawet jesli bedzie wygladalo, ze moje
Malenstwo ma nikle szanse, to nie bede potrafila sie z nim rozstac...

Będę się za Was modliła.

[marta_st1]

[jajofka]

no właśnie i sama masz odpowiedź walcz do końca, wiara czyni cuda. Ja
osobiście nie wiem co bym zrobiła, bo jestem psychicznie słaba i bałabym się
skazywać na kalectwo istotkę, kochaną najbardziej na świecie. Ale może mówię
tak, bo nigdy nie byłam w takiej sytuacji.... może mówię tak, bo trochę inaczej
patrzę na śmierć...w każdym razie powodzenia!!! trzymam kciuki )

[sevilay]

Spokojnie,będzie dobrze,uwierz w to.Ja też znam chłopczyka z taką wadą-to się
operuje.Walcz o swoje dziecko,przeciez nikt inny nie będzie o niego tak walczył
jak rodzice.
Jezeli chodzi o mnie to ja bym o swoje dziecko walczyła i to wykorzystując
wszystkie mozliwe środki-nawet gdyby zachodnia medycyna była bezsilna to bym
pojechała do nawet do szamana z dzungli amazońskiej,albo do tybetańskiego
lamy.Nie odpuściła bym tak łatwo.Bo to moje dziecko i kochałabym je nawet
chore-nie jestem Spartanką.
Poza tym,jak tu już jakaś dziewczyna wcześniej napisała dziecko moze zachorować
w każdym wieku (czego nikomu nie życzę) nie da się tego przewidzieć.Można przez
większość ciąży nosic zdrowe dziecko i urodzić wcześniaka( jak mi się
przytrafiło,też mi mówili,ze córeczka nie przeżyje a teraz ma już 5 lat i jest
zdrowa) albo dziecko moze w wyniku źle przeprowadzonego porodu resztę zycia
zmagać się z porażeniem mózgowym.
Wspomnany przeze mnie na początku chłopczyk miał taka samą wadę,miął być
operowany w wieku dwóch lat ale operację musiano przyspieszyć bo nie odpływający
mocz zaczął mu uszkadzać nerki,przeszedł ją w wieku czterech miesięcy i teraz
jest dwuletnim wesołym chłopczykiem.
Gmyzko,będzie dobrze,uwierz w to,lekarze zawsze przedstawiją najczarniejszy
scenariusz,który wcale nie musi się sprawdzić-widziałam już niejeden cud na
własne oczy( np. dziecko,które miało nie dożyć roku ma teraz cztery lata i mimo
wady genetycznej rozwija się prawidłowo-sami lekarze nie wiedzą jak to możliwe).
Pamiętaj miłość i wiara czynią cuda.
trzymaj się,będę myślami z Tobą i Twoim synkiem.

Wierze...

[gmyzka]

... ze bedzie dobrze, inaczej po co te testy i czekanie...
Nie wiedzialam, ze mozna tak kochac... drugiego czlowieka... rosnacego pod
sercem...

[grace1982]

Gmyzka,
Sama choruję na nerki od urodzenia, jestem po dwóch operacjach. Jak byłam
zupełnie malutka moja Mama (mieszkaliśmy na Śląsku w bardzo małej miejscowości)
telefonicznie i listownie kontaktowała się z lekarzami z Centrum Zdrowia
Dziecka. I radzę ci podobnie, skontaktuj się z nefrologami i urologami z Centrum
Zdrowia Dziecka, są najlepsi w Polsce, dzwoń do nich, jak możesz pojedź i bądź
upierdliwa, dowiedz się jak wyglądają szanse dla Twojego maluszka po porodzie,
co go czeka. itd itd. To do nich trafiają takie dzieciaczki,oni są tam najlepsi
w Polsce z takimi chorobami. Sama wiem bo bardzo często tam leżałam, widziałam
różne dzieci w różnym wieku, takie bez pęcherza moczowego (tylko ze sztucznym)
na dializach etc. Dużo z nich mimo wielu operacji miało przed sobą dobre
rokowania do normalnego (w miarę) życia. Wejdź może na stronę internetową
Centrum Zdrowia Dziecka i kontaktuj się, może prywatnie się umów z którymś z
lekarzy (ordynatorem), nie wiem jakie masz możliwości.Są też emaile, próbuj!!
Życzę Waszej trójce dużo siły, myślę o Was cieplutko i trzymam kciuki.
Niezależnie od decyzji jaką podejmiecie już teraz jesteście wspaniałymi rodzicami!

Dzieki za pomoc...

[gmyzka]

Mieszkam od 7 lat w Anglii i o ile wiem, zajmuje sie nami specjalista najlepszy
na poludniowa Anglie, ale nigdy nie za malo opinii lekarzy, takze zaraz szukam
strony centrum zdrowia dziecka. Dzieki wielkie

gmyzka-czekamy na nowe wiadomosci

[agulka1001]

pamietaj,zeby jak najszybciej napisac...my czekamy...trzymamy kciuki...modlimy
sie...

[lavetti]

Gmyzka, jestem z Tobą całym sercem i modlę się o Wasze maleństwo. Trzymam
kciuki za powodzenie. Nie trać nadziei. Przesyłam Ci pozytywną energię
************************************************************************
************************************************************************
************************************************************************
************************************************************************

Tu Gmyzka

[gmyzka]

Jutro do szpitala, pobiora mocz z pecherza malenstwa poraz 3-ci (jak pislalm
predzej musza miec 3 probki, by porownac). Wspominali cos, ze nastepny
spotkanie bedzie w kolejny piatek (4-maja) by przedyskutowac opcje, co dalej.
Mam nadzieje, ze uda sie predzej... Wiem, ze coraz bardziej czuje, ze nie bede
w stanie pozwolic na usuniecie cokolwiek wyniki pokaza... ale nigdy nie mow
nigdy... Zarazem, jakby zakladali ta rurke do pecherza dziecka, to musze byc w
16tym tyg. a to dopiero bedzie w pon. 7-mego maja. Czekanie nie jest latwe...
ale coz poczac... Staram sie cieszyc z kazdej chwili... i myslec pozytywnie...
chyba nawet pojade dzis kupic spodnie ciazowe, bo zwykle spodnie nawet na gumce
zamiast guzika juz ledwo, ledwo... I moze kupie jakies spioszki... w koncu
jesli wierze, ze wszystko sie ulozy, to czemu nie!!!
Dzieki za wsparcie Potrzebujemy tego
Gmyzka

[kto7]

Witaj
Odkad odeszła moja Kruszyna dawno tu nie zagladałam. Może mój przykład nie
będzie podobny ale, postawiono mnie przed podobnym pytaniem: wybrac chora
Kruszyne czy pozwolic jej odejść....
Moja Maleńka miała 4miesiące, bylismy 2dni po szczepionce kiedy z nagle
osiniały jej usteczka a potem w ciągu kilku godzin dziecko umarło!okazało się
że miała olbrzymie serduszko, wydolne zaledwie w 14%, niewydolne
płucka..Niewiadomo dlaczego..do dziś czekamy na wyniki sekcji..
W każdym razie kiedy trafiłam z Kruszyna do szpitala odeszła ode mnie pierwszy
raz, reanimacja trwała około 20minut - lekarze sugerowali ze jesli mała z tego
wyjdzie może być różnie..potem o 19 poozwolili nam ja
zobaczyć..głaskać..szeptać że zabierzemy ja do domu...
chwile pózniej do 21 odchodziła cały czas.....Co chwila wychodzili lekarze i
pytali co maja robić..mówili że serce jest bardzo uszkodzone, że juz jest
wielkie niedotlenienie, że dziecko nie będzie zdrowe...a mój mąż tylko im
odpowiadał: ratujcie mi dziecko
Kruszyna odeszła wtedy od nas...Niedługo minał 2miesiące od tego..wczoraj
wybieraliśmy pomniczek...i wierz mi oddałabym wszystko!nawet męża..swoje
zycie..wszystko! żeby tylko Kruszyna była z nami dzisiaj...Tak trudno jest życ
bez tego dziecka.
Wiem dziś, że jeśli byłaby chora, ale żyłaby poświęciłabym jej całe zycie,
zbudowałabym jej silne poczucie własnej wartości, którego nie zniszczyłoby
zadne kalectwo!!
Nigdy tak nie myslałam..dopiero musiałam przezyc tragedie zeby docenić i
zrozumieć dar zycia..........

Testy genetyczne sa w porzadku!

[gmyzka]

Wlasnie potwierdzili na 100%. Zostaje wciaz problem nerek i pecherza, no i moze
pluca... ale to wszystko moze. Wojna jeszcze przed nami, ale jedna bitwa
wygrana

[maminek76]

Wierze ze wszystko bedzie dobrze, bede sie za was modlila! Dzieciatko ma
jeszcze czas, a Ty usmiechaj sie, mysl o tym ze je kochasz i uwazaj na siebie!
Musi byc dobrze!
Ja marze o tym zeby po raz drugi zostac mama i juz myslalam ze sie
udalo,ale.... jednak sa watpliwosci..
pozdrowienia dla Was

[anusia_79]

Na początku chce powiedziec ze bardzo Ci współczuje i wyobrazam sobie jak duzo
sily musisz w sobie znajdowac zeby to wszystko zniesc.
Czasami zastanawialam sie co zrobilabym gdybym byla w podobnej sytuacji.
Na pewno skonsultowalabym sie z innymi lekarzami i poprosila ich o opinie- z
wlasnego doswiadczenia juz nie raz sie przekonalam, ze na opinii jednego
lekarza nie mozna sie opierac, szczegolnie w tak istotnych sprawach..Oni w
koncu nie sa nieomylni.
Jezeli jednak diagnozy sie potwierdza, musisz wiedziec jak bedzie wygladalo
codzienne zycie Twojego dziecka jezeli urodzi sie z tymi wadami. Czy beda to
rzeczy do zooperowania w przyszlosci, jakie ograniczenia bedziecie mieli przed
soba i co tak naprawde moze was jeszcze czekac. Musisz tez pamietac o samym
dziecku, to ono przez cale zycie bedzie musialo znosic problemy wynikajace z
powiklan.
W mojej rodzinie pojawily sie ostatnio bardzo powazne choroby i nie wyobrazam
sobie, zeby ktorys z czlonków mojej rodziny nie wspieral tej drugiej osoby i
nie walczyl o nia do konca. Ale gdybym miala swiadomosc ze mam dopiero dac
zycie dziecku, które bedzie mialo juz problemy od pierwszego dnia urodzenia,
mocno bym sie zastanawiala czy urodzic...
Wiem, ze to trudna decyzja, ostatecznie bedzie nalezala do Ciebie. To bardzo
osobiste i nikt nie powinien Ci nieczego narzucac. Ja wyrazilam swoją opinie.
Wierze, ze dokonasz takiego wyboru jaki dyktuje Ci serce.
Ania

[alicja0]

anusia_79 napisała:
Musisz tez pamietac o samym
> dziecku, to ono przez cale zycie bedzie musialo znosic problemy wynikajace z
> powiklan.

Musimy też pamiętać, że na świecie żyje wiele osób kalekich, które potrafią być
szczęśliwe. Nie mamy możliwości przewidzieć, jak będzie w przypadku tego
dziecka, ani innego. To pokaże czas, a nie nasze przewidywania, dlatego
usunięcie ciązy z powodu przewidywanych cierpień dziecka jest pozbawianiem
dziecka możliwości decydowania o własnym zyciu. Chcemy mu zaoszczędzić
cierpien - a może ono chce cierpieć, bo poza cierpieniem od życia dostanie też
coś dobrego? Tego nikt z nas nie jest w stanie ustalić, zanim dziecko samo się
nie wypowie w tej kwestii. Nasze zdanie może być odmienne od zdania dziecka.

anusia_79 napisała:
Ale gdybym miala swiadomosc ze mam dopiero dac
> zycie dziecku, które bedzie mialo juz problemy od pierwszego dnia urodzenia,
> mocno bym sie zastanawiala czy urodzic

Moim zdaniem, życie już zostało dane, bo dziecko już jest. Czasu się nie
cofnie. Teraz można już tylko zabić lub pozwolić żyć. Ja w takiej sytuacji
pozwoliłabym żyć dziecku. Gdyby po porodzie miało przechodzić wiele ciężkich,
trudnych operacji, bolesnych zabiegów, a efekty miałyby być niewspółmierne do
cierpień, to odstąpiłabym od tzw. uporczywej terapii, trzymania przy życiu za
wszelką cenę. Po normalnej walce o życie, odstąpiłabym od walki dla samej
walki, ale nie zabiłabym "na zaś".
Moja córka na USG miała mieć zarośnięty żołądek. WIedziałąm, że po urodzeniu
czeka ją operacja. Okazało się wkrótce, że z żołądkiem OK, ale ma inne
problemy, z którymi nadal się borykamy.
Gdybym wiedziała o nich będąc w ciąży, to nie zabiłabym dziecka, ale
stresowałabym się więcej niż to warto. Z perspektywy czasu widzę, że faktyczne
zetknięcie się z problemem często mniej kosztuje nerwów, niż w sytuacji, gdy
usłyszy się diagnozę i zaczyna "chodzić wyobraźnia". Rzeczywistość jest zwykle
mniej przerażająca niż zdolności naszej wyobraźni, a i też nie wszystko spada
jednorazowo na człowieka, a stopniowo i człowiek jakoś nabiera krzepy do walki
z każdym nowym problemem.
3 mce temu urodziłam syna, u którego też sygnalizowano wstępnie problemy z
nerkami. Synek jest zdrowy.
Pewno, że nie zawsze tak dobrze się kończy, ale dałabym szansę urodzić się
dziecku, niech dalsze życie zweryfikuje diagnozy lekarzy, a patrząc na ich
diagnostykę, to choć wiele już potrafią, to ciągle popełniają monstrualne
omyłki i wciąż człowiek dla medycyny jest zagadką.
Odkąd USG jest dostępne, to wszystkie chcemy już od początku ciązy wiedzieć,
jak to z naszym dzieckiem. Denerwujemy się, gdy diagnozy są złe, a przecież
dziecko nadal się rozwija, wszystko może się wyrównać do czasu porodu, co
często się zdarza, jak pokazuje życie. Sama też ganiałam na USG w ciąży, też
chciałam wiedzieć czy z dzieckiem jest OK, ale tak sobie myślę, że człowiek to
sobie na głowę bierze dodatkowe problemy bazując na tak omylnej diagnostyce.

[ika1]

Walczylabym do samego konca i Twoje porownanie meza z dzieckiem uwazam za
logiczne.Przeciez to tez czlowiek.
Cuda sie zdarzaja napewno.Jesli jestes wierzaca,to modl sie za dzidzusia
zdrowie.Mam kolezanke,ktorej w 13 tyg.powiedziano,ze dziecko ma rozszczep
kregoslupa i wymienione jej jakie wady rozwojowe moga z tego powstac.Byla
naprawde zalamna i nie potrafila cieszyc sie ciaza.Wiekszosc spedzila na
badaniach w szpitalu.I nastapil cud,bo ten rozszczep sie zrosl,co lekaz
okreslil cudem.Dzeiwczynke urodzila zdrowa.
Ja na Twoim miejscu nie poddawalbym sie.Mysle,ze ja sama bedac w takiej
sytuacji nie pozwolilabym na usuniecie plodu,bo do konca zycia meczyly by mnie
wyrzuty sumienia,ze moze jednyk wszystko byloby wporzadku.

[ika1]

Jeszcze odnosnie modlitwy,to z tego ,co wiem Bog wysluchuje ludzi,ktorzy sa
czyszci.Wiekszosc przypomina sobie o Bogu wtedy kiedy ma problem,a to za
malo.Trzeba naprawde uwierzyc i zmienic swoje zycie,co jest naprawde trudne.

[ika1]

i jeszcze jedno.czasami poprostu otrzymujemy jakies powolanie,jakis krzyz,ktory
musimy dzwigac przez jakas czesc zycia badz tez cale zycie i tego nie jestesmy
w stanie zmienic.

[mama_frania]

Trzymajcie się. Jestem z Wami myslami i trzymam kciuki

Zaraz spadam do szpitala - musza pobrac...

[gmyzka]

... 3cia probke moczu malenstwa. I umowie sie na kolejna wizyte. Takze napisze
popoludniu jak poszlo. Hej

[martusia_25]

Trzymamy kciuki, kochana i czekamy na wieści.