strach przed porodem

[saphira30]

Witam

Moze pytanie nie z tej beczki ale nurtuje mnie od dłuższego czasu. panicznie
boje sie porodu... Dochodzi do tego ze gdy ktoś przy mnie opowiada o
nacinaniu krocza, znieczuleniu, akcji porodowej, powikłaniach to skóra mi
cierpnie i dosłownie robi mi sie słabo... Od razu zaznacze ze lubie dzieci i
nie przeraża mnie macierzyństwo. Jka przełamać taki strach?

[jadzia.orbitrek]

pomyśl sobie że i tak musisz przez to przejść-tak jak ja,twoja mama,
babcia,ciocia Zosia itd. no nie da rady inaczej no co zrobisz? powiesz,że nie
chcesz rodzić,że się rozmysliłaś? głowa do góry! ja też się czasami boję-to
jest zupełnie nowa i dość dziwna sytuacja,ale trzeba urodzić, co nie? ja to
jeszcze boję się,że nie będę umiała zająć się dzieckiem,że mi wypadnie,że
będzie non-stop płakać, a ja nie będę wiedzieć,co zrobić.
więc głowa do góry, brzuch do przodu...
pozdrawiam

[asienka185]

Witaj. Nie ty jedna sie boisz. Ja tez mam panikę w oczach. Od dłuższego czasu
pragnęłam miec dziecko i nadal pragnę. Nie mniej były i sa momenty ze czuję
przeraźliwy lęk, strach ze jak byłaby możliwośc to "wycofalabym sie".
Ale wtedy myślę jaka na koncu tego wydarzenia czeka mnie nagroda. Termin mam za
20 dni i jednego dnia płakałabym, bo się boję a innego chciałabym aby było juz
po wszystkim, zeby w końcu sie zaczeło gdyż to czekanie jest chyba najgorsze
Wczoraj byłam w kilku szpitalach i dowiedziałam sie ze w ramach strajku nie
chcą dawać znieczuleń, więc znowu trzeba sie oswoic z nowymi myslami. W związku
z tym umówiłam się z jedną położna, która bedzie przy mnie cały czas i która
będzie służyc pomoća i wsparciem. Powiedziała, że da sie przeżyc
Pomyśl jednak że tyle kobiet się decyduje na urodzenie dziecka więc da sie to
jakoś przeżyc. Damy wszystkie rade!!!

Pozdrawiam cieplutko i głowa do góry

[kasiulekmamciazuzi]

Strach to zupelnie normalna sprawa, tym bardziej jezeli rodzi sie pierwsze
dziecko.Mnie oczywiscie tez raz na jakis czas dopadaly watpliwosci, czy dam
zwyczajnie rade urodzic,a co najwazniejsze wychowac na porzadnego czlowieka
nasze malenstwo. Jezeli spojrzy sie na to z tej strony, zdecydownie wiecej
trudu zajmuje wychowanie dziecka, takze glowa do gory, dasz rade.Kazda z nas ma
inna odpornosc na bol, takze dopoki tego nie przezyjesz na wlasnej skorze, to
sie nie dowiesz.pozdrawiam

[cora73]

Witam! W identycznej sytuacji bylam pol roku temu. Strach powodowal ze nawet
pytalam o cc na "zyczenie" Urodzilam sn (porod wywolywany) i uwierz mi nie jest
to takie straszne jak sobie czlowiek wyobraza. Pewnie ze boli itd ale czesto
niektore kobiety troche koloryzuja i dramatyzuja !! Bedzie dobrze , pozdrawiam

[blueberry77]

A czego się boisz najbardziej? Który moment porodu najbardziej Cię przeraża?

Nie ma po co przelamywac

[eyes69]

I nie ma po co sluchac innych.

Pod koniec ciazy kobieta jest juz zmeczona, czeka na to dziecko, chce juz miec
porod za soba (nawet jesli wczesniej sie go bala).

A kiedy porod sie zaczyna, to mozna wszytsko zniesc bo wiadomo jaki bedzie tego
efekt.

Najlepszym dopingiem sa slowa poloznej "jeszcze jeden skurcz i zaraz dziecko
wydzie, przemy!!!".

O!

Zgadzam się z eyes 69

[paniwaz]

Oprócz tego, ze kobieta jest już zmęczona, ociężała, nie może spać w nocy, jest
jej niewygodnie, czasami ma jakieś dolegliwości jak np. opuchnięte nogi to
jeszcze do tego wszystkiego działają hormony, które tak Cię podświadomie
nakręcają, że te obawy co do porodu znikają bezpowrotnie a na ich miejsce rodzi
się pragnienie powitania i ujrzenia już swojego dzieciątka. I strach o ból i
cierpienie w porodzie przekształca się w obawę o zdrowie dziecka. Natura to
doskonale zorganizowała i wierz mi, to działa!!! Całą ciążę myślimy głównie o
sobie i sobie dogadzamy a o dziecku marzymy ale pod koniec, kiedy naszą rolą
jest tylko poród wszystkie swoje myśli i energię kierujemy wyłącznie na dziecko,
o sobie całkowicie zapominając. Pozdrawiam Pani Wąż

[wolanka79]

hej, pierwszego porodu bałam się panicznie, nie byłam do niego w ogóle
przygotowana, ani psychicznie, ani fizycznie - tak, jakby te 9 miesięcy trwało
tydzień. co gorsza, powiedziałam sobie nigdy więcej... Za trzy tyg. mam termin
drugiego porodu, jeszcze dwa miesiące temu mój strach był większy niż przed
pierwszym - wydawało mi się, ze teraz to juz wiem, jaki to ból i koszmar więc
jest mi trudniej Na szczęście nasze ciała to cuda natury, teraz jestem w 9
miesiącu, myślę tylko o dziecku i szczerze mówiąc nawet nie pamiętam bólu z
pierwszego porodu. Wiem, że boli, ale o tym się bardzo szybko zapomina.
Wszystkie opowieści no nacinaniu krocza, bólach, rodzeniu łożyska to prawda,
gorzej to jednak brzmi niż przebiega w rzeczywsitości. Mój maż, który był przy
mnie przy pierwszym porodzie, powiedział, ze jak nacinano mi krocze, to jakby
go piorun poraził, ciarki go przeszły (odgłos skojarzył mu się z porcjowaniem
kurczaka z rozna - długo go nie piekliśmy w całości ), myślał, ze to ogromny
ból, tymczasem ja nic nie czułam ) Albo to zasługa położnej, która nacięła
krocze w momencie, kiedy organizm sam się znieczulił, na szczycie skurczu, gdy
tlen nie dochodzi do mózgu i ból nie jest dokuczliwy - podobno jest takich
kilka sekund, albo tak mnie wszytko bolało, ze juz było mi wszystko jedno...
Zaskoczyło mnie podczas porodu takze to, ze bóle parte są czyms przyjemnym i
dają ogromna ulgę. Najlepiej sie z tematem oswoić podczas tych 9 miesiecy,
kiedy dziecko nosisz już w sobie - dla mnie w innym przypadku temat porodu to
koszmar i czysta abstrakcja.

[komona]

Witam Cię,
Taki sam wątek poruszyłamtu na forum - panicznie bałam się porodu, płakałam i
błagałam męża, żeby mi załątwił cesarkę, chociaż chciałam rodzić naturalnie.
Jak nadeszła ta wielka chwilka, to wierz mi strachu ani śladu. Skupiłam się na
sobie, na oddechu, a w szpitalu pomagał mi mąż masując krzyże, brzuszek,
wspólnie oddychaliśmy. I ta myśl że już niedługo zobaczę naszego SYnka. Wierz
mi, że te wszystkiemyśli i "zabiegi" sprawiały, że poród był wspaniałym
oczekiwaniem na nasz cud. Poza tym, musisz wierzyć w siebie. Ja cały czas
mówiłam sobie w myśli, że mam siły, że poradzę sobie, że jestem dzielna i
wspólnie z mężem przejdziemy przez poród i udało się!!! Piękny finał, łzy
szczęścia maleństwo na brzuszku... cudowne uczucie (znowu płaczę ) Nawet nie
wiesz ile masz sił, ile samozaparcia w tobie drzemie - taka niesamowita SIŁA
uwalnia się podczas porodu, że mimo zmęczenia wciąż ją masz, tę siłę i wiarę że
już nie długo... Głowa do góry.Dobrze poprowadzony poród i dobry towarzysz,
pomogą Ci przejść te drogę a na końcu będziesz niesamowicie dumna z siebie. Ja
jestem. I z siebie i z męża. Koniecznie daj znać co u Ciebie i pamiętaj - my
kobiety jesteśmy niesamowicie silne, wytrwałe i potrafimy stwarzać cuda -
dosłownie

O to, to ! Pięknie napisane !

[denea]

Zależy jak o tym myślisz.
Jeśli dajesz się babkom nakręcać strasznymi opowieściami o porodzie to nie dziw
że się boisz Pamiętam jak tydzień przed porodem spędziłam w szpitalu i
najgorsze właśnie było słuchanie dziewczyn, które już rodziły a miały złe
wspomnienia. Jedna z koleżanek zwłaszcza z upodobaniem siała panikę że ona nie
zniesie drugiego porodu bo nie może zapomnieć pierwszego. Starałam się nie
słuchać, nie myśleć o tym albo wychodziłam. Nie daj się nakręcić.
Koleżanka z pracy rodziła kilka miesięcy przede mną i jej opowieść że poród
jest "niesamowity", "Super" i "da się przeżyć" wywarły na mnie takie wrażenie
że się za bardzo nie bałam. I zawsze sobie przypominałam tą relację po
dołujących opowieściach.
I wiesz co ? Wydaje mi się że nastawienie że dam radę i że będzie w porządku
bardzo mi pomogło. Jak sobie wmówiłam tak się stało
Teraz mogę powiedzieć że to było po prostu niesamowite. Najbardziej kosmiczne
przeżycie jakie było mi dane. No rewelacja ! Pierwsza faza jest bolesna, to
fakt i nie ma się co oszukiwać, ale da się przeżyć. A potem parcie to już sama
przyjemność ) Ulga i poczucie że zaraz nastąpi coś cudownego.
Myśl pozytywnie, nie słuchaj gadania i pomyśl sobie że gdyby to było tak
straszliwe jak niektóre panie mówią to nikt by się nie decydował na kolejne
dziecko, prawda ?

[akaspa]

ja też się bałam, nie chciałam w ogóle słuchać opowieści o porodzie, trzymałam
się myśli, że może cc, a potem urodziłam naturalnie, wcale nie było źle,
wyrywanie zęba bardziej boli a i miałam nacięcie krocza a następnego dnia po
porodzie "biegałam" wokół małej STrach ma wielkie oczy. Powodzenia

Ból jest wprost proporcjonalny do tego szczęścia:)

[pacific13]

Ból jest wprost proporcjonalny do tego szczęścia, które zaraz po nim następuje )
Więc jeśli ból jest ogromny, to pomyśl sobie na pocieszenie, że później nagroda
jest też równie OGROMNA ) Wprost nieoceniona.....)
Powodzenia!

[lwiontko0]

Ból da się wytrzymać, ja ból porównałabym do skurczu łydek w ciąży - skurcze
łydek są bardziej bolesne niż skurcze porodowe. A bóle parte to już czysta
przyjemność wszystko przestaje boleć, a jak już wiesz że moment spotkania z
Dzidzią bliski to energia w Ciebie wstępuje taka że hej i zaraz jest po
porodzie

[mellon_collie]

Bardzo fajne i mądre posty. Też stoję przed pierwszym porodem i oczywiście mam
chwile paniki, ale jednocześnie wierzę, że sobie poradzę. Nie mamy wyjścia,
prawda? I jak się poród zacznie, to nie można powiedzieć: "Hmm, to ja się
jeszcze zastanowię i może jutro tu wrócę" - myślę, że ta nieuniknioność jest
dość przerażająca, ale z drugiej strony wspaniała jest mysl, że lada chwila
będziemy to miały za sobą. No i jaka NAGRODA! Boję się tak jak Ty, Saphira, ale
tylko pomyśl - już niedługo przytulisz swoje dziecko. Ja mam łzy w oczach na
myśl o tym momencie, no i jestem dziko ciekawa, jak nasz synek będzie
wyglądał
Dzięki wszystkim dziewczynom za mądre pocieszające słowa w powyższych postach -
chyba je sobie wydrukuję i będę czytała w chwilach zwątpienia

[blueberry77]

Ja się też bardzo bałam porodu. Ale bałam się nie tyle bólu, bo przecież ból
można wytrzymać, a poza tym jest nieczulenie w razie czego, tylko bałam się, bo
nie wiedziałam co się będzie ze mną działo, jakie zabiegi mnie czekają, bałam
się że nie będę wiedziała co robić, że nie będę potrafiła zapanować nad swoim
ciałem i że to będzie upokarzające. A okazało się, że po wielu godzinach
bolesnych skurczy było mi na prawdę wszystko jedno. Jak zaczęły się skurcze
parte, to poczułam wielką radość, bo wiedziałam, że niedługo to się skończy.
Potem to już była czysta przyjemność

[ankas4]

blueberry77 mam tak jak Ty miałas) tzn, jakos nawet nie bardzo boje sie bólu
ale boje sie jak to zadziala na mnie , czy bede swiadoma swoich odruchów? czy
bede umiała zapanowac nad sobą ? wiem wiem wiem , kobieta ma prawo krzyczec w
takiej chwili, ma prawo pomoc sobie krzykiem, jękiem itd...ale jak juz kiedys
pisalam na forum stalam sie jakas taka bardzo zachowawcza w ciazy i najleiej
jakby sale do porodów byly dzwiekoszczelne) wtedy mialabym komfort rodzenia
... chyba...
Dziekuje wszystkim , ktore wpisaly sie na tym watku, bardzo mi pomagaja wasze
opinie w zapanowaniu nad stresem przed zblizajacym sie porodem! i chyba tez
sobie to wydrukuje aby w chwilach zwatpienia sie pocieszac

Pozdrawiam wszystkie babeczki!

[mmagda34]

Jestem przed drugim porodem i trochę też sie boje bo wiem co mnie czaka. Ale to
nie uniknione. Trzeba odpowiednio i pozytywnie mysleć. Po prostu jak wszystko
sie zacznie to musisz urodzic. Tak trzeba myśleć. Odgoń te wszystkie negatywne
mysli dotyczące powikłan, nacinania krocza itp. po co martwic sie na zapas.
Każda kobieta sie boi, jedna mniej druga więcej. Jest to ból o którym sia
zapomina. Mysl pozytywnie, zrelaksuj sie odganiaj, odganiaj i jeszcze raz
odganiaj "złe mysli". Wszystko będzie ok. Z macierzyństwem trez sobie poradzisz.
Powodzenia.