prosba od redakcji

[justyna_dabrowska]

Kochane kobiety!

Napiszcie proszę jak to było kiedy dowiedziałyście się, że jesteście w ciąży?
Jakie to były uczucia? Jak powiedziałyście o tym swoim facetom? Jak oni
zareagowali? Czekam niecierpliwie na Wasze relacje - najciekawsze chętnie
opublikuję na naszych łamach.
Na listy czekam pod adresem: [e-mail]

Z góry bardzo dziękuję i pozdrawiam
red. nacz. Dziecka

[edytek1]

Czekałam na dziecko już kilka miesiecy... Robiłam setki testów ciążowych
jeszcze przed termniem oczekiwanej miesiączki. Pani z apteki chyba miała mnie
za wariatkę . W sierpniu nie pojawiła się miesiaczka w oczekiwanym terminie.
Zrobiłam test jeden, drugi, trzeci i nic.... nie pokazały. Był piątek na
poniedzialek umówilam się panią doktor. W sobotę kupilam dwa testy jeden
zrobiłam odrazu a drugi zostawilam na niedzielę rano . Ten w sobotni znowu
nic nie pokazał. Mąz siedział na kanapie i mówił, żebym się uspokoiła, bo on
wie, że jestem w ciąży. W niedzielę wstałam o 6.45 poszlam do łazienki ,
nasikalam gdzie trzeba i ... zobaczyłam dwie kreski. Pobieglam do śpiacego męża
i krzyknęłam... Rafciu będzieli mieli dziecko!!!!! A on:
I po to mnie budzisz w niedziele o 7 rano? Przecież Ci już wczoraj
powiedzialem, ze jesteś w ciąży.
Córka ma niecałe 17 miesiecy a mój mąż namawia mnie na powtóreczkę z dziecka.

[eper]

Nie planowałam zajść w ciążę. Pewnego dnia jednak zaczęłam zastanawiać się czy
aby nie zabardzo spóźnia mi się miesiączka i dla czego każdej nocy wychodzę co
najmniej dwa razy do toalety. Obódziłam się więc rano i zrobiłam test - wynik
pozytywny. W pierwszej chwili wpadłam w panikę. NIe wiedziałam co robić, więc
wybiegłam z łazienki z wrzaskiem i poazałam test mojemu narzeczonemu. Zachował
więcej zimnej krwi niż ja. Kazał mi natychmiast umówić się do lekarza. Parę
godzin później byłam już po wizycie lecz wciąź nic do mnie nie docierało. Mój
narzeczony za to zdążył się z tą myślą oswoić a nawet zawiadomić rodziców.
Teraz oboje się bardzo cieszymy i oczekujemy narodzin maleństwa.

[ola_231]

Ja o ciąży dowiedziałam się dzięki dentyście. Tak, dentyście.
Może to dziwnie brzmi ale juz wyjaśniam.
Razem z mężem nigdy nie dbaliśmy o zabezpieczenia ponieważ chcielismy mieć
szybko potomka tak więc testy robiłam średnio co miesiąc.
Tydzień przed "tym" dniem strasznie rozbolał mnie ząb a, że należę do tych co
strasznie boją się dentystów odwlekałam wizyte z dnia na dzień aż po tygodniu
zdecydowałam sie na usuniecie zęba.

Oczywiście jak u każdego dentysty zostałam zasypana różnymi pytaniami. Między
innymi czy nie jestem w ciąży. W życiu nie przyszło by mi do głowy, że jednak
jestem.
Kupując leki przeciwbólowe coś mnie tkneło i kupiłam test.

Robiłam go w łazience w tajemnicy przed męzem aby nie zawracać mu głowy
kolejnym testem z jedną kreseczką.

A tu..... dwie. Ciąża.

Ugieły się podemna nogi. Ale nie był to strach czy wielka radość. Raczej
uczucie niepewnosci. Przez głowę przeleciało mi tysiące myśli: że będe mama, że
w końcu w naszym życiu pojawi się dziecko, czy podołam tym wszystkim obowiązkom
jakie przede mną.
Dziwne bo zawsze myślałam, że jak dowiem się o ciąży będe szalała ze szczęścia.
Ale szczęście się pojawiło zaraz po pokazaniu wyników męzowi. Wydaje mi się, że
podświadomie czekałam na jego akceptację, abyśmy mogli cieszyć sie tym razem.
Wyszłam z łazienki z plastikowym opakowaniem testu w dłoni, wziełam ręke męza i
dałam mu, to co wtedy już było dla mnie najważniejsze na świecie - dziecko. Na
razie w jedynej formie w jakiej mogłam. W tym momencie poczułam jak cały świat
wirował wokól nas, nie liczyło się nic oprócz naszej miłości i tego co z niej
się urodzi za 9 miesięcy.

[magdalena_76]

Już bardzo chcieliśmy mieć maluszka a tu nic. W niedzielę wieczorem zauważyłam
niewielkie krwawienie - tak jakby miał się zacząć okres, chociaż troszkę
wcześniej - założyłam podpaskę i poszłam do męża się wypłakać, że tym razem
się nie udało... Rano poszłam do pracy i przed wyjściem do domu stwierdziłam,
że krwawienie ustało. Poczulam serce w gardle, że może to krwawienie
implantacyjne, pobiegłam do apteki po test - do domu jadę prawie godzinę,
myślałam, że wyskoczę i zacznę pchać ten autobus, żeby szybciej jechał. W
domciu - JEST!!!!!
Boże myślałam, że mój mężuś nigdy z tej pracy nie wróci, dopadłam go w
drzwiach i nie byłam w stanie nic powiedzieć, roztrzęsło mnie zupełnie, masa
łez - ale takich dobrych łez, trzymałam tylko ten test i uśmiechałam się i
płakałam równocześnie.
A on na drugi dzień przyniósł mi bukiet margerytek, moich ukochanych, z
których miałam ślubną wiązankę.

Ogromnie się wzruszyłam, pisząc to!!!
Madzia

Kasia9634Re: prosba od redakcji

[kasia9634]

Szanowna Redakcjo,
od dawna razem z mężem pragnęliśmy mieć dziecko.
Kiedy miesiączka spóźniała mi się 3 dni to nie mogłam usiedzieć na
miejscu i poprosiłam koleżankę w pracy o kupienie testu.
Kiedy go zrobiłam poczułam się wspaniale. Mój temperament i chęć podzielenia
się z wszystkimi o pozytywnym wyniku testu był tak wielki, że niezwłocznie to
uczyniłam.
Mąż był w tym czasie na wyjeździe więc powiedziałam mu przez telefon dopiero
wieczorem. Jego radość była ogromna i szczera. Będąc w pracy nie mogłam się
doczekać aż najbliżsi będą mogli ze mną dzielić tą cudowną nowinę. Zaraz
zatelefonowałam do mamy i teściów.
Chciałam, aby cały świat dowiedział się jak bardzo jestem szczęśliwa.

Z poważaniem,

Katarzyna Kornacka

[isma]

Nie planowaliśmy Miniaturki. Ale akurat kiedy po kilkudniowym najeździe
przyjaciół wreszcie zostaliśmy w domu sami...”To co, będziemy mieli
dziecko?” „No, to będziemy mieli”. Więc właściwie od tamtego niedzielnego
grudniowego poranka wiedzieliśmy, ze będziemy rodzicami. To była nasza pierwsza
próba i nawet nie pomyśleliśmy (z górą trzydziestolatkowie!), ze mogłaby być
nieudana. Kupiliśmy test, ale postanowiliśmy go użyć dopiero po trzech
tygodniach, w Wigilię. Zostawiłam test w łazience i wróciliśmy po niego razem.
Były dwie kreski. Święta spędzaliśmy z rodzicami. Nie powiedzieliśmy im nic, ze
dostajemy najpiękniejszy prezent w życiu. A Miniaturka: Maria Stella urodziła
się szóstego sierpnia ubiegłego roku.

[izabela72]

Ale się wzruszyłam czytając Wasze odpowiedzi. Jakby nie było to jeden z
najbardziej magicznych dni w życiu... Ja bardzo chciałam zrobić mężowi
niespodziankę, więc można powiedzieć, że "starałam się" o dzidzię sama Testy
też robiłam w tajemnicy. Po 3 bodajże miesiącach w niedzielny poranek -
pojawiły się śliczne, wyraźne DWIE kreseczki! Los dał nam najpiękniejszy
prezent...na tegoroczny Dzień Dziecka.
Pozdrawiam,
Iza
PS. Ponieważ wynik testu wymagał jeszcze potwierdzenia mój mąż do dnia wizyty u
lekarza dopytywał się:
- "Czy jest Ci niedobrze?"
- "Tak"
- "To dobrze..." )))))

[nitkanitka]

Witajcie,

U nas było troszeczkę inaczej. To ja się dowiedziałam sie do mojego męża, że
prawdopodobnie jestem w ciaży... Zawsze zastanawiałam się w jaki sposób
powiedzieć mojej drugiej połowie o naszym szczęściu, a tu proszę!

Leczyłam sie już jakiś czas, a o Maluszka staraliśmy się od prawie roku.
Postanowiłam zmienić lekarza, ale ten zanim wprowadził swoje metody leczenia
postanowił zrobić mi badanie HCG. I jak to on powiedział:
"... bo być może jest już pani w ciąży i nawet na mnie pani splunąć nie
zechce!!!"
Kochany człowiek...
Badanie wykonane było około 12-13 od dnia ewentualnego poczęcia no i wskazywało
15,5 gdzie norma dla kobiet to 10. Mąż odebrał wynik no i oczywiści internet w
ruch co to może znaczyć .
Następnym dniem była sobota, obudził się o 6:30 i wiercił się do 8:00 aż nie
wstałam i nie zrobiłam testu... No i są dwie kreseczki!!!
Mąż napęczniał jak balon - dumę miał wypisaną na każdym centymetrze ciała .
A mnie łzy spływały po policzkach bo to przecież cud, jakich niewiele na tym
świecie...
Ale przezorny zawsze... Więc zrobiliśmy drugi test w poniedziałek i ze
wszystkimi dowodami rzeczowymi udalismy sie do pana doktora, który po
odczytaniu wyniku HCG powiedział:
"Wynik jest negatywny!"
Na co wyciągneliśmy asy z rękawa w postaci testów .
Pan doktor zmarszczył brwi, zmiękł i zrobił kolejne badanie HCG - tym razem
wynik wykazał 277!!!

Bogu dzięki...

Ola

[sofija_]

Nigdy nie chciałam mieć dziecka .... W marcu tego roku postanowiła zrobić
krótka przerwę w zazywaniu tabletek antykoncecpyjnych. Przez ten czas
zabezpieczalismy sie. Kiedy na poczatku maja okres spóznił sie o jeden dzień
wpadałam w panike i zrobiłam test - wyszedł pozytywnie. Byłam załamana ....
naprawdę. Nie powiedziałam mojemu mężczyźnie o niczym, ale byłam na niego
wscielkła , tak tak bardzo sciekła..... od razu dałam mu to odczuć. W między
czasie poszłam do lekarza, który powiedział,że powinnam zaczekac jeszcze kilka
dni na miesiączke lub zgłosić sie do niego jeśli sie nie pojawi. Po dwóch
dniach tekiego złego traktowania powiedziałm mu, że test wydzedł pozytywnie. On
sie cieszył ja ryczałam. Odwlekałam wizyte u lekarza bo nie wiedziałam co
zrobić. Potem okazało sie, że dostałam okres - pózny okres czy wczesne
poronienie - mało ważne. Rekacja i rozmowy z moim facetm pokazały mi jak wazne
może byc dziecko. Teraz świdomie nie biore tabletek, oboje łykamy kwas foliowy
i z nadzieja czekamy na małego człowieczka. Zawsze gdy o tym rozmawiamy moj
mężczyna ma łzy w oczach - ciagle mówi o naszej fasolce i o tym jak poczuł sie
gdy dowiedział sie o pozytywnym wyniku testu - poczuł się najwazniejszym facetm
na świecie. Za to go kocham.

[malilka]

Po odstawieniu pigułek łykanych przez kilka lat mój organizm oszalał- cykle
trwały zwykle 45-60 dni, a czasem 24. Na początku biegałam i kupowałam testy,
ale one uparcie pokazywały jedną kreskę, więc postanowiłam, że poczekam aż
wszystko się unormuje i wtedy pójdę do lekarza. Z czasem zapomniałam o
staraniach o dziecko, czekając przede wszystkim na znormalnienie mojego
organizmu. Po 9 miesiącach wyjechaliśmy na długie wakacje, 30 dzień cyklu
przypadał w drodze, więc zabrałam ze sobą "materiały opatrunkowe", no i
dzielnie przejechały z nami wiele tysięcy kilometrów i wróciły do domu. Nawet
się nie zdziwiłam, długie cykle wydawały się być w moim przypadku normą.
Koło 55 dnia cyklu zaczęłam być strasznie zmęczona, ciągle chciało mi się spać
i jak któregoś weekendu przespałam 34h w dwa dni, poszłam się przebadać.
Najpierw do ginekologa- zbadał mnie, wysłał na usg i badania hormonalne, potem
internista i endokrynolog- żaden nie wiedział, co się ze mną dzieje.
Wreszcie po tygodniu mnie tknęło i zrobiłam test. Ponieważ już wtedy wstawałam
w nocy parę razy robić siusiu, poranne testowanie przypadło o 5.30.
Półprzytomna zrobiłam test, położyłam na pralce i wróciłam do łożka. Poderwałam
się, no bo przecież trzeba sprawdzić wynik. Sprawdziłam, pomyślałam "o, znowu
nic", wyrzuciłam test do kosza i po raz kolejny położyłam się spać. I wtedy
mnie tknęło- przecież tam były DWIE kreski! Natychmiast się obudziłam,
pobiegłam wygrzebać test z kosza, usiadłam na ziemi wpatrując się w magiczne
kreski i z niedowierzaniem trwałam tak chyba z pół godziny.
Ukochany był w delegacji, a że nie chciałam mówić mu przez telefon, dowiedział
się dopiero w weekend. Był szczęśliwy, choć zdumiony- dziecko poczęliśmy na
wakacjach 35 dnia cyklu

[glupiakazia]

1 ciąża:

Zawsze miałam i mam skłonności do paranoi, że coś będzie "nie tak". Dlatego
kiedy postanowiliśmy, że to może teraz, miałam oczywiście paranoje, że mogę być
bezpłodna. Jak test pokazał 2 kreseczki - wielka ulga i radość!

2 ciąża:

Próbowaliśmy kilka miesięcy, więc gdy się udało - znowu wielkie hurra!

3 ciąża:

Zupełne zaskoczenie, ale też radość, bo zawsze chcieliśmy mieć dużą rodzinę.
Niestety ta ciąża zakończyła się poronieniem.

4 ciąża:

Trwa. Jesteśmy wszyscy bardzo szczęśliwi. 2 kreseczki były dla nas wielką
radością, chociaż po poprzednim doświadczeniu bałam się cieszyć... Przestało
być oczywiste, że jak się jest w ciąży to się ma dziecko. Ale teraz to już 19
tydzień, więc jesteśmy dobrej myśli.

Mój mąż jest twardym mężczyzną, ale za każdym razem jak mu mówiłam, że jestem w
ciąży reakcja była ta sama: widziałam jego głębokie wzruszenie, tak jakby jakaś
fala ciepła rozpływała mu się w piersiach i głaskał mnie po plecach. Nic nie
mówił. Wydawać by się mogło, że po 4 razach już się przyzwyczaił, ale nie, za
każdym razem miałam wrażenie, że jego wzruszenie było równie głębokie.

Serdecznie pozdrawiam!

[an_ki]

To było trzy miesiące po ślubie, wcześniej byliśmy razem przez sześć lat.
Mówiliśmy, że chcemy mieć dziecko, ale nie staraliśmy się specjalnie,
specjalnie tez nie uważalismy. Kiedy miesiączka spóźniała się o trzy dni
postanowilismy, że na następny dzień pójdę zrobić test ciążowy w pracowni
analitycznej - jakoś nie ufaliśmy tym aptecznym...
Cały ranek walczyłam sama ze sobą czy iść, czy nie iść. Bałam się, że nie będę
w ciąży, a już się na to nastawiłam. Mąż też stwierdził, iż "...nie ukrywam, że
będę rozczarowany..."
Wreszcie zdecydowałam się pójść, czekanie do 18ej na wyniki było straszne...
Kiedy podchodziłam pod drzwi pracowni chciałam uciec, nogi miałąm jak z waty.
Pani wręczyła mi kopertę, nie mówiąc nic o wyniku - kiedy poprosiłam ją o
interpretację powiedziała: '... no tak, jakiś 6ty tydzień..." Z radości
zaczęłam ją ściskać!!!!
Po przyjściu do domu okazało się, ze mąż już wrócił z pracy, ale siedzi z nim
mój tata, więc nie moge tego przekazac tak jak bym tego chciała - później
mówił, że już i tak po mojej minie wiedział, że jestem w ciąży...
Następnie zaprosiliśmy jeszcze teściów i wszystkim oznajmiliśmy, że będą mieli
wnuka lub wnuczkę.
I tylko pani w pracowni analitycznej, kiedy oddaje mi wyniki badań, czyni to
jakoś dziwnie na wyciągnięcie ręki...

[margolcia.m]

2003-05-16
Coś się dzieje z moim organizmem, od tygodnia prześladuje mnie myśl, że mogę
być mamą. Mnóstwo pytań i ten lęk w sercu.

Boli mnie wszystko podbrzusze, kręgosłup, głowa. Kupiłam test aby wywołać
okres.
Dostałam Konwalie...
Kupujemy podpaski, może się przydadzą....


2003-05-17
Ranek. Boję się zrobić testu. Jeszcze poczekam.

Boję się okrutnie, łzy mi lecę. Trzęsę się. To nie miało być teraz. Jeżeli to
prawda, Boże....
Dobrze T. , że jesteś przy mnie i nie pozwalasz mi się załamać i ze mnie
podtrzymujesz na duchu.

2003-05-18 (niedziela)


Basta , idę dziś spojrzeć prawdzie w oczy. Z odwagą w sercu wkraczam rano do
toalety z testem w ręku. Zrobić go czy nie , takie myśli kołacza mi się po
głowie.
Jak go nie zrobię to będę się denerwowała w nieskończoność.
Instrukcja obsługi niby prosta : nasiusiać do pojemniczka, pipetką nabrać mocz
i wlać pięć kropli do pola testowego. Postępuje tak jak mówili, tylko kurczę
czemu nie napisali że mogą drżeć mi ręce?
Lecę z tym testem do T.i czekamy ... i.... , nic nie widać. Może za mało tego
moczu. I jesteśmy w punkcie wyjścia. Nic nie wiemy . Ja obawiam się jeszcze
bardziej. Ciągle boli mnie podbrzusze, tak jak bym miała zaraz dostać okresu.


Robimy jeszcze raz testy (dobrze ze Apteka była otwarta)
Jakieś inne te testy. Może lepsze. Tylko teraz to trzeba nasiusiać do innego
pojemniczka. Mama dzwoni że zaraz tata przyjedzie o nas. Robimy testy piorunem.
Jeden - jedna krecha różowa się pojawiła dla pewności robimy drugi test. Ten
sam wynik. Nie jestem w ciąży jak To ? Co mi jest? Może za krótko czekamy na
wynik.
T......... !!!!! Coś się pojawia. Następna kreska na jednym i drugim.

Hurrrrrrrrrra jestem w ciąży. Boże ja jestem w ciąży, będziemy Rodzicami , czy
podołamy przeraża mnie To. Płaczę w ramionach męża.


2003-05-19


Chyba nie ma odwrotu. Zadzwoniłam dziś do pani ginekolog aby umówić wizytę. Już
na spokojnie oswojona jestem z myślą bycia mamą . Mąż wczoraj wspomniał, ze też
się oswoił z tą myślą. Cieszymy się.


2003-05-20

No i pani Ginek potwierdziła to co sobie po cichu szeptaliśmy do ucha. Jesteś z
nami od 7 tygodni wg. kalendarza ginekologicznego a tak naprawdę to pewnie od
trzech tygodni.
W czerwcu będziemy mogli zobaczyć cię na badaniu USG.
Muszę tylko wspomóc twój rozwój łykaniem kwasiku foliowego.

2003-05-22

Już bym chciała abyś było miedzy nami. A tu jeszcze tyle dni przed nami.
Chciałabym Cię uściskać, ucałować popieścić.
Wiesz co, czuję się dumna. Chodzę jak paw i uśmiecham się do siebie jak tylko o
Tobie pomyślę. Naprawdę jest to niesamowite uczucie, abstrakcja, Jeszcze cię
nie widać , nie czuć Twoich ruchów a w moim sercu czuć wielka miłość do Ciebie.
Nigdy bym nie uwierzyła że można czuć się tak szczęśliwą osobą.
Przeszły mi już te bóle w krzyżu i w podbrzuszu spowodowane wydzielaniem się
progesteronu. Dziwny to ból, tak jakby ktoś dzień wcześniej poturbował cię
bardzo. Wczoraj wieczorem trochę mnie pomdliło może dlatego ze od dwóch dni nie
jadłam zupki a mam na nią niesamowitą ochotę . Na ogórkową tak to jest to!!!.

[foe1]

Po 8 miesiącach od daty ślubu zaczęliśmy rozmawiać o dziecku, ale wspólnie
stwierdziliśmy, że nasza sytuacja finansowa nie jest jeszcze zbyt doskonała.
Rozmowe powtórzyliśmy po paru kolejnych miesiącach- byliśmy jak dwie
dziewice)-chcieliśmy i baliśmy się. Doszliśmy z męzem do wniosku, że jak
będziemy się tak zastanawiać, to decyzje możemy podjąć za późno i zabraliśmy
się do roboty. Myśleliśmy, że mamy teraz długi czas prób (rozmarzyliśmy się-
jawił nam się długi,udany seks bez tych wszystkich zabezpieczeń). Po dwóch
tygodniach od "prób" zaczęłam zachowywać się dziwnie: wyjadałam z lodówki
dosłownie wszystko:stary żółty ser, lody (za którymi nei przepadam), musztardę,
dość starawą oliwkę, samotnie pływającą w słoiczku. Mąż się śmiał i twierdził,
że na pewno jestem w ciąży- ja nie dowierzałam, przeciez nic nie poczułam,
żadnej zmiany, zresztą to za wcześnie.
Zrobiłam jeden test- wynik negatywny.
Podczas zakupów w supermarkecie zawaliłam koszyk różnymi dziwnymi rzeczami,
których normalnie bym nie dotknęła: zielono-czerwony obrus na stół, pełno
dziwnego jedzenia. Sama siebie nie poznawałam, jakbym była osobą o zupełnie
innych gustach, ale jeszcze nie dopuszczałam do siebie myśli, że mogę być w
ciąży.
Zrobiłam drugi test- wynik negatywny.
Minął tydzień, rano, przed wyjsciem do pracy, zrobiłam trzeci test- siedziałam
w ubikacji (mało romantyczne miejsce ) i z niedowierzaniem i lekkim
przerażeniem patrzyłam, jak pojawia sie druga kreska. Wybiegłam z testem do
pokoju jak huragan i zaczęłam krzyczeć do wychodzącego własnie męża: jest,
jest, jestem w ciąży!!!. On zatrzymał się, objął mnie i powiedział: Przecież ci
mówiłem. Oprócz wielkiej radości poczułam wielki strach: czy wszystko będzie w
porządku, w szoku zadałam nawet pytanie: Czy nie umrę podczas porodu?
Mąż potraktował mnie bardzo adekwatnie do sytuacji: zapewnił, że wszystko
będzie w porządku i ze szczęsliwą miną wypisana na całej jego twarzy pojechał
do pracy. Potem słał sms-y do znajomych :"jestem tatusiem".
Po wizycie u ginekologa, który stwierdził: "no , jest, piękna ciąża" kupiliśmy
dwie "Naklewki babuni" i z jedną z nich poszlismy do rodziców męża: ucieszyli
się strasznie, przyznali się nawet, że już stracili wiarę w swoje dzieci)
(Mają trójkę).
Moi rodzice nie zrozumieli od razu, gdy postawiliśmy nalewkę na stole.
Dopiero po chwili ich olśniło. Do dziś pamiętam minę mojego taty, którego po
prostu zatkało. Chyba był tak samo wystraszony, jak ja, kiedy zobaczyłam drugą
kreskę na teście.
Mimo róznych komplikacji, wszystko skońzcyło się dobrze, Mysza jest teraz
trzyletnim dzieckiem, które jest kochane do granic możliwości przez swoich
rodziców i dziadków. Tak to już jest z cudami - czekamy na nie, ale trochę się
tez ich boimy. My w każdym razie powoli zabieramy się do misji sprowadzenia
drugiego cudu))

[anet22]

O dziecko staraliśmy się już kilka miesięcy. Każde pojawienie się okresu
witałam ze łzami zawodu i rozgoryczenia. Cykle zawsze miałam regularne, a tu
nagle coś się stało i wszystko się rozregulowało: cykle zrobiły się 26 - 40
dniowe. Tamtego miesiąca znowu oczekiwałam na "brak miesiączki" ale z nikłą
nadzieją w sercu. Gdy w sobotę pojawiły się charakterystyczne bóle krzyża i
podbrzusza byłam pewna, że lada chwila dostanę okres. Do tego zaczęły mnie
pobolewać piersi - dokładnie tak jak co miesiąc przed okresem. Powiedziałam
więc mężowi, że znowu nam się nie udało, a on mnie tylko przytulił. Tamtego
wieczora odbyliśmy rozmowę, o tym, że muszę iść do ginekologa, aby ten poradził
coś na to rozregulowanie cykli. I dopiero wtedy, gdy się unormują zaczniemy
znowu starania, bo te ciągłe wyczekiwania i w następstwie roczarowania kosztują
nas zbyt dużo nerwów.

W niedzielę dalej pobolewało mnie tu i ówdzie ale okres się nie pojawiał. Do
tego piersi zaczęły mnie boleć jakoś inaczej - tylko sutki mnie piekły. Nagle w
głowie zaświtała mi myśl o ciąży. "Niemożliwe", powiedziałam do siebie, bo nie
chciałam sobie znowu robić nadziei. Wzięłam jednak do ręki podręcznik o ciąży i
macierzyństwie, a tam wyczytałam, że takie pieczenie sutków może być jednym z
pierwszych symptomów ciąży. Strasznie się zdenerwowałam; byłam tak
podekscytowana, że nie mogłam spać w nocy. Nic jednak nie powiedziałam mężowi,
który wieczorem spytał mnie czy dostałam już okres. Powiedziałm, ze jeszcze
nie, ale że pewnie dostanę w nocy.

Jedenak rano nie pojawiła się ani kropelka krwi. Mąż wcześnie wyszedł do pracy
a ja pojechałam na uczelnię. Po drodze kupiłam test ciązowy. Przez cały ranek
dygotałam z nerwów - tak strasznie chciałam, aby okazało się, że jestem w
ciąży. Na pierwszym wykładzie siedziałam jak na szpilkach i myślałam tylko o
tym. Zaraz po jego zakończeniu pobiegłam do toalety i zrobiłam test. Ręce mi
się trzęsły i modliłam się w myślach, zeby się udało. W czasie minut
oczekiwania na wynik ściskałam go mocno w rękach i co chwila zaglądałam, czy
coś się pojawia. Wreszcie zaczęły się ukazywać dwie delikatne kreseczki, które
coraz mocniej ciemniały. Stałam w tej kabinie w uczelnianej toalecie i płakałam
z radości. Nikomu jednak nic nie powiedziałam, choć kosztowało mnie to wiele
trudu; chciałam, by mój mąż dowiedział się pierwszy.
W drodze do domu kupiłam jeszcze jeden test, a także weszłam do sklepu z
dziecięcymi ubrankami i kupiłam maleńkie skarpetusie.
W domku czekając na męża ugotowałam obiadek i zrobiłam ponownie test, który
znowu wyszedł pozytywnie. Nie umiałam uspokoić rozdygotanego ciała - wciąż cała
się trzęsłam z radości... Różne myśli pojawiały się w mej głowie: o tym, że
będę mamą, że to juz nieuniknone, że to cud! I pytania: jak sobie z tym
poradzimy, czy podołamy...
Gdy mąż wrócił z pracy, jak gdyby nigdy nic zasiedliśmy do obiadu. Pod koniec
posiłku wstałam i poszłam po torebeczkę ze skarpetkami, którą wręczyłam mężowi.
Ten otworzył i długo się im przyglądał, a w końcu spytał: "Dla kogo to?". "Dla
naszego dziecka" - powiedziałam i znacząco popatrzyłam mu w oczy, z trudem
hamując łzy. A on chwycił mnie tylko w ramiona nie wierząc jeszcze do końca.
Pokazałam mu test. Objął mnie mocno, a ja poczułam jego łzy na policzku
Staliśmy tak i płakaliśmy oboje ze szczęścia, a on całował moje oczy, dłonie,
usta... Byłam tak strasznie szczęśliwa, że myślałam, że umrę...
"Jestem pewna, że będziesz wspaniałym tatą" - Szeptałam mu do ucha...

Anet z 39-tygodniowym Pawełkiem w brzuszku.

[agao_z]

Dokladnie pamietam ten dzien... Podjelismy z mezem decyzje. Albo teraz, albo
za jakies 10 lat... Od wspomnianego wieczoru bylam bardzo podniecona. O niczym
innym nie moglam myslec. Czulam nawet kiedy mam owulacje (!!!). Pierszy raz w
zyciu (!!!). Zaczelam nawet czytac ksiazke pt. "Zycie embrionalne".
Potrafilabym wtedy z duzym znawstwem przygotowac wyklad na temat somitow...
Oczywiscie nie moglam sie doczekac przewidywanego dnia pierwszej miesiaczki.
Ciekawosc mnie po prostu rozsadzala... Jakies cztery dni wczesniej kupilismy z
mezem po poludniu test ciazowy. Ja oczywiscie wymyslilam, ze to wcale nie
trzeba go przeprowadzac rano, tylko wystarczy, jak odpowiednio dlugo sie nie
zalatwia... No i test wyszedl negatywnie. A ja nadal czytalam o somitach...
Az miesiaczka nie nadeszla. Zrobilam ponownie test, tym razem juz nad ranem.
Polecialam ok. 6.00 do lazienki i... nie moglam uwierzyc wlasnym oczom. Kilka
razy sprawdzalam, czy na pewno dobrze widze. Polecialam do sypialni i
powiedzialam o tym mezowi. A on: Wiedzialem..., bo jak mogloby byc inaczej?...
Pamietam tez dokladnie uczucia, jakie wtedy mna targaly. Niepewnosc- jak dam
sobie rade? jak to bedzie? Podniecenie- o bede mama!!! bede miala wlasne
malenstwo!!! Szok- czy to na pewno to? musze jeszcze raz zobaczyc, bo moze sie
jednak myle? Dobroc, cieplo i wiele, wiele innych...

[elizjum]

Bardzo chciałam mieć dzidziusia i od kilku miesięcy odczuwałam wyjątkowo silny
przypływ instynktu macierzyńskiego - wszystkie moje myśli, świadomie i
nieświadomie koncentrowały się wokół macierzyństwa.
Pewnego dnia trafiłam na ostry dyżur do szpitala z podejrzeniem o zapalenie
wyrostka robaczkowego i własnie wtedy, po raz pierwszy lekarz zapytał: "Może
jest pani w ciąży". Zaprzeczyłam, ale następnego dnia "dla świętego spokoju"
zrobiłam test ciążowy, który wyszedł pozytywnie.
Mam 27 lat, takich testów wykonałam już wiele.
Ponieważ przeżywałam wówczas bardzo stresujący i ciężki czas w pracy, w
pierwszej chwili pomyślałam: "O nie, jeszcze tego brakowało".
Usiadłam przy komputerze i zaczęłam pisać dziennik. Pomimo tego, że wcześniej
bardzo chciałam być w ciąży, a ciągle ją z partnerem odkładaliśmy, w pierwszej
chwili pomyślałam o tym, ile rzeczy mnie teraz ominie. Planowałam wyjechać
wiosną na miesięczny kurs językowy, a w najbliższej przyszłości chciałam
ponownie pojechać do Indii. I w pierwszej chwili pomyślałam, że tracę to
bezpowrotnie.
Radość wymieniała się miejscami z niepewnością i żalem za tym "co będzie
utracone". Raz byłam bardzo szczęśliwa, po chwili martwiłam się tym, co będzie.
Wszystko się zmieniło, kiedy o dziecku powiedziałam mojemu długoletniemu (6
lat razem) partnerowi. Niestety nie chciałam czekać i zadzwoniłam do niego,
kiedy był w zagranicznej delegacji. Pomimo moich obaw, jego reakcja była
entuzjastyczna, bardzo się ucieszył i po powrocie stał się dla mnie tysiąc
razy bardziej kochany niż wcześniej.
Dziś wiem, że najbardziej odpowiedni moment na dziecko jest wtedy, gdy związek
przeżywa rozkwit, kiedy kocha się drugą osobę najmocniej i najbardziej
świadomie.
Pozdrawiam serdecznie,
Eliza


P.S. Pani Justyno, Pani pierwszą książkę "Bez stresu z dziećmi" przeczytałam
BARDZO dawno temu, kiedy byłam jeszcze nastolatką (było to chyba jedno z
pierwszych wydań Jacka Santorskiego z 1993 r), a teraz odkurzyłam jej pożółkłe
kartki i z przyjemnością wracam do mądrych rad w niej zawartych - dziękuję.

[hana1707]

TO stało się 21 pażdziernika 2002. Po kilku dniach zrobiłam test i nic...?...
Chcielismy miec dziecko, pomyślałam, że w następnym miesiącu na pewno sie uda.
Spóźniał mi się okres ale cały czas bolał mnie brzuch jak przed miesiaczka i
ciążę wykluczałam. 8 listopada mój mąż zaproponował, żebym znowu zrobiła test,
pomyśałam "czemu nie?!" Poszłam do toalety i gdy po chwili zobaczyłam dwie
kreski nie mogłam uwierzyc...wybiegłam do Misia. Zaskoczenie było ogromne,
myślałam, że skoro dzidzia jest planowana to nie będzie to dla mnie szok. Mój
Misiek uściskał mnie, powiedział, że będziemy mieli dzidzię i stwierdził, że
wypije sobie kieliszek koniaczka...

[magdalena_76]

Jejku jak pisałam swoje to się popłakałam, teraz się wzruszam do łez czytając
inne listy...
Pozdrawiam cieplutko wszystkie Rodzinki
Magda

[jasko_mama]

O dziecko staralismy się już prawie trzy lata i ciagle jakies przeszkody. 2002
rok był najgorszym w naszym zyciu. W kwietniu miałam cięzka operację na
endometrioze, potem 6 miesiecy leczenia hormonami, w październiku wypadek
samochodowy, koszmar. Zakończenie roku zapowiadało się sympatycznie - wyjazd
do przyjaciół w Anglii, którzy na dodatek spodziewali sie dziecka. Okres
powinnam dostać 25 grudnia w dzień wylotu. Nie pojawił się również 27..29..31.
Myslałam, że to wpływ podróży, zmiana klimatu, itp. - w końcu minął dopiero
pierwszy cykl od leczenia hormonalnego! W sylwestra mąz kupił test ciążowy,
ale postanowiłam, że poczekam do pierwszego, jakoś nie wierzyłam w nic dobrego
w tym fatalnym 2002r. No i tak zrobiłam. O szóstej rano poszłam do łazienki i
od razu pokazały się dwie kresecznki!!! Nie mogłam uwierzyć - pobiegłam do
męża, żeby skonsultować, czy dobrze rozumiem instrukcję i juz cieszyliśmy się
razem. Mąż przez pierwszy dzień był bardzo milczący, jakby niedowierzał, że to
prawda. Dopiero drugiego dnia tak naprawdę zaczęliśmy rozmawiać o naszej
Trójce. I tak rozpoczął się najlepszy rok w naszym życiu! 30 sierpnia 2003r.
przyszła na świat nasza córeczka! Wierzcie w cuda one naprawdę się zdarzają!!!
pozdrawiam Basia

[malika5]

My staraliśmy się o dzidziusia od pół roku. Wciąż nam nie wychodziło. W
sierpniu pojechaliśmy na wakacje i zaczął mi się spóźniać okres, a do tej pory
był bardzo regularny. Wróciliśmy do Polski a okresu nie było. Ja zmęczona po
podróży położyłam się spać, a mój mąż nie wytrzymał i jak tylko otworzyli
apteki poleciał po test. Potem ja robiłam test a on nie wytrzymał i wparował do
łazienki, że prawie mnie złapał na sedesie. Myślałam że nie wytrzymamy tej
minuty, ale ta właściwa kreseczka pojawiła się dużo wcześniej niż kontrolna i
ja zaczęłam krzyczeć, że jestem w ciąży. Marcinek zaczął się cały trząść ze
wzruszenia. Mieliśmy łzy w oczach ale tak naprawdę chciało nam się krzyczeć z
radości. Wszystkim dziewczynom starającym się o dzidziusia życzę takich przeżyć.

[mana10]

Z pewnością nie będę oryginalna. Tak , jak większość Pań zrobiłam po prostu
test ciążowy, choć miał on tylko potwierdzić moje wcześniejsze przypuszczenia.
Kiedy wynik wyszedł pozytywny, byłam w szoku. Mimo wszystko wierzyłam, że mi
się uda. Patrzyłam w lustro, widząc rozmazaną twarz czterdziestoletniej
kobiety, niegłupiej, z równymi, regularnymi cyklami, która w taki głupi
sposób ”wpadła” Rozpacz, desperacja , strach przed reakcją męża, który właśnie
stracił pracę, lęk o przyszłość- wszystko kotłowało się we mnie, wstydziłam
się ludzi, synów –20. 19, 12 lat. Płakałam ,płakałam chciałam krzyczeć –
właściwie nie wiem , czego chciałam.
Powiedziałam mężowi , cisza, milczenie. .Postanowiłam jak najprędzej
potwierdzić to u lekarza. Pech chciał, że żaden z miejscowych ginekologów nie
mógł mnie przyjąć, zadzwoniłam do przypadkowego lekarza poza miejscem mojego
zamieszkania. I tu zaczął się mój koszmar .Pojechaliśmy.. Nie trudno się
domyślić, że z zapuchniętymi oczami, roztrzęsioną, ginekolog w mig
przywitał „pewną diagnozą”. Powiedział....” ma pani 40 lat.... na córkę nie
ma co liczyć.. ja to robię czysto... bezboleśnie..... jak od pani to tylko
tysiąc pięćset złotych”. Słuchałam, a właściwie nie wiem , czy słuchałam ,
machinalnie wykonałam polecenie wejścia na fotel. „Ciąża... na 100%... proszę
zadzwonić do mnie wcześniej ... nie mówić przez telefon, o co chodzi... nie
jeść, nie palić... może być sobota, nawet niedziela.” Próbowałam powiedzieć,
że nie o to mi chodzi, chciałam mówić o wartości człowieka, o filozofii.. o
Bogu, sumieniu....ale pan mi na to; „ proszę pani u mnie nawet księdzowe
usuwają, jaka wartość? Wyszłam. nie wiem , jak doszłam do samochodu , w który
był mój mąż...Myślałam, że pójdzie tam, że go zabije .Trudno było mi zmusić
go, byśmy wracali do domu. To była najdłuższa droga w moim życiu. Po powrocie
postanowiłam skontaktować się z moim lekarzem, Udało się. Przyjął mnie,
zrobił USG. Po badaniu oznajmił mi, że ciąży nie widać( to był 2/3 tydzień),
a usunąć, jak twierdził, można nawet ciążę, której nie ma. Przeprosił za
kolegę i poprosił, żebym przyszła za tydzień. Nie robiłam już testów, z dnia
na dzień zyskiwałam pewność, zwłaszcza jak umyłam zęby miętową pastą... i nie
posmakowała.
Po tygodniu wykonałam ponowne badanie. Wynik potwierdził moją kobiecą intuicję
i doświadczenie nosiłam dziecko. Kiedy wyszłam , mąż już też pozbawiony
złudzeń, , kupił szampana, zrobił kolację i wspólnie oznajmiliśmy synom wieść.
O dziwo, przyjęli ją cudownie. I tak czekamy, boimy się , bo ciąża wciąż jest
zagrożona. Ja absolutnie zaakceptowałam swój stan, choć ciąża i dziecko to
jeszcze dla mnie nie są tożsame. Trudno mi sobie wyobrazić siebie jako
matkę,pieluchy, ząbkowanie, ciemieniuszka...boję się przyszłości. Mąż mnie
wspiera; „to nie premiera”- mówi. I czekamy, marzymy...aby było zdrowe... a
może dziewczynka- gdzieś tam nieśmiało się tli nadzieja. I czort, że miałam
robić doktorat, że miałam żyć spokojniej, swobodniej... nic nie jest warte
ludzkiego życia- życia mojego dziecka. Dodam jeszcze: Bardzo pomogłam mi
rozmowa z księdzem, który wysłuchał, uśmiechnął się i obiecał;”proszę pani, ja
codziennie będę się za panią modlił” Odchodziłam już, a ksiądz mówił: niech
pani pamięta.. codziennie. I choć nie jestem dewotką, wierzę i tyle- to te
słowa dodały mi sił.
A teraz przepraszam Was Drogie Forumiczki za to, że sobie tak pozwoliłam, ale
MUSIAŁAM- swoiste oczyszczenie. Skoro już tak się dopadłam to wszystkim
oczekującym

***

Rośniesz we mnie
wbrew mnie
choć za moją przyczyną
na swoje szczęście
lub
nieszczęście

i nawet ów kat
z trzęsącymi rękoma
nie zdołał mi ciebie wydrzeć

Rośniesz we mnie
dziwną siłą chęci istnienia
porażone

i nie mogę
nie chcę
uciec od ciebie

Mówią mi,
że będziesz wyjątkowe
a ja boję się ewenementów

chciałam mieć proste życie

Kiedy tam-
wśród znaków i symboli
Maryj i Jezusów Frasobliwych
wyznałam ciebie
poczułam
że życie nie stoi mi okoniem
że mimo wszystko ma sens
i muszę zbierać po drodze
co moje
poczułam-
Jesteś
Jesteś
Jesteś

Rośniesz we mnie
wbrew mnie
ale za moja przyczyną

Rośniesz we mnie
wiem ,że
dla mnie jesteś

I nie umiałam ciebie wyrwać
za ileś tam złotych
I nie umiałam cię wyrwać
choć ponoć
zapomniałabym

więc rośniesz we mnie


i takie dwie biedy będą
– ja
i ty- niczemu niewinne.


dedykuję swój wiersz, jako dopełnienie...

[aronka1]

Łezki mi się polały...
Życzę Ci wytrwałości i dużo, dużo szczęścia.
Gratuluję Męża i wspaniałych Synów.
Może będzie dziewczynka, ale jeśli nie, to widocznie masz być mamą samych
chłopaków..
Oby Twoje Dziecko było zdrowe i szczęśliwe!
Ściskam Cię mocno!
Dawno się tak nie wzruszyłam...

[elizjum]

Bardzo piękna historia. Wszystko będzie dobrze, trzymam mocno kciuki i
pozdrawiam serdecznie.

[clowiek1]

no, ja nie bylem w ciazy, ale pozytywny wynik testu nie powalil mnie na kolana.
Spodziewalismy sie tego, gdyz ciaza byla w pelni zaplanowana. A i radosc byla
duza. Pozniej przyszly chwile grozy (problem z donoszeniem), problemy typu: czy
damy rady wychowac dziecko, czy jestemy do tego zdolni, czy bedziemy dobrymi
rodzicami, jak to sie wszystko potoczy...itd itd.
Teraz mamy ponad roczne dziecko, ktore z duma musze stwierdzic, przepada za
rodzicami. I jak na dziecko przystalo, jest bardzo wymagajacy. Ale nie oddalbym
go za zadne skarby swiata.
pozdrawiam

[nika28wawa]

Bardzo długo czekaliśmy z mężem na Basię. Ponad dwa lata temu jak lekarz
ginekolog powiedział mi że nie mogę mieć dzieci załamałam się. Płakałam
dniami i nocami. Nie mogłam jeżdzić samochodem bo jak widziałam na innych
naklejki z dzieckiem typu "dziecko na pokładze" ryczałam. Wkońcu poszłam do
kliniki leczenia niepłodności i tam za pierwszym razem się udało. Zaszłam
naturalnie, ale po wywołaniu jajeczkowania, którego wcześniej w życiu nie
miałam. A mam 28 lat skończone. Gdyby nie pani doktor z kliniki nie byłoby
naszej Basi. Test robiliśmy wspólnie z mężem ( do tej pory go mamy). Co jest
śmieszne dzień wcześniej gościliśmy przyjaciół w domu i Agnieszka powiedziała,
ze widzi po mnie ze jestem w ciąży. Powiedział ze jestem jakaś inna na
twarzy , ( wtedy jeszcze nie wiedzieliśmy czy jestem czy nie). TEst zrobiliśmy
rano drugiego dnia i ....Pokazały się dwie kreseczki. Mąż akurat był w
ubikacji a ja z tego szczęśia wparowałam tam i powiedziałam mu że będzie
tatusiem.
Dla nas to ogromna radość mieć w domu taki skarb. Po 1,5 roku czekania na nią
mamy ją przy sobie. Czasem daje się we znaki w nocy ale to nic przeżyjemy.
Pozdrowienia
Monika