40 tydzień - dylematy

[woisna82]

Witajcie
jutro zaczyna nam się 40 tydzień ciąży i ja mam straszna dylematy. Po pierwsze
żeby dziecku nic się teraz nie stało: przez całą ciążę tryskałam optymizmem, a
teraz martwi mnie jak na przykład obudze się w nocy i nie czuję ruchów, więc
nie moge zasnąć dopóki Mała się nie poruszy, a potem ni mogę zasnąć bo się
wierci, ale to szczegół.
Po drugie jeszcze tydzień temu byłam przekonana, że sobie poradzę z porodem,
zdawałam sobie sprawę, że będzie ciężko, ale byłam pewna, że dam radę - teraz
mam wątpliwości graniczące ze zwątpieniem.
Na razie jeszcze jestem przekonana, że jakoś dam radę z opieką nad maleństwem,
ale wiem że i w tej kwestii niedługo zacznę w siebie wątpić.
Ciągle się zastanawiam jak wiele rzeczy mogłam zrobić w czasie ciąży żeby Mała
była zdrowa i ich nie zrobiłam, podobnie ciągle myślę co mogło jej zaszkodzić.
Zaczynam popadać w paranoję.
Prosze powiedzcie, że jeszcze do końca nie oszalałam.
Pozdrawiam

[liwilla1]

ale odrobinke swirujesz to normalne, ze masz watpliowsci odnosnie porodu
zbliza sie godzina zero i nagle okazuje sie, ze to juz nie x tygodni, tylko
kilka dob dzieli Cie od rozwiazania. tego nie da sie zignorowac stwierdzeniem
"pomysle pozniej" ja wpadlam w panike dopiero jak juz szlam na porodowke,
dotarlo do mnie wtedy, ze TO na co czekalam i czego tak bardzo sie obawialam
wlasnie sie zaczelo w pierwszej chwili gdy sobie to uswiadomilam, chcialam
uciec ze szpitala, ale jakos udalo mi sie pokonac strach i zachowac pozorna
trzezwosc umyslu. urodzilam po niespelna 6 godzinach, slicznego rudego
chlopczyka, teraz juz dwu i pol letniego. teraz "idzie" cora

[katarzyna.serw]

nie martw sie nie zwariowalas, mnie chyba nikt nie pobije, poniewaz
gdy bylam z pierwszym dzieckiem w ciazy to o 3 rano obudzilam meza i
kazalam sie zawiesc do szpitala na KTG bo nie czulam ruchow, on
oczywiscie ze mna pojechal dla swietago spokoju i oczywiscie niczym
dojechalam to julka niezle mnie juz kopala no ale sprawdzic
musialam. teraz z drugim tez mam pewne obawy i caly czas mysle o
tych ruchach, staram sie jednak nie szalec, poniewaz wszystko ma byc
w porzadku bo niby czemu mialoby nie byc, no ale jak to
przewrazliwiona matka. wiec nie martw sie na pewno sobie poradzisz z
porodem a juz na 100% z opieka nad bobaskiem bo to przeciez bedzie
twoj dzidzius, glowa do gory i ciesz sie na razie przespanymi nocami.

[malwes]

To zupełnie normalne odczucia. Większość kobiet tak ma pod koniec
ciąży - strach o dziecko, strach przed porodem i to wszystko inne co
opisałaś. Też tak miałam przy pierwszym dziecku i zapewne będę mieć
przy drugim.

Nie bardzo wiem, co napisać - bo wszystkie słowa wydają mi się
banalne . Wg mnie słuchai intuicji a ona wiele podpowie - i w
kwestii porodu i opieki nad dzieckiem. Nie masz być idealną mamą
tylko "wystarczająco dobrą" mamą a taką będziesz na pewno.
Co do porodu to ja akurat mogę pocieszyć - dentysta gorszy - co
nie oznacza, że boję się trochę kolejnego

[alicja0000]

u mnie też 40 tc. i mam te same obawy. Wczoraj schizowałam o 2 w nocy, ze mały
się nie rusza. Chłopak sobie spał w brzuchu a ja go telepałam, zeby dał mi znać.
W końcu mnie walnął z nogi to się dopiero uspokoiłam i poszłam spać. Im bliżej
porodu tym gorzej... Gdyby już się zaczęło zajęłabym się porodem a nie
wymyślaniem głupot... nie jesteś sama.

[esmeraldine]

Boshe, jak dobrze że trafiłam na ten wątek
Ja zaczęłam 39 tc a świruję od tygodnia Nie dam spać biednemu
dziecku, bo jak się nie rusza to wpadam w panikę i go szturcham.
Zasypiam spokojnie dopiero jak dziecko wierzga. Na ktg biednego męża
wyciągam codziennie, na szczęście dziecko chyba mnie słyszy i na
hasło "ktg" zaraz sprzedaje kopa więc jeszcze nie dojechaliśmy
To pocieszające, że nie tylko ja tak mam. Już myślałam, że jestem
nienormalna dodam tylko, że to moje trzecie dziecko i pierwsza
ciąża przewrażliwiona na maksa. W poprzednich jakoś to wszystko szło
duuużo spokojniej...

[mamaryba77]

Dzięki temu wątkowi wiem przynajmniej, ze nie jestem tak do końca nienormalna,
albo nie jestem w tym osamotniona Dzięki dziewczyny. Ja schizuję zupełnie tak
samo jak wy.

[anga1976]

Ja jestem w 40 t.c. Też chwilami mam objawy paniki i mi najbardziej
pomagają rozmowy z zaufanymi osobami - poszłam na konsultacje z
lekarzem ze szpitala, ale nie z moim ginem - tylko porozmawiać.
Umówiłam się na rozmowe z położna - przez 1.5 godziny tłumaczyła mi
po raz kolejny etapy porodu itd. Rozmawiam z mężem, któy podtrzymuje
mnie na duchu. To mi bardzo pomaga. Nie czytam natomiast rzeczy,
które mogłyby mnie zestresować - staram sie myśleć pozytywnie, ze w
szpitlu będą mi pomagać urodzić i bedzie dobrze. Mam różne obawy,
ale staram sie je wygnać z głowy. Różnie z tym bywa, ale nie duś
tego w sobie, bo to tylko potęguje strach.